Een advertentie in dit blad heeft STEEDS SUCCES. --- Liturgische Kalender. WOENSDAG, 21 Nov O. L. Vr. Boodschap. Nemen wij Gods boodschappen (genaden) ook zoo aan als Maria? --- Buitenland. Brief uit Griekenland. DE HANDELSOORLOG TUSSCHEN ALBANIE EN GRIEKENLAND. Zal de Balkan-Entente uiteenvallen ? De verkiezingen voor het presidentschap van Griekenland zijn thans weer achter den rug en daarmee zijn ook weer weken van buitengewone spanning voorbij gegaan. Zaimis werd weer opnieuw tot hoofd van de republiek uitgeroepen. Dat beteekent echter, al schijnt dit op het oogenblik niet zoo, dat de oude politieke onzekerheid blijft voortduren. Toen Zaimis voor de . eerste maal het roer in handen kreeg, was dit hoofdzakelijk te wijten aan Venizelos. Toen deze echter op den achtergrond werd gedrongen, toen zijn kabinet viel, en Tsaldaris minister-president werd, toen keerde Zaimis zich steeds meer tot de regeeringspartij om zich tenslotte lijnrecht tegenover Venizelos te stellen. Deze gewijzigde houding van den president bleef echter niet zonder gevolgen. De geheele oppositie maakte front tegen het staatshoofd en men kon met reden veronderstellen, dat Venizelos thans tot president zou worden gekozen. In de Senaat bezit Venizelos de meerderheid. Zijn keuze was verzekerd. In Griekenland echter spannen de meest vijandige krachten samen en toch werken ze elkander weer tegen. Steeds meer dreigt het spookbeeld van een dictatuur, zoowel van de zijde van den Minister van Oorlog, Condylis, alswel van den sluwen politicus Metaxas. Zou Venizelos tot staatshoofd gekozen zijn, dan had men zich ieder oogenblik voorbereid moeten houden op een staatsgreep of revolutie. Dat Venizelos in de huidige' omstandigheden het land niet aan dat gevaar wilde blootstelen moet men in hem zeer waardeeren. Hij is wel niet de man, die voor dergelijke moeilijkheden zou zijn teruggeschrokken, doch de politieke verwikkelingen in het buitenland lieten geen experimenten toe. Alleen omdat.de politieke verhoudingen in den Balkan op kookpunt stonden, omdat in de Zuid-Oostelijke hoek van Europa vrees en zorg heerschte hebben de Senatoren op verzoek van Venizelos zich bereid verklaard vóór Zaimis te stemmen. Wanneer met Zaimis ook ' Tsaldaris en Maximos waren heengegaan, dan zouden de gevolgen niet te overzien zijn geweest. Het Balkanpact zou waarschijnlijk zijn gebroken, hetgeen een bijzondere tegenwerking zou hebben doen gevoelen op Bulgarije, want tusschen beide landen bestaan nog talrijke open vragen. Het zou bovendien onaangename gevolgen hebben gehad voor de verhoudingen met Albanië. Het Albaneesche-Grieksche vraagstuk, dat de laatste dagen ongewoon scherpe vormen had aangenomen, zou bij een frontmaken tegen Griekenland een dreigend gevaar zijn geworden. Enkele weken g sleden brak een handelsoorlog uit tusschen deze beide landen tengevolge van een aantal nieuwe verkeerswegen, die Albanië naar de grens had aangelegd. Griekenland beantwoordde de plannen met een systematische boycott van alle Albaansche goederen. Er werden protestvergaderingen belegd, er werden openbare protest-redevoeringen in de oude stad der redenaars in Athene gehouden, juist in dien tijd, dat de bevolking vanwege de presidentsverkiezingen in een zeer opgewonden toestand verkeerd. De bladen richtten de meest grove verwijten en beschuldigingen aan het adres van Albanië en gaven aan alles het aanzien alsof de Grieksche Natie beschuldigd werd. Daarop trof Albanië weer tegenmaatregelen Men moet weten, dat in Albanië ongeveer 36.000 wonen. Hun