K.LM.-VLIEGTUIG BRENGT POST NAAR AMELAND. EEN SOCIETY-HUWELIJK Ameland geïsoleerd. — De voor het eiland bestemde post werd Dinsdag per speciaal K L.M.-vliegtuig aangebracht. Na aankomst der machine wordt de post overgeladen op een boerenwagan, die voor verder transport zorg droeg --- Om behuipzaam te zijn bij de verdediging des lands hebben talrijke leden der Finsehe Lottas de uitkijken luisterposten tegen vijandelijke vliegtuigen betrokken --- Het 16e regiment Infanterie herdacht Dinsdag .ergens in Nederland" zijn 126 sten verjaardag, ter gelegenheid waarvan een marsch gemaakt werd en de drie muziekkorpsen van het regiment de plechtigheid opluisterden --- FEUILLETON Echtpaar z.k. door Mr. KRA BOSSERS. 80j Dit is het eind, dacht Lies. Waarom er nog verder over spreken? Het heele verhaal vertellen van de ruzie met Toos — het diende toch nergens meer toe. „Hoe kom je er aan?" vroeg ze suf. „Aan dat briefje? Dat vond ik in de garage, 's Maandagsmorgens na de reis naar Noordwijk. Wie het geschreven heeft, weet ik niet, maar de inhoud klopt wel zoo ongeveer met wat ik vermoedde." „Toos heeft het geschreven", zei Lies mat. „Toos? Hoe weet je dat zoo zeker?" „Omdat het slaat op dien avond, dat wy samen in Laren gedanst hebben. Je weet wel, toen we zoon moeite gehad hebben om Toos te ontloopen. Toen heeft ze my zien dansen met Van Hardenberg en jou heeft ze heelemaal niet gezien. Een paar weken geleden heb ik ruzie met haar gehad en toen insinueerde ze ook al in die richting." „Zoo", zei Frank. „Van die ruzie heb Je me overigens nooit iets verteld. Dat Is wel merkwaardig, vind je niet? Voor de rest klinkt het heel plausibel. Alleen — je verklaart er niet alles mee " De koele minachting in zyn stem maakte Lies razend. „Wat is het jammer", zei ze hard, „dat jouw carrière is misgeloopen. Je zou een uitstekende rechter van instructie zyn. Of een Officier van Justitie. Maar ik geef je geen antwoord meer", hijgde ze. „Je kunt vragen wat je wilt, je kunt denken wat je wilt, je kunt in je stomme abnormale jalouzie iedereen gelooven, die je wilt, het kan me allemaal niets meer schelen, niets, hoor je, niets " Ze holde de keuken uit. Frank reed de Renauit naar buiten. Lies, voor het keukenraam, keen hem na. Zyn verbeter, gezicht, de eeuwig gefronste wenkbrauwen Kindje, ik moet weg, gauw een zoen" Vin je 't erg, schat, ik heb gezegd, dat we op onze huwelijksreis zyn" De bloemen op haar verjaardag Ouwe koek. Uit was het. Het werd tóch nooit meer goed. Tranen. „Stel je niet aan", zei ze hardop. „Hij heeft zelf alles kapot gemaakt..." Scheiden? Zou Frank dat willen? Ze kon niet verder denken. Frank reed den Jonkei naar Hilversum. lemand ophalen. Dóór naar Bussurn voor een conferentie Wachten voor het notariskantoor. Een klerk met een briefje: onmiddellyk thuis stukken gaan halen, een gele enveloppe op het bureau In de studeerkamer. De ouwe weg maai nemen, die was minder druk. Hy waagde zien niet in het verkeer met die rotslee. Niet harder dan dertig, hij vertikte het. Moesten ze maar wachten daarginds. Hy was overigens niet bepaald in een stemming voor zoon slakkengangetje. Nu eens even uit te kunnen razen In een wagen, dl. liep Een, die je eens flink op zyn staart kon trappen: