„ZORG VOOR HET ACHTERLIJKE KIND" Gistermiddag werd onder voorzitterschep van den heer mr. A. Schadee de jaarvergadering gehouden van de Vereeniging „Zorg voor het achterlijke kind". Aan het jaarverslag van den secretaris, den heer A. Willeboer, is het volgende ontleend: • «■' "i Op 14 Mei werd het grootste deel der binnenstad van Rotterdam verwoest. Ook ome Vereeniging behoort tot de getroffenen. i I . M»l ■■- - ■ Op dien bewusten 14 Mei verloren wij onzen geheelen voorraad kleeren en schoenen, die aan de kinderen, wier ouders niet in staat waren hiervoor zelf te zorgen, in bruikleen werden gegeven in geval van uitzending naar een der kolonichxiizen. Deze voorraad kleeren en schoenen, die geleidelijk was uitgebreid en aangevuld en die toen een waarde vertegenwoordigde van ongeveer ƒ 1700 is bij den brand van de weefkamer aan de Boekhorststraat, alwaar zij waren opgeborgen, geheel verloren gegaan. Daarmede was aan de uitzending een zware «lag toegebracht. Zonder kleeren en schoenen toch zou het ons in het vervolg onmogelijk zijn, kinderen van on- en minvermogende ouders uit te zenden en dit juist na de groote eatastrophe, waardoor velen gedupeerd waren, alles verloren hadden en de behoefte om uitgezonden te worden zoo schrikbarend groot bleek te zijn. De Raad van Bestuur van het Antonla Wilhelmina Fonds stelde een bedrag voor de uitzending beschikbaar, terwijl het Schadeefonds een renteloos voorschot verstrekte voor den aankoop van kleeren en schoenen. Ook mochten wij uit het Fonds voor Bijzondere Nooden voor dit doel een bedrag ontvangen. Van den Gemeentelijken Distributiedienst ontvingen wij een „speciale vergunning" voor den aankoop van kleeren en schoenen. Zoo was dan het ergste voorkomen en kon de uitzending na een betrekkelijk korte onderbreking niet alleen worden hervat, doch kon zij, dank zij de bovengenoemde bijdrage van het A W. Fonds in versterkte mate plaats vinden. --- Bange dagen Bange dagen hebben wij van 10-28 Mei doorleefd. Op 18 April toch was een groep van 26 Rotterdamsche kinderen naar Ede vertrokken om aldaar tot 29 Mei te worden verpleegd. • Toen in den vroegen morgen van den 10 Mei de oorlog uitbrak, was het niet meer mogelijk eenig contact met de kolonie te krijgen, noch langs telefonischen, noch langs telegrafischen weg. En zelf er heen te gaan om er polshoogte te nemen, was eveneens ten eenen male onmogelijk. Het was werkelijk een zware beproeving. Bange, huilende ouders bestormden ons, wij moesten hun kind terug halen, zij moesten hun kind terug hebben enz. Hoc gelukkig waren zij — en wij niet minder — toen wij eindelijk mochten vernemen, dat in Ede „alles goed" was en geen enkel kind iets was overkomen. En zoo keerden de kinderen dan op den vastgestelden datum, 29 Mei, allen gezond en wel naar Rotterdam terug. Haast hadden wij geschreven „huiswaarts", doch dit was bij velen niet het geval, aangezien de ouders op 14 Mei alles hadden verloren en nu tijdelijk ergens anders een onderdak hadden gezocht en gevonden. Na een korte onderbreking kon de uitzending weder worden hervat Op 11 Juli vertrok weder een groep van 24 Rotterdamsche zwakzinnige bleekneusjes naar Ede en sedertdien 'heeft de uitzending ononderbroken voortgang gevonden. Op 20 November een groep van 12 leerlingen der R.K. Jongensschool voor 8.L.0. naar de gezondheidskolonie „DON BOSCO" te Eersel om aldaar tot 31 December d.a.v. te worden verpleegd. Gedurende 1940 werden in totaal naar Ede en Eersel 230 kinderen uitgezonden met in totaal 9155 