scholen werden op last van de Albaansche regeering gesloten, de godsdienstoefeningen in de Grieksche taal verboden, een groot aantal personen werd tenslotte in hechtenis genomen, onder de beschuldiging dat zij niet geheel onschuldig waren aan de gebeurtenissen te Athene. Terzelfder tijd nam Albanië ook een andere houding aan tegenover Italië. Men kwam na het bezoek van de Italiaansche vloot tot een groote „verzoening". Toen dreigde Griekenland het Minderheden-probleem aan den Volkenbond te zullen voorleggen en toen moest Albanië weer zwenken. De represaillemaatregelen zijn reeds ingetrokken. De Albaneesche bladen blijven evenwel nog zeer onrustig een afwijzende houding aannemen, zoodat men zich niet verwonderen moet, wanneer het binnenkort wederom tot een conflict komt. / De toekomst zal uitwijzen hoe de moeilijkheden verder worden afgewikkeld. Zaimis heeft een bijzondere voorliefde voor pacten. Hij en Tsaldaris zien het heil van den staat in hechte overeenkomsten met andere Balkan-landen. Thans is dit vrijwel overbodig. Immers geen enkele staatsman zal het thans in zijn hoofd krijgen om uit het Balkanpact te treden. Het zal intusschen wel voor iedereen duidelijk zijn, dat deze Entente in haar huidige samensteling niet een lang leven beschoren kan zijn. De mogendheden die er toe behooren zijn verschillend georiënteerd, terwijl hun belangen al te zeer uiteen loopen. De diep ingrijpende verwachtingen, die eerstdaags in Roemenië te wachten zijn, de nieuwe verkiezingen in Griekenland, die, zooals de toestand thans is, noch uitspraak zullen doen ten gunste van Venizelos, temeer daar thans alle anti-Joodsche partijen achter hem staan, zullen aantoonen, dat bij de tot nu tee gevoerde politiek die op Frankrijk-Rusland was ingesteld de Balkan-Entente niet langer meer kan blijven bestaan. --- ONTSLAGEN AAN POOLSCHE ARBEIDERS. WARSCHAU 19 Nov. De Poolsche pers ajjfutui itba uaSinjaapapaui Mnarudo ïßAaq ontslagen van Poolsche arbeiders in Midden- Frankrijk. De arbeiders zijn meestal tengevolge van gebrek aan bestaansmiddelen gedwongen naar Polen terug te keeren. --- TURKIJE WIL WESTERSCHE MUZIEK. Op het hofbal, hetwelk onlangs te Ankhara plaats vond brak de thans regeerende Turksche vorst, Kemal Pascha, met de oeroude gewoonte en liet een zeer moderne Engelsche band slechts Westersche muziek spelen, Tot nu toe was het aan het hof gewoonte, dat slechts Ocstersche muziek ten gehoore mocht worden gebracht, doch waarschijnlijk heeft Pascha ingezien, dat deze niet meer past bij de moderne Westersche kleeding, welke de genoodigden in de laatste jaren aan het hof dragen. De Turken hebben Pascha's idee met enthousiasme begroet; men heeft over onze muziek niets dan uitbundigen lof en binnenkort zullen de Ocstersche componisten moeten overgaan tot het schrijven van.... Engelsche songs. --- HOE OUD IS DE ZEEKAART? De zeekaart is vcor den zeevaarder van een even groot nut als de zakatlas voor den wandelaar. Ja, belangrijker nog, want een zeevaarder heeft zich bij ruw of mistig weer geheel te verlaten op zijn compas en zijn kaart. De eerste zeekaart werd gemaakt door een Spanjaard, Pedro da Medina, die in 1550 zijn beroemd geworden „Boek over de Kunst des Zeevaarders" uitgaf .De kaarten, v/elke Da Medina in dit werk had geteekend, waren natuurlijk nog vrij onvolledig, maar toch heeft men er in latere jaren veel belangrijks uit over kunnen nemen. Da 'Medina, die zelf een uitstekend zeevaarder was, gaf in zijn beek zeer nauwkeurig alle gevaarlijke plaatsen langs de Oceaan