Reizen naar het buitenland Nederlanders hebben te hoge verwachtingen van hulp Door onze redactie buitenland Nederlanders gaan onvoorbereid op reis naar het buitenland en hebben; in geval van nood, te hoge verwachtingen van hulp die Nederlandse ambassades . of consulaten ter plekke kunnen bieden. Reden voor het ministerie van buitenlandse zaken om zich jaarlijks met dit probleem bezig te houden en deze keer een voorlichtingscampagne te starten over veilig reizen in het buitenland. " Veel jongeren bekommeren zich niet om een goed voorbereide reis. Reizen naar verre landen of spannende safari's worden ondernomen zonder de gevaren te beseffen van bij voorbeeld eèn vergeten reisverzekering. „Met ' een beperkt budget probeert men zo ver mogelijk te komen en is het geld op als er iets gebeurt", aldus een woordvoerder. Vooral' het smokkelen van drugs brengt velen in problemen. Op dit moment zitten 530 Nederlanders in buitenlandse gevange- nissen, waarvan 409 personen voor in het bezitten of verhandelen van verdovende middelen. „Buitenlandse autoriteiten kijken met andere ogen naar jongeren en hebben ook andere straffen, zeker wat betreft drugssmokkel. Daar wordt veel te weinig bij stilgestaan", aldus de woordvoerder. Binnen het totale aantal mensen dat in buitenlandse gevangenissen verblijft, is het aantal dat gevangen zit voor drugsbezit van zestig procent tot 77 procent gestegen, aldus het ministerie. Het drugsvergrijp neemt nu een grotere plaats in dan voorheen. Het totaal aantal Nederlandse gevangenen tin het buitenland is hetzelfde gebleven.' ' Te veel mensen gaan er, volgens het ministerie, van uit dat in geval van nood de ambassadealle uitkomst bied. Meestal is dit niet het geval en kan de ambassade alleen adviseren of begeleiden. Door het uitgeven van een folder over veilig reizen hoopt het ministerie een heleboel problemen te voorkomen. In de folder wordt aangegeven waar aan gedacht moet worden voor het vertrek en welke papieren men nodig heeft. Bijvoorbeeld verzekeringen, visa, paspoorten en overige documenten. . Ook wordt uitgelegd hoe in het buitenland hulp verkregen kan worden in geval van nood. Het ministerie denkt hierbij aan geldgebrek of arrestatie. Grote nadruk wordt gelegd op het niet aannemen van pakjes in het buitenland om ze vervolgens bij vreemden te bezorgen. Ook verleidelijke aanbiedingen van gratis reisjes of een goedkope onderhoudsbeurt van de auto kunnen een valstrik zijn volgens de folder. 'Wordt in uw auto bijvoorbeeld een lifter door de politie betrapt op het bezit van drugs, dan wordt ook u zwaar gestraft. Laat je er niet inluizen', aldus de folder. • --- Vaders visie: Vroeger Ik wandelde van de Turfsingel naar de Martinikerk en door mijn hoofd speelden de beginregels van T. S. Eliots ,The waste land: .April is de wreedste maand, die seringen uit het dode land voortbrengt, herinnering en verlangen vermengt en met voorjaarsregën dorre wortels prikkelt. Deze avond was niet wreed. Integendeel, de wind streek als met een fluwelen handschoen langs het ongedekte hoofd; En inderdaad, herinnering en verlangen mengden zich tot een sfeer van verwachting. Ik realiseerde mij, dat dat gevoel werd versterkt door het aanzwellende geluid van roffelende trommels. Dat bracht beelden naar boven uit mijn Haagse jeugd: de Gouden Koets die op Prinsjesdag over het Lange Voorhout reed, met'de goudgegallonneerde lakeien er naast en kleurige staljongens, die de paarden bij het bit vasthielden. De menigte juichte en als jongen van zeven, acht jaar juichte ik mee. .Oranje boven!' Enige betekenis had die kreet niet voor mij, maar het sprookje moest een naam hebben en dan was .Oranje boven' even goed als elke andere. Bij de kerk zag ik, dat het geluid werd voortgebracht door een erewacht van jongeren, die ik bij gebrek aan