„THE FIRST LADY OF AMERICA” Mevr. Roosevelt en de Amerikaansche politiek Senatoren ontstemd over haar optreden. Amerika is een land van allerlei mogelijkheden en het is misschien maar goed, dat het ver weg ligt, waardoor de sprookjesachtige sfeer, waarmede veel wat daar gebeurt, wordt omhuld, bewaard blijft. Met dat al zijn het lang niet altijd sprookjes, deze voor onze begrippen on; mogelijke dingen. Stelt u zich voor, dat de echtgenoote van een Europeesch staatspreaident voor de radio een politieke redevoering houdt en op deze wijze ingrijpt in de politieke constellatie van het presidentschap, dat boven de partijen verheven is. Dat is in Europa niet mogelijk! In Amerika kan mevrouw Roosevelt het echter wel doen, waaraan wij evenwel moeten toevoegen, dat het prestige van haar-zelf en haar man er onder hebben geleden. Een groot aantal senatoren was er zeer over gebelgd en heeft dit ook niet onder stoelen of banken gestoken. President Roosevelt heeft in een persconferentie verklaard, dat hij niet voornemens is een nieuwe poging aan te wenden om de goedkeuring van het Congres te verkrijgen tot toetreding van de Vereenigde Staten tot het Internationale Hof van Justitie te 's-Gravenhage. Behalve dat deze mededeeling de gedachte aan een eerste groote nederlaag van Roosevelt sedert zijn ambtsaanvaarding oproept, heeft zij ook ontstemming gebracht onder de senatoren, die van meening zijn, dat Roosevelt zich bij de politieke besluiten laat beïnvloeden door zijn echtgenoote. Men durft zelfs te beweren, dat Roosevelts echtgenoote zich te veel met de politieke aangelegenheden van haar man bemoeit, niettegenstaande het feit, dat zij de „first Ladyof America" is. Mevrouw Roosevelt stamt uit de hooge Amerikaansche kringen; haar naam komt voor in het z.g. „Social Register", het adresboek der Amerikanen, waarin uitsluitend de afstammelingen der eerste Nederlandsche en kolonisten zijn opgenoemd. Op 10-jarigen leeftijd was zij reeds wees en haar oom, de vermaarde president Theodore Roosevelt, nam haar onder zijn bescherming. Op 15-jarigen leeftijd ging zij naar een Engelsche kostschool en keer- de als een volwassen meisje naar New Vork terug. Toen zij 20 jaar oud was, trad zij in het huwelijk met Franklin D. Roosevelt, uit welk huwelijk een vijftal kinderen werden geboren, n.l. één dochter en vier zoons. Mevrouw Roosevelt heeft in de ruim 30 jaren van haar huwelijk bewezen niet alleen een goede echtgenoote, maar ook een voorbeeldige moeder te zijn. Zij heeft haar man altijd met raad en daad terzijde gestaan; zij hielp hem in zijn zaken, hetgeen evenwel geenszins afbreuk deed aan het haar toevertrouwde gezin. In Amerika zegt men lachend, dat het echtpaar Roosevelt op slechts één punt met elkaar verschillen: mevrouw Roosevelt behoort tot de „drogen", terwijl haar man een „natte" is, wanneer het gaat om de probihitiêkwestie. Ondanks de hooge post, welke mevrouw Roosevelt als echtgenoote van den Amerikaanschen president bekleedt, is zij altijd eenvoudig en bescheiden gebleven. Zij is een echte pacifiste en een sociaal-denkende vrouw. Veel van haar tijd en geld besteedt zij aan sociale aangelegenheden en van vele maatschappelijke instellingen is zij lid of beschermvrouwe. Daar mevrouw Roosevelt bekend staat als een uitstekende paedagoge, komen jaarlijks honderden moeders haar gewaar - d eerden raad vragen, en nimmer zullen zij vertrekken, zonder dat mevrouw Roosevelt haar belangstelling voor heur zaken heeft getoond. Mevrouw Roosevelt is een energiek werkster. Toen zij in 1928 actief deelnam aan de verkiezingscampagne, heeft zij weken achtereen 16 tot 18 uren per etmaal gewerkt, zonder dat haar goede humeur en haar vroolijk karakter er ook maar één oogenblik onder leden. In dien tijd heeft zij veel 'van haar krachten gevergd. In de dagen, dat haar echtgenoot door een volslagen lamheid werd overvallen, stond zij dag en nacht aan zijn zijde en de zorgen over hem liet zij slechts noode aan vreemden over. Eerst toen het grootste gevaar was geweken, stelde zij eenige beroeps- verpleegsters aan, die haar zware taak overnamen. Amerika heeft aan mevrouw Roosevelt een groote steun, van haar gaat zooveel wilskracht