Binnenland. Uit het vluchtoord Baarle-Nassau. 'Over een bezoek aan het Belgische ■yluchtoord Baarle-Nassau lezen wij in *»et libk: In de wachtkamer van het oneindige Haliou, dat deela op vaderlandsch-in, deels op Belgischen bouem staat, met de grens- Streep overdwars in de vestibule gelegd door een paar blauwe tegeltjes, hebben ue Stationschef en een ofucier van gezonuheid ons allerhartelijkst ontvangen en binnengeleid in een der wachtkamers. • De nubtaire uokter verteiue.... Alweer van de dichte drommen wanhopige vluchtelingen, die den ooien weg van i'urnhüui kwamen a u en toen, bij die aigemeene vlucht > . de grensgemeenten, heiderijk werden opgenomen in Je grooie Joods, ilet aantal „Kampbewoners wisselde in üic dagen van ólM—l4oo eu vormden dus, door de telkens wisselende oni- Standigiieden, een viottende bevolking. De toestand veranderde terstond, toen de bevoikiug van hel kamp een stationair karakter kreeg en, bij den inval van het koude jaargetijde, benocile werd gevoeld aan wanne kieeding en dekking, een lichten warmtebronnen. Maar aocu het plaatselijk comité, noch hel gemeentebestuur Waren in staat te voldoen aan de dringende behoeften. Toen kwam een zending van den uirecteur-generaal der staatsspoorvveyeu te Utrecht: 12 groote loodskacheJs, Jampen en andere hulpmiddelen. Ook de RegeeringscommLsaaris "bezocht Uel kamp oiuslreeivs 20 November; bij 'achtte de plaats geschikt om als permaöenl oord te worden ingericht en toen hem bleek, dat er gebrek was aan uekkiug twee duizend dekens gezonacii. Jvóór dien lijd waren in Baarie-Nasauu Secn dekens aanwezig behalve die, welke de vluchtelingen zelve hadden meegebracht Ook van elders itwanien zendingen en nu worden in liet grensplaaisje 'elfhonderd Belgen verpieegd. «De toestand , vervolgde de militaire dokier, „is niet steeds zooais men hem 'gaarne zou wenschen en veel verbeteringen kunnen nog worden aangebracht. Het aantal der verpleegden zal nog, toenemen,t otdat een gesteld maximum' van *an hoogstens 1500 is bereikt. Vier lieiaezusters uit Turnhout hebben de verpleging der zieken op zich genomen eeti semi-arts is dag en nacht in 't kamp °ezig en kan, zoo uoodig, de hulp Lj"oe- Peu van den reserve-officier van gezondheid, die belast is met het hygiënisch toe«cht Een korporaal oefent toezicht op de orde en zindelijkheid rondom) 't i-amp; °°k 's nachts worat in de verschillende toezicht gehouden. Drie keer per dag wordt voedsel verwekt, dat in drie groepen wordt genut"gd; de zieken krijgen op medisch voorfehilft extra voedsel; kinderen beneden p'neden vier jaar krijgen eiken dag een halven tot drie kwart liter melk per dag bovendien. Het zuigelingenvoedsei bereiden de zusiers op meuisch voorschrift. «et middagmaal wordt door Belgen klaar 6emaakt onder toezicht van den menagejneesler, den gewezen stationschef van «urnhout Sinds half November zijn de vrouwen bezig matrassen en hoofdkussens te maken voor de mannen, waarvoor de grondve ,Ea d"oor dc regeering worden gelezün en ollzc zegstnan tot zoover was met ll'i rnededeelingen, onderbraken wij i,Matrassen en hoofdkussens?" vroegen .71!