verpleegdagen. De gewichtsvermeerdering bedroeg gemiddeld 8,2 pond. De uitzending der 230 kinderen, vorderde een bedrag van ƒ 12.747.62 waarvan ƒ 11.033.13 voor verpleeggelden, ƒ 751.65 voor reiskosten en ƒ962.84 voor aankoop van kleeren en schoenen. Voor melkverstrekking werd ƒ731.69 uitgegeven. De jaarverslagen van den secretaris en den penningmeester, den heer A. van Walsenis, werden goedgekeurd; den heer -van Welsenis werd décharge voor ziin beheer verleend. Bij de bestuursverkiezing werden de aftredende bestuursleden allen herkozen. --- I Recl. 16535 5 --- PUPILLEN Aftikken en knokken Het beleg in Blijdorp II — Ik weet niet wat er van onze Hans terecht moet komen, zegt mevrouw Steenhoff als de kinderen naar bed zijn. — Heeft-ie wel goede vrinden t vraagt — Wat er den laatsten tijd toch met onze Dick is. zegt meneer van Gameren als hij rustig alleen is met zijn vrouw. En moeder meent: Die nieuwe vriendjes van hem lijken me hoogst ongeschikt. — Als het zoo doorgaat, groeit John op voor galg en rad, zegt meneer van I Hoven als zijn jongen hem goeden nacht heeft gewenscht. lic zou wel eens willen weten met wie hij tegenwoordig omgaat Hans en Dick en John gaan op dezelfde school en al wonen ze nu niet zoo vlak bij elkaar, met de fiets. ben je er zoo. Ze trekken altijd samen op, ze hebben nog een heel stel vriendjes, maar den laatsten tijd zijn zij toch veel met hun drieën, al telt ook Boy Brunsma wel een beetje mee. Zij drieën vormen toch de leiding van de club, zij bepalen wie er mee mogen doen en dat mag Boy ze dan zeggen. En als er een uit moot, moet hij het ook zeggen. . Ze bezorgen den agenten heel wat last en omdat er nu pas weer een agent thuis is komen klagen hebben de vaders en moeders hun bezorgde gesprekken gevoerd over wat hun zonen te wachten staat Meneer en mevrouw Steenhoff kennen meneer en mevrouw van Gameren niet en deze beide families hebben de van Hoven's nooit gezien. Ze nebben op dit punt enkel en alleen gelijke ervaringen: ■ een dienstbode, die zenuwachtig komt vertellen, dat er een agent is voor meneer, en meneer, die van een agent moet hooren. dat het weer eens mis is en als het nu nog eens gebeurt dat het dan zoo niet afloopt Meneer Steenhoff heeft zijn Hans gezegd, dat hij voortaan direct uit school thuis moot zijn en dat hij 's Woensdags en 's Zalerdagsmiddags voorloopig maar eens thuis moet blijven. Mevrouw van « Gameren heeft Dick aan het verstand gebracht, dat straatslijperijen niet te pas komen voor een jongen, die een goede opvoeding krijgt en ze heeft hem te ver staan gegeven, dat hij een week lang niet uit huis zal komen en dat hij dus ook twee Zondagen niet naar het voetballen mag. John van Hoven heeft van zijn vader een klap om zn ooren gekregen, dat het suisde, omdat hij zei, toen zijn vader hem vertelde, dat er weer een agent voor hem was geweest: „O, zoon smeris ?" Op school hebben de jongens hun ervaringen uitgewisseld en toen John hoorde, wat Hans en Dick beschoren was, begreep hij pas, dat hij er nog genadig was afgekomen. Zijn vader had na den klap alleen maar woedend geroepen: En nu regelrecht naar bed!" Daarmee was het voor hem uit geweest In zijn drift had zijn vader heelemaal vergeten, dat er nog meer te doen vièL John was diep gegriefd naar school .gegaan. Vader had hem durven slaan 1 Hij wist niet hoe hij het zeggen moest, maar toen hij het van Hans en Dick hoorde, had hij er triomfantelijk uitgegooid: Een klap tegen me kersepit. da's alles !" Opeens vond hij zijn vader eigenlijk een