FEUILLETON HET TESTAMENT VAK DE „BRILSLANG” Oorspronkelijke Nederlandsche roman door F. VAN VELSEN. 11 Emmy stemde met deze woorden van harte in en kuste Ant, met wie zij reeds jaren op vertrouwelijken voet stond, op haar beide roode wangen. Jan was op dat oogenblik hevig ja'oersch op 't oudje. „Nu ga ik een boterhammetje voor u klaar maken, want u zult allebel intusschen wel trek ln iets gekregen hebben", stelde 't verheugde oude huishoudstertje voor en dribbelde, na 't presenteerblaadje opgeraapt te hebben, de kame"-- uit „Nu is 't mijn beurt", dacht Jan. die op heete kolen rzat. Terwijl hij zn thee langzaam naar binnen werkte, peinsde hij, op welke w«ze hij zn lieWesverklarinar zou beginnen. „Ik ben echt blij voor Ant" zei Emmy oprecht gemeend; terwijl ze Jan met haar mooie oogen aankeek. „Ik ook", zei hij kortaf en ging dan vastberaden voort: ~en om u verheug ik rmll nog veel meer want ik zou geen raad geweten hebben, indien u universeel erfgenaam was geworden"! „Hoe zoo?" vroeg Emmy verrast en toen ze hem aankeek, welde er een vaag vertoonden in haar op. dat een licht blosje op haar wf-ip-en to-verde. Omdat", antwoordde Jan nu moedig, „ik je dan niet zou hebben durven vragen, mijn vrouw te worden uit vrees, dat ik dan den schijn van geldzuchtigheid op mij-zou laden". Hij vatte haar beide handen en vervolgde: „Nu durf ik je echter met een gerust gemoed de verzekering geven, dat ik je vanaf het. eerste oogenblik dat Ik 3e zag, heb lief gehad O, Emmy, zeg me, dat je ook een beetje van me houdt! Maak me gelukkig, lieveling!" Eenigszins koket trok zij haar handen zacht uit de zijne en zei: „Ik kan niet zeggen, dat ik een beetje van u houd". Ze keek hem schalksch aan, doch toen ze de teleurstelling op zn opgewonden gelaat zag, kon ze zich niet langer bedwingen. Haar heerlijke droom was werkelijkheid, alle onzekerheid en onrust verdwenen. Ze sloeg in overmaat van liefdedrang haar armen om zn hals, kuste hem en riep: „Ik bemin je meer dan de heele wereld, Jan ! „Je kan mij nooit zoo vurig beminnen als ik jou doe, schat", zei Jan heesch, overweldigd als hij was door de verzekering van zooveel wederliefde. Met beide handen hief hij haar kopje omhoog en overlaadde haar met kussen. Zelfs het binnenkomen van Antje met den beiaden dienbak scheen hun gehoor niet te bereiken. De goede ziel Bleef een oogenblik 'onbeweeglijk staan, toen ze het paar zag Ze was besluiteloos, wat te doen. Weggaan? ,Maar wanneer moest ze dan terugkomen? redeneerde het oudje ~'k Zal maar stiekem klaar zetten", besloot ze en de daad bij het onuitgesproken woord voegend, zette ze alles muisstil op tafel Bij ongeluk ontglipte haar op een gege\en oogenblik een vo**kje, flat op een bordje terecht kwam en een kletterend geraas verwekte. Als geël'Ctrls-jerd sprongen op 't ze: f de ooge-ib-'k de twee verschrikt op. „O Ant!" riep Emmy op zacht verwijtenden toon. Van verlegenheid en emotie bloosde het meisje als een kind, dat op snoepen wordt betrapt. • „Dr is niks kapot, juffrouw" bewe.erüe het oudje droog. Jan stond hulpbehoevend te glimlachen. Het was inderdaad een Pijnlijk oogenblik. „Enfin", dacht Jan, „'t is een eerlijke zaak; ik zal 't haar maar onmiddellijk zeggen". „Had je niet geklopt, Ant". vroeg Emmy. „Driemaal juffrouw, maar ifc kreeg geen antwoord en toen dacht ik: „k zal maar binnengaan, anders schiet 't nietop-' „Zeg Antje", zei Jan. „ik zal Je eens een nieuwtje vertellen, dat nog niemand weet; juffrouw Emmy en Ji zijn verloofd!" „Dat wist ik al, toen ik u vanmiddag samen op de stoep zag staan!" beweerde de oude dienstbare met een triomfantelijk lachje. „Dat kan niet, Ant!" viel Emmy hierop met overtuiging in „want toen was er nog niets aan de hand!" „Nou ja. aan de hand!" riep het dikke oudje met een ongeloovig zijdelingsch hoofdknikje, „maar uwes zal toch zeker wel iets hebben voelen aankomen en van mijnheer begreep ik 't al direct, toen hij u op dien Zaterdagmiddag, een maand geleden, kwam condoleeren met het verlies vap