- „Is stroo dan niet warmer en beter inrVI!U^rs?' En wiJ herinnerden ons de "hchtingen van den Regeeringscommisaris in Nunspeet, die stroo had geprezen als de beste ligging 's winters en die plu matrassen dacht te bewaren voor beier jaargetijde. "Integendeel", verklaarde de militaire .okter, „stroo is onhygiënisch en vies. In troo dansen de kinderen en maken het Jo'fig; het is een kweekplaals voor klee"eiuuizen en bevordert de verbreiding van Schurft", .toen hebben wij ons verbaasd over de llspraak van dien Regeeringscomniissariiop de Velu wel -t>e dokter ging verder: deel der loods, waar de Belgen nu ''°nen, is ingericht voor de lichte zieken lp reconvalescenten; zij rusten op houten jpjkanten, afgestaan' door het Roode j ruis-comité. Twee zusters verzorgen 2jen. In de barak bij de Joods worden 14 ter verpleegd; ook hier zijn twee zusziot 'net (ie verPleging belast Ernstige üa ' e vervocr(t mogen worden en J f bstaande moeders gaan naar het zieken- Öu/s te Tilburg. Oni Staat van on,wikkeling ïijn plannen jjCi een scliool in te richten, waar tevens >~,'"* kan worden gehouden; en een werkdo om de volwassenen oszig te hour' tnet bezembinden. De school hoopt :,'nen drie weken voltooid te zien. . allen zijn lot nog toe> G voorgevier kinderen en twee zuigelingen •viaatenbericht had gesproken van zuigelingen). De kleinsten stierven H, ' lngewandsziekten, de vier andere aan bij ;e.en; de mazelen-patientjes zouden, pf'bindcrc koude, in een betere verbiijf\V-' z°ker gered zijn. qCI. y,hebben hier twechonderdvijftig kintal \,n ' ffiri£ Je dokter voort, „een aaa'her, ,cskindercn, maar ook kleuters, die leen 2'''i. De ouders wonen in Aar- ?Oo'n ,Icchelen» Liec, Heyst en Turnhout gren, kleine bengel wipt dan wel eei3 de dek, °VCr om zijn ouders, die dictu' in Ten wonen> een bezoek ie brengen, doen!? sJ°fte nog iets over de weekverr\ O- llalf tien aardappelenschillen, Wga aan deelnemen alle „weerbare" vroudrje ,n meisjes boven de 14 jaar. Om de zir'h f> "0H komen ze aan de beurt; wie „En ara.n onttrekt krijgt geen eten". > °om Zl'u zo gewillig? In Bergen op Jpu t« Wt'igerden de vrouwen aardappc,..\i schulen". piot (\at' "!iii"'rlijk. Waarom zouden ze Hid haar maar eens den maal n ze zijn als nijvere bijen". (Misschien, wil de luitenant De Jong van deze uitspraak wel eens nota nemen). Om twaalf uur middageten in drie groepen. Wie er niet ia, krijgt niets. Maar ieder is er. Om zes uur avondeten. Om acht uur avondappèl. leder staat met zijn dekens in de hand voor de slaapplaats. Die dekens moeten overdag behoorlijk opgevouwen," iWij lachten. i „Dat is geen dwaze maatregel. De eerlijkheid der Belgen is niet altijd even groot en op deze wijze kunnen wij contrölceren dat ieder zijn dekens nog heeft. De menschen mogen in de buurt vrij rondloopen. Als ze maar ver blijven van grens, anders maken ze spektakel tegen de Duitsche schildwachten. „Maken ze 't de bevolking in de buurt niet lastig?" ; „Nooit'v „Merkt u iets van bedelarij." „Neen." „Van dronkenschap." I [ „Evenmin." Dat alles verteld ons de militaire dokter en daarna gingen wij ons overtuigen van de toestanden, zooais ze zijn in die reusachtige spoorwegloods in Baarle— N assau. De groote eetzaal werd geschrobd. Emmers vol water leegden de vrouwen ovor onze voeten eu 't was er een boenen en plassen van je welste. 