kusten aan, terwijl hij op sommige punten zelfs de zeediepte kon pielen. Jarenlang hebben de zeevaarders gebruik gemaakt van de kaarten van Da Medina, tot dat men eerst in het begin der 18e eeuw van een aanmerkelijken vooruitgang in de kartografle der zeeën kon spreken. --- BRIEVEN UIT KARPATHO - RUSLAND. DE VLOTVOERDERS VAN DE TISA. door FELIX RUTTEN. De volksstam der Hossoelen. — Beroemde borduursels en oude drachten. — Arbeid als sport beoefend on geëerd. Naast de Lemken en Boiken, vormen de Hossoelen een derde groep onder de Rutheen- sche bevolking, van Karpatho-Rusland. Deze bewonen het meest oostelijke gedeelte Jan het land, waar akkers zijn als zeldzaamheden, waar het grasland van dal en helling afwisselt, met uitgestrekte bergweiden op 'neer dan twee duizend meter hooge bergen, en waar het hoofdvoortbrengsel van 't land Instaat uit wouden in schier eindelooze wijdten voortgolvend. Deze Hossoelen zijn een volk van nobel voorkomen, forsch gebouwd, mooi gevormd en voornaam in houding. Het zijn menschen toet een groot zelfbewustzijn, meer vriendelijk echter dan trotsch, meer week dan men zou verwachten bij menschen in levensverhoudingen als hié'r gelden. Zij zijn arm en hun woningen zijn klein; weer „rookhuizen" als elders in dit landschap. Zij hebben niet veel behoefte en stellen geen groote eisenen aan het bestaan. Bij hun armoede van het °ogenblik — zij hadden rijk kunnen zijn, daar menig man er vroeger veel verdiende — zijn Zn' toch van alle Rusniaken de meest bevoorrechten, de meest hoogstaanden. Zelden heb ik ergens in een streek zooveel mooie kinderen gezien, die mijn oog als hier verrukten en mijn hart aantrokken. Wat deze Hossoelen het meest kenmerkt, is hun kunstzin. Zij hebben een zuiver kunstgevoel en een fijnen zin voor kleuren. Zij houden niet eens van schreeuwende kleuren; hun oude borduursels doen om hun afgestemde, gedempte kleurenharmonie dan ook als modem aan. Het is een raadsel waar de ingewikkelde patronen vandaan komen. Ook zijn ze niet met kleine geborduurde strookjes tevreden, maar houden zij van oreede oplegsels, bestaande uit geometrische figuren, vervaardigd met den platten steek. Te Jassina, te Kwasy en Rahov dragen zij een schitterend nationaal costuum, zoo mannen als vrouwen, voornaam, waardig, archaïsch, eenvoldig en toch rijk. Misschien is het wel teekenend voor hen, dat hun mannen nooit barrevoets loopen en dat zij hun lasten niet in groote lakens dragen, om de schouders geknoopt, zooals dat bij Polen en Slovaken, ook bij de Hongaarsche vrouwen gebruikelijk is, maar in zakken van een mooie geruite stof, donkerrood, blijkbaar hun lieveringskleur. Ze zijn handig niet alleen, maar ook van een verrassende intelligentie. Hoe zouden zij anders zoo kunstzinnig zijn? Maar zij hebben een gebrek: blijmoedigheid, bij hun armoe, houden zij van een gemakkelijk leven, van een zalig niets-doen. Misschien ontwikkelt dat „far niente" 't meest hun verslaafdheid aan den drank. Niet om geld zullen zij arbeiden, maar om rum, om alcohol. Herinneringen aan het vroegere nomadenbestaan, zijn in deze zielen nog niet geheel gezonken. Herders zijn zij en bleven zij, met een poëtische voorliefde voor alles wat niet arbeid en inspanning is — en houthakkers die hun spek snijden met de hakbijl, waarmee ze ook hun boomen vellen: zij wonen heele weken in het oerwoud en slapen daar in hun „kuba", hun planken hutten in rondvorm, met een rookgat in top, uitgestrekt op den blooten grond, en eten dan niets anders dan maismeel met melk die zuur werd. Maar de