I Restanten! I SENSATIE-UITVERKOOP I ■; Hj I NIET ZOO I I NAAR IO lTsll B 3000 COUPONS: H ■ STOFFEN - FLANEL - WITGOEDEREN H H VITRAGES - OVERGORDIJNEN - COCOS ■ ÏM LINOLEUM - VLOERBEDEKKING niimiiiiiiiiii mi B ■ AAN SENSATIEPRIJSEN...... H I N.V. Hubert Meelis 't Hert | I --- Vooral nDTIMDACniQPU CPUfICHUfCQIf is vakkennis en veel voor UKInUI fltUlÖün ObIIULnnERA ervaring vereischte ! Gaat daarvoor naar: P. Kluijfmans-Becx, TUINSTRAAT 43, EEN SPECIALIST OP DIT GEBIED Raak I is altijd Uw advertentie mits deze wordt geplaatst in de NIEUWE TILBURGSCHE COURANT, het blad Hj met degrootste gecontroleerde oplage Niet I bij de pakken neerzitten als het met den verkoop niet bijzonder wil vlotten. Juist dan adverteeren om niet te worden Vergeten!» | iriiimaMWimrriïnrmiïïiT■ inwinll r* MORGEN ZATERDAG OPENING VAN DE Drogisterij „Onder de Luifel" AAN DE ARMHOEFSTRAAT 44 Alle artikelen op het gebied van Drogisterij zijn bij mü steeds voorhanden. 1081 A. A. M. Dahmeh MORGEN ZATERDAGMIDDAG HEROPENT Meubelhandel „MODERN" Heuvel 58 b. i St. Jozefstr. 1080 Aanbevelend, H. KEMKES. DE ADVERTEERDER WINT. --- LIDO Huishoudreclame.... CHOCOLADE- (\r fti BL°EME.LondÖCL CHOCOLADE fin -i °ÜBLlE^pondM CHOCOLADE «0 n{ PASTILLES /.l [ Va pond tü UI. BRUSSELSCHE fjr _i KERMISlpond/üCI. CHOCOLAÖE (tl nl KORRELS /1 I 1 pond L~ "l' anijs- nn n| KORRELS3ons"CI. Beschuit spt per rol u "l. Tevens deze week bij aankoop van 25 ets winkelwaar een half pond heerlijke Bonbons vóór 15 ets. N.V Chocolaterie „LIDO" Te TILBURG: HEUVELSTRAAT 66 GASTHUISSTRAAT 40 ———I—— ♦ Poetst U de schoenen met Manjefiek ? Dank ! (Bonnen zijn nog steeds geldig). 6042 Door te adverteeren in dit blad vermeerdert men zijn omzet. Agentschap H.T.C. Oosterhout. Voor abonnementen adreswijzigingen enz kan men zich wenden tot den heer P. v.d. Pluoim WILLEMSTR. 139 Oosterhout. Agent van dit blad daar ter plaatse. De Administratie. --- HST" Jmß Bftbtat*- ïS* Neem een "AKKERTJE"..... als Gij U zoo ellendig voelt als Gij door Hoofdpijn of migraine niet meer in staat zijl tot werken of lot denken, ja zelfs niet meer uit Uw oogen kunt zien, dan zeggen Uw vrienden die ze geprobeerd hebben: Neem een "AKKERTJE" want die helpen onmiddellijk en ge proeft niets. Het is de prettigste manier van innemen zoon AKKER-CACHET. Gij hebt dan nooit last, dat scherpe of onaangenaam smakende stoffen in Uw keel blijven hangen of prikkelen en ze veroorzaken nooit maagpijnen. Probeert zeJ en morgen zegt ook Gij dan tot Uw vrienden als zij lijden aan Hoofdpijn, Migraine, Kiespijn, Spierpijn, Rheumatische pijnen of "Kater", neem; IAK XE RTJ ES"( akkerxachets ) Per 12 stuks slechts 50 cent (met 2 cent bijslag voor Qnuel-belasiing) --- BRABANTSCHE NOVELLEN DE ROEP VAN HET LAND. door FRANK KLAROEN. Toen de jonge baron Stoffel van Guldenflier den cijns der droefheid betaald had in den rouw van den dood zijns vaders, was zijn besluit genomen: hij zou het oude land verlaten om in de groote stad zaken te gaan doen. Er was niets meer wat hem nog aan den geboortegrond gebonden hield; zijn moeder was al jaren geleden gestorven en ware het niet de vaderlijke tucht, die hem weerhouden had, hij zou reeds lang in den vreemde zijn geluk gezocht hebben. Zoozeer minde hij de vrijheid en de onafhankelijkheid, dat hij het bijna als een geluk beschouwde, op 25-jarigen leeftijd ouderloos te zijn en zijn rijke vrienden te kunnen volgen, die hem voorgegaan waren naar de groote stpd en h:m gaarne in hun midden Zoolang de oude baron Van Guldenflier meester was geweest op het oude landgoed Keizersbosch had Stoffel aan geen vertrek kunnen denken, maar thans