tachtig — negentig — honderd, dat zou hem goed doen. De wagen van Jimmy — honderddertig hadden ze daarmee gereden op dat rechte stuk bij Ede. Jimmy... Oppassen met die zijwegen. Als er een wagen uitschoot en die vervloekte remmen weigerden wéér Jimmy. En Lies Vorige week op 't kruispunt by Blaricum was 't ook weer op het nippertje. „En nu niet", zei Frank nardop en hoorde zichzelf lachen, toen hy den wagen onder het krampachtig ingetrapte rempedaal voelde doorschieten Minstens tachtig, die ander, wist hij nog — sloeg toen de armen voor het gezicht. Een slag toen niets meer Gras? Waarom lag hy in het gras? Picnicken natuurlijk De torens van Gelderland", zei Lies Ja maar, ik moet eerst die stukken halen." — „Hè, waai om nou, Frankie? We zijn toch op onze huwelijksreis" De torens van Gelderland Lies, die toren heeft een hoed op, zie je dat? De hoed van nicht Amelie — Moet ik die gaan halen? — Nee, ik moet die stukken halen Blijf nou wachten, Lies, ga nou niet tennissen — ik kom direct terug Eerst die stukken Waar ben je, Lies? Ben je nu toch weggegaan? En de stukken zyn ook al weg — een gele enveloppe — waar is die nou? „Kalm maar, jongen", zei een stem. „Het komt in orde. Rustig blijven liggen, hoor." Frank sloeg de oogen op. „Ze zijn weg " mompelde hij „Ze zyn allemaal weg ik kon toch niet harder ryden... Lieske toch — waarom heb je niet op me gewacht ?" Wat deden die vreemde menschen allemaal om hem heen? En waar hadden ze Lies gelaten? Hij probeerde zich op te richten, iemand drukte hem zachtjes neer Ineens voelde hii de pijn in zijn schouder — wist hij. „Waar heb je pyn?" Dat was natuuriyk de dokter. „Alleen mijn schouder, dokter", zei hy, helder opeens. „Mooi, mooi", zei de dokter. „Uitstekend. Je bent er goed afgekomen, vriendje." Een gebroken sleutelbeen en een paar se haaf wondjes — verder niets Een beetje sut — natuurlijk: ze hadden hem nog cognac laten drinken ook. De doxtei hielp hem instappen, zou hem wel even meenemen. „Even naar het ziekenhuis — kyk maar niet zoo angstig, we zullen je niet houden. Met jou speelt moeder de vrouw het wel klaar." Gezellige baas, die dokter. Wat nou nog?? De politie? Natuuriyk! Tik aan de pet: Of de dokter het toestond! „Natuuriyk, maar maak het kort, ik heb meer te doen." — „Je papieren?" — „In mijn binnenzak.'' De dokter hielp ze eruit halen Naam, woonplaats, leeftyd, beroep. Een paar vragen maar. Frank zei „niet harder dan dertig" en „de remmen werkten niet." Al meer geweigerd? „leder oogenblik den laatsten tyd. Hij had ze geregeld laten bystellen." — „In orde, hier zyn je papieren. Je zult er wel meer van hooren." Hendrik was al drie keer aan de telefoon geweest. Telkens Bussurn. De Jonker: waar Robberts bleef? Hendrik mccc' de keuken, radeloos. Tot een vreemde wagen de oprijlaan indraaide. Een dokterssohildje op de voorruit. Toen ging Hendrik naar de keuken. „Lies", hakkelde hij — „ik — je — je moet niet schrikken, maar, zie je — de dokter " Lies duwde hem opzy, vloog naar de voordeur. De auto stopte. De grond zakte naar beneden, alles draaide Toen stapte Frank uit. Lachen en huilen tegelijk. „Je arm — is het erg? Frankie toch " De gezellige dokter: „'t Heeft niets te beteekenen, hoor; je krijgt hem een paar weken