FEUILLETON. De Wraak der Liefde. 18) (Slot). Ik "genoot van mijn vie de Bohème, dat immers zoo heerlijk vol afwisseling was, maar dat alweer schromelijk veel jeld.kostte! Op, een dag, nog.nitt eens keel lang geleden, kwam er een man bij mij, die,, zei, dat hij in opdracht had ,mij duizend pond te bieden, als ik naar Enge land overstak en ' mij / daar meldde aan een,adres,'waar ik enkele vragen zou heb l>cn te beantwoorden, betreffende het lAchym-schandaair* Ik spitste de ooren wi polste den man. die mij deze bocd schap bracht, maar daar werd ik nid veel wijzer door, hij kon of mocht zeker «iets zeggen Mtusschen was mijn nieuw? fierifdieid gewekt: „Zoudon de twee, die, «..'weet dat er een vroolijk leventje van lotdden. ,op het. punt zijn hun onrecht matig verkregen goed te moeten afgeveni Misschien, dat, de erfgenaam dan toch teruggekeerd was en dat. ouwe Matthew Garth met het geheime testament voor den., dag was gekomen, in welk geval ik natuurlijk als getuige zou worden . opgo roepen! Nu, de mij geboden som was weer «en grooto verleiding; due besloot ik. Engeland te ennn en deed dit ook. i Van. dat oogenbin< af heb ik de ro] van wde dame gespeeld, die mij misschien noir tiet eens zoo heel elccht afging, niet waar? Dit laatste zeide zij mei een coquetten Jlimhch. ■f Nu ziet u echter de ware Berthn Waciuii. Ik dank u zeer, dat u zoo bereid w'llig naar mij hebt willen luisteren. Laat ik er nog even mogen bijvoegen, dat ik den grootsten eerbied heb leeren koesteren \o- r. lord Douglas Achyrn. dien wij ein dclijk. den titel mogen geven, die hem toe komt: ik heet hem van harte welkom op Mcrlyn Abbey. Er volprde een onderdrnkt gemompel en hieruit werd één stem duidelijk verneem baar, namelijk die van kolonel Machin, die vol nijd riep: — Gij zult toch niet zoo dwaas zijn, om hotgcftn cbe i vrouw zegt voor goede munt aan te nemen! Ik heb nog een enkfl woord te zeggen naar aanleiding daarvan- Er waren twee getuigen bij dat zoogenaaro de „testament", nietwaar? En één daarvan was mijn geliefde echtgenoote; maar ik da twiifel het' of de onderteckening van iemand, die zoo goed staat aangoschreven als zü. wel veel waarde zal bobben to»ren over de wet. De andere getuige was Mot thew Garth. Waarom liet ge dien' ook niet ten tooneele verschijnen, gij, die u, door een dubbele fraude, uitgeeft voor lord Douglas Achyrn? Laat dien idioot hier verpchij nen, dan zullen wij. eens zien,'of hij, In' stant Is zijn hahdteekening te onderken nenl •—Wij zijn volkomen bereid, aan'deze uitnoodiging gevolg te geven, ..kolonel Mn chin. sprak lord Douglas, met groote kalm te. Ik kan en oir bijvoegen, dat Mntthmv Oarth niet langer idioot hoeft genoemd te worden, maar dat bij in het bezit is van al zijn vermogens. Hadt ü, of mr. Wygrave zicht de moeite gegeven, hem een enke Ie keer op te zoeken' in het huisje, waar hij nu nl zooveel jaren beeft pre woond, dan zoudt u een voortdurende ver betering in zijn toestand hebben waargeno men, die geëindigd is. met totaal, herstol van zijn geestesstoring., Ik heb'er een spe cialist uit Londen , bijgeroepen en zelf ben ik henj ook voortdurend blijven bezoe ken, tot wTj er ten slotte in geslaagd zijn, zn geheugen weer op te wekken. Matthcw Garth is hier in de bibliotheek en wacht slechts op een sein van mr. Musgrave, om de geldighcfd van zijn onderteekening fe komen bevestigen. . Zoudt.u;zoo goed wil len zijn, mr. Musgrave, hem even te roe pen? . . Het volgend oogenblïk trad de zaakwaa; nomcr binnen, met den ouden butler, wien hij een plaats wees.naast,Mrs. Machin. — Hier .kolonel Machin', zijn de beide ge tuigen van'het,testament,van lord Jaspar Achym. ~ — H ebt u er nog lets WJ te voegen f vroeg de nieuwe lord aan den kolonel. — Neen, antwoordde | bij, half waanzin nig van nijd.