was hij vrij Eén omstandgheid echter bemoeilijkte nog zijn vertrek: het ontbrak hem aan het noodige geld. De inboedel van het vaderlijk huis was verkocht en had niet voldoende opgebracht om Stoffel een onbezorgde toekomst te waarborgen. Hij zou een gedeelte van het landgoed kunnen verkoopen, maar dan zou hij breken met het eerewoord gegeven op het sterfbed van zijn vader, om nooit te raken aan den ouden erfgrond. Maar het was toch geen schenden van den grond, zoo peinsde hij, als hij er de opbrengst van verkocht, de eeuwenoude eiken van Keizersbosch bij voorbeeld. Zijn weifeling duurde een nacht. Den volgenden morgen ging hij naar baas f rremans, die sinds vele jaren het landgoed met groote zorg en toewijding beheerde. Baas Gerremans, klonk bruut de stem van den jongen baron, ik - -. jullie verlaten, de eenzaamheid hier weegt me te Nog hedenavond vertrek ik naar de stad, waar ik me voor goed ga vestigen. Gij zult hier de zaken wel blijven regelen en ik he'j ook nog wat extra-werk voor U. r? oude eiken van Keizersbosch moeten tegen den grond, ik wil er geld van zien, want ik heb het dringend noodig. — De eiken van Keizersbosch stamelde Gerremans verbaasd, als had hij niet goed verstaan. Ja zeker. U ziet ma&r aan een ploeg houthakkers te komen, want het moét vlug gebeuren. Over een maand wil ik het geld van den houtverkoop hebben, begrepen — Maar meneer, dat meent U toch -«eker niet? Het machtige woud der koningseiken van Keizersbosch omhouwen, het schoor ste bosch van heel de streek, het bosch dat uwe voorvaderen — Pardon, mijn voorvaderen hebben hun zaken geregeld op hun manier en ik doe het op de mijne. Ik wensen geen tegensprak '<:. Morgen zend '.: U mijn nieuw adres en over een maand verwacht ik het geld. Op hoeveel schat U de or-brengst van den houtverkoop baas Gerremans? — Na aftrek van de kosten, op minstens tien-duizend gulden meneer. — Goed, U zorgt, met de hulp van den notaris, wel voor de publieke verkooping en ik reken op het geld. Tot ziens Gerremans Toen zijn meester vertrokken was begaf baas Gerremans zich naar den eikenwal van Keizersbosch om er de ter dood veroordeelde boomen te tellen. Hij had deernis met de eeuwenoude woudreuzen, waarvan hij den marteldood zou moeten aanschouwen. Gelijk een leger van stoere helden stonden zij daar in lange gelederen, als trouwe wachters bij het verlaten kasteel, welks laatsten stamhouder zoo snood desertie pleegde. Hun natuursadel was zoo oud als den adel van het huis waarbij zij behoorden en waarvan het jongste lid de fiere wapenspreuk vergeten scheen: Deze eiken werden geplant door de stichters van den Huize Guldenflier, opdat zij tot in den eeuwen zouden getuigen de sterkte van dit geslacht. Van die oude kracht hadden ze getuigd aan de generaties, die zij zagen komen en gaan, majestatelijk hun kruinen heffend boven de kleine omgeving boven de lage hiuzen van het dorp en boven de arme mastebosschen van den omtrek. En nu zouden zij moeten sterven, voor het plezier vart den jongen baron. Gerremans schudde meewarig het hoofd: — Het is een misdaad, zooiets te begaan, mopperde hij. Hij had niet den moed de te vellen boomen te tellen en ze op te schrijven ter beteekening van hun doodvonnis, als was hij bcvresd daar mede zijn eigen doodvonnis te teekenen. Wellicht zinspeelde hij daarop toen hij, bij zijn thuiskomst, uiting gevend aan zijn groot verdriet, droef tot zijn vrouw zei: — 't Is met ons geluk gedaan Kcrliene, niet alleen raken we ons Mientje kwijt aan den zoon van den brouwer, maar ook baron Stoffel verlaat het landgoed voor de stad en om daarginder geld te hebben moeten de oude