't Rook frisch, de tafels zagen blank geschuurd, door veel vensters viel overvloedig licht De zindelijkheid heeft nog niet zoo lang lerug daar wel iets te wenschen gelaten, naar wij hoorden. Maar nu wordt ze toch zeer voldoende toegepast. Drie keer in de week krijgen de zalen een groote beurt. En dat kan best. Er zijn vrouwen genoeg. In 't midden der woonloods, tusschen de breede perrons, die de railbedding omsluiten ~sla,an zes spoorwegwagons, ingericht tot verschillende doeleinden: voor ziekenzusters verblijf magazijnen en kantoor. Aan een der lange kanten was men bezig kamertjes voor families af te schutten, de rest ligt nog naast elkander. Hoe ooit deze geweldige ruimte bij barre koude voldoende kan worden verwarmd bleef ons een raaasel. Overal reeds w.j,eu spleten en gaten met stroo gedicht en om de kachels kropen de kouwelijke menschen nu al bij elkaar. Ook klaagden ze algemeen over het gebrek aan onderkieeren. In negen weken geen schoon hemd — en vragen durfden ze niet. Want het eten was zoo goed. Inderdaad. Het eten in Baarle Nassau is van goede cpialiteit Wij hebben nieegegeten van de aaraappeleupurée met vet onder elkaar gestampt 't Smaakte best een schaaltje gekookte mosselen hebben een paar krantenmenschen samen gepeld en eraan gesmuld. Want wie mosselen met brood (a discrétion) verkoos boven aardappel enpurée, kon de schelpdieren eten. Toch leek ons de goede kost geen reden om geen verschoomng te durven vragen. In het reconvalescentenhoekje, öomber stukje loods met weinig licht in 't afgeschoten Vierkant, klaagden de zusters ook over de verschooning. Een man verging van 't ongedierte. Men had hem gebaad, maar sindsdien moest hij het bed houden, omdat er geen onderkieeren voor hem waren. De dokter beduidde, dat voor de zieken wèl onderkieeren disponibel zijn en hij toonde ons den voldoenden voorraad. Doch zieken zijn er gelukkig in Baarle- Nassau maar weinig en gewonde vele. Voor hen ziju onderkieeren van een allerdringendsle noodzakelijkheid. Ook klaagden de zusters, néél bescheiden; — bedeesd, zooais nonnetjes van de Franciscanesser-orde van de Heilige Familie dat doen — zij klaagden, dat zij voor iederen patiënt zoo graag nog een kussen zouden willen hebben. Een kussen als ruggesteun. De dokter zeide, dat kussens worden vervaardigd. Och, dat de zusjes spoedig die achttien kussens mogen krijgen Dat is al van Baarle-Nassau: goed voedsel; goede ligging; onvoldoende verwarming nis 't koud wordt; gebrek aan kleerem --- De Oorlog in België Hoe het volk in België is opgejaagd. In de N. R. Ct. vertelt een inzender: Een bekend Nederlander, echtgenoot van ecne Belgische vrouw, vertoefde dezen zomer in een kleine villa in dc Ardennen; de oorlog kwam en spoedig bracht hij de Duitsche troepen in de kleine plaats. Natuurlijk werd dit voor de bewoners der villa aanleiding tot eene reek van onaangenaamheden en bezwaren, allengs van plagerijen en gruwelen. Op een elag. als ele huisheer afwezig is om eene gelegenheid te zoekei voor den terugkeei naar het vaderland, blijkt de pomp van de villa geen water te geven; een luitenant komt aanstonds klagen bij Mevrouw: „Ja zeker," zegt zij, „ik heb al naar het dorp gestuurd om een werkman." Maai' de luitenant stuift op: „Dat is opzet van u, van de Belgen, om de Duitschers te hinderen", meent hij, en onder bedreiging met zijn revolver eischt hij omniddeliijk herstel van de pomp. En oe ongelukkige, ten doode vermoeid, antwoordt gelaten: „Goed, schiet mij maar aood." Zulk een leven is toch niet meer te dragen." De luitenant schiet niet, maar elreigt: hij zal het geval aan zijn chef rapporteeren. Na korten tijd komt de officier zelf, gevolgü door den luitenant „Maak aan Mevrouw uw excuses", beveelt hij kort; de