uwes tante. Toen zei ik al bij me eïges; als dat geen paar wordt, laat ik me villen!" „Heb je zooveel verstand van die dingen, Antje?" vroeg Jan lachend. „Och veel verstand niet mijnheer, maar ziet u, toen ik zoo jong was als juffrouw Emmv hebben er wel eens een paai jongens om me gevrejen, maar daat ls niets van gekomen. De eene vaarde nou daar most ik niks van hebben ei de andere war koetsier*, nou. ik kende geen koetsier zonder rooje neus en daarom heb Ik hem maar afgewimpeld al was zn neus toen nog niet rood. Ik geloof wel, dat ik met een goeien man gelukkig zou geweest zijn, maar zonder man kan je ook we' tevreden leven, dat weet ik bij ondervinding." „Vind je het van on; dan geen waagstuk, Ant," vroeg Emmy terwijl ze haar hand on Jan's schouder legde. „Heelemaa! niet!" verkondigde de trouwe huishoudster met overtuiging, „Daar kan Ik u beiden te goed voor en daarom zeg. :k van harte: Wel gefeliciteerd en God zegen u!" „Wat een gelukkige dag voor ons allen!'' riep Ant en dan plotseling ernstig: „toch vind ik 't voor u een leelijke tegenvaller, dat u niet van uw tante erft, juffrouw!" „'t Kan me niets schelen Ant; ik ben nu d wereld te rijk- Ik had een geschil met tante en dat heeft haa' zeker doen besluiten mij slechts een legaat van duizend gulden te schenken. Wat gemakkelijk kunnen wij die nu verrekenen. Jan!" Hier richtte ze zich tot haar verloofde „Nu gaan ze in ons gezamenlijk potje!" Antje verwijderde zich eveh" later bescheiden. Bü de deur keek ze nog even om en zei: „Smakelijk eten mijnheer, smakelijk eten, juffrouw!" Dan sloot ze zach, de deui achter zich om in de keuken over haar onbezorgden ouden dag en het jonge geluk van de twee gelieven na te peinzen. „Wat zot. de goeie juffrouw zaliger in haar schik geweest zijn, als ze dat had mogen beieven", was haar laatste overweging over dit onderwerp. Emmv en Jan gebruikten niet veel van den welvoorzi'-'nen dis'*h en toch duurde het maal bizon der lam? Want veel, b'itenr•-woon veel hadden zij elkaar te verteller en te verzekeren, zooals dat bij verliefden nu eenmaal noodzakelijli: te zijn. - - . „Had je heusch niet bij me durven aankomen, Jan, als ik erfgenaam van tante Alida was geweest?" vroeg Emmy bij het einde var hun maal. „In 't beg'n zeker niet, schat, denk ik', antwoordde Jan peinzend, doch toen zijn oogen de hare ontmoetten, bekend** hij* „Ik geloof, dat ik het, ondanks mijn vaste besluit, toch niet zou hebben kunnen laten. Maar" vroeg hij, „zou jij me dan gewild hebben, lieveling?" .En ik heb al vier weken lang op je gewacht, malle jongen!".-.. Gelukkig kwam Ant een einde maken aan de reaetij, welke op deze bekentenis va~i Emmy was gevolgd. „A..t, ik blUf vannacht en morgennacht bij je logeeren," kondigde Emmy aan. „Dat zal wel. juffrouw", en met een knipoogje voegde zil er bij: „als tenminste r.'.ijnheer de eksketeur het goed vindt" Op dat oogenblik klonk de huisbel. Ant reageerde op het geluid en verdween o:/ open te doen. „Je bént zeker verkeerd, man", hoord zij de oude dienstbode zeggen. Ant had de kamerdeur aan laten staan. „Neen juffrouw," antwoordde een mannenstem, „kijkt u maar naar het adres: Vredestraat 173 staat er op. „Afijn, dan zal ik 't maar aannemen' klonk berustend de stem van Ant. Goei°n avord". *Dank u beleefd juffrouw" zei de mannerstem weer. Dan klonk een ge!uic: of olotseJinr een veer los sprong. ..Wat i<* dat" zei Jan nieuwsgierig. Fr.-mv bsgor te lachen. .D* '3 Art, di- haa* huishoudportemonnale dicht doet. Ik ben er vroeger v. : wel eens var geschrokken." „Nu, Ik moet dat d'mï bij gelegenheid eens zien." verklaarde Jan, die niet kon begri pen dat de sluiting' van een geldbeurs zoon slagwerk bevatten kon. Zij hoordei nu de deur dichtslaan, waarna de oude dikkere' hijgend kwam aansloffen. Zij duwde de deur open en kwam, een prachtig bloemstuk torsend, de kamer binnen, waarna zij het ge-, vaarte voor de tafe. op den grond plaatst*_ „O, wat schitterend! klonk het verbr.asd uit beider mond. „Van wie kan dat zi