eiken van Keizersbosch tegen den grond, heeft hij gezegd. Waar zullen wij blijven als hier alles weg en zoo kil en stil is? — Dat ons Mientje ging trouwen wisten we lang man en 't is geen ram, antwoordde Kerliene, al geloof ik, hernam ze, dat het den ■joon van den -.renen uitgebrouwden brouwer 't meest om de zes duizend ; \lden te doen is, dio we Lientje mee kunnen geven. Maar wat °:e me daar vertelt van den jongen baron, dat hij ons gaat verlaten en dat de oude eiken van Kiesersbosch zvn vertrek moeten betalen, dat is meer dan -n*. Meneer Stoffel i-indelt tegen den wil van zijn vader zaliger. Oh had de oude baron dat eens kunnen voorzien Vijf jaren waren voorbij, vijf jaren die voor Stoffel een aaneenschakelln' waren geweest van teleurstellingen en tijdens welke hij, in den maalstroom der groote stad, zijn illusies en zijn geldhad zien vergaan. Met zijn eigen middelen en d 3 tien duizend gulden, die hij van zijn rentmeester ontvangen had, zijnde de opbrengst der oude eiken van het Keizers■osch, had hij gewoekerd om zich een onafhankelijk bestaan te scheppen, maar hij had niet kunnen slagen. Hij erkende nederig zijn onbekwaamheid als zakenman en werd zich daardoor te sterker zijn roeping als landman bewust. Op een morgen, toen hij alles verloren had, zijn geld en natuurlijk ook zijn vrienden, alsmede de laatste hoop om in de stad een bestaan te vinden, pakte hij zijn koffers en keerde terug naar het land, dat hem riep. Hij had een fout begaan, maar hij zou boete doen. Om den grond der vaderen weer waardifr te worden zou hij werken en de door hem aangerichte verwoesting van het Keizersbosch zou'hij eenigszins trachten te herstellen, door een nieuw bosch van jonge eiken te planten. Bezield met die goede voornemens begaf hij zich moedig op weg naar zijn dorp. Hij vond het weer zooals hij het verlaten had. Niet ver van het station blankte uit de looverkoepels van een boomgaard een hoerenhof stede op: de woning van baas Gerremans. Dat huis was het doel zijner komst. Onafgebroken bleven zijn oogen gericht op het nederige gebouw, dat in zijn eenvoud zoo schoon was als het trotsche vaderlijke kasteel en veel schooner dan de bedwelmende lichtpaleizen der groote stad. Van dat huis kende hij de veranderlijke schaduwbeelden op de witte mren naar de uren van den dag. Toen hij nog kind was speelde hij er met het aanminnig dochterken van den rentmeester, het lieve Mientje, dat nu de vrouw moest zijn van den stuurschen brouwerszoon, zoo mijmerde Stoffel. En hij kon een zucht van spijt niet onderdrukken. Zijn blikken liefkoosden de oude voorwerpen die onveranderd waren gebleven, levenlooze dingen, die voor hem nochtans een ziel hadden. Het oude boterrad buiten bij het raam, dat al niet meer gebruikt werd toen hij nog klein was en dat er nog altijd hing, als behoorend tot het geheel: de voederbakken, die over het erf verspreid stonden en waarop de kippen een luidkakelende samenspraak hielden; de aardkar onder de open loods, die haar burries grijpend in de lucht stak. Op het erf stond Mientje, als had zij hem verwacht. Zij ontving hem met dezelfde innige hartelijkheid als waarmede zij hem vroeger begroette, toen hij me als kind kwam spelen op de boerderij. En als vroeger verbood hij haar hem met „meneer' aan te spreken: — Ge zijt nu zelf een „mevrouw" Mientje, maar hoe gaat het in 't huwelijk? — In 't huwelijk? Dat weet ik nog niet, lachte Mientje verlegen. — Hoe ge zijt dus nog niet getrouwd? — Neen, de zoon van den brouwer heeft zijn gegeven woord van trouw teruggenomen en de verloving verbroken, lispelde zij bedeesd. Het scheen voor haar een pijnlijk