kennis omtrent de juiste benaming met een omschrijving uit mijn jeugd padvinders zal noemen. Overigens bevonden wij ons wel degelijk in het jaar onzes Heren 1987. Want voor de trommelslagers uit danste een jeugdig persoon van alternatieve snit, die met een brilletje in de hand de maat sloeg. Lichtelijk geamuseerd trad ik binnen en beleefde op slag een regressie in de tijd. Mannen in jacket, met oranje en de nationale driekleur op de revers deelden programma's uit voor de samenzang ter gelegenheid van de verjaardag van Hare Majesteit Koningin Beatrix. Van de feestredenaar, de sympathiekste en bescheidenste minister-president, dié wij ooit gehad hebben, P. J. S. de Jong, begreep ik, dat wij bezig waren een viervoudig feest te vieren: die Koninginnedag, het vijftigjarig huwelijk van prins Bernhard en prinses Juliana, de verjaardag van de laatste èn van Pieter van Vollenhoven. Van harte proficiat, hoewel ik aan flapoor Pieter natuurlijk geen boodschap heb. Samen zongen wij alle lullige liederen, die mij reeds op de lagere school troffen door hun hoog gehalte aan onwaarachtigheid en slechte smaak. .Juich ik aan het vlakke strand 'k heb u lief, mijn Nederland' 2x. Dat vlakke strand inspireert kennelijk tot infantiel gedrag, want even later zingt de volle kerk: ,Laat ze pruilen, laat ze druilen, laat ze schuilen aan het strand. Loopt Jan Salie op zijn muilen, Jan Courage kiest het want. Ik denk niet, dat dat lekker loopt, maar als het om God, Vaderland en Oranje gaat zijn anatomische hoogstandjes mogelijk, want met .onbeklemde borst' en zonder vrees voor het dichtsbijzijnde anti-discriminatiecomité bekent het gezelschap, dat ,Neerlands bloed door d'adren vloeit, van vreemde smetten vrij. Maar dan is de christelijke scoutinggroep ,De Woudlopers' reeds met het vaandel van de Oranjevereniging 'Oranje-Nassau' door het gangpad naar het podium gemarcheerd. Dat gaf mij associaties met documentaires over de Parteitage in Neurenberg, maar goddank, wat daar Wagneriaanse afmetingen had, kwam hier niet boven het Madurodamniveau uit. Maar toch, waarom vallen feestelijkheden, waar de naam Oranje aan verbonden is, onveranderlijk ten prooi aan bombast, holklap, hakkengestamp, hanengekraai, geschiedsvervalsing en meligheid, die in de teksten van de later op de avond geridderde voorzitter bij tijden hilarische dimensies kreeg? Hij overtrof zelfs de dichter, die de .stalen vuist en de rappe hand' het kenmerk van het volk van Nederland noemde? Zakt het koningshuis collectief door de vloer als de mythe, dat de Oranjes zonder uitzondering een zegen voor deze natie zijn geweest wordt doorgeprikt? Trouwens, mogen wij ons wel een natie noemen? Een volk, ja. Charles de Gaulle, die op dit punt een kenner is, noemde ons zelfs een van de weinige authentieke volken van Europa met een geschiedenis. Maar een bewust gevoel van saamhorigheid, zoals'dat in het begrip natie tot uitdrukking komt, hebben wij dat? Die veelbezongen tachtigjarige oorlog werd gevoerd door een toevallige coalitie van lagere edelen, kooplieden en ketters, die ieder een eigen reden hadden om de koning van Hispanje dwars te zitten. In zijn parodie op een cabaretvoorstelling gaf de voorzitter aan het eind van de avond zowaar het antwoord: de liefde verbindt ons, jawel, voor het kasboek. Nog tot in de negentiende eeuw wekte het geen bevreemding, als een magistraat achtereenvolgens prins Willem de vijfde, de Bataafse republiek, koning Lodewijk Napoleon, het Franse keizerrijk en vervolgens koning Willem de eerste met zijn beste krachten diende. Sinds, pak weg 1850 (twintig jaar eerder deed de toenmalige prins van Oranje nog een mislukte poging, met de opstandige Belgen gemene zaak tegen zijn vader te maken) wordt dat niet meer helemaal correct gevonden. Van dat moment af kunnen wij ons een natie