sterksten en geschiksten onder hen vormen een aparte kaste. Dat zijn de houtvlotvoerders, de bestuurders der groote vlotten op de zwarte en witte Tisa, voor wie dit zware werk zelfs een trots is, en dat zij beoefenen als een sport, hoe gevaarlijk 't dan ook weze. Zij zijn trotsch op dezen arbeid, omdat hij krachtige spieren en groote geschiktheid veronderstelt. Het is geen slaafsche bezigheid van dag aan dag, in dood vervelende regelmatigheid. Wie vlotvoerder. is heeft dagen van inspanning, afwisselend met dagen van nietsdoen. En het werk zelf heeft zijn romantische zijde: drijven op saamgevoegde boomstammen, een schip in primitiefsten vorm, en dan met met de stroomversnellingen mee, in angstwekkende vaart over het water voortschieten, door het woudrijke dal, met zijn telkens wisselende bochten en krommingen, waar 't klotst en klatert over zijn duizenden oneffenheden heen, tot de groote vlakte daagt, waar de Tisa verder na haar hartstochtelijken jeugddrift in majestatische rust voortschrijdt. Zoo trotsch zijn deze sterksten onder de Hossoelen op het vlotten van 't hout, In de Tisa, dat zij elk ander werk van de hand wijzen. Een vlotvoerder in dit land is een prins onder de zijnen. Hij is een praler en praat graag; hij weet in zijn prachtig land wanneer hij anders niets heeft, van een heerlijk niets-doen te genieten. Misschien maakte hem de zangerige taal der streek zelf ook al tot dezen „charmant beau parleur", met zijn voorliefde voor kibbelingen en processen. Men leest hem de fierheid van zijn vriendelijk gezicht, hetgeen zijn aantrekkelijkheid verhoogt voor den vreemdeling, die bewonderend kijkt naar het vreemde schouwspel, van het houtbedrij f op de ruischende rivier. Dit houtvlotten gaat terug tot de dagen van Maria-Theresia, die Duitsche kolonisten hier plaatste om de bevolking voor te gaan in landbouw en bergwerk. Zij kwamen hier als ontginners van de groote zoutvoorraden, die de grond borg. Het zout werd op vlotten over de gezwollen waters naar Hongarije vervoerd, tot men er op kwam om op dezelfde wijze ook het hout zelf naar het Zuiden te brengen. En daarmee begon de ontginning der groote houtvoorraden onder staatstoezicht. Volgens de oude Hongaarsche methode werd het eene dal na het andere gerooid, leeg gehakt en daarna opnieuw beplant, om verder gedurende vele jaren aan zichzelf te worden overgelaten. Zoo bleef groeien wat groeien wilde naar den willekeur der natuur: en zoo behield Karpatho-Rusland in dezen uithoek nog uitgestrekte oerwouden, waarin ook nu nog lynxen, beren en wolven huizen. Later werden de bergstioompjes kunstmatig opgehouden door zware getimmerten met sluizen waardoor kleine meren ontstonden tusschen bosschen en hellingen. Bij het openen dier sluizen zwelt de rivier en bij een waterstand van een halven meter kan het vlot er zijn vaart beginnen. Het vlot wordt bestuurd door twee of drie personen, toegerust met geweldige roeispanen, die op het voorste, smallere gedeelte van 't vlot bevestigd zijn. Komt er een vast te zitten op den steenigen bodem dan springen de mannen in het water om den zwaren last zoo mogelijk te tillen. Dan is het te hopen dat geen tweede vlot het eerste inhaalt en er overheen schuift. Heeft het geweld van het water eenmaal macht over de houtvracht, dan schieten menschelijke behendigheid en berekening allicht te kort. Het houtvlotten vergt dan ook jaarlijks zijn offers. Vroeger staken de vlotvoerders rijke loonen op. Maar het volk bleef arm. Het gewonnen geld vloeit als water door de vereelte handen. Wanneer