onderwerp en om het te breken noodde zij Stoffel binnen te komen. Baas Gerremans en zijn vrouw waren eveneens verheugd hem weer te zien. Maar toch ontvingen zij hem met een zekere terughoudendheid, welke hij niet verwacht had. Zij waren zichtbaar verouderd en het was als gingen zij gebukt onder een zwaar te dragen leed. Was het wellicht de armoede? De Baas Gerremans voorkwam de weifelende vraag die den jongen baron op de lippen lag, door hem uit te noodigen tot een wandeling, om het landgoed te begroeten na vijf jaren afwezigheid. Laat ons de landerijen even bezichtigen, noodde Gerremans, in dien tusschentijd kunnen de vrouwen het eten bereiden. Aarzelend voldeed Stoffel aan het verzoek. Hij had het gevoel van een deserteur, die teruggeleid wordt naar zijn vaderland, het oude land, dat hij geschonden had in zijn tooi. En wellicht was het om hem te straffen voor zijn wandaad van weleer, dat baas Gerremans zijn schreden regelrecht naar het Keizersbosch richtte. — Neen, daarheen liever niet, baas Gerremans, verzocht Stoffel, bijna smeekend. — Waarom niet meneer, klonk zacht verwijtend de stem van den ouden rentmeester, we loopen er maar even langs, kom De mastebosschen bezijden het pad waarlangs zij gingen waren als twee rijen zwarte muren, hier en daar met groote gaten die een stuk van den horizon te zien gaven, met deinend heideland in de verte. Verrast keek Stoffel voor zich uit. Op de plaats van het uitgekapt Keizersbosch, waar hij een stuk akelig en kaal braakland dacht aan te treffen, zag hij de loovergolving van trotsche eiken. Zij stonden er nog even grootsche en majestueus als voorheen en er ontbrak er niet een. In zijn verbouwereerdheid bleef Stoffel een oogenblik bewonderend naar de bronzen boomen staren, als zag hij een fantastisch visioen. — Maar baas Gerremans, riep hij verbaasd, dit is toch het Keizersbosch? —OOm U te dienen meneer, antwoordde Gerremans luchtig. — Waarom werd het niet geveld, gelijk ik het bevolen had? — Ach meneer, ik heb het maar laten staan, uit eerbied voor zooveel schoonheid en traditie en uit ontzag ook voor het blazoen van uw geslacht, dat zoolang zal leven als deze eiken, gelijk het geschreven staat.... Het was zonder de minste bijbedoeling gezegd, maar de eenvoudige woorden hadden voor Stoffel zooveel beteekenis, dat zij als geeselstriemen op hem neerkwamen. Een hoogroode kleur van schaamte verscheen op zijn gelaat en hij durfde den ouden rentmeester niet in de oogen te zien. Stoffel begreep het groote offer door Gerremans gebracht en het hoofd deemoedig naar den grond gebogen stamelde stamelde hij berouwvol, tot schreiens toe bewogen: — Dus , om het Keizersbosch te kunnen sparen hebt ge me de tienduizend gulden van uw eigen geld gestuurd en er armoede voor geleden — Armoede nou ja, een beetje meneer, 'n beetje maar, we zijn het al bijna te boven, God dank, sprak Gerremans, terwijl hij den jongen baron, die zijn tranen niet kon bedwingen, gemoedelijk op den schouder klopte en hem troostte als ware het zijn eigen zoon: — Niet zoo somber m'n jongen, er is nog niets verloren, niets De verloving van m'n dochter, die door den zoon van den brouwer verbroken werd omdat Mientje geen geld meer had, noem ik geen verlies. Mientje zal wel een andere liefde vinden.... De voorspelling van den ouden rentmeester is bewaarheid geworden. Zijn dochter Mientje is thans „baronesse van Guldenflier" en Stoffel heeft het elders tevergeefs gezochte geluk gevonden in het land van den geboortegrond, het land zijner liefde. (Nadruk verboden.) --- „HET FUBLIEK” — Mag ik het publieic verzoeken net refrein mee te zingen....! ---