luitenant doet het, zonder gratie, en verovvijnt. „Maar wat ziet u er uit, Mevrouw," zegt dan de officier met zachte deernis. En de arme, verrast door zijn medegevoel, barst in tranen uit en verhaalt hem alles, — hoe zij, nu al weken lang, eiken dag weder, van 's morgens iot 's avonds, is opgejaagd en gedreigd, altijd leeft in zerg om, te voldoen ium de onredelijkste eisenen, altijd in doodangst, — hoe zij, zenuwachtig en afgetobd, ook 's nachts geen rust vindt, ieder cogenblik, als zij een geluid hoort, opschrikkend van angst De officier troost haai-: dezen nachtalthans zal zij rust hebben, hij zelf zal dien avond komen en in haar salon blijven zitten: dan zal niemand haar nachtrust durven storen. En 's morgens, als zij binnentreedt: „Ziezco, u ziet er al veel rustiger en beter uit Vanavond kom ik nog eens terug voor den nacht, dan zuil u morgen heelemaial hersteld zijn". --- Te Brussel. De bijzondere correspondent van de Tijd te Antwerpen seint: Men verwacht hier de komst van eenige duizenden landweer- en laindstorm-manscrappen, die te gelegener tijd de achterhoede van het front in Vlaanderen zullen gaan versterken. De scholen zijn voor hunne inkwartiering in orde gemaakt Ook zullen de niet bewoonde huizen door de officieren en manschappen worden ingenomen. De woningen, waarvan dc eigenaars zich door huisbewaarder« doen vervangen, vallen eveneens in de termen, om een half dozijn soldaten herbergen. --- Uit Antwerpen. Aan hetzelfde blad wordt uit Brussel gemeld: Aan levensmiddelen is hier geen gebrek, maar al meer en meer komt er gebrek aan geld. zoodat de steuncomité's hoe langer hoe meer werk krijgen. Het steuncomité geeft per elag en per persoon 1 liller soep. een bepaalde hoeveelheid brood, aardappelen en soms een stukje vleesch of spek. Dc voedingsmiddelen, die uit Amerika komen, worden door de stad aangekocht, waardoor haar schuldenlast natuurlijk zeer verzwaard wordt Van Brussel gaan de levensmkldelen naar evenredigheid d'; provincie in natuurlijk, nadat Brussel voor zichzelf voldoende heeft gehouden. Vandaar dat in sommige plaatsen, vooral plastsen waar de bevolking gedeeltelijk van de industrie leeft, soms gebrek heerscht. Het gerucht als zou in Gent een hospitaal uitsluitend voor Dnitsche typhuslijoers zijn ingericht, is ongegrond. Het ligt volgens de Duitsche overheid in een klein, door haar niet genoemd, plaatsje, volkomen geïsoleerd. --- Bij Kortrijk en Yperen. De correspondent van de „Tijd" bericht uit Sluis: • De Duitsche kanonnen, die tot voor eenige dagen in den omtrek van Moor3eeie, twee uur boven Kortrijk, in verborgen posities waren geplaatst, zijn van daar weggevoerd in de richting Heule, een dorp dat oen half uur ten noorden van Kortrijk gelegen is, en naar Galleghem, op den rechteroever van de Leie. Alle verkeer is te Heule streng verboden en reeds meermalen gebeurde het, dat de Heulsche werklieden, die in groot aantal in dt- Kortrijksche fabrieken werken, 's wouds niel naar huis konden en den aachl in de stad moesten doorbrengen. Die gestrengheid en het daar opstellen der kanonnen, rechtvaardigd in zekere mate ie bewering van sommige Kortrijkenaars, dat de Üuitschers toch iets te vreezen hebben langs die zijde, te meer, daar in den omtrek Engelsche patrouilles gezien zijn. Evenals in de duinen langs het Belgische zeesLr and zorgen de Duitschers er voortdurend voor de plaat 3 hunner kanonnen