de trotsche kerels, prach tig in hun „kozuch", het ruime vest van schapenwol, met rijke borduursels, en stiksels aan den buitenkant, en in hun geborduurde hemden, 's Zondags naar de dorpskerk kwamen, konden zij daar niet zitten als arme slobbers. Dan hadden zij dorst. Het geld rammelde in hun zakken. En licht vergaten zij hoe zwaar ze in het krijt stonden bij den Jood. Zij wilden dan toch ook iets van het leven hebben op den zevenden dag der week, die een feest heet, als ze zich vertoonden te midden van herders en boeren, — zij, de prinsen van woud en water. Als je dan toch 'n vlotvoerder bent Die herders en veehoeders, ja, dat was een ander soort. Die kwamen niet verder dan hun „poloninen", de uitgestrekte grasvelden der bergkammen, waar ze de kudden heendrijven als het voorjaar in het land is en den heelen zomer blijven, koeien melken en schapen scheren, vaak nog te lui om kaas te bereiden, en den dag verdroomen, terwijl ze op de fluit spelen en 's avonds in de groote hoorns blazen om hun dieren te verzamelen en in de houten stallingen te drijven. En als je dan houthakker was en je leven in het bosch versleet, had je toch ook nooit iets van de wereld gezien, van de vlakte waar de Hongaren hun molen en zagerijen gebouwd hadden, waar de druiven rijpen en een rijke oogst werd binnengehaald, alsof het Kanaaii was. Moedig trok menig man, het bestaan in de bergen moede, herder of houthakker, den Oceaan over, naar het goudland Amerika, en menigeen kwam vandaar met klinkende munt, in een nieuw heerenpak gestoken. Maar daarmee veranderde het gelaat van het land niet. De gewonnen rijkdom verrijkte niet op den duur. Met geld omgaan en handel drijven kon alleen de Jood; dat was niets voor Hossoelen. De „Amerikaan" werd uitgelachen, het heerenpak kwam spoedig in de handen van den Jood en de teruggekeerde nam 't schaapsleeren vest weer op, om opnieuw geheel van zijn land te zijn en de zijnen toe te behooren in armoe als vroeger. Een rationeele exploitatie van den uitgebreiden houtrijkdom van de streek van regeeringswege, zooals de Tsjechen dit thans in Karpatho-Rusland doorvoeren, langs den meest economischen weg en onbelemmerd door inwendige partij-politiek van de agrariërs, die liefst geen Hongaarsch graan zouden willen eten — hetgeen de Hongaren hun betaald gezet hebben door geen hout meer van de Karpathen te betrekken — is het eenige, maar dan ook aangewezen middel om welvaart te brengen aan deze per slot toch zoo sympathieke bevolking, die misschien juist door de huidige omstandigheden en de verwikkelingen met het buitenland nog tot het inzicht te brengen is, dat niet lediggang, maar arbeid altijd weer zegen en geluk beteekent. En wanneer een volgend geslacht zich dan weer de weelde van groote, verre reizen zal kunnen veroorloven, zullen de toeristen, die zich niet meer laten afschrikken door de kwade faam van deze landstreken, ontdekken, welke schatten van schoonheid, van natuurpracht, gegeven zijn aan dit volk der bergen, dat vasthield aan zijn primitief bestaan, aan zijn nationale kenmerken en zijn eigen, lokale kleur, en dat op deze wijze aan een wereld, die ziek is van overbeschaving, een schouwspel biedt van zeldzaam geworden romantiek, tegen den achtergrond zijner planken herdershutten en „rookhuizen", in de blauwe schaduwen van het geheimzinnig oerwoud. --- SAMARIA DE IVOREN STAD. Opgravingen in Palestina. Reeds jarenlang is men bezig met het verrichten van wetenschappelijke opgravingen in het Heilig Land. Het is wel zeer merkwaardig, dat de waarheid