- » Machin werd nu door het • pölltiegeloide weggevoerd en toen hij.van het voorplein verdwenen was, begon Doug.as Achym weer:. ~.; .., .■„ •..,;,:■ , , j — Nu wil,ik u nog meedeelcn. waar het testament van mijn vader gevonden werd Ikzelf heb het ontdekt in een geheime la de van het groote ebbenhouten' kabinet in den westelijken vleugel.'. .. • , Maürice Wygrave begreep er niets van. maar rijn gelaat drukte radelooze ontstel tenis uit toen hij. nog met zooveel moge Hik vastheid in den' toon van zijn stem ijlings in,het midden bracht: . — ,Dat is ten eene male-een onmogelijk heid. U kunt niets gevonden hewbenln het ebbenhouten kabinet, waar a yan spreekt In do eerste plaats is de vleugaj af gesloten en mag niemand er zich toe geng toe verschaffen tenzij ik dit speciaal verlang; en in de tweede plaats draag ik den sleutel bij mij van het kabinet dat ik altijd zorgvuldig heb afgesloten. — Ga dan zelve maar eens kijken, ant woordde Douglas. en u zult zien dat het kabinet niet afgesloten is en ook dat de napieren, die er in lagei. verdwenen zijn. Als gij u met eigen oogen daarvan overtuigd hebt, kom dan weer en zeg wat gij gezien hebt Douglas had zijn reden voor deze raadge ving; hij koesterde een stille hoop, dat de man misschien profitecren zou van de ge legcnheid, om te ontsnappen. — Ja, ik zal gaan, antwoordde hij, maar ik acht het niet mogelijk! Zonder op- of om te kijken, zonder zelfs een.blik te werpen op Elainc. die 't gezicht verborgen hield op den schouder van haar vriendin, ginir Wygrave heen, terwijl lady Lascelles den arm teeder om haar heen ge sjagen hield. \ , Toen wachtte, men op den terugkeer van Maurice ,Wygrave. Vijf. tien minuten verliepen er, nog:steeds daagde er nie mand op. — Mr Musgrave, .zei Douglas eindelijk u zoudt mij ten zeerste verplichten, als u zich persoonlijk even naar den westelijken vleugel wilde «begeven, om te zien, wat er van Mr. Wygrave is gewor den! . . Tien minuten later kwam de zaakwaai nemer terug en sprak op hoogst ernstigen toon: . — Lord Achym, ik moet u meedoelen dat mr. Wygrave aan een beroerte is ge storven. Ik vond hem dood in de kamer met het ahbenhouten kabinet, Een InnLg-droeve kreet, en Elaine viel bezwijmd op den grond. Douglas Achym knielde naast haar neer en ook veibchcitlene anderen ijlden haar te hulp; maar hij wenkte ze allen teruK. — Neen, ncpn, riep hij, ik zal wel zoiv dragen voor hnar. Lady Lascellcs, wees zoo cocd met mij mee te gaan? Hij droecr Elaine naar tx>vcn en vlij de haar in hel loudoir op de bank, ter wijl haar ladyschap naar een middel om keek, om hel vriendinnetje hij te brengcD. — O liefste! ricn Douglas wanhopig. Wat heb ik (e gedaan. Heb ik je ge dood dooi «mijn wraakneming!.... O. zeg mij lady Lascellcs. wat zal ik be ginnen. Zou ze waarlijk ■ dood zijn j — Neen. lord Achym, Elaine is niet dood! Ze zal, ze. dadelijk wel bijkomen. Maar 'k lenk dat u beter .'cedt nu weg te araan, ik zal wel zorg dragen voor ha r. Mogelijk is het zien van u haar pijnlijk in het eerst. — Misschien hebt u gelijk! Drevelde hij; maar, o het Ifl hard, haar zoo te moe ten verlaten! Hij Knielde naast de bank booj zich fioj* eens over Elaine neen n dacht:»,. — Wraak moge zoet weacn, maar Mcfde» o, de Liefde > veel sshooner. --- De tweede schrede. Int kort gezegd: er was ingebroken in thuis van Mr. Vijvers. Kr was van alles gestolen en naar do schifting te oordcelen die de inbreker op de bereikbare voorwer [.en had toegepast, had het er allen schijn van, dat het berocpswerk was. Mr Vijvers, die toch ook wel iets van crhnincele dingen afwist, had op zijn ei gen houtje het geval onderzocht, maar had voor een raadsel