_ h, __r_ j^p3. M 3* ' KS/r/ft&L J^C__?___f^_V_L " * ■__? Im \ VAR HOUTeiïS KURSTCfêMG Van Houtens Kunstcrème/geeft niet alleen tientallen gerechten en 8 dranken een smakelijker (uiterlijk, maar het maakt ze ook inderdaad lekkerder! Op welke wijzfevook gebruikt, op koffie of koffiesurrogaat. Ap pudding of met vruchtenJ het succes is altijd even groot 8 Maar op de bereiding komtUiet aan! Daarom volgt hier nog eens het recept: _-,j,.....--_Ji * e inhoud van I pakje op%f) i\ lossen in 3 eetlepels water. ---—-, „ &* • Vooral de klontjes fijnwrijven. ■ ,^lÉfc»i^lk_^li*3É_Bß_> J • "e* popje tenminste 10 ml_____-& nuten msti9 laten we^en' 1/"' _8_ "J*\\ * Daarna opkloppen als slag% **"§| BPI «Jf '" -\ • sde kunstcrème bijna stijf ■\X f *jM JË l is, éón eetlepel suiker (of meer m *~Q 9 no9 even doorkloppen. Van Houten s Kunstcrème is oo| verkriishaar in bussen van 200 tïram a f 1.35. --- 'n Zwaar hoofd ?^ Waarschijnlijk kou gevat. Neem een "AKKERTJE" het uilmun- f lende middel bij verkoudheid, / griep, influenza, kou in 't hoofd. "AKKER'TJESj) helpen direct! --- Laat geen lichtschijn__l uitstralen. --- Waarom met Duitschland tegen het bolsjewisme? (Ingezonden). Kan er eigenlijk nog een oogenblik twijfel bestaan, hoe dit antwoord moet luiden-» Heeft niet jarenlang de Nederlandsche pers, heeft met ieder, die zich meer dan oppervlakkig met het wezen van het bolsjewisme heeft beziggehouden, en daarover zijn gedachten in woord en geschrift heeft geuit lederen twijfel omtrent het verwerpelijke' van het bolsjewisme — als Staatsgedachte, als politiek en als economisch systeem als levensbeschouwing en als levenshouding — uitgesloten? & Indien wij ons voor het oogenblik tot de economische zijde van het bolsjewisme beperken, dan moeten wij vaststellen, dat de bolsjewistische economie den werkenden mensch, van hoog tot laag, tot een machineonderdeel in het nationale productie- en distributie-proces verlaagt. Zoowel de ondernemer als de bedrijfsleider, de kantoorbediende, de arbeider, allen zijn zij slechts willooze uitvoerders van een, achter de ambtelijke bureautafel uitgedacht, productie- en verdeelmgsplan, zonder eenige mogelijkheid van initiatief, van verantwoordelijkheiddragen voor eigen gedachten en eigen daden Zij onderscheiden zich slechts van de machine, doordat zij steeds gevaar loopen gestraft te worden, indien de productie niet zoodanig verloopt, als men zich dat in de centrale heeft uitgedacht of voorgesteld. Ook het individueele verbruik wordt van Staatswege geregeld. Een vrije keuze t a.v. de wijze van behoeftenbevrediging bestaat in den bolsjewistischen staat niet meer of slechts binnen de nauwst denkbare grenzen. Het bolsjewistische productie-systeem kent slechts één doel: den Staat de middelen te verschaffen, om zijn levensbeschouwing aan anderen, in de eerste plaats aan de eigen bevolking, maar daarnaast ook aan andere volkeren op te dringen. Daartoe moeten door een overhaaste en geforceerde industrialisatie de militaire en militair-economische uitrusting van den Staat tot top-prestaties worden opgevoerd, zonder acht te slaan op de levensbehoeften van het volk zelf. Niet het volk, niet het volksbestaan niet de volkswelvaart zijn het doel der goederenproductie in den bolsjewistischen staat, doch de uitdraging van zijn macht, zoo mogelijk ondergronds door propaganda in het buitenland —. waartoe de uitvoer de financieele middelen moet verschaffen, — zoo noodig echter door militaire