De hoepelwedstrijd Kees is de winnaar „Bob", fluisterde Han onder de schoolles tegen zijn vriendje, „we houden vanmiddag 'n hoepelwedstrijd", ~'n Wat?" vroeg Bob, die juist 'ns heel goed had zitten luisteren naar wat de meester zei. ~'n Hoepelwedstrijd", herhaalde Han fluisterend met den mond achter zijn hand. „Niet spreken daar op die achterste bank", deed zich de stem van den meester hooren. Han ging rechtop zitten en zag nog juist, dat Bob begrijpend knikte. Maar 't vriendje wou dr meer van weten. Hij nam een stukje papier en schreef hierop: „Met wie en waar beginnen we?" en dit papiertje werd naar Han gegooid, die er onder schreef. „Zal ik je om 12 uur zeggen".... Ziezoo, de les was uit, fijn Woensdagmiddag, dus 'n heele middag vacantie! „Hé Han, wie doe er aan mee?" riep Bob buiten. „Nou, natuurlijk Kees en Jan en Freddy en misschien ook wel Gerrie". antwoordde Han. „Hè ja leuk", zei Ger, die juist aan kwam slenteren met de tasch onder den arm. Hy wist wel niet waarover het ging, maar deed altijd graag mee, als de jongens een pretje verzonnen. „Nou, dat doen we dan hè", riep Bob, toen de jongens hadden afgesproken om drie uur op het kerkpleintje te zijn. Op dit pleintje zou de wedstrijd een aanvang nemen, „daar is de start", zou Bob zeggen. De jongens holden naar huis om hun boterham te eten en hun hoepels voor den dag te halen. Nou, 't werd een belangrijke wedstrijd, want Han's moeder had den winnaar een dikken gevulden koek beloofd, dus het was de moeite van het inspannen wel waard, vonden ze. „Klaar allemaal, dan beginnen" Dit zei d,e groote broer van Han, die als scheidsrechter moest dienen. „Een, twee drie!" en weg vlogen de jongens met hun groote vroolu'k rollende hoepels. Zelfs Fanny» het kleine hondje van Han, vloog de jongens achterna. Nou, óf 't spannend was. Maar iedereen was toch van meenir.g, dat Gerrie 't zou winnen.... Nog maar 'n paar huizen, neen, Ger scheen moe te worden en Kees was 'm in een sprong een stuk v00r.... Nog 'n paar meter en dan weer tsrug. Hijgend kwam Han's broer aangeloopen. „Nu terug, een, twee, drie!" commandeerde hij en weer vlogen de jon- gens naar het pleintje, waar de strijd zou eindigen. Kees bleef „aan den kop" en kwam ook als eerste aan. „Hè, dat was 'n fijne race!" hijgde Jan, die de vlugheid van de andere jongens werkelijk had bewonderd. „Kees krijgt de koek!" riep Han's broer. Nu, dat waren ze allemaal met 'm eens en in optocht trokken de jongens naar binnen, waar Kees zyn fijne dikke koek in ontvangst mocht nemen, maar de andere jongens werden toph ook bedacht. Han's moeder had voor allen nog een reep chocolade, die Kees natuurlijk ook kreeg. --- Om te lachen Kermisbezoeker: „De vergiftige slang is ook geen anderhalven meter lang, zooals U in de krant schreef". Directeur van het wereld theater: „Hier hebt u een centimeter, meet ze zelf maar na!" Onderwijzer: „Geef me eens een voorbeeld van een man, die zijn woord breekt". Jantje: „Mijn oom meester". „Ja oom? Waarom dan?" „Myn oom stottert, meester". Meester: „De zuurstof is voor het leven onmisbaar. Zij werd in 1773 ontdekt". Jopie: „Meester, waar leefden de menschen dan vroeger van?" --- OPLOSSING VAN HET ZOEKPLAATJE Jullie herinnert je zeker nog wel het zoekplaatje van de vorige week, nietwaar? Je weet wel dat kleine benzinehuisje, met het reclamebord op den voorgrond. Welnu, voor degene, die het prentje hebben uitgeknipt zal ik hierna de uitslag laten volgen: in het plaatje zaten zes