c-cstaan. De dief had geen schijn van een spoor achtergelaten en dat zou op slot van zaken toch het cenigc aanknoopingspunt zijn. Jawel, de trap was vuil gemaakt, de trap, die naar de eerste verdieping ging, waar zijn werk kamer was en hij had er althans uit kun ncn opmaken, dat de inbreker wel drie treden tcgohjk de trap was opgegaan: tel kens dus de tweede trede had overgcsla gen. Maar dat zei allemaal niets. De in breker had op straat blijkbaar in kalk ge trapt of in verf en daardoor was de looper in de gang en op de irap met witte vlak * ken van schoenzolen bedekt. Van terugloopende spoicn was niets t«' zien. 't Was dan ook al welletjes te noe men, wat de kalk betrof. Meer kalk had de indringer waarschijnlijk niet aan zijn voeten gehad. Maar ja, Mr. Vijvers zat er ondertus schen mee en hij overpeinsde het geval eens rustig in zijn werkkamer, maar voor de zooveclste maal lukte het hem niet, iets te vinden, wat licht in de zaak kon brengen. In zoover was hij even knap ge bleven als de politie. Doch toen hij 's avonds bezoek kréég van zijn vriend en collega Mr Rivicrs. wist die toch iets, dat wel de moeite waard was om int oog gehouden te woi den. — Kijk eens, zei hij, het is niet heek' maal zootocvallig.dat je die voetsporen om de andere trede gevonden hebt. Het is in het donker gebeurd, tenzij er een zak lantaarn gebruikt is, wat in die bcschou wing echter geen rol speelt en je zou dus moeten denken, dat de man aan de trap gewend was. Als jo nu >.ou kunnen zeg gen, wie dat zijn kan, hebben we al iets. — Maar dat is immers onmogelijk, zei Vijvers. Je weet zelf wel bijna even juist als ik, hoe weinig dat mogelijk is. Wie komen er hier? Dat ben ikzelf, de huis lioudster, jij en een enkele persoon, een dient of zoo, die geen oogenblik alleen is en in den regel hoogstens twee keer hier komt. Probeer jij uit die gegevens maar eens iets te maken, maar ik zie mezelf er niet toe in staat. Zijn vriend knikte. — Toch, zei hij, zou er misschien wel iets op te vinden zijn. In ieder geval van misdaad is er, zooal geen gemakkelijke methode om den schuldige aan te wijzon, dan toch in ieder geval een schifting* manier, om zekere personen uit te sluiten, die het niet kun non gedaan hebben. Zoo is het b.v. zeker dat de man, die over jouw trap gegaan is, geen klein persoon is. maar iemand van tamelijke lengte, middelmatig, anders zou hij niet in staat zijn, met zoon gemak als het ware onbewust zelfs, zulke groote slappen te kunnen maken. — Ja, dat is waar, knikte Vijvers. En? — Wat en? — Wat wou je daar nu mee? — Het is een aanwijzing Begrijp goed, dat het nu reeds uitgesloten is, dat iij het gedaan hebt of eventueele menschen, die niet mot heel groot gemak zulke stap pen kunnen maken. Waarachtig, ik maak mo sterk, dal ik nog wei in staat zou kun non zijn, die zouk eend even op te knap pen. ;;';_•. •, Rivicre was opgewonden van zijn stoel opgestaan en gesticuleerde heftig. — Ik zie je 'tal doen, merkte Vijvers op. Ik ben in dergelijke gevalletjes toch zeker ook niet van gisteren, maar ik zio er geen gat in. — Nou en ik wel. — Zul je wel zion. Wacht mojar rus tig af. — Met alle soorten van genoegen. Wan neer begin je eraan? — Vanavond nog. Wel wis en waarach tig is daar iets mee te doen. Wacht maar, je ziet me nog wel terug en dan praten we nog eens. Bonjour. — Veel succes, hoor jel — Ja. dank je." Riviers ging regelrecht naar hot politie bureau, waar hij mej den commissaris sprak, die een goede bekende van hem was. Na de zaak uiteengezet te hebben voor den commissaris, verzocht hij hem de adressen van alle bij de politie gesigna leerde beroepsinbrekers, die niet hun ge stolen goed beleenden bij het een of andere adres. ' , — Wat zij