van de H. Schrift die door ongeloovigen vaak worat aangevallen en bestreden, door de wetenschappelijke ontdekkingen telkens opnieuw meer en meer bevestigd wordt, zooals ook thans weer blijkt uit de jongste opgravingen in Palestina, waarvan wij hieronder eenige interessante bijzonderheden laten volgen. --- Samaria, de ivoren stad. De laatste honderd vijftig jaren is de stad Samaria in Palestina het tooneel geweest van een aantal belangrijke gebeurtenissen, die zeker niet zonder invloed zijn gebleven op de geschiedenis onzer beschaving, van S/5 tot het jaar TZ'l voor cnr:stus was Samaria het midaipunt der beschaving en net brandpunt van het godsdienstig leven. Het was tusschen haar muren dat de profeten Elias en Eliseus de proleten van Baal en Amos bestreden, dat zrj ac sociale mistoestanden hekelden in woorden, die thans nog in hun oorspronkelijke vormen worden bewaard. De koningen die in Samaria regeerden als Achab, de man van Jezabei, jchu zoon van Nimchee en Jeroboam II zijn bekende figuren voor tien. die de Bijbeiscne ijeschiedeni-; kennen En wanneer er weinigen zijn dir weten dat het boek van Amos het eerste voorbeeld is van een nieuw litterair trjaperi-, zoo zijn er daarentegen velen, die zich uit de opgravingen in de orde Bijbeische stad eenig begrip hebben kunnen vormen van oe verlijnde beschaving, tegen welks excessen op gods dienstig en sociaal terrein een oppositie rees, weike vertegenwoordigd werd door e profeten. --- De ringmuur en het palcis. ünkele jaren voor oen wereldoorlog werd door de Amerikaansche Universiteit van Har ward een expeditie naar Samaria gezonden, om daar archaeologische onderzoekingen te verrichten. Na een drietal opgravingen slaag de men erin een gedeelte bloot te leggen van de gebouwen, die op den Acropolis hadden gestaan. In het begin vond men allerlei voorwerpen uit latere tijdperken maar tenslotte ont Gekten de archeaologen een aantal muren, die onmiddellijk op de rots waren gebouwd, terwijl men talrijke voorwerpen van Egyptischen oorsprong vond. Daarenboven vond men borden met Hebreeuwsche opschnlten, waarin allerlei zonderheden stonden vermeld over de economische en sociale toestanden m de stad. De constructie van deze oer-ouae muren was in technisch opzicht veel volmaakter dan van de bouwwerken uit de latere oenoden, terwijl de architecten die deze gebouwd hebben, wetenschappelijk veel hooger hebben moeten staan, dan hun Hebreeuwsche tijdgenoten van wie men zoowel in Samaria ais Jeruzalem werken heeft gevonden. De blokken steen zijn met zorg gekapt en gepolijst; de voegen zijn uiterst trjn en het blijkt dat de bouwmeesters architectonisch buitengewoon onderlegd waren. De Amerikaansche archaeoiogen vonden een lange enorm zware vestingmuur. bij het Westelijk gedeelte van deze stadsmuur vonden zij weer fundamenten, die zeer veel overeenkomst hadoen met die, waarin men de overblijfselen heeft willen herkennen van de palelzen van fle Koningen Omri, Achab en Jeroboam 11. --- De waarheid van den Bijbel bevestigd. Al deze voorwerpen bevestigen de deins die in den bijbel beschreven wordt en zij stellen ons in staat om ons een concrete voorstelling te vormen van de beschaving van Israëls hoofdstad. üe bewerkingen van deze ivoren platen heelt veel overeenkomst, zoo zij niet hetzelfde is, met dergelijke bouwwerken van cic Phoeniciërs- En het is niet onbelangrijk te weten dat het een stijl is, die zoon grooten invloed heeft moeten uitoefenen op de Grieksche kunst waar een dergelijke bouwtrant eveneens is teruggevonden. De