uit, dat velen gaarne een voorbeeld aan haar nemen. Zij is ook zuinig van aard, een eigenschap overigens, welke men in dezen tijd zeker kan gebruiken. Zij maakt b. v. geen overdreven gebruik van de regeeringsauto, maar begeeft zich vaak te voet naar het Witte Huis. Haar bediendenstaf krimpte zij twee jaar geleden belangrijk in. Van de 32 man personeel hield zij er nog 23. Verder werd in het Witte Huis een bezuiniging van 25 pet op het totaal der uitgaven ingevoerd. Ook in de familiekring, der Roosevelts leeft men niet weelderig, maar bescheiden en eenvoudig, hetgeen zoowel de wensch is van mevrouw Roosevelt als van haar man. Als hoofdredactirce van het door haar opgerichte maandblad, behandelde mevrouw Roosevelt meermalen het oorlogsprobleem en de actie, welke de Amerikaansche vrouwen dienen te voeren tot behoud van den vrede, en voor de totstandkoming van een coöperatieve wereld. Tot vóór enkele jaren was mevTouw Roosevelt een ijverig journaliste aan genoemd maandblad, maar sedert een aantal maanden heeft zij hoor journalistieken arbeid voorloopig moeten laten rusten en trad zij als hoofdredactrice af, zulks in verband met de vele plichten, welke de hooge functie van haar man ook voor haa,r medebrengt. Ook de democratische partijorganen, waarin zij herhaaldelijk artikelen publiceerde, ontvangen tegenwoordig slechts bij uitzondering bijdragen van haar. In het voorjaar van 1933 kwam het boek gereed, waaraan mevrouw Roosevelt sedert enkele maanden bezig was te schrijven. De titel van het boek luidt „It's up to the women" en handelt over de hedendaagsche Amerikaansche vrouw, haar positie in het land en wat zij praktisch kan doen om in de wereld betere toestanden te doen ontstaan. Het werk van mevrouw Roosevelt genoot al dadelijk zeer veel belangstelling, niet alleen in de Vereenigde Staten, maar ook daarbuiten. H. P. De steen des aanstoots: Mevr. Roosevelt houdt haar radiorede. Op bezoek bij de negers van St. Croix. --- Strijd tusschen een eiland en de golven. DE ZEE WINT HET VAN AMELAND. Tengevolge van de herhaalde stormen, is op Ameland het Badpaviljoen een groot stuk van de duinen afgeslagen, waardoor het gebouwtje moet worden afgebroken. Het paviljoen dreigde reeds lang bij den eersten hoogen vloed in te storten, zoodat het onverantwoordelijk zou zijn het huis nog langer in gebruik te houden. Opnieuw zal het eiland hierdoor een stukje van haar schoonheid moeten verliezen. In de laatste tientallen jaren vooral hebben de duinen op Ameland geweldig afgenomen. Rijkswaterstaat heeft zich natuurlijk van een en ander op de hoogte gesteld, opdat maatregelen kunnen worden getroffen, dat dit waddeneiland niet geheel in de golven zal verdwijnen, hetgeen meermalen werd gevreesd. De zorgen omtrent het eiland dateeren reeds uit 1870, toen men begon met het leggen van een dam, welke Ameland met Friesland verbond. De dam liep in de richting van Buren naar Holwerd en kostte bijna een millioen gulden. Twee jaar lang heeft men moeten besteden alvorens deze dam gereed was. De plaats van den dam was wel juist gekozen, omdat hij was gelegd daar, waar de vloedstroomen van Ameland's Oost- en Westkust bij het binnendringen der Wadden elkaar ontmoeten. Hier had eenige stroomkentering plaats, hetwelk de aanslibbing ten zeerste bevorderde. Helaas werd de dam reeds in den winter van 1882— 1883 door een zwaren storm stukgeslagen, zoodat de concessionaris genoodzaakt was de regeering mede te deelen, dat men financieel niet meer in staat was de noodige herstellingen te laten aanbrengen. Er werd besloten, dat de Staat de kosten voor herstel zou dragen en de werkzaamheden op zich zou nemen, maar dit voornemen werd nooit ten uitvoer gebracht. Toen rees het plan het Amelander Wad droog te leggen; wanneer een tweetal zeedijken zouden worden gelegd, dan zou men ruim 20.000 H.A. vruchtbaar land verkrijgen, maar ook dit plan moest, wegens de financieele zorgen van het land, voorloopig op zijde worden geschoven. En zoo zien de Amelanders hun geliefd eiland steeds meer afbrokkelen, totdat, wanneer niet spoedig ingrijpende maatregelen worden genomen, het eiland over enkele tientallen jaren alleen nog genoemd wordt in