fijne vent. Geen gezanik, geen gezeur, een klap om zn knar en afgeloopen'. De 10l hebben ze gehad. Da's vast . Want lollig was het toen ze in Blijdorp bij een bouwput een geweldige hoop steenen vonden, waar wat mee te doen vieL Er waren twee bouwputten eigenlijk, die haaks op elkaar stonden met een dam als afscheiding. En o© dien dam ttonden de steenen. Ze waren er al eens meer geweest maar toep liep er een waker bij. Er laeen heipalen, en ze waren aan het heien. Er zaten zeker nog- geen twintig palen in den grond, toen ze in eens ermee ophielden. Waarom begrepen ze niet Het kon den jongens ook niet schelen. Ze hadden zoo nu en dan eens naar het heien gekeken, omdat dat zoo mieters is. En op eens was het uit De heistelling en de machine bleven nog wat staan. De heipalen bleven liggen tot alles op een goeden dag weg De palen, de heimachine, de stelling en de waker. Alleen de steenen waren blijven liggen. In den loop van den tijd waren de bouwputten vol water geraakt en nu kon je zoo fijn steenen in het water keilen. Eerst wie het 't verst kon en later zoo maar, omdat het zoo tof plonsde. Wie er nu op de gedachte was gekomen, dat je ook nog wat anders met die mooie witte steenen kon uitvoeren, weten ze zelf niet meer. Maar op een avond na school zijn ze een muur gaan bouwen. Een heele groote, ronde muur. De steenen wijd opgestapeld, zoodat het net een steenen hek was. En toen dat klaar was nebben ze hem omgetrapt Ze hadden de ontdekking eerst voor zichzelf gehou-4.2.' maar na «en dag of wat vonden ze wen, dat ze er 's Woensdagsmiddags met de ciub naar toe moesten. Toen ze er met de heele bende waren, begonnen ze eerst weer zoon muur te h°M v6n' maar °Peens was er één bezig — net kan Boy Brunsma zijn geweest — om een echte hut te bouwen. Een hut met een gangetje en een kamer. En net als de metselaars legden ze de steenen op elkaar. •Ti„VZWeet llep over hun gezichten. Een cinaje verder bouwden ze nog zoon hut lcL. muren werden zoo hoog, dat je me«aar met meer kon zien als je er in stond. w?» meteen in de schaduw. van l- . t..nu Precies gegaan is weet er er «.« -j ï.meer' maar °P eenmaal werd gegooid. En als ze gooien, gooi je terug. Bekker,was' er waren °P ««»* WnflUJ5n- De hunne *n die van Boy. d° verr^rfV6 bet Boy was Bon Mol f! Ze waren vijanden! En ze wat ze gooien konden en ze meenden het. De steenen sloegen kapot tegen de hutten. Rond hun hut stond nog een steenen hek. Daaraan kon je toch zien waar de hoofdmannen, de echten, zaten. In de andere hut zaten de verraders. De steenen suisden over en weer door de lucht, ze plonsden in het water van de bouwput ze vielen in „niemandsland",maar zoo nu en dan viel er ook wel eens een binnen de muren van de hut want een dak hadden ze er niet op kunnen krijgen. De verraders moeten geweten hebben, wat ze wilden. Die hadden munitie in hun hut. En zij moesten telkens gaan halen, en i?\_lag de SToote, onuitputtelijke stapel vlak bij, je moest toch telkens even je dekking prijsgeven. De steenen suisden in het rond. Ze vlogen zelfs op de rijstraat. Ze joelden en schreeuwden, ze waren zoo bezig met hun beleg, dat ze niet eens bemerkten, dat ze al een poosje voor spek on boonen hadden staan smijten, toen opeens een agent in hun hut stond. De verraders hadden den diender al lang gezien en waren hem gesmeerd en hun eigen mannen hadden nog wel „huu Jö!' geroepen, maar zij stonden met hun smerige, witte handen met zn drieën toch op eens bedremmeld tegenover dien levensgrooten agent — Snotjongens, je