Engelsch-Amerikaansche expeditie heelt tenslotte veel bijgedragen tot de vergrooting van ac kennis der Samareesche oudheid. De vestingmuur, die in 1910 werd blootgelegd, en de voorneen besenouwd werd als de cmwalüng van een complex paleizen is tenslotte geDieken, de lingmuur van geheel de Acropolis te zijn geweest. Thans blijft nog slechts over de hoofdingang in dezen muur te vinden, die een prachtig stuk Hebreeuwsche bouwkunst moet zijn. Deze ontdekkingen komen weer eens bevestigen, dat de bijbel die vaak genoemd wordt 'n samenvatting van oicnteriijke fabels en legenden, een reeks waarachtige geschiedenis bevat. --- EEN 84 JARIGE BERGBEKLIMSTER. Aan den voet van den berg Huascaran in Madison (Amerika) woont een berggldse, die onlangs haar 84en verjaardag heeft gevierd. Tot voor twee jaar besteeg de oude Arme S. Peck nog geregeld den Huascaran, wanneer vreemdelingen haar noodig hadden. Zij kent ieder plekje.van den berg op haar duimpje en weet de "toeristen aangenaam bezig te houden met haar interessante verhalen. In 1908 vond er in Madison een wedstrijd plaats tusschen berggidsen. Degene die het eerste den top van den Huascaran had bereikt, zou een gouden medaille verwerven. Het was Arme Peck, die het eerste den tcp had bereikt, en haar grootste belooning was voor haar het feit, dat de Amerikaansche regeering den top van den berg den naam gaf van „Cumbre Arme Peck". --- Beeldhouwwerken. In 1910 moest de expeditie van Harward haar arbeid staken. Eerst m 1931 kon een tweede Amerikaansche expediCie uitgerust worden waaraan tevens enkele Engelrcne geleerden deelnamen. Wederom v/erden opgravingen verricht ;n ditmaal slaagde men erin, om het grootste gedeelte van den nngmuur bloot te leggen. Ten Noord-Oosten van den Acropolis wordt thans een half-ronde vestingtoren van enorme afmetingen uitgegraven. Dit bouwwerk is samengesteld uit groote vierkante blokken, die ongeveer een meter lang zijn: Slechts deze massieve vestin>werken Kunnen verklaren dat Samaria weerstand heeft kunnen bieden aan de twee-jarige belegering van 'n leger, dat al? 't machtigste gold in dien tijd. De technische volmaaktheid geeft blijk van de groote kunde der architecten. Behalve de opgravingen van den tempel van Herodes ter eere van Keizer Augustus op den Aeropolis gebouwd, zijn de opgravingen van talrijke ivoren voorwerpen een der meest sensationeeie ontdekkingen. Misschien herinnert men zich, dat Amos m zijn hekeldichten de onderdanen van Achab verweet, dat zij zich neerloden op ivoren bedden en het ivoren paleis van Achab is hier een prachtig voorbeeld van. De rtukken die men tusschen de ringmuren heeft gevonden zijn helaas zeer sterk beschadigd, vaak gebroken ol verbrand. Maar men heeft toch een groot aantal fragmenten gevonden, die nagenoeg onbeschadigd zijn gebleven en dank zij hun bewerking, kan men zich thans eenig begrip van de kostbaarheid van dit sieraad vormen. Op oeze platen zijn nog overblijfselen te bespeuren van polychromie; verschillende gedeelten zijn verguld, anderen zijn weer ingelegd met gekleurde steentjes. Met deze ivoren platen werden zetels, tafels en rustbedden ingelegd, wenicnt ook de cederhouten betimmeringen versierd. De uitgebeelde figuren herinneren alle aan de beschrijving van den tempel van Saiomon: leeuwen, cherubijnen, stieren, palmen enz. Op andere' piaten zijn weer afbeeldingen aangebracht van personen uit het Egyptische pantheon terwijl zij herinneren aan een ander gebouw dat Saiomon liet bouwen voor de dochter van een Paharao, die in dienzeiiden tijd leefde. --- GELUK IN DE LOTERIJ. De kruidenier van „In de laagste prijzen” en zijn klanten. Te Brosse! beeft onder enorme belangstelling de trekking- van de tweede tranche van de Belgische Koloniale Loterij plaats gehad. Vernomen wordt dat het groote lot van ."