fouten en die waren: de & op het reclamebord stond omgekeerd; de gieter op den voorgrond bezat geen sproeier aan de steel; de slang van de motorpomp zat op de verkeerde plaats; de vlaggetjes op het dak van het huisje waaiden een verkeerden kant op; op het ronde bordje staat „alle" en op de volgende regel de „s", dat is natuurlijk verkeerd, „alles" wordt aan elkaar geschreven en ten slotte: op het huisje staat „moterolie" inplaats van „motorolie". Hadden jullie die fouten ook gevonden? --- Een plattegrond Als je op je slaapkamer bent, zou je dan precies weten wat er allemaal in de huiskamer staat en vooral waar alles staat? Probeer dat eens te oefenen. Je teekent nu eerst den vorm van de kamer en plaatst er dan met teekeningen de meubelen in, welke werkelijk in de huiskamer staan. Dan de lamp, de schilderijen, de vloerbedekking, enz., de vazen, hjt aquarium als je een hebt en zoo alles wat er in de kamer staat. Maar je moet niet eerst gaan kijken, want dan is het niet moeilijk meer. Zoo uit je hoofd teekenen, moet je het. Ach, wat staat er dan nog veel in de kamer, vindt je niet? --- Mop en Dop gaan uit rijden Een rijtuig van een hoed en een touw „Kom ouwe jongen", zegt Dop, „we gaan vanmiddag 'ns fijn spelen; de baas is uit en de vrouw doet een dutje". „Wat zulen we doen?" vraagt Mop nieuwsgeirig. „Naturulrjk iets, wat niet mag", antwoordt Dop brutaal. Daar heeft Mop wel ooren naar. Als Dop iets verzint, is 't altijd iets wat leuk is, maar ook altijd iets, wat niet mag. Maar komaan, de baas zal wel laat thuiskomen en de vrouw had vanmiddag reuze slaap! De beide kleine katten sluipen den zolder op en zoeken naar iets, wat ze zouden kunnen gebruiken om er mee te spelen. „Niets dan ouwe rommel", zegt Dop. „Kom we gaan naar beneden. Misschien valt er wel iets te eten in de keuken". Mop huppelt achter Dop aan. Hy doet alles wat Dopje zegt. „Wat Dop doet, mag ik ook", denkt hij altijd. En verder geeft hij zich geen moeite met e rover na te denken, of 't wel eigenlijk mag. „Zeg, hier moet je komen, fijne jam, pas versch!" roept Dop en Mop mag ook eens even zn pootje in de jampot steken. „Ja fijn", zegt Mop en steekt zn pootje nogmaals in de jampot. „Nu niet meer hoo", maant Dop, „we gaan spelen. De katten likken hun pootjes schoon en hollen dan door de gang naar de huiskamer, waar de vrouw nog steeds in de groote stoel ligt te slapen. „Kijk 'ns!" fluistert Dop ineens verrukt. Mop knikt, maar ziet niets. „Daar natuurlijk", Dop wijst op den bolhoed van den baas. Mop Knikt, maar begrijpt er eigenlijk niets van. „Daar gaan we mee spelen". „Met die malle dophoed?" vraagt Mop verwonderd. „Ja dommert, natuurlijk". En vóór dat Mop nog wat kan zeggen springt Dop op den stoel, waar de hoed ligt en gooit den hoed er met zn pootjes af. „Zoo, nu 'n touw", commandeert htf aan Mop. Mop holt weg om 'n touw te halen en vindt een stuk in de keuken. „Niet hier, maar in de gang", zegt Dop. De katten loopen, dsn hoed in hun midden torsend, naar den gang en nu begint de pret. „Jij bent eerst het paard", zegt Dop, die het touw om den hals van Mop hangt. „Ik zet den hoed op jouw en doordat ik stuur met 't touw, kun je nergens tegenaan loop. Mop vindt t 'n reuzen-idee. Echt iets voor Dop, om dat te verzinnen. „Hutt paard!" roept Dop. Fijn gaat 't hoor. Den geheelen gang op en neer. Totdat Mop moe is en Dop 't paard moet zijn. De ondeugende katten hebben zoon pret, dat ze niet eens zien, hoe vuil de hoed van de baas