aanranding van andere Staten, die voor de bolsjewistische gedachte moeten worden gewonnen. Voor het bolsjewisme telt het volk als zoodanig niet; het is slechts massa, de volksgenooten — beter gezegd: de individuen, die binnen de landsgrenzen zijn opgesloten — zijn niet anders dan leveranciers va- arbeidskracht; meer wordt niet van hen gevergd, meer mogen zij echter ook niet presteeren Niet de behoeftenbevrediging in zoo ruim mogelijke mate is doel der nationale productie. De uitvoer is slechts een noodzakelijk kwaad, ter bereiking van onmisbare productiemiddelen, niet om den levensstandaard van het eigen volk op te voeren. Is het een wonder, dat onder zulk een systeem de omvang der geproduceerde goederen verre ten achter blijft bij de mogelijkheden, die de onmetelijke bodemrijkdommen der Sovjet-Unie, in verbinding met een bijna onuitputtelijke arbeidskracht, bieden? Zou onder bijna welk ander economisch bewind zulk een armoede kunnen heerschen als in dat van nature zoo rijke land? Een industrialisatie van den omvang als ln de Sowjet-Unie ter hand genomen en tot uitvoering gebracht, eischt een organischen groei, die gelijken tred moet houden met de ontwikkeling van het volk. Doch zeker is zulk een industrialisatie niet mogelijk, wanneer de resultaten daarvan het volk niet ten goede komen. Men kan den aard van den mensch niet met machtsmiddelen omvormen, 'althans niet ontdoen van den drang naar opvoering zijner behoeften-bevrediging. Eerst in de naar nationaal-socialistische beginselen geleide volkshuishouding zal het mogelijk zijn, de redelijke behoeftenbevrediging der volksgemeenschap volkomen veilig stellen — oorlogsomstandigheden natuurlijk daargelaten, — en daarnaast de productie en verdeeling der goederen daarheen te leiden, waar die in het algemeen belang het meest noodig dan wel het meeste nut afwerpend zijn. Het gaat thans niet meer om een tusschenoplossing tusschen nationaal-socialisme en bolsjewisme. We hebben gezien, waarheen het liberalisme, het Marxisme, en plutocratie de wereld geleid hebben. Het gaat thans slechts om nationaal-socialisme, belichaamd door het Groot-Duitsche Rijk, en bolsjewisme, waarvan de Sowjet-Unie de draagster is. Aan den eenen kant de veiligstelling van volk en orde, aan den anderen kant de verslaving van het volk en de verheffing van eenige machtswellustelingen als heerschers over het volk en al zijn hulpbronnen. Mr. Dr. J. v.' B. F. --- VAN DAG TOT DAG Verzekering van de voedselvoorziening Uit het onderhoud, dat het A. N. P. met den directeur-generaal van den landbouw, den heer G. J. Ruiter had, is gebleken, dat na de terzake getroffen of te treffen maatregelen onze voedselvoorziening ondanks de blokkade verzekerd is. Met name geldt dit voor de vetvoorziening, welke geen zorg meer baart, nu de levering van vele duizenden stuks vee in verband met de teeltbeperking nog na 1 December kan plaats hebben Dat terwille van een reservevorming in de wintermaanden. Een nog grooter aantal is door mestingsovereenkomsten voor levering in het voorjaar bestemd. Een verdere inkrimping van den rundveestapel beneden de 1.200.000 stuks zal niet plaats vinden Het belangrijkste is ongetwijfeld, dat de ingekrompen veestapel geheel ter beschikking blijft voor de vetvoorziening der Nederlandsche bevolking. Meer dan normale •uitstoot om het noodige slachtvee te verkrijgen zal nauwelijks noodig zijn. Naar Duitschland wordt sinds lang geen slachtvee meer uitgevoerd. De