OLIKOKO ontsnapt! Het aapje van mijnheer Schipperzee MIJNHEER Schipperzee had jarenlang gevaren en haast alle landen van de wereld bezocht. Dat kon je zien aan alle kostbare dingen, welke Lij van iedere reis had meegebracht Hij sprak meestal niet urt zichzelf over zijn reizen. Dat was dan ook niet nodig, want er was bij hem thuis zoveel te zien, dat je gewoon geen tijd had om nog veel te praten. Hij had een berenvel uit Alaska. pijl en boog uit Vuurland, Chinese eetstokjes, Eskimo-schoenen, slangenhuiden en struisvogeleieren. Maar het duidelijkste teken, dat mijnheer Schipperzee veel gereisd had, was zijn aapje, Olikoko, dat nu in een kooi, dat naast de warme muur van de bakkerij hing, zijn Europese dagen sleet. Olikoko was vriendelijk en grappig tegen een ieder, die hem wat lekkers gaf, maar een boosdoener voor iedereen, die hem plaagde. Geen mens ging ooit de kooi voorbij, zonder een vriendelijk woord tegen het aapje te zeggen. Hij vond het leuk, als je zijn mooie sprongen bewonderde en om zijn guitige streken lachte. Kortom. Olikoko was de meest geliefde bewoner van het huis in de Molenstraat no. 7. Maar op een goede dag ging Olikoko er op uit. Dat was 's middags, zo om en bij twee uur. Mevrouw Schipperzee had hem juist zijn bak met eten gegeven en in de haast vergeten het hok goed dicht te doen. Olikoko was slim genoeg om direct te begrijpen, welke mogelijkheden hem hierdoor werden geboden. Het klimmen en klauteren had hij m zijn gevangenschap nog lang met verleerd; één, twee, drie, zat hij boven op de bliksemafleider van het dak van de bakkerij. Al gauw hadden de jongens van de Molenstraat hem in de gaten. — Olikoko naar huis! Wil je wel eens gauw in je hok gaan! riepen ze in koor. Maar het aapje was niet van plan zijn vrijheid zo gauw op te geven. Nu genoot hij pas. Hij wierp dan ook geen blik naar beneden, maar keek vergenoegd om zich heen. De schoorsteen die hem al die tijd zo heerlijk warm had gehouden, lokte hem Binnen enkele ogenblikken zat hij dus boven op de schoorsteen. Bah, daar kwam vieze rook uit! Nee. dat was niets voor een apenneus. Weg van de schoorsteen. Even later gleed Olikoko het dak af tot aan de rand, waar hij eens een kijkje op de tuin nam. --- Het gevecht met de jongens Wel wel, wat stonden daar een jongens in de straat! En wat schreeuwden ze toch ? Zouden ze iets van hem willen ? Inplaats dat ze hem eens een oude broodkorst toegooiden ! Want zijn eten stond nog onaangeroerd in zijn kooi en hij had heus wel trek! Daar kwam iets op hem toegevlogen. Olikoko pakte het, het was een stuk hout. Het aapje smeet het weg en zette zijn onderzoekingstocht op het dak voort. Maar veel vond hij niet. Een beetje mos en grashalmen. Daar had een hongerig apendier niets aan. Weer kwam er iets op hem toegevlogen, wéér was het een stuk hout. Wat dachten die jongens wel! Hij was toch geen knaagdier ! Olikoko werd ze boos, dat hij het stuk hout uit alle macht teruggooide en opdat de jongens het goed onthouden zouden, smeet hij het eerste stuk het andere achterna. De jongens begonnen er nu schik in te krijgen. Onophoudelijk gooider ze ze stukken hout naar boven en Olikoko smeet ze met onverminderde kracht terug. Ze werden steeds opgewondener. Olikoko ook. maar niet van plezier, maar van woede. Woedend smeet hij de stukken hout van het dak af. Maar de jongens hielden niet op. Plotseling vloog er een dakpan naar beneden, die Olikoko los op het dak had zien liggen. Een