onze aardrijkskundige geschiedenis, als zijnde een eiland, dat vroeger wel een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis der Hollandsche adellijke geslachten, maar de verwoesting der eeuwen niet heeft kunnen weerstaan. Van de oudste geschiedenis van dit aantrekkelijke eiland is niet met zekerheid bekend. De meening der oude Friesche Kroniekschrijvers, dat Ameland gelijk was aan Foseteland, wordt door den geschiedschrijver von Richthofen niet gedeeld. In 1397 onderwierp Ameland zich aan den graaf van Holland; deze gaf het eiland in leen aan Arent van Egmond, heer van IJselstein. Lang is Ameland evenwel niet in leen geweest Reeds in 1399 maakten de eiland-bewoners zich vrij en vormden een afzonderlijke grietenij. Het bestuur van Ameland werd toen waargenomen door hovelyng A. Ryts Jelmena, wiens afstammelingen op het laatst der 15e eeuw den naam van Cammingha aannamen en tot een der aanzienlijkste Friesche geslachten behoorden. In het begin der 16e eeuw maakte het geslacht Egmond opnieuw aanspraak op Ameland. De Amelanders verzetten zich hiertegen; zij beschouwden zich als een vrij, afzonderlijk volk en wenschten niet onder het gezag van een Hollandsen geslacht te staan. Verschillende processen vloeiden uit deze kwestie voort, doch geen enkele kan tot een oplossing worden gebracht De Cammingha's beschouwden zich niet als onderhoorig aan den Spaanschen koning, maar gingen van de meening uit, dat zij rechtstreeks onder het gezag van het Rijk stonden. In 1569 deden de Watergeuzen een inval op het eiland en hielden er gedurende twee jaar vreeselijk huis. De Cammingha's wisten toen van Philips II een verklaring te krijgen, dat zij als neutrale partij werden erkend. Met de Staten-Generaal kwam het eiland echter in moeilijkheden door den zeeroof, welke hier door de Duinkerkerskapers werd uitgeoefend. De Amelanders hadden aan deze zeeroovers een verblijf op het eiland toegestaan. Een Pommersch edelman, Zumpt, beproefde met steun van Foppe van Aitzema door den keizer beleend te worden me! Ameland, waarbij naar het schijnt het voornemen bestand, het eiland aan Spanje te verkoopen. De Keizer beproefde in hel jaar 1634 met geweld zijn voornemen ten uitvoer te brengen, doch door de waakzaamheid der Friesche Staten misluktedeze aanslag op de vrijheid en onafhankelijkheid van Ameland. Na het uitsi van het geslacht Cammingha kwam Ameland in den loop van de 17e eeuw in het bezit der familie thoe Schwarzenberg en Hohenlansberg, die de heerlijkheid in 1703 aan den Frieschen Stadhouder Johan Willem Friso verkochten. In 1795, toen de Franschen in ons land kwamen, werd he*- eiland in beslag genomen en voor goed bij den Nederlandschen Staat gevoegd. Het eiland Ameland, door de Wadden van het vasteland (Friesland) gescheiden, werd in de 17e eeuw in twee deelen vérbrol zooals de zeeklei in de Schenk, het oude zeegat tusschen de twee deelen nog te zien geeft Het eiland heeft een oppervlakte van ruim 5700 H.A. en heeft een lengte van ongeveer 4% uur gaans. Het eiland heeft aan de Noordzijde een rij tamelijk hooge duinen; de bodem bestaat over het algemeen uit diluviaal en alluviaal zand en stukken kleigrond met goede weilanden; enkele stukken, de z.g. terpen en mieden Tweiden), zijn tegen gewone vloeden met ringdijkjes omgeven, terwijl men op de schorgronden goede klei (grie) vindt. Hoe klein het grondgebied van Ameland ook moge zijn, toch vindt men op het eiland nog een viertal dorpen, nJ. Hollum, Ballum, Nes en Buren. Ten Noord-Westen van Hollum moet in vroeger jaren nog een dorp Sier of het Sier hebben gelegen, dat een haven ten behoeve der toenmalige visschersbtvolking bezat. Het verdwijnen van Sier wordt gedeeltelijk met den watervloed van 1723 in verbinding gebracht. Ook aan het Oosteinde van Ameland bevond zich eertijds een dorp, dat Oerd werd genoemd. Ook hier leefden de bewoners grootendeela van de vischvangst Door herhaalde overstroomingen en zandverschuivingen is ook van dit dorp niets meer dan den naam overgebleven, H. P. The first Lady of America in den familiekring. Het badpaviljoen op Ameland, dat is afgebroken. Mevrouw Roosevelt proeft de soep voor de schoolkinderen in Col umiuia. ---