heer Ruiter heeft ook over de voorziening van ons volk met broodgraan gesproken, waarvoor land gescheurd moet worden. Men wenseht echter vooral den aardappelverbouw aan te moedigen, welke tevens de mogelijkheid zou openen om den varkensstapel weer uit te breiden. Zooals bekend is ■deze tegelijk met den pluimveestapel nog drastischer verminderd dan de rundveestapel en het is dan ook geen weelde, wanneer wederom tot eenige vergrqpting zou kunnen worden overgegaan. --- Nieuwe plannen op credietgebied De president der Ned. Bank, mr. M. M. Rost van Tonningen, heeft in „Europa-Kabel" een bijdrage geleverd over de Nederlandsche economie na de nieuwe staatsleening. De heer Rost van Tonningen toont zich hierbij zeer optimistisch ten aanzien van de koersontwikkeling der nieuwe leening. Hij twijfelt er niet aan, of de koers zal binnen enkele maanden den paristand bereiken. Hij schrijft, dat de daling van den rentevoet der. leeningen op langen termijn de voorwaarde vormt voor goedkooper crediet in het algemeen, waarop hij aanstuurt. In dit verband is yan belang, dat hij een reorganisatie van het middenstandscrediet aankondigt, evenals de stichting van een agrarische hypotheekbank terwille van een schuldensaneering. op het platteland. Verder maakt hij gewas van een nieuwe toepassing van exportcredietgaranties. Het slagen van de nieuwe staatleening ziet mr. Rost van Tonningen ook als een aanpassing van de Nederlandsche renteverhoudingen aan de Duitsche, waardoor beide betrokken landen ook op dit gebied op een gelijken grondslag komen. Dit acht hij van belang met het oog op de samenwerking in het nieuwe Europa, waartegenover de Nederlandsche zakenwereld nog wantrouwend staat. Dit -wantrouwen, hoezeer ook verklaarbaar, dient echter z. i. overwonnen te worden, waarbij de staat de samenwerking zal moeten bevorderen of tenminste hierbij het voorbeeld geven. --- LICHTKOGEL, WAARUIT ROOKWOLK OPSTEEG Tijdens een storm boven Venetië is de bliksem in een aan den buitenmuur van den Dom bevestigde electrisehe installatie geslagen, waardoor een merkwaardif natuurverschijnsel ontstond: er werd een groote roodblauwe liohtkogel gevormd, waaruit een rookwolk opsteeg. De draden van de electrisehe geleiding vielen brandend op het hoofd van een ouden m.,n, die voor korten tijd zijn spraakvermogen verloor, m een omtrek van eenige honderden meters kon de blikseminslag waargenomen worder Alle zekeringen van electrisc!-.e kachels ia de naaste omgeving brandden door en tal van electrisehe installaties werden vernield. --- JONGE VROUW OVERLEDEN ONDER VERDACHTE OMSTANDIGHEDEN. Het parket is afgestapt in het burgerlijk gasthuis, te Gent (Vlaanderen), teneinde over te gaan tot de lijkschouwing van Suzanna Van Hoecke, een jonge vrouw die in verdachte omstandigheden is overleden. --- HET GEHEIM VAN DE GEHANDSCHOENDE HAND. --- FEUILLETON HET TESTAMENT VAN DE „BRILSLANG” Oorspronkelijke Nederlandsche roman door F. VAN VELSEN. 