stalen, leent zich voor bclee ning niet en is ook lastig te verkoopen aan iemand, die er ook niet vlot genoeg mee werken kan.Do dieven moeten handige kt rel- njn. die niet alleen weten hoe ze iets krijgen moeten, maar ook, wat ze er mee moeten doen en ik zal nu eens probeeren, of ik henzelf ook niet krijgen kan en dan laat ik aan u over. commissaris, om hun eens te laten zien.wat we met hen kunnen doen. Riviers kreeg adressen, slechts een drie tal in de stad en vertrok. Na den commissaris van zijn plan op de hoogte te hebben gebracht, knikte de politie ambtenaar goedkeurend en beloofde, waai noodig, zijn medewerking. Een paar dagen later stond Riviers voor zijn vriend. Mr. Vijvers. — Ik heb je een paar dagen niet meer gezien, merkte Vijvers op. 'n Dcetje be schaamd zeker? * — Toch niet, je weet wel, dat ik daarom bij iou niet zou wegblijven, maar ik wilde je een stuk werk ineens in zijn geheel voorzetten en niet bij stukjes en beetjes. — Je wilt dus met andere woorden zeg gen,--., e..- dattèèè...! — Juist en als ik me niet vergis, is de auto die nu net voor de deur stilstaat.vnn den commissaris, die je komt bezoeken en wien je een goed plaatsje op de trap moet geven.die naar de tweede verdieping gaal. Het was inderdaad de commissaris en deze wilde werkelijk met alle geweld op de trap zitten, die van de eerste naar de tweede verdieping ging. Vijvers zelf had, om zoo te zeggen, niets in te brengen, de commissaris zwaaide met penningen en verordeningen en wets voorschriften en kreeg zn zin. Een troost voor Vijvers was, dat Riviers 't ongast \rije gebaar een beetje vergoedde, door bij den commissaris op de trap te gaan zitten. — Zeg Henk. zei hij tegen Vijvers, dado Hjk belt er nog iemand voor je, dien man moet ie laten opendoen door je huishoud ster. Dan moet zij hem behoorlijk bij je aandienen in ie kamer en dan kom je zelf maar enthousiast ie kamer uitloopcn en noodigt den man vriendelijk uit, naar bo ven fe komen. De huishoudster deed open, de man bleef in de gang staan, een gewone burger man. De huishoudster, kwam naar boven en vertelde arm Vijvers, in diens kamer, dat mijnheer Diefs er was. — Ahaaaaa! riep Vijvors tamelijk luid ruchtig uit met een zonderlingen toon van verrukking in zijn stem en liep meteen naar de benedentrap toe.Kom maar boven, mijnheer Dicfs,kom alsublieft maar boven. Toen hij dit gezegd had, hoorde hij bo ven zich de leuning kraken van de tweede trap, waarop Riviers en de commissaris zaten. De man van beneden gaf aan de uitnoo diging gehoor en liep vrijmoedig met drie treden tegelijk, de trap od, telkens een tre de overslaande. — Dag mijnheer Vijvers, zei hij, u hadt me geschreven, hier te komen om vijf uur en ...... — Hè? Wat? O ja. juist natuurlijk, enne...hm. (de trap kraakte waarschuwend, geschreven, juist, juist, geschreven niet waar enne... dat zal zeker wel gaan. hè? Voorloopig wist Vijvers niet wat hij dien man moest geschreven hebben en hoopte, dat de anderetwee, de regisseurs op de bovenste trap, te hulp zouden ko men. — Dat stemmen, wel zeker meneer, als u me maar zegt, waar 't instrument staat. Is 't'n vleugel? — Nee, maar JIJ bent een vlegel, klonk plotseling do zware stem van don qommis saris. ;," Er was eenig gerucht geweest en de burgermeneer stond geboeid op het over loopje en liet zijn hoofd zinken... —Ik had drie adressen, vertelde Ri vlers aan zijn vriend. En die ging ik een voor een onderzoeken. Ze woonden alle drie alleen, toevallig, bohalve in oen adres, waar nog bovenburen waren, de trnp kon mij daar dus niots vertellen. Bij den derdo lag een looper op de trap en ook daar kon ik dus niets ontdekken. Maar bij dezen mijnheer, die pinnostcm mer is. was de trap onbedekt en Tul woon de op een eerste en eenigo verdieping van 'n huis. even buiten do stad. Ik heb toen zijn trap onderzocht en zag, dat deze uitgesleten was. als hij iemand, die derge lijke trappen bestijgt, telkens oen trede ovorslnand. Tóen ik hem volgde en hem meer trappen elders zag bestijgen, zag ik dat dit een gewoonte van hem was en meende, mijn man wel tö hebben. Ik schreef hem toen een brief met jouw af zen dersadres. De commissaris hoeft hem vanmiddag ondervraagd en hij heeft bekend. 