zou mekaar doodgooien", had hij gezegd. Dat hadden ze gehoord. Van wat hij er verder nog van vond, hoorden ze niets meer, ze hadden het in eens heet Hij had hun namen en adressen gevraagd en nog zoo iets gezegd van dat er nou maar eens een eind aan moest komen. O ja. en: .Jullie hooren er wel meer van . had hij ook nog gezegd. Ze hadden er meer van gehoord. De politie was thuis geweest . Daarover hebben ze het no na school „T Zal wel weer overgaan" zegt Hans. — Toch is Boy de schuld van alles", zegt John en nauwelijks heeft hij het gezegd, of Dick rent weg, regelrecht op Boy af, die uit school komt met een gezicht of het gisteren maar een spelletje was. — Gemeene verrajer", zegt Dick. — Overlooper", roept Hans. — We speelden toch maar" zegt Boy onnoozeL En John. die misschien een beetje een aard heeft naar zijn vader, geeft Boy een stomp, zoo hard, dat hij bijna valt „Spion!" roept hij en meteen heeft hij een stomp voor zijn maag van Boy te pakken. Met zijn handen voor zijn maag bukt John voorover van de pijn. Boy wil weer toeslaan, maar nu springen Hans en Dick slaan"'01*11' ~DaS'S gemeen om nou «• — Hij begon toch, roept Boy, die rukt om los te komen. Op eenmaal staat heel de school om de vechtende jongens heen. laten, los laten!", wordt er geroepen Alle jongens vormen een carré. Het strydperk is klaar. John is weer op adem gekomen en ook hij roept laat 'urn nou maar los. — Gif tik, jö, roepen er een paar. En als Hans en Dick Boy los laten, geeft Jonn tik. De jongens slaan wat ze slaan kunnen. Ze vechten en hun schoolmakkers joelen Boy struikelt valt en in een wip zit John boven op hem: Vraag genade, briest hij. s * — Waarom? kreunt Boy. — Om gisteren! — Dat was voor de IoL — Vraag genade! De kring wordt nauwer nu de vechtenden op den grond liggen. De jongens letten alleen op hun twee schoolmakkers. Ze hebben niet bemerkt, dat er ook anderen gekomen zijn. Nog altijd roept Jonn: vraag genade", als er op eenmaal geschreeuwd wordt: oe. hée, jongès, kom es hiero, de kale jonge heeren slaan mekaar op dr bek." Dat als een commando. Alle jongens van de school dringen naar den jongen, die dat geroepen heeft. Hij is lang niet alleen. Even dreigt er een algemeen gevecht. Boy heeft kans gezien weer op te komen. Hij knokt verder met John. Ze staan even heelemaal alleen, midden op de straat. Dan rijdt een vrachtauto door de stille buurt De vechtenden worden gescheiden en beginnen niet opnieuw. Boy heeft een bloedneus. John komt met een blauw oog thuis, zoodat zijn vader zegt: Maar dat is nu to£h .*? Bnjs." Moeder is er van geschrokken en ze heeft vóór Vaders thuiskomst gezegd: Ik houd mijn hart vast als vader straks komt." En het viel mee. Dat is te zeggen, haar jongen kreeg geen pak slaag en haar man maakte zich niet driftig. — Die knul van Brunsma is echt gemeen, zei John, toen hij het heele verhaal £,!*_-had verteld. .Achter zn ellebogen heeft hij ze." , — Maar jij moet met zoo opvliegend zijn, oordeelde vader. J h~ HCbt ° Dooit **"* geTochten? *roeg Vader bekende. . '.'. ~ En John zei: Brunsma had een bloedneus. B. STROMAN. --- FIETSERS! 5. Zuinig met smeerolie , ' \ Smeren is noodig, maar over- \ J tedig smeren is verkeerd. * J Niet voor de lagers, maar \ *t foor de banden. Want de olie ' i km lang* de spaken en de \ |j nippel* in de komen jjj j J olw tot rubber 2t;n proote { : ;' wijanden. '-"■{ ' --- Vischmarkt Gisteren werden aan de vischafslag, alhier van IJmuiden, Scheveningen, Moerdijk, Middelharnis en elders aangevoerd 8500 kg