12 Ant nam de tafel af, waarna de jongelui haar mededeelden, dat zij een wandeling gingen maken en op hun terugweg even bij mijnheer Peters zouden aanloopen. Zi.l hadden afgesproken hem voor Zijn attentie te gaan bedanken. Als twee gelukkige kinderen gingen zij gearmd de stoep af en wandelden vroolijk babbelend door de reeds verluchte straten van de residentie. In de rPassage werden zij door een étalage eraan herinnerd, dat zij verlovingskaar.iten moesten bestellen en spoedig verlieten zij goed geslaagd den winkel om langs een grooten omweg naar de Vredestraat terug te keeren en hun eerste yerlovingsvisite by Bert af te steken. „Nu kerel", had Bert op het laatste oogenblik gezegd, toen Jan dien middag in ar den notaris ging, „goed succes hoor! En schud nu moedig al die dwaze vooroordeelen van je af. Onmiddellilk de vesting bestormen, versta ja! Als je om zes uur niet thuis bent is dat voor niil een bewijs, dat de zaak in orde is e'komen." Ja, maar, Bert" begon Jan, „ik...." Geen jamaar Bert! Een kerel als Ij-jï" Bemo:-dis:d door het stimuleerend optimisme van zijn vriend was Jan op zn doel afgestevend. Bert keek hem nog even na, toen Jan. op straat kwam- „'t Zal eea tauitcnkansje voor dat meisje zijn, zoon man te krijgen; er zijn er niet beter", mompelde hij. Tegen vijf uur keek Bert op de klok. Reeds een half uur te voren had hij zich bij het raam verdekt opgesteld om te zien of zijn vriend nog niet zichtbaar werd. Het begon al te schemeren, doch - Bert deed opzettelijk het licht niet aar, om beter naar buiten te kunnen spieden zonder gezien te worden- Na eenige minuten ontsnapte hem een blijde kreet. „Daar zijn ze!" riep hij bij zichzelf, toen Emmy en Jan de stoep aan den overkant waren genaderd.- Hij ziet zijn vriend op het schelknopje drukken. Daar gaat de deur open. „Kijk dat oudje schrikken! 't Is of ze een doode uit het graf ziet verrijzen!" lachte Bert. Dan zag hij het paar in huis verdwijnen Hij trok de overgordijnen dicht en maakte licht„Natuurlijk is de zaak in orde", verzekerde hli zichzelf, „maar", vervolgde hij zn alleenspraak, „afspraak is afspraak, ik moet in ieder geval tot zes uur wachten, want Jan is akelig precies." Nauwelijks was de klok van zessen koud, of Bert was weggefietst en had voor onmiddellijke bezorging van het bloemstuk gezorgd. Aandachtig zat Bert zijn krant te lezen, toen h\j omstreeks half negen stemmen op de trap .hoorde. Het lachen k'-.-am naderbij. „Vreemd," dacht hij; „er is toch niet aan de voordeur gebeid." Tijd tot nadere bespiegeling werd hem niet gegund, want de deur ging open en tot zn groote verrassing stonden Jan en Emmy, stralend van geluk, op den drempel van de vrilgezellenkamer. Bert snrong onmiddellijk op. , Van harte gefeliciteerd en blij met U kennis te maken!" riep hij en stak Emmy gul zijn hand toe. „Hartelijk dank, mijnheer voor de prachtige bloemen, ze waren ln een w00rd...." Doch Bert was reeds op zn vriend toegesprongen en schudde hem zoo geestdriftig zn hand, alsof hij voornemens was zn arm van zn lichaam los te trekken. „Jan, ouwe jongen m'n zegenwensen! Kerel, ben-je nu gerust? Wel wel, is de kogel door de kerk? Och, óch juffrouw van Baarlo, wat hebben we een kwade vier weken achter den rug! Jan was gewoonweg ongenietbaar, 't Is al mis met hem geworden, vanaf dien Zaterdagmiddag, toen hij zn condoleancevisite bij U had afgestoken. Hij was eenvoudig „weg" en ik moet eerlijk bekennen, dat het mij nu niets verwondert," besloot hij met complimenteus gebaar. Emmv bloosde allerliefst bij deze hulde en keek Jan zoo betooverend aan, dat hij 't niet kon laten haar even ln zn armen te sluiten. Bij den aanblik van deze watertandwekkende operatie voelde Bert zich schijnbaar gedrongen de kamer uit te wippen en maakte van die gelegenheid gebruik zich eenige oogenblikken met zn hospita te onderhouden over thee met bij tye hooren. Het werd een gezellig uurtfe van scherts en plagerij, waarvan Jan het hoofdslachtoffer was. Tegen