wordt. Oei, oei, daar zit van avond iets voor de stoute katten op! --- Jeugdrubriek VAN TWEE RUZIEMAKENDE HONDJES „Kom Puck, we gaan wat spelen", riep Polly bazig. „Hè nee, ik heb geen zin, ik lig hier zoo lekker in de zon", was Puck's antwoord. Puck was niet zoo vlug als Polly, hij wilde altijd maar slapen en het liefst zich koesteren in het zonnetje. „Nee, we gaan spelen, je wordt veel te dik en te vet. Foeil lui beestyi schaam je je niet." Puck schrok van Polly's bromstem. Van schrik prong hij gauw op en zei dan: „Nu, wat gaan we doen? Hooooaaaaal Even gapen hoor." „Kom, we gaan met de bal spelen". „En dan zeker weer ruzie krijgen, net als laatst hè. Jü bent altijd zoo eigenwijs. Jij denkt alles beter te weten". „Ga nou geen kif maken, want ik heb geen zin met jou te vechten", was Polly's antwoord. „Laten we nou eerst de bal zoeken, die maak jij altijd weg". „Niets, jij!" „Nietes jij juist!" Zoo ging het door onderwij) de beide hondjes n"ar de roode bal zochten. Luie Puck wilde juist zeggen: „Nou, ik kan 'm niet vinden hoor!" toen Polly riep: „Ik heb 'm, hij lag in de schoen van den baas, gekke plaats hè. Heb jij gedaan." Puck zei maar niets terug. Polly was al- tijd bezig, Polly kon op ieder uur van den dag, ja zelfs van den nacht, ruzie maken. Puck niet, Puck liep zoo gauw niet warm om niets; Puck sliep liever! „Nou, waar gaan we spelen, in den tuin?" „Goed", antwoordde Puck. In een ommezientje waren de beide dieren druk en wild aan het spelen. Totdat.... boem! daar viel een tuinstoel om. „Lieve help, zijn die dieren weer bezig?" riep een stem vanuit de keuken. Hst was Netje, het dienstmeisje, die de honden zag ravotten. „Bind ze maar aan elkaar Net", zei mevrouw. „Dan gaan ze wel stil liggen slapen". „Goed mevrouw", antwoordde Netje en verdween in den gang om even later terug te keeren met een stuk touw waaraan aan ieder eind een halsbandje. „Puckie, Polly!" riep ze in den tuin, maar de dieren hoorden het meisje nauwelijks. Harder riep ze en nog harder, totdat ze de honden in het oog kreeg: Daar lagen ze me warempel in het bloemperk met elkaar te vechten. Zoo gauw ze kon liep ze met de halsbandjes naar de beide vechtende beesten toe en slaagde er al gauw in Puckie den band om te doen. Polly liet zich niet zoo gemakkelijk vangen. „Hier Polly, we gaan uit, ga je mee?" Als Netje dat zei, vloog Polly letterlijk op haar af, want uit gaan, boodschappen doen, dat deed hij graag. Maar Polly werd bedrogen. Toen de beide honden door middel van het touw aan elkaar waren gebonden, zagen ze in, dat Netje heelemaal niet van plan was uit te gaan. Ze ging weer snel naar binnen en sloot de deur achter zich. „Dat 's gemeen", zei Polly en keek nijdig naar Puck, die aan het touw trok, omdat hij plotseling weer de bal in het oog kreeg. „Trek niet zoo, naar dier!" beet Polly hem toe en trok nog harder dan Puck. Maar Puck, als hij iets wilde hebben, kon ook sterk zijn. „Ik weet wat, zei Puck, „wie 't eerst die bal heeft!" Ja, dat zouden ze doen en beide hondjes holden achter de bal aan. Polly werd heel nijdig, als hij de bal juist wilde pakken en Puck trok aan het touw en gooide de bal met zijn neus vooruit. De honden waren ten laatste zoo ver gegaan, dat ze bij het tuinhekje kwamen. „Nee, we mogen n;et verder", riep Puck, toen-ie zag, dat Polly dan bal achterna rende en deze laatste onder het hekje doorvloog. Maar Pol was 'n ongehoorzame hond en riep terug: „Ik kan de bal toch niet laten liggen." Polly trok