verborgen te houden. Te Kortrijk hoort men dag uit dag in het zware gebulder der Duitsche kanonnen en, wat zwakker, het verder gelegen geschut der verbondenen. Zoozeer zijn de menschen aan dit donderen gewoon geworden, dat ze geheel verwonderd opzien als ze soms voor een paar uren niets meer vernemen en zich afvragen, wat c*r wel voor bijzonders mag gebeurd zijn. Yperen heeft, naar ik verneem, zeer zwaar geleden. De straat, die van het stationsplein naar de Markt leidt, de straat, waar men het meest handel dreef, is omtrent geheel verwoest. Het ergst van alles is de aanblik van de Groote Markt Dit schoone plein is werkelijk onherkenbaar geworden. Ontzettend groot is liet getal huizen, waarvan nog slechts enkele zwarlberookte ruïnen rechtop staan. Door een noodlottig toeval zijn bijna al de i ooiste huizen vernield. De kazerne van het derde linieregiment bleef tot nog toe ongedeerd. De St. Nicolaaskcrk, de kerk van het Carmenklooster en de prachtige St. Maartenskerk hebben veel geleden van de beschieting. De prachtige middeleeuwsche hallen-zijn niet meer dezelfde, sommige gedeelten doen denken aan de Mexikaansceh ruines van het rijk der Azteken. Zooveel eeuwen hadden etii erfdeel der Vlaamsche gemeenten geëerbiedigd. Dikwijls reeds is Ypcren het tooneel geweest van den oorlog. Menige beschieliug heeft de stad doorstaan en toch stonden dc hallen nog ongeschonden, bekroond door haar machtigen toren, wiens rond reuzengevaarte pijlrecht in de lucht omhoog smk. Moeten die hallen geheel en al verdwijnen, dan ware het alsof men ons een der dierbaarste herinneringen aan l oude Vlaanderen, een der laatste banden, die ons met de middeleeuwen vcrbinelen, ontrukte. --- Oproer onder de Beieiren te Antwerpen. Niet vroeger vind ik een gelegenheid om u wat te melden over het oproer, dat plaats gehad heeft onder de Beiersche soldaten, verleden Donderdag #!dus de Goor. van de Tel.: Oproer is niets te weinig gezegd. Over ce oorzaken wordt van alles verteld, maar de Duitsche overheid heeft niet kuuneu verbergen, dat het er weer warm is toegegaan. In de Falconkazerne, waar het mcerendeel der Beiersche troepen gelégerd is ..samen met een afdeeling Pruisen, kwam het Donderdagmorgen tot een geweldig vechtpartij, waarbij een boel meubelen en ruiten stukgeslagen werden. liet rumoer was tot buiten te hooren en vóór de kazerne schoolde dan ook een massa volk samen, die door de politie met de grootste moeite ,iut clka,ar. gedre- De Beieren moesten dien morgen naar het front vertrekken. Tengevolge der ongeregeldheden werd het vertrek tot 's anderendaags uitgesteld. Vrijdagmorgen vertrokken zij. Velen hunner hadden op hun geweer een klein Beiersch vlaggetje gestoken, wit en blauw ten teeken van verzet tegen de Pruisen. Een tachtigtal Beieren moeten hier achtergebleven zijn, waarschijnlijk omdat de.krijgsraad over hun lot te beschikken heeft. Velo Beieren kochten in de stad een porseleinen knop met het portret van nun landgenoote, koningin Elisabeth. 'Ie Bouchout waren bij een mijner kennissen twee Beieren ingekwartierd. Toen zij vertrokken waren, vond de gastheer het portret onzer koningin, dat in zijn eetkamer hangt, met bloemen omkranst Hij zal ze er onaangeroerd laten, zoolang dat mogelijk is. --- De Achelsche kluis.