gebrul van vreugde steeg uit de jongens op straat op. Daardoor werd de anders zo vreedzame Olikoko nog bozer. Hij nam de ene dakpan na de andere en smeet ze met alle kracht naar beneden. De jongens hadden zich verdekt opgesteld en uit hun schuilhoeken wierpen ze hun stukken hout naar boven. Daarbij hieven ze een gebrul aan, dat natuurlijk ook met bijdroeg tot de rust in de straat De grond was bedekt met dakpan- K I, waal werd zo hevig, dat zelfs de bakker uit zijn middagslaapje werd gewekt Die begreep direct dat er iets bijzonders aan de hand was en toen hij Olikoko op het dak zag. ging hU vhig mijnheer Sehipperzee zoeken. Mijnheer Schippercee wist niet wat hij hoorde Zijn vreedzame Olikoko! Zulke streken had hij nog nooit uitgehaald ! Olikoko keek nog steeds woedend naar de straat of er soms wéér stukken hout naar boven kwamen. Uren gingen voorbij. Olikoko liet zich door niets bewegen, het dak te verlaten. Mijnheer Schipperzee was al een paar keer op het dak geweest, maar de aap had hem boos aangekeken en had hem steeds weer weten te ontwijken. --- Het etensbakje Intussen waren er heel wat mensen in de straat gekomen. Zelfs de politie ontbrak niet en die beval het dier direct van het dak te halen, anders zou het worden neergeschoten. — Niet schieten, niet schieten, dacht mevrouw Schipperzee en de tranen rolden over haar gezicht. Maar zover was het nog niet. Plotseling kwam Schipperzee*" zoontje Evert er aan. Hij liep naar de kooi, haalde de nog volle etensbak er uit, liet hem Olikoko zien en riep : — Kom, Olikoko, lekker eten! Dat deed wonderen. Olikoko liet de dakpan, welke hij juist naar beneden wilde gooien, uit zijn handen vallen, gleed langs de dakgoot naar beneden, keek nog even argwanend of er geen stukken hout rondvlogen en liep toen heel gedwee naar zijn etensbak. Mijnheer Schipperzee greep Olikoko en de etensbak, zette ze beide in d? kooi en zo keerde de rust in de Molenstraat terug. En dat werd hoog tijd ook ! --- Eindelijk... als thuis In een stad in Amerika brak laatst een brand uit. die eerst na vele uren was geblust Alleen een aquarium van zeer dik glas was onbeschadigd gebleven. Natuurlijk was het water in de viskom zeer warm geworden, waardoor de vissen op één na alle waren gestorven. De eigenaar van het aquarium had deze vis enige maanden te voren medegebracht van een warmwaterbron. Voor het eerst sinds lange tijd kon de vis zich dus weer eens behaaglijk voelen en terwijl alle andere vissen om hem heen stierven, voelde hij zich eindelijk weer eens als thuis ! --- Eventjes pret EEN VREEMD GEVAL. Jan: — Ben ik dit jaar op Dinsdag jarig, moeder? Moeder: — Ja. Jan: — En het vorige jaar was het op een Maandag? Moeder: — Ja. Jan: — Hm! Op hoeveel dagen in de week ben ik dan wel geboren, moeder? --- HET OUDE VROUWTJE, een eind buiten het dorp DAT „DE HEKS" werd genoemd VROUW Buks woonde een eind buiten het dorp, alleen en eenzaam m een klein huis. Ze was een klein vrouwtje, dat wat voorover liep; misschien was dat de reden, dat men haar „de toverheks" noemde. Toch was er niets op haar aan te merken; nimmer ondervond iemand enige last van haar. Maar ja, zo gaat het eenmaal... er wordt zo gauw iets verteld en dat praatje gaat dan maar al te lichtvaardig voort! . De jongens van het dorp vonden het aardig, zo nu en dan het oude mensje te plagen en na te roepen, wanneer ze — wat zeldzaam voorkwam — zich in het dorp liet zien. Dat geplaag maakte, dat ze zich steeds