hard aan het touw en Puck trok aan het andere eind. Eindelijk kon Pol de bal grijpen, maar uit baldadigheid liet hij de bal nog verder over den weg r011en.... totdat er plotseling een auto voorby kwam en de mooie roode bal stukreed „Dat komt er nu van, jouw schuld!" riep Puck. „Ja, mijn schuld", zei Pol berouwvc! en beide hondjes gingen maar stil naar binnen en lieten de kapotte bal ligen.... En later, als het vrouwtje vroeg: „Waar is dr bal, zoek de bal", dan deden zë maar net, of ze geen zin hadden met de bal te spelen en lieten alleen maar een ongeduldig gebrom hooren.... --- Een handwerkje voor de kleine meisjes De heerlijke Decembermaand is alweer in aantocht en jullie zien natuurlijk weer verlangend uit naar de fijne vacantie en de gezellige Kerstdagen. Maar eerst krijgen we nog een ander feest, n.l. het St. Nicolaasfeest. Het feest, waarop iedereen 's avonds gauw naar huis gaat en waarop de huisgenootjes elkaar geschenkjes geven. Geven jullie ook geschenkjes? En weet je al wat je zult geven? Nu, je moet datgene, wat je geeft, probeeren zelf te maken. Dat is heusch veel meer waard, dan dat je iets zoo maar koopt. lets koopen kan iedereen, maar iets zelf maken, dat kan niet iedereen. En als je je moeder nu eens wilde verrassen, wat had je dan gedacht van een aardig handwerkje? Natuurlijk niet zoo moeilijk, maar een leuk werkje, dat een beetje gauw klaar is, want voor lange, ingewikelde patronen hebben we nu heusch geen tijd hoor! Welnu, laten we eens dat kleine prentje hierboven bekijken. Wij zien dan vooreerst een theemuts, waarop een leuk bloemmotief geborduurd staat. De verdere bijzonderheden staan er bij, zooals het takje, waarmee je de bloempjes kan versieren, het bloempje zelf en de steek, die den mand en het hengsel van het mandje vormen. Het leukst is het natuurlijk het heele geval zelf te maken, maar een theemuts maken is lang niet gemakkelijk. Je kunt ook een theemuts in den winkel koopen, maar dan moet de stof, waarmee de muts overtrokken is, van een effen kleur zijn, want je kunt toch moeilijk op een ruitje of een bloempatroon gaan borduren. Als je de mand goudgeel of lichtbruin maakt, dan kunnen de bloempjes helrood met groene hartjes in het midden zijn. De blaadjes worden natuurlijk groen, twee kleuren groen is ook aardig. Vooraleer je met het borduren begint, moet je natuurlijk een patroon hebben, waarnaar je de bloemen kunt maken. Als je zelf een beetje handig bent en een goed teekenaarster op school, nu dan zal het je ook wel lukken de teekening zelf te maken. En anders vraag je 't aan vader of aan je grooten broer en wanneer het geschenk voor je tante wordt, dan wil moeder je wel helpen. De teekening moet je heel dun met een potloodje op de stof zetten. Onder aan de muts maak je een knoopsgatensteek in d« hoofdkleur van het patroon --- Een kijkje naar de lucht De meeste menschen, die op straat loopen, kijken slechts voor zich uit, dikwijls naar den grond, maar de meeste menschen weten heelemaal niet, wat er aan den hemel te zien is. Tel eens de menschen, die in een kwartier tijd voorbij gaan als je op een bank ergens in een park of op een plein zit, die niet naar den grond, maar naar de lucht zien. En oefen jezelf vooral om iederen dag flink naar de lucht te kijken. Een aardig spelletje is om met je vriendjes op het plein naar boven te kijken en dan op te schrijven wat je allemaal hebt gezien. Wie het meeste heeft gezien, in b.v. tien tellen, heeft het gewonnen.'" ---