> millioen frs. gewonnen werd door kruidenier in het Vlaamsohe plaatsje Mee» . samen met een aantal zijner klanten. I! \.o< ule kruidenier is een pas getrouwde jonge man, die aan zijn winkel den naam ..In de laagste prijzen" had gegeven, f] ij had een aantal loten gekocht. w..,0. het winnende, welke hij in honderdsten ver > als premie uitreikte by den aankoop van pond koffie. Het nieuws, dat de fabelachtig \ n der aldus door den eigenaar van ..In de laagste prijzen" gesplitste loten. verwekt* onder zijn talrijke klanten begrijpelijkerwijze groote opschudding en vreugde bij hen. die in zijn geluk deelden. Onmiddellijk na het hekend worden van do Minnende nummers, heeft de gelukkige kruidenier het heuglijke nieuws in groote leiters op zijn winkelruit «■e>childerd. Het stond snel zwart van de menschen voor zijn: deur, die allen wilden weten, hoeveel de man zelf van die vijf millioen voor zich zzal hebben. Deze beeft bet echter raadzaam gevonden bet stilzwijgen hieromtrent te bewaren. --- EEN WELVERDIENDE RUST. Oud-minister Doumergue i*. uit Parijs vertrokken en op zijn landgoed in Tournefeuille bij Toulouse aangekomen, om daar welverdiende rust te genieten. Het Fransche volk dat beseft ho moeite deze 71-jarige staatsman zich getroo-t heeft in het belang van hot land. gunt hem van harte deze otium eum dignitate. moeite heb ik me slechts overeind kunnen houden en nu ik als ambteloos bti op m'n buitengoed de vrijheid herkri heb. kan ik weer rustig slapen op tijd en vrij adembalcn. Toen men Doumergue mededeelde dat weel Franschen verwacht hadden dat hij persoonlijk bewind wilde voeren verklaarde de grijze staatsman dat bij i leerd had om op ssoo'n hoog paard fee rijden. Over zijn opvolger Flandin zei Dou que: Flandin is een buitengewoon iero De president der republiek had geen !>■ keus kunnen doen. Flandin is veruil . Hij is nog jong, ofschoon het ook weer niet goed i.s als men te jomr maar hij is in de politiek doorkneed. hij i.s kalm en hij is een man met deren kop." Doumergue is nu op zijn landgoed te ruggekeerd. Hij heeft de rust, de stilte en de eenzaamheid van het landelijk 1 olie verdiend. Hij is feitelijk zeer re benijden, daar hij zich uit de Fransche politiek kan terugtrekken op een moment, waarop weer veel kan.-, bestaat dat er zich binnenkort weer nieuwe moeilijkheden zullen voordoen. Als uien in de politiek zeer verdienstelijk rii zoo onbaatzuchtig heeft gewerkt als Doumergue. dan mag men gerust in zijn landhuis eraan genieten van do serene kalmte die het leven ten plattelande biedt. "Maar er zijn nog geen uitlatingen van Doumergue bekend dat hij nooit meer in het politieke leven zal terugkeeren. Kr zijn nu naai van die naturen die nooit teleurstellen, wanneer men rijn laatste hoop op hen gevestigd houdt. Ook Frankrvjks politiek heeft haar up en downs gekend. Xv waren jonge krachten aan het bewind, dan weer waren het grijsaards die richting gaven aan de landspolitiek. De regeering van Frankrijk heeft vaak wijzigingen ondergaan maar het volkskarakter i hetzelfde gebleven. De Franschen verlangen naar rust en vrede, veiligheid, vaart en green .-,ensatie>. Ondanks de zware revolutionnaire stormen die over het land gekomen zijn, is er in het diepste wezen van het Fransche karakter niets veranderd. ---