- Economische uitpulting. Het volgende worelt uit Eindhoven gemeld : De bevolking van Achel Idaagt steen en been over de bevelen, welke van de commandantur te Neerpelt uitgaan eu welke veranderen met de commandanten, terwijl de opvolger volkomen negeert wat de voorganger gedecreteerd heeft Hel laatste bevel luidt, dat men, om vrijelijk te kunnen passeeren, in het bezit moet zijn van een pas, voorzien van portret, welke pas niet langer dan een maand geldig is en waarvoor 1 Mark geofferd moet worden; de pa 3 voor een wielrijoer kost 3 Mark Daar te Achel geen fotografisch atelier gevestigd is veroorzaakt het vrij veel moeite zich een portret te laten maken. Het station blijft nog steeds militair bezet, terwyl ook op „de Kluis", het klooster der Paters Trappisten, nog een bezetting ligt van ongeveer 20 man. De Paters schijnen vooreerst aan terugkeer niet te denken, want hunne paarden en vee, die zij vóór de komst der Duitschers op Nederlandsch gebied hadden gedreven, zijn voor eenigen tijd per .spoor naar Deventer vervoerd. De eerste bezetting van het klooster maakte zich niet alleen meester van den aldaar aanwezigen voorraad levensmiddelen, wijn en bier, doch ook van alle voorhanden ondergoederen; de pijen der monniken had men echter laten liggen! --- Verscheidenheden. Een moderne Hugo de Groot. Telegrammen hebben reed 3 met een enkel woord melding gemaakt van de zonderlinge ontdekking, die Zaterdag in de Tilbury-docks te Londen werd gedaan. In een groote kist, die aan boord van een Nederlandsche boot, bestemd voor Rotterdam, zou worden gebracht werd een Duitsch officier gevonden, die op deze wijze wilde trachten zijn vaderland Ie l>ereiken. De „Times" vertelt het volgende omtrent die ontdekking: De kist maa .te deel uit van een groote hoeveelheid bagage behoorende bij een groep vreemdeöugen uit hel concentratiekamp te- Worchester. üezt vreemdeüngen, allen mannen boven den militairen leeftijd, werden onder milkair geleide naar de „Batavier V" gebracht, waarmede ze naar Duit3chland zouden kunnen terugkeeren. Bij de overbrenging der bagage werd de ontdekking gedaan. Er was niets aan de kist te zien, dat eenigen argwaan kon wekken. De kist was een kist gebruikelijk voor het vervoer van lucifers en droeg het gewone opschrift: „Non-poisonous-Safety iLatche". Zij was ongeveer 3 voift 6 inch lang en 3 voet breed en diep. Zij werd van len trein langs een glijplank op de ferryboot geladen, die de bagage naar de Batavier zou overbrengen. Bij die gelegenheid kantelde de kist en kwam met een schok neer, maar geen geluid verried dat er een levend mensen in de kist verborgen was. Toen de kist aan boord van de , Batavier" zou worden gebracht werd zij wegaas haar zwaarte, om en om gekanteld. Blijkbaar kon de kist deze behandeling niet verdragen, want een der zijplanken liet los en toen zag men hoofd en arm van een man verschijnen. ~Er zit een man in", riepen de arbeiders. Kapitein Jerviss van de ferryboot snelde toe en warempel men haalde een man uit de gebroken kist te voorschijn. De ecnigszins benauwde positie waarin deze merkwaardige reiziger uren en uren had verkeerd, was oorzaak dat hij eerst wat doezelig was en nauwelijks op zijn beenen kon staan. Maar hij her?lelde zich spoetlig en wreef toen duchtig zijn hoofd, hetgeen te begrijpen is na een verblijf in een kantelende kist Kapitein Jerviss ondervroeg den man, die echter eerst deed of hij geen Engelsen verslond, maar die ten slotte toch in goed Engelsch antwoordde. Hij verklaarde dat zijn naam