meer afzonderde en weinig uit haar eenzame huisje kwam, want tegen de jongens kon ze niet op. Gelukkig waren ze niet allemaal zo laf. De meesten lachten om dat malle sprookje en wisten beter; die Jieten het vrouwtje met rust. Tot hefc behoorde Jan Vink. Hij was ook de enige, die meer met vtouw Buks in aanraking kwam. Zijn vader was de kruidenier van het dorp en Jan bracht meestal de weinige boodschappen met zijn fiets naar het huisje buiten het dorp. Hij had nooit anders ondervonden dan dat het vrouwtje eigenlijk heel vriendelijk was; alleen de plagerijen van de dorpsjeugd hadden gemaakt, dat zij zich zo schichtig op een afstand hield. *** Het was winter. Dikke sneeuw bedekte de velden en de bomen in het bos. Nu was het daar helemaal stil, want weinigen waagden zich door de felle kou, wanneer ze niets te maken hadden buiten. Maar Jan moest er wel d00r... De boodschappen voor de klanten moesten nu eenmaal bezorgd worden en dus kon hij er niet op letten, of het koud was en guur door de snijdende vrieswind, die over de vlakke hei streek... Met een dikke jas aan en een stevige das om zijn hals was het te doen. Per slot van rekening ben je een Hollandse jongen of je bent het niet, nietwaar? Dan kun je niet in een hoekje zitten kniezen, omdat het een beetje koud is. Vader Vink had de grote mand op de fiets volgeladen met de boodschappen. Jan wist precies, waar hij alles moest bezorgen; hij kende de klanten door het hele dorp op z'n duimpje. Stevig bond hy zijn wollen das om zijn hals en knoopte zijn jas dicht. — Zo kun je er wel tegen! lachte vader. — Rijd maar stevig door, dan voel je de kou het minst! Jan knikte en pakte de fiets; met een sprongetje zat hij erop en reed in een spurt het erf af, de weg op. Eerst maar naar boer Verheul, dan naar Pieters... hij had de route precies in zijn hoofd, want hij werkte elke dag dat lijstje af. Brrr... het was toch wel snijdend koud, hoor! Er viel sneeuw en die werd door de koude wind in zijn gezicht gejaagd, zodat hij nu en dan bijna niet voor zich uit kon zien. Maar Jan trapte lustig door en liet zich niet ophouden. — Ha, die Jan! Jan keek op naar den jongen, die hem toeriep. Het was er één uit zijn klas. Even stopte hij en zette zijn benen op de grond. — Hallo! De ander tikte Jan op de arm. — Zeg joch, we gaan vanmiddag pret maken... Het is vroeg donker, we gaan met een troepje naar het huis van de Heks en we zullen haar eens braaf aan 't schrikken maken! Jan trok een rimpel tussen de wenkbrauwen. — Wees toch niet zo flauw jullie! Nogal een kunst, zo'n oud mensje te treiteren... Ze kan zich helemaal niet verweren. Vind je dat nou zo flink? Piet trok zijn schouders op. Eigenlijk voelde hij zich niet prettig bij de woorden van Jan, maar hy deed nu eenmaal met de anderen mee. — Nou zeg... doe maar niet zo braaf... Jij houdt toch ook wel van een aardigheidje en je bent anders ook zoo'n heilig boontje niet! — Dat weet ik wel; maar ik ken vrouw Buks en ik weet, dat ze heus een goed mens is, die nooit iemand iets in de weg legt. Daarom vind ik het niet dapper, haar lastig te vallen. Als jullie iets anders bedenkt, ben ik graag van de partij, dat weet je wel, maar hieraan doe ik niet mee!... Kom ik heb nog een massa boodschappen af te werken, ik ga maar door! Piet bromde iets van „flauw" en ging zijn weg; maar innerlijk voelde hij zich niet helemaal op zijn gemak. Hij moest bij zichzelf erkennen, dat Jan feitelijk gelijk had... •** Inmiddels