't Wan nogal eenvoudig, maar je moet t idee hebben, nietwaar? --- HOOFDSTUK XXVII. (Besluit.) Nadat Douglas ELine's boudoir hnd ver loten, begaf hij zich naar het vor trek in den wcstcli'ken vleugel en vond daar der doóde, terwijl hem ook on middellijk een vcllet e papier op tafel in liet oog * tof, waarop, mot putlood,Keschre ve, BtQOd. % ~Ik ben schuldig. Hetgeen Douglas Achym vertelde, is de waarheid. MAURICF WYGRAVE." Douglas gaf nu nog enkele orders, be treffende het precies in dezelfde Inu ding laten liggen van Wygrave tot het ge rechtelijk onderzoek zou hebben plaats ge had: en nadat hij zich er dus van over tuigd had dat er voor Elaine uitstekend zou worden zorg gedragen, begaf hij zich met mr. Musgrave naar de „Mos-Schuur" Hier werd hij ontvangen door Reuben, die,, ofschoon nog zeer zwak door hel geen hiti had doorgemaakt, zijn heer te gemoet trad met een innig dankbaar: — O, mylord, Douglas dus voor het eerst met zijn titel aansprekend, ik voel er mij.rufm voor beloond, dat ik dien slag van u heb mogen afwenden! — Trouwe vriend, nogmaals mijn dank! antwoordde Douglas, den man met groote innigheid de beide handen druk kend. Had die schurk, je doodelijk getrol f en. dan zou Ik mij te eeuwigen dage zijn blijven verwijten, dat ik het was. die je aan zulk een gevaar blootstelde. Maar Ik denk niet. dat je ooit weer zult hoeven deel te nemen aan een dramn. Reuben. al thann van harte hoop ik van niet! — Wat kan Ik dnar on zeggen, my lord! De hemel schenke u geluk in de toe komst! Geluk! Pijnlijk, weerklonk dit woord In het hart van lord Achym. Helaas, geluk bestond er niet voor hem! HIJ had wraak verkozen en hij kon geen liefde en wraak ▼ereenigon. v ■ De rest van den dag verliep kalm en de volgende dag ook. 'Douglas hoorde niets' van wat er op Alerlyn Abbey voorviel. Hij smachtte, van verlangen lets t» wrten: kón het ton slotte toch niet langer uithouden en zond een briefje nnn lndy Lascclles met de dringende bede, hem per omgaande eenig antwoord te willen sturen. Toen hem dit bereikte, scheurde hij do enveloppe open en las: „Waarde lord Achym. In antwoord op uw brief kan Ik u geluk klg melden, dat Elaine al veel beter Is; dat zij, langzaamaan, herstelt van den vree sel ijken achok, dien zij heeft doorstaan. Ik ben haar voortdurend gezelschap blij ven houden. Morgen hoop Ik haar mee te nemen naar The Priory; dus mocht u verlangen uw wettelijke positie op The Abbey in te nemen, dan kunt u dit vrij doen. Arm klndl De herinnering aan dat too ncel is haar nóg een ware verschrikking. Ik heb haar gevraagd, of zij u zou willen zien en toen antwoordde zij onmiddellijk: — O- neen, Blnnrhel... Laat hem niet komen! Ik kan hem niet zien!... Het spijt mij zeer, dit zóó te moeten schrij ven, maar tóch lijkt het mij beter, dat u de waarheid hoort. Wees overtuigd, lord Achym, van mijn Innige sy.mpathie Uw toegenegen BLANCHE LASCELLES." Elaine haatte hem nu, dacht hjj, vol bit terheiri, toon hij den brtaf voor de tweede maal doorlas. Dat was ook niet meer dan natuurlijk en hij had niet anders ver wacht. Do vrouw, die voor hem alles be duldde, wilde hem niet weorzien. En dat zou zij dan ook niet; dit stond bij hem. vast. Want hij zou buitenslands gaan, nu dadelijk