tien uur bracht hij Emmy naar den ov rkant, om haar onder de hoede van Ant te stellen. N--,. een half uurtie nam hij afscheid van haar met de afspraak, dat hij haar den volgenden morgen voor de H. Mis van half negen zou komen halen. „O, j-jffrouv Emmy," zei Ant, toen na 't vertrek van Jan binnen kwam, „ik kan u niet zeggen, hoe blij ik ben, dat u met mijnheer van Zanten verloofd | bent! Wat zou uw tante gelukkig geweest zijn, als ze dat hadynogen bele- 1 ven!" besloot ze met overtuiging, terwijl haar oogen vochtig werden. „Geloof je, dat ze er mee ingenomen zou geweest zijn, Ant?" vroeg Emmy, want ze herinnerde zich noc. levendig den laatsten brief van haar tante over een eventueel huwelijk. Zou tante dan Jan voor haar op 't oog ■ehad hebben? Dat zou al heel toevallig zijn. Maar neen, dat was niet waarschijnlijk. Tante had Jan nooit gesproken zelfs, zooals Antje destijds had verklaard. „Daar ben ik heilig van overtuigd, juffrouw," verkondigde Ant zoo plechtig alsof ze haar geloofsbelijdenis opzei. „Uw santé aanbad mijnheer Van Zanten gewoonweg.!" „En ze kende hem alleen maar van aanzien! Je zei laatst immers zelf, dat ze hem nog nooit har' gesproken!" ~Dat is ook zoo, juffrouw, maar sedert mijnheer, na die ruzie met onze buuriuffrouw trouw eiken dag de krant stilletjes in de bus stopte, groeide haar achting voor hem met den dag aan. Herhaaldelijk had ze het over hem, „Als je nu van een edel menssh rjraat, Ant", zei ze, „dan is mijnheer van Zanten er een". Een anderen keer was het weer: ..Wat een ordelijke man is die mijnheer van Zanten toch: je kan de klok wel op hem gelijk zetten," of „Hè, 't ls al kwart over vijven, ik heb mijnheer van Zanten nog niet thuis zien komen." „En zoo was het eiken dag wat "anders", besloot de froede oude huishoudster zichtbaar blij dat ze van Emmy's verloofd 3 zooveel goeds kon zeggen. „Ja, als het zoo stond, dan ?e!oof ik ook wel. dat tante in haar schik zou geweest zijn" redeneerdt smmy, , en verwondert het mil niet. dat zi.i mijnheer van Zanten tot exécu"=r.- testamentair heeft ben---n.d." „Wie zou ze ook beter hebben kunnen nemen! Zoon degelijke man ca die natuurlijk ook veel verstand van geldzaken heeft!" verklaarde Ant enthousiast. Emmy stemde door hoofdknikken met de overweging van de keukenprinses in. Dan stond ze op. „Ik ga naar bed, Ant", zei ze, „want het is al laat en ik moet morgenochtend tijdig klaar zijn. Mijnheer van Zanten komt mij halen voor de kerk van half negen." „Ontbijt mijnheer hier, juffrouw?" „Ja, Ant!" „Eten ook?" „Neen, daar moet je maar niet op rekenen, wij eten ergens in de stad." „Best juffrouw." „Wel te rusten, Ant." „Wel te rusten, juffrouw." Vermoeid door de emoties van haar geluksdag, viel Emmy bijna onmiddellijk in slaap. Zij droomde van 't dagboek, dat tanoe Alida had nagelaten en van alles wat zij erin had gelezen. Van den jongen dokter, die een zeereis ging maken en terug kwam; dat hij met tante Alida trouwde en zy en Jan op de bruiloft genoodigd waren. Van het geheimzinnige testament, van een scheepsramp, van Ant... alles in de meest onmogelijke combinaties door elkaar dwarrelend. Doch ten slotte vervaagden al die droombeelden civ concentreerden zich eindelijk geheel en uitsluitend op haar eigen liefde, op haar verloofde, haar Jan. VII. Ongeveer dertig jaar vertoefde de krankzinnige vreemdeling, die door den o aden Pastoor en den dokter in het „St. Vincentiu.spe.stic,ht'' te Los Angeles ter "erp s "-ebrDeht, nu te midden *a:i ziin ongelukkig*-* lotgenooten. Bij de administratie van het gesticht, stond hü mder no. 55 ingeschreven De prijze herder en de dokter hadden ïveds lang geleden het tijdelijke met 't eeuwig», verwisseld en ook de meeste dorpelingen, die ten tijde van het overlijden van moeder Potters-on tot de volw men behoorden, waren reeds ten grave gedaald. De geneesheer-directeur van het krankzinnigengesticht had de meest ijverige pogingen aangewend om de identiteit van den vreemdeling te kunnen vaststellen. Bij alle krankzinnigengestichten had hij geïnformeerd en foto's van no. 55 gezonden Ook had hij zn portret in het algemeen politieblad doen opnemen. Al deze maatregelen waren echter zonder resultaat gebleven. Zooals de geneesheer-directeur — die inmiddels s 's tien jaar geleden was gestorven — had voorspeld, leverde de verpleging van no. 55 geen bezwaren op. Hij was absoluut gelijkmatig van humeur. en si/ee-'s gewillig. Nooit was nog een woord over zijn lippen gekomen en evenmin had men eenigen vooruitgang in zün gekrenkte geestvermogens kunnen constateeren. Var. ziek of ongesteld zijn was in al die jaren nooit sprake geweest Op zekeren morgen echter, zag de I.roeder -verpleger — nog steeds dezelfde van dertig jaar geleden —, toen hi' hem wilde aankleeden, dat hil krvrirt sig was. Zijn handen waren klam «w zijn vochtige haren lagen plat ove^_ï &£_ ZJT £1° S¥¥" V& «- _£ «én _nd_ *„* £p dat ogenblik aihfZi21 _■ °e assistenï deed nee^fdTrlcteu/6^ **" den **' h^L5Ol^1? hem!" informeerde het heofo. van de inrichting. (Wordt vejVQlo&l. ; --- GEMENGDE BERICHTEN LEEUWENTEMMER SLACHTOFFER VAN ZIJN BEROEP. Op 65-Jarigen leeftijd beëindigde, zooals reeds in het kort gemeld, de stichter van het ook in ons land bekende circus der vier gebroeders Eouglione, §ampion Bouglione Père, zijn leven op het veld van eer in het Cirque d'Hiver te Parijs, waar hij door een van zijn leeuwen werd aangevallen en doodelijk gewond. Sampion Bouglione was een der vermetelste leeuwentemmers van de laatste halve eeuw. Hij was, evenals de meeste Fransche leeuwentemmers, zooals Amar Court, uit de school der „wilde dressuur", waarbij op gevaarlijke wijze met de roofdieren werd gespeeld, in tegenstelling met de school der tamme dressuur van Hagenbeck, waaruit de beroemde temmers Sawade, Haupt, Mölker en Kaden zijn voortgekomen. Sampion Bouglione stamt uit een zigeunergeslacht, dat met een z.g." menagerietent de kermissen in Frankrijk bezocht. Hij toonde tijdens de parade op het platform voor de menagerie reeds zijn stoutmoedigheid in roekelooze gevechten met beren en wat hij dan in de" kooiwagens zijn op sensatie berust publiek voorzette, deed den toeschouwers de haren te berge rijzen Op de verschillende kennissen te Parijs, evenals in de groote steden van Frankrijk, verdiende Bouglione dan ook geld als water en reeds veel vroeger zou de familie Bouglione millionnair zijn geweest, indien de oorlog van 1914 niet gekomen zou zijn. Het grootste gedeelte der geldelijke reserves werd toen opgebruikt en ten slotte moesten de dieren wegens gebrek aan voedsel worden afgemaakt. Maar Sampion was er de man niet naar om bij de pakken te blijven neerzitten. Hij wist in Parijs nog een groote hoeveelheid reclame-materiaal te vinden, die kolonel Cody, de befaamde Buffalo Bill, tijdens zijn laatste rondreis door Frankrijk met zijn circus in Europa, had achtergelaten. Deze vele duizenden reclameplaten kocht hij voor