Otto Koehn was, dat hij met de „Potsdam" van Amerika was vertrokken om zich bij zijn regiment in Duitschland te voegen, waarin hij luitenant was. Het schip was echter naar Southampton opgebracht en hij was gevangen genomen en te Worchester geinterneerd. Hij voegde hieraan toe ongeveer 15 uren in de kht te hebben doorgebracht en dat hij zonder hulp van anderen zich in de knt had opgesloten en ook zonder hulp van anderen er uit had kunnen komen. De min werd na deze verklaringen aan de politie overgegeven. Bij onderzoek bleek de IJst te bevatten een deken, twee champagneflesschen met water, een fleschje Douillon, een dozijn bananen en bananenschillen. In twee hoeken waren riemen aangebracht voor de armen van oen man. Toen de kist brak zat een oer armen van den man nog in den riem, de andere riem was gebroken. Eindelijk bevatte de Uist nog een rubberkussen met zuurstof vuld. Blijkbaar moest die zuurstof dienen om den zonderlingen reiziger op ie wekken, als de benauwdheid in de kleine ruimte hem zou overmannen. Hoe de man in de kist kwam is toa niet duidelijk. Aan het verhaal dat hij geen hulp zou hebben gehad, is zeker nauwelijks, geloot te hecüteo, --- Het verspillen van schietvoorraad. De ïenips doet mededeeling van een Duitsch dokument, dat, naar zij meldt, gevonden is door de inwoners van een klein dorp aan de Aisne, in een kamer, waar. Duitsche officieren gelogeerd hadden. Dezen hadden die kamer inderhaast moeten verlaten. Het dokument is een voorschrift voor het sciiieten der Duitsche artillerie, vastgesteld door den grooten DuiLschen staf. Het luidt als volgt: Niéuwe voorschriften voor het optreden der artillerie. Deze zijn noodig: le. omdat de lessen van den oorlog niet overeenstemmen met het onderwijs in tijd van vrede; 2e. omdat de Duitsche industrie, zelfs al spant zij zich tot het uiterste in, niet onbepaald "lang ons leger van echietvoorraad kan voorzien. Beginselen: le. Niet schieten, dan op doelen, die de moeite waard zijn; het projectiel in overeenstemming brengen met het resultaat, dat er bereikt moet worden; de batterijen 's nachts doen zwijgen wegens de onmogelijkheid om te regelen; 20. het vuur »n tijd en ruimte concentreeren om het maximum lichamelijke en geestelijke uitwerking te weeg te brengen; zooveel mogelijk het schieten aan het front met dat der flanken in overeenstemming brengen. Doelloos en langzaam schieten en verspilling van schielvoorraad vermijden; '.ie. het belang van directe waarneming. Ingeval dat onmogelijk is: gebruik maken van vliegluigen, ballons aan kabels, waarnemers aan de flank; vermijden de r:ruitmassa te bevochtigen. Zoo dit onmogelijk i 3, dan voorzichtig te werk gaan, anders leidt het tol verspilling van munitie; 4e.. verbinding met de infanterie is van het' grootste belang. De zorg om samen te werken moet de artillerie ;_iden in de keuze van haar stellingen. De divisie-generaals moeten er op letten, CJL die samenwerking bestaat Zij zijn er verantwoordelijk voor. Bij den ïanval vermijden, dal de infanterie het vuur van de vijandelijke artillerie ondergaat Indien verspreide batlerijen verliezen aan de infanterie toebrengen, dan moeten vlit gen hun plaats verkennen. Zoodra üe infanterie oprukt, moeten afdeelingen artillerie op de vijandelijke infanterie schieten. Voor den aanval maximum' intensiteit van vuren. Slerke stellingen (verdedigde dorpen enz.) kunnen na