trapte Jan Vink door de jagende sneeuw; hij was aan het eind van het dorp gekomen en bereikte de hei. Nu kwam het moeilijkste deel van zijn tocht, want hier had de ijskoude wind helemaal vrij spel. Soms kon hij haast niet vooruitkomen en werd hij bijna verblind (loor de zwiepende vlokken. Alleen toen hij verderop wat meer tussen de bomen kwam, reed hij weer in de luwte. Gelukkig, daar was reeds het kleine huisje van vrouw Buks. Jan zette zijn fiets tegen de muur en klopte aan. — Wel jongen, ben je daar, in al dat weer! zei het vrouwtje. Kom gauw even binnen... Wat koud hè? Jan pakte de zakjes uit zijn mand en ging binnen; vrouw Buks sloot gauw de deur achter hem. — Foei foei, zo'n kou toch... Ga maar hier zitten, bij de kachel. Ik zal een kopje chocola voor je ïnaken! Jan bedankte, hij wilde niet, dat het oude mensje moeite voor hem zou doen, maar ze stoorde zich niet aan zijn tegenwerpingen en had spoedig een kop dampende chocola voor hem klaargemaakt op de ouderwetse potkachel. En ja, eigenlijk was hij toch wel in zijn schik met die warme versnapering... Het deed hem goed, want hij was door-en-door koud geworden van zijn tocht. Hij warmde zijn verkleumde vingers om de kop en dronk met kleine teugjes. Onderwijl had het vrouwtje enkele busjes uit haar keukenkast gehaald en daarin maakte ze de zakjes van haar boodschappen leeg. — Wat is dat?... Dit heb ik niet besteld mijn jongen! zei ze opeens, toen ze een pak opende en daarin een groot stuk rookvlees ontdekte. — O ja, zei Jan, Dat is voor u. Vader heeft het erbij gepakt, hij zei dat u het maar eens moest keuren! Vrouw Buks schudde het hoofd. — Jullie zyn goede mensen jongen, zei ze. — Bedank je vader voor me. Ik ben zo blij, dat niet allen eender zijn... Waarom plagen de meeste kinderen en ook mensen me toch altijd? Ik heb nooit iemand kwaad gedaan... Jan kreeg een kleur. Hij dacht aan het gesprek, dat hij straks had gehad met Piet. Het was zo, men noemde vrouw Buks een „heks"... en dat was de grootste nonsens. Het oude mensje was vriendelijk, maar men sloeg daar geen acht op. Terwijl vrouw Buks haar boodschappen opborg, dronk Jan het restje van zijn chocola op. Hij keek het kleine vertrekje rond. — Hebt u het hier niet erg stil, vrouw Buks? vroeg hij. — Och ja, soms wel erg... Ik zit hier ver buiten het dorp en je ziet bijna geen mens. Maar ja... In Jans hoofd kwam een plannetje op. Hij wist in de schuur nog een oud radiotoestel te staan. Als hij vader eens vroeg, of hij dat wat mocht opknappen... Het zou voor de oude vrouw zo'n verzet zijn, wat muziek in huis! Ja, dat zou hij doen... *** Een week later had Jan zijn plan ten uitvoer gebracht. Op een Zaterdagmiddag ging hij met zijn bakfiets op weg. In de mand stond het radiotoestel, dat door vader was nagezien en in orde gebracht. Wat zou het oudje opkijken ! Onderweg ontmoette hij Piet en opeens kwam een ondeugend ideetje in hem op. — Hallo, Piet... Ik heb een boodschap te doen; ga je een eindje mee? De ander had daar wel zin in. Hij stapte naast Jan voort, die naast zijn fiets liep. Ze praatten druk. Opeens vroeg Piet met een achterdochtig gezicht: — Zeg, waar moet je eigenlijk naar toe? Jan lachte. — O, we zijn er z0... Even iets wegbrengen! Maar toen Piet zag, dat ze de richting van vrouw Buks' huisje insloegen, werd hij al stiller; zijn gezicht betrok. Maar hij durfde niet terugkeren en zich laten uitlachen door Jan. En zo stonden ze beiden voor de deur. Vrouw