noemen, maar zonder een authentiek gevoel van nationalisme. Op dit punt spelen wij leentjebuur bij het pompeuse Wilhelminische' Duitsland en alle prietpraat en reactionaire gebral, die wij schaamteloos in die jaren van ons buurland hebben overgenomen kwamen in ,de Martinikerk op zaterdagavond 25 april aan de orde. Waarom in godsnaam? • Ik beschouw mijzelf eerder als een conservatief dan als een progressief mens. In ieder geval heb ik een gezond wantrouwen als men hem diets probeert te maken, dat het nieuwe per definitie het betere is van het oude. Ongeveer zo conservatief dus als Beatrix en Claus, die bij tijd en wijle linkse ideëen omhelzen en hun vrienden tot in de kringen van radicaal links hebben. Zou het niet meer in hun stijl zijn, als Koninginnedag zinvol zou worden gevierd door bij voorbeeld een werkelijk probleem in de Martinikerk aan de orde te stellen, het onderscheid en de raakpunten tussen nationalisme en fascisme of als het dan toch aan het koninklijke huis gerelateerd moet zijn, het denkbeeld van prins Bernhard om het parlement voor twee jaar naar huis te sturen. Ik noem maar twee willekeurige onderwerpen. Niet het gebeuzel op het thema: het is moeilijk maar fijn een oranje te zijn. Toen ik de bijeenkomst verliet besefte ik, dat ik als een berustende in de onvermijdelijkheid van de Oranje-monarchie de kerk was binnen gegaan en dat ik als overtuigd republikein er uit was gekomen. Kennelijk heeft Eliot gelijk: April is the cruellest month, mixing memory and desire. Zo was het in The waste land, wat ik dit keer maar zal vertalen als: het braakliggende land. Ger Vaders --- Tom Poes en de Geheimzinnige Gaper door Marten Toonder 1458: Het gezicht van de groenteboer, dat zo plotseling in een gaperkop was veranderd, werd even vlug weer gewoon en het is zelfs de vraag of de brave handelaar zelf wist dat hij er zo vreemd had uitgezien. Maar Torn Poes was zeer getroffen door het gebeurde en besloot om eens met de commissaris van politie te gaan praten. Al lopende kwam hij Joost tegen. De bediende was naar de stad geweest om hoofdpijntabletten te kopen en zag er zorgelijk uit. "Heer Olivier is niet zeer vyèl!" sprak hij desgevraagd. "Suffig! Om niet te'zeggen: lodderig, als u mij toestaat. De vervuiling van zijn gevel vermag hem niet te interesseren en de groei van zwammen en schimmels in de hall laa,t hem onbewogen. Maar toen de klok het middernachtelijk had geslagen, veranderde hij geheel. Samen met de bejaarde apotheker knoeide hij met flessen en kolfjes!" Joost zweeg en staarde bekommerd voor zich uit. "En weet u," fluisterde hij, "wat mij het meest bedrukt, is dat ik hem om één uur, toen die oude winkel verdwenen was, achter een kraai zag aanrennen. "Ga nog niet weg," riep hij. "Laat me toch niet alleen!" En dat komt voor een heer in onze stand toch niet te pas, met uw welnemen!?" "Hm!" zei Torn Poes. "Als je het mij vraagt zijn die apotheker en die kraai dezelfde. Maar wacht maar! Ik zal niet rusten voor ik deze zaak heb uitgezocht!" en met die woorden liep hij driftig verder. --- PLO versterkt terreurbeeld Door onze correspondent Taco Slagter Vriendschap en vijandschap in het Midden Oosten werken als magneten: wat de ene kant intens aantrekt, stoot de keerzijde onvoorwaardelijk af. Het is een kwestie van een politieke -vhandomdraai. Dat heeft dit keer de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) weer eens bewezen. Omwille van een geforceerde eenheid tussen ge- matigde en radicale elementen binnen de PLO nam de Palestijnse Nationale Raad (PNC) afgelopen weekeinde in Algiers een voor Egypte zo beledigende resolutie aan dat de kameraadschap van Cairo in een klap wel moest veranderen in gramschap. Uit woede opnieuw door de PNC te worden veroordeeld voor het vredesverdrag met Israël, besloot de Egyptische