beschieting van een uur )of twee aangevallen worden, indien de aanval niet onmiddellijk op de beschi ling volgt is er verspilling van munitie. Bij de verdediging het oogenblüc kiezen. Een lange kanonnade is rerkwis'tng van munitie. Tot zoover het Duitsche dokument, dat de Temps in haar bezit heeft Het blad teekent er o.m. oij a3n, dat het verspillen van schietvoorraad, wat in de eerste maanden van den oorlog aan Duitsche zijde algemeen was, sinds ecnige weken heeft opgehouden. De kanonschoten zijn minder veelvuldig geworden; de vijand spaart zijn granaten. De Duitsche autoriteiten, zegt de Temp 3 ten slotle, met aanhaling van een zin uit liet Duitsche schictvoorschrift, hebben er zich rekenschap van gegeven, „dat de Duitsche industrie, zelfs al spant ze zich tot hel uiterste in, niet onbepaald lang bet leg»r van schietvoorraad zal kunnen voorzien". --- De val van Belgrado. Afgescheiden van de militaire beteelcenis van de herovering van Belgrado door de Serviërs, is dal feit een geweldige slag voor den trots der Oostenrijkers. Uit niets kan dit zóó duidelijk biijken als uithetgeen de Neue Frcie Presse in een hoofdartikel schreef toen in Weenen, de inneming van Belgrado door de Oostenrijksche troepen was bekend geworden- Wij laten — om dit te doen uitkomen — den aanhef van bedoeld artikel hier, vertaald., volgen. Het bekende Weensche orgaan schreeft in zijn nr. van 3 December: „Het Oostenrijksch-Hongaarsche leger is 2 Dec. Belgrado binnengerukt De adder voelt nu de met ijzer berlagen zooien van onze troepen op den kop; en trap na trap zal zij krijgen, opdat zij — mocht haar oc': worden toegestaan, nog het leven te houden — steeds de herinnering zal bijblijven aan de straf, die haar thans als rechtmatige vergelding ten deel zal vallen. Indien de straf berekend werd naar den omvang der misdaad, dan zou iedere straf, die het giftige reptiel te beurt mocht vallen, nog zacht en genadig wezen. In zes jaar tijds hebben wij driemaal ter bescherming van ons vredelievend land legen Servische aanmatiging oase jonge mannen uit hun werk moeten roepen en midden in den winter naar de grens moeten sturen; driemaal heeft zoon economische en politieke crisis ons geteisterd, en de kosten liepen in de milden, de wrevel over onze laukmoedigheio maakte zich zelfs van de gematigdsten meester. Daarbij was iéaer woord uit Servischen mono. door leugen verpest, en iedere Servische belofte was een bedrog, iedere Servische gedachte een slechtheid. De Servische verwatenheid was zóó groot, dal zij er zich in ernst op beroemden binnenkort met hun leger tot Boeoapest en Wcenen op te zuilen rukken. # De resultaten van den oorlog staan nog 4iel vast en van Noordzee tot aan Weichscl en Save is nog geen enkele vijand zoouanlg overwonnen, dat hij lot tioorvcchlei. niet meer in staat is. Maar. nooit of Ie nimmer kunnen wij ons een vrede ook maar voorstellen, die ons zou dwingen, in de toekomst van dat door lagen en boosaardighcden totaal verblinde volk te dulden, wat wij tot dus•n hebben. Het slangennest moet lot oy de broeid, willen de volken van Oosienrijk-Hongarije zekerheid bezitten, dat zij «ni aan het werk kunnen hel opnieuw ! des- lands...." : overlezen van deze ■ de K ..aclk. van de N. i even. on £ * vp. * RcccüAbec -- uil JwtfaSftoip keizer Ffahs Jozef 65 jaar geregeerd had — moet thans voor vele Oostenrijkers wel heel pijnlijke lectuur zijn. ---