of morgen en waarheen, dat kwam er niet op aan, aJs er maar honderdon ndilen tusschen hen lagen. Den volgenden morgen sprak hf] er met mr. Musgrave over; vertelde hem van zijn voornemen om Merlyn Abhey te slul tan, tot hij er zou willen wonen, wat hij nog niet 7.00 heel gauw mogelijk achtte, schreef een zeer milden wissel als af scheidsgeschenk voor mrs. Machin en schonk de „Mos-Schuur" aan Elaine, doch ter van Maurice Wygrave. Toen schreef hij een langen brief aan lady Uscelles, waarin hij haar vroeg om — maar eerst den volgenden dag — de acte van overdracht aan Elaine te overhandigen uit tijn naam; hij zou zelve dan al ver weg zijn van Merlyn. want hij was van plan den volgenden avond nanr het Vasteland over te steken. — En geef haar tegelijk met mijn acte ook de verzekering van mijn eeuwige lief de, besloot hij zijn brief. Toen hij daarmee klaar was, i zocht hij nog enkele dingen bij elkaar, die Heuben zou inpakken, want hij wilde dien zelf den avjnd noji U«n trein naar Londen ha len en hij had reeds orders gegeven, dat het rijtuig klaar zou staan om hem naar het station te brengen. Een uur vóór zijn vertrek trad Douglas op het terras en genoot van het schoone uit zicht op de „Mos-Schuur", die lri de onder utaande zon een schilderachtig plekje vormde. — Morgen zal de plaats een allerliefste eigenares hebbon, dacht hij verheugd. Zii zal er geheel mee kunnen doen wat zij wil. Ik geloof toch nlet.dat ik haar op be tere manier had kunn.. blijk geven van mijn liefde. : Door de oranjerie ging hij in huis. Vooral het plekje bij de fontein was hom heilig door menige herinnering. Terwijl hij aldus in droevig gepeins Ter zonken stond, trad er iemand het salon daarnaast binnen en vandaar in de oranje i-ie- een allerliefst persoontje in zwa ren rouw gekleed. Douglas keerde zich om, bij het geluld van die naderende voetstappen en zag... Elalnoï Met gevouwen handen kwam zij nader; heel naar houding druk te droefheid en wanhoop uit. ~ O, lord Achym, is u daar! Ik ben blij, dat u nog niet vertrokken is. begon zij. aarzelend. Ik ben gekomen om u te bedanken voor uw edelmoedigheid. Lady Lascelles heeft mij verteld, wat u gedaan hebt en «k dank u, de tranen stonden haar In de oogen. ik dank u Uit den grond van mUn hart voor uw edelmoedig optreden. Maar ik kan het niet aannemen. Waarlijk, ik mag de »Mos-SahuurM niet aanvaarden. — En waarom rrtit?. De Mos-Schuur is al van Je. Ik kan te nu niet weer terugnemen. O. ik bid Je. Eialne, aanvaard ze toch. al is het enkel maar «m mij te toonen. hou Je mij vergeeft, dat ik je. buiten mijn wil, roo vorl leed heb aan pedaan. — O, ik kan het niet Waarlijk, Ik kan het niet. Zulk een gift moet niet van u tot mij komen. Daarom ben ik on middellijk hierheen gegaan. Blanche tel, dat ik het nog weten moest, eer je Merlyn verliet, opdat,ik je nog zou kunnen dank zeggen, ofschoon je haar gevraagd hedt mij de acte niet te geven, eer Je weg zoudt zijn. Maar nog eens: ik kan die gift'niet aannemen. Hij 'vatte een van haar handjes In de zijne en zij liet hem begaan. — Is de haat, dien 1* ndj toedraagt, zoo groot, Elaine, dat je mets van mij wilt aannemen? Er volgde een pauze, enkel verbroken door het waterspuiten van de fontein. Toen prevelde zij, met een zucht: — Neen, ik draag je geen. haat'toe, Ik ben enkel bang,.... dat ik je nög liefheb. Zij schaamde zich over die bekentenis, maar Douglas sloot haar aan het hart: — Elaine, liefste, méon je dat? vroeg hij met gebroken stem. Meen je waarlijk, wat je dnar zei? Wilde Je daarom d» „Mos-Schuur" niet van mij aannemen? Dacht Je, dat je mij moest haten? 0, laat mij nóg eens hooren, wat Je zweren zei! Zullen we dan toch eindelijk gelukkig worden, liefste lieveling? '