thuis. Zie maar, dat je hem gauw opknapt. Ik kom nog wel eens kijken." Weg was hij. Stil zat Lies naast Franxs bed. Zijn linkerhand om haar beide handen „Zoo", zei Frank. „Nu heb ik maar één arm om je vast te houden. En tóch kom je niet los, nooit meer " --- In de Kievitskerk te Wassenaar is Dinsdag hel huwelijk ingezegend van mej. Renée Henriëtte del Court van Krimpen en Mr. Henri Peter Linthorst Homan. — Links: het bruidspaar bij het verlaten der kerk; rechts: H. K. H. Prinses Juliana en Z. K. H. Prins Bernhard, die de huwelijksplechtigheid bijwoonden --- leder onderdak voor mensch en dier is welkom Een verlaten bioscoop gebouw ergens bij het Finsehe Noordelijke front, werd ingericht als paardenstal, om de dieren gedurende de rust te beschermen tegen de felle koude --- Chineesche goudkarpers of Higoi’s. — Met deze kostbare 3xemplaren werd het Artis Aquarium te Amsterdam dezer dagen verrijkt --- HOOFDSTUK XVI. „Hy is echt berouwvol, de oude baas", zei Lies. „Ja", zei Frank plechtig, ~by het graf van de Renault heeft hij gezworen, goed te maken, wat hij aan mij misdreven heeft. Vandaal dit ", zijn linkerarm wuifde. „Dit" was de balconkamer van „De Waeldonck". Een luie stoel voor de open deuren. Tydschriften, bloemen, fruit. „Lichte dienst voor Lies", zei Hendrik, die soldaat geweest was. Toos en Annie hadden haar werk moeten overnemen. De Jonker had zelf allee geregeld. Een chauffeur uit de Hilversumsche garage zou Frank zoolang vervangen. De Julizon door de open deuren. „Ik heb t-ooit geweten, dat ie tuin zóó mooi was", zei Lies. In de verte de hei. „Frank", zei ze, vind je 't niet net vacantie?" „Ja", zei Frank moeiiyk. Ze spr-'Lg op -- „Wat is er, heb je pyn?" „Nee, maar mijn hoofd — 't is zoo gek, zeg, ik zit den heelen tyd te vechten om me alles weer te herinneren — en ik kan het niet — ik weet het niet meer " „Hindert to.-.h niet", suste Lies, „je moet er juist niet meer aan denken, dat is niet goed voor je." „Ja maar" — Frank spande zich in — „er moet toch iets zijn — er was toch een ander — heeft die — zou die ik heb niets meer gezien — die dokter nam me immers meteen mee —" Hg' richtte zich op: „Lies, weet jij iets? Die ander — willen ze het me niet zeggen?" „Kalm nou, vent, je windt je veel te veel op. Ik weet ook niets verder. Toen ik wist, dat jij" — ze moest even slikken — „dat jij zoo goed terechtgekomen was, toen heb ik verder nergens meer aan gedacht. Maar ik wil wel beneden gaan vragen. De Jonker zal hllicht meer weten." Hij pakte haar hand. „Zul je — 't heelemaal zeggen? Ik wil 't liever ineens weten. Ik zit me voortdurend voor te houden, dat het myn schuld toch niet was, maar die angst, zie je — ik ben zoo bang — Lleske toch —" Hij snikte. „Ik wil het weten, hoor je", zei hij opeens. „Ga nu direct vragen." Lies klopte bevend aan de deur van de studeerkamer. Voor zijn bureau zat de Jonker. „En", vroeg hij vriendelijk, „hoe gaat het boven? Ga even zitten, kind, je ziet zoo bleek." (Wordt vervolgd.) --- Het eerste contingent Noorsche vrijwilligers vertrok dezer dagen naar Finland. Even voor het vertrek van het station te Oslo --- Een machinegeweer, dat op de Russen werd buitgemaakt, wordt door de Finsehe soldaten aan een inspectie onderworpen ---