Buks opende en sloeg haar magere handen ineen. — Kijk eens aan... wat 'n bezoek... Wel jongens, wat leuk, dat je samen me komt opzoeken! Piet kleurde tot achter zijn oren. Onrustig ging hij achter Jan naar binnen. Vrouw Buks schonk twee koppen in uit de theepot en gaf de jongens ieder een babbelaar. Piet zat op hete kolen... Jan zag het en gnuifde in stilte. Toen vertelde hij, wat de reden van zijn komst was. , — We zullen nu even een antennetje aanleggen, dan hebt u vanmiddag al muziek! Hij zette het toestel op een kastje in de hoek en pakte een rol koperdraad uit. — Pak aan, Piet, help je even, dan maken we dat samen klaar! zei hij< En samen werkten ze een uurtje, toen was de antenne gespannen. Jan zette het toestel aan en vrolijke klanken zongen door het huisje. — Wel, wel, wel, zei het oude vrouwtje, met tranen in de ogen. Wat i? dat m00i... Wat zal ik nu genieten! Jullie bent brave, goeie jongens Toen later op de middag de beide kameraden weer naar het dorp terugkeerden, zei Jan, met een olijke blik terzijde: — En, Piet... Wat vind je van de „heks"?... Ze was erg in haar nopjes met de verrassing, niet? Even zweeg Piet. Toen zei hij zacht: — We hebben ons toch wel in dat vrouwtje vergist... — Juist! antwoordde Jan. En dat was het enige, wat hij er verder nog over zei. --- WONINGBOUW IN KABOUTERLAND In Kabouterland zijn plotseling woningen te weinig en I vlug gaan de kaboutertjes aan de slag om nieuwe huizen \ in orde te brengen. Ze hebben het gemakkelijk: stenen I hebben ze voor de bouw niet nodig, ze vinden de wonin- | 1 gen kant en klaar tn het bos. AUeen ramen en deuren moeten ze er in maken en dan nemen ze de huizen op en zetten ze keurig naast elkaar. Zo vormen ze hele ; straten. Is dit geen aardige plaat om te kleuren? --- KEES, DE MUZIKANT Kees kreeg op zijn verjaardag Een mondharmonica; Daarop speelt hij nu heel de dag Allerlei wijsjes na. Maar hij is nog geen meester Op 't kleine instrument! Je moet er lang op oefenen, Voor je er baas op bent Nu speelt hij, als hij thuis is, Zijn mondharmonica. Dat is voor hem een groot pleizier, Maar minder voor zijn Pa 1 Die zegt: —Ga iiever buiten. Dat ik 't niet horen kan ; Je ijver vind ik schitterend. Maar 'k krijg er hoofdpijn van l Dus blaast hij in het tuintje Zijn mondharmonica. Ook, als hij om een boodschap moet; Hij oefent voor en na. Hij blaast en zuigt de tonen. Tot hij de wijsjes kent. Hij wordt nog eens een virtuoos Op 't glimmend instrument 1 --- RAADSELS 1. Met S ben ik niet dik; Met K ben ik een geluid; Met P ben ik van hout; Met B ben ik helder; Met F ben ik een zijde. 2. OOREKKMMM. Welke vrucht i 9 dit? 3. Neem: een kruimeltje brood, een hele ui. een snippertje deeg, een helft suiker en een hele kers. Welke tractatie kun je daarvan maken ? 4. . . , , . ouderwetse hulp bij een jonggeborene; • ••*. planeet; < • ■ • r ontving; , | ■ ( p man van adel (Middr leeuwen); ..... neerslag. Deze woorden kunnen zowel van links naar rechts als van boven naar onder worden gelezen. 5. .aa..i.e ..oe. i. ,e..e. .oe. In bovenstaande zin zijn alle medeklinkers door punten vervangen. Wie kan ze weer goed invullen, zodat een bekend spreekwoord ontstaat? --- OPLOSSINGEN RAADSELS UIT HET VORIGE NUMMER 1. Een goudvis in zijn visglas. 2. Kruiwagen, fiets, scharensliep, carrier, draaiorgel, vliegtuig, raderboot. 3. Pink-ster-bloem. 4. De neus! 5. De beste stuurlui staan aan wal! (Achteraan bovenste regel beginnen te lezen!). ---