regering alle PLO-kantoren in Cairo te sluiten. Nu had de PLO-vertegenwoordiging in Egypte toch al het karakter van een onbeduidend bijkantoor in een achterbuurt, toch is de stap van de Egyptische president Hosni Moebarak meer dan een protest tegen een onheuse bejegening alleen. Egypte dat zich twee jaar hard heeft ingespannen de PLO als vertegenwoordiger van het Palestijnse volk op een eventuele internationale vredesconferentie aanvaardbaar te maken, is het draaikonten van Yasir Arafat en zijn club spuugzat en is bereid daaruit politieke consequenties te trekken. >i * Het 'moedwillig j uitgelokte conflict met Egypte is een Sran de betreurenswaardige uitkomsten van de PNC. Maar dat was het niet alleen. De soms stormachtige debatten op het achttiende congres van het zogeheten Palestijnse parlement in ballingschap van afgelopen week toonden aan hoe politiek onvolwassen het Palestijns leiderschap'nog steeds is. Toegegeven dat de positie van de PLO als belangenbehartiger van het Palestijnse volk nog steeds niet riant is te noemen, volgden de politieke blunders elkaar in snel tempo op. Dat zou allemaal nog tot daaraan toe zijn, maar de omstreden besluiten van de PNC verkleinde de kans op een internationale vredesconferentie met een vertegenwoordiging van de PLO aanzienlijk. En daarmee een beter uitzicht op een oplossing voor het lijden van het Palestijnse volk. Behalve door op de toch al zo gevoelige tenen van de Egyptenaren te gaan staan, is de verhouding met. koning Hoessein van Jordanië door het opzeggen van de samenwerking in het vredesproces nog verder verziekt. Nu had de vorst van zijn kant de medewerking aan het zogeheten Akkoord van Amman al een jaar eerder opgeschort vanwege" de halsstarrige weigering van' Yasir'Arafat VN-resolutie 242 (o.a. erkenning van Israël) openlijk te aanvaarden. Maar de PNC zou als controlerend en corrigerend orgaan van de PLO aan geloofwaardigheid hebben gewonnen als zij over de controverse met Jordanië se- rieus had gediscussieerd en Arafat en de radicalen te verstaan had gegeven dat zonder Jordanië' het Palestijnse vraagstuk niet valt op te lossen. Omgegékeerd is dat ook niet het geval, maar de PLO is in een veel nadeliger positie.' Meer van moreel dan politiek gewicht is de beslissing van de PNC de terrorist pur sang Aboe Abbas weer in het uitvoerende comité van de PLO op te nemen. Aboe Abbas was het brein achter de kaping van het Italiaanse passagiersschip Achille Lauro twee jaar geleden, waarbij de door hem geïnstrueerde Palestijnse terroristen een invalide Amerikaanse bejaarde van joodse afkomst neerknalden en met rolstoel en al de dodelijk gewonde passagier overboord kieperden. Dat de kapers naar zeggen van Abbas tegen de afspraken hadden gehandeld — het schip moest pas in de Israëlische havenplaatst Ashdod worden overmeesterd om Israëli's te kunnen gijzelen en te doden — is wat diens schuldigheid betreft niet relevant. De Palestijnse leider werd wegens zijn aandeel in Italië bij verstek tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld. De vraag kan worden gesteld of er onder de leidinggevende PLO-ers niet meer lieden zitten aan wiens handen bloed kleeft. De weer in de rijen opgenomen radicale PFLP-leider George Habasj zou in de jaren zeventig verantwoordelijk zijn geweest voor een aantal vliegtuigkapingen met dodelijke afloop voor vele passagiers. Ook hij is, als verdachte van terreuraanslagen in feite een slechte keus, tot het leidinggevende deel van de PLO toegelaten. Zonder dat er overigens sprake mag zijn van een selectieve verontwaardiging, is echter van Aboe Abbas bewezen dat hij bij de Achille Lauro affaire nauw was betrokken. • PLO-leider Arafat --- NIEUWSBLAD van het NOORDEN Demonstraties Minister Korthals Altès* Justitie wil de demonst tievrijheid inperkenkerncentrales, militaire.object en 'andere gevaarlijke plaats zou er niet meer gedemonstrei mogen worden. Dat kost tev politie-inzet en dat is'lastig duur. Het is op zijn minst opmerkefy dat uitgerekend een minister vj liberale huize zit te morrelen 35 ■, het recht op de vrijheid van mI ningsuiting. Via een uitgebreij reeks uitspraken van de HO5 Raad is het recht om.tedf1 monstreren - hoe, waar en wj. neer - duidelijk ■■ -.vastgelegd evenals de grenzen waaraan & monstranten zich dienen te ha den. Het is een magere en eigenGji bedenkelijke suggestie vanden-, nister van Justitie ■', om o*. monstraties alleen maar onïefir ciency-redenen , te verplaatsen naar Den Haag, daar waar de pol. tieke besluitvorming plaats heeft Nog even en de ministerstelteen apart terrein met gesubsidieerde kantines en vrolijk; zwaaiende ME-ers ter beschikking, (waar men op afspraak kan komen demonstreren. Demonstraties zijn in feite éér, grote hartekreet om aandacht Die aandacht krijgen demonstranten niet meer met eenspandoek op het Binnenhof. Daar. behoren spandoeken inmiddels tot ds plaatselijke folklore. Het is logisch, dat demonstra ties - of zij nu gericht zijn tegen de bouw van meer kerncentrales of tegen de aanleg van een vliegveld' zoveel mogelijk worden gehouder op plaatsen waar het om gaat, a was het alleen maar om'symbé sche redenen. lets anders is, dat demonstranten zich aan de vastgestelde er afgesproken grenzen hebben te houden. Demonstraties behorer bijvoorbeeld geweldloos te verlopen en met de jongste voorbeelden-voor ogen had de minister daarover best een aantal opmerkingen kunnen maken! éaij&fi --- Duisenberg £*\ peelt de president van De *■> Nederlandsche . Bank/'.'dr, wW.F. Duisenberg, inderdaad paniekvoetbal? Kloppen de'door hem gepresenteerde veronderstellingen over een aantal voorde economie van Nederland belangrijke factoren (dollar, rente en olieprijs) niet? Of zijn die althans, zoals het NCW (christelijke werkgevers) beweert, voorbarig? Wie het weet mag het zeggen, maar feit is dat Duisenbërgs analyse van de economische ontwik- en dan met name de conclusies, die de bankpresident eraan verbindt — Kamerbreed r het verkeerde keelgat zijn,geschoten. Van de ongeveer zeven miljard aan extra bezuinigingen bovenop de achttien miljard gulden, die het kabinet in de lopende periode (tot 1990) wil verwezenlijken, wil vooralsnog geen politicus weten. Nu kan men beweren,' dat Duisenberg wat voorbarig is.".Het'is nog geen 1990 en de optimistische veronderstellingen,; waarop het kabinet zijn bezuinigingsbeleid baseert (hogere dollar, hogere olieprijs enjagere rente) kunnen alsnog uitkomen. Aan de andere kant dient men oog te hebben voor het feit. dat het een wonder zou zijn als ze allemaal werkelijkheid worden. "• •. Centraal in de door Duisenberg losgeweekte politieke discussie staat nu de vraag of er ruimte is voor verlaging van de collectieve lasten (belastingen en premies) De noodzaak daarvan wordt eigenlijk niet meer betwist, nu" de Nederlandse concurrentiepositie terugloopt en economische groei en voorspoed dus in belangrijke mate van de groei van de binnenlandse bestedingen afhangea Dat vereist koopkracht. Koopkrachtgroei kan worden bereikt door een nominale loonontwikkeling of door belastingverlaging Het eerste, een loonexplosie is niet te verkiezen, omdat de buitenlandse concurrentiepositie van het bedrijfsleven dan nog verder verslechtert. Dus blijft lastenverlichting als enige mogelijkheid over. Maar daarvoor is in het sombere plaatje, dat Duisenberg ons schetst, geen ruimte. Een drastische reductie van de overheidsuitgaven, zo drastisch' dat er ook nog ruimte komt voor lastenverlichting, lijkt in het huidige dilemma de enige oplossing Maar gezien de politieke reacties op het verhaal van Duisenberg 's zon beleid niet te verkopen- ---