een appel en een ei en hij ging nu na den oorlog weer op reis met zijn menagerie als circus Buffalo Bill. Hij stak er zijn laatste geld in en in de provincie-steden verdiende hii met dit circus zooveel geld, dat hij in 1927 te Pariis verscheen met een groot circus met drie pistes. De goedgeloovige Parijzenaars liepen er in en ondanks veel opwinding van de zijde der concurrenten, zooals van Amar, die beweerde, wat ook inderdaad waar is, dat de echte Buffalo Bill in 1917 in de Vereenigde Staten was gestorven, was het circus dag aan dag uitverkocht. De reclame was overweldigend en ging zelfs zoover, dat Sampion iemand geëngageerd had, die als twee druppels water op den echten Buffalo Bill leek en die voor den origineelen doorging. De cowboys en Indianen, die in dit circus optraden, waren Fransche rufters, familieleden van Sampion, onder wie zijn vier zoons, die een vertoonden, welke die van den origineelen Buffalo Bill evenaarde. „ Het circus was, zooals gezegd, eiken dag uitverkocht, maandenlang te Parijs en daarna ook in de andere groote steden van Frankrijk. Sampion was intusschen millionnair geworden en de zoons, Joseph, Firmin, Alexander en Sampion, zijn het gebleven, alhoewel zij noch lezen nog schrijven kunnen en zigeuners van den weg zijn gebleven. Joseph en Firmin hebben hun vader opgevolgd en zijn temmers geworden. Alexander zorgt voor het klaarmaken der 'tournee en voor de reclame, en Sampion jr. voor de regie en dresseert de paarden. Ongekend rijk zijn de Bougliones, maar een boekhouding hebben zii nooit gehad. De recettes gaan 's avonds in een grooten zak, en die wordt dan geborgen in een groote ruimte, welke onder het echtelijk bed in een der moderne, practisch ingerichte woonwagens is aangebracht. Deze wagens zijn hun trots en vinden in Europa dan ook hun gelijke niet. --- HOE OUD WORDEN DE HONDEN? Driemaal de leeftijd van een hond is die van een paard. Driemaal de leeftijd van een paard ls die van een mensch. Driemaal leeftijd van een mensch is die van een hert. Driemaal de leeftijd van een hert is die van een adelaar Aldus een oud-Keltisch rijm. Een collie, die op 27-iarigen leeftijd moest worden afgemaakt, omdat hij veel pijn ging lijden, had volgens den secretaris van de Britsche vereeniging, die er voor zorgt, dat oude dieren pijnloos kunnen worden afgemaakt, wel een record-ouderdom bereikt. Zoo oud als de lersche terriër, die eenmaal toebehoorde aan een ouden generaal te Woolwich, was hij echter nog niet. Deze generaal liet namelijk zijn huis, zijn hond en zijn geld aan zijn huisknecht na, op voorwaarde, dat dtze zijn huls gratis mocht bewonen en van de rente van zijn geld leven, zoolang de hond in leven bleef. De terriër leefde nog bijna 50 jaar!... Deskundigen hebben uitgerekend, dat een hond van 27 jaar eve: ou_ is als een mensch van 200. De' gemiddelde leeftijd van een h*nd is 11 tot 12 jaar, doch er zijn uitzonderingen. Een Shetlandfche herdershond, aldus de ,Daily Mail" op eer kasteel in Schotland, het eigendom van de hertogin van Arqyll, werd 22 jaar, en een bastaard, die te Manchester geboren werd in een tehuis voor zwervende honden, bleef daar 23 jaar in leven. De voorzitter van id? bekende Kennel Club heeft eens een hond gekend, die 23 jaar oud werd, doch dat was dan ook de oudste hond dien hij ooit gekotid heeft. En het oudste lid van de Tailwaggers' Club was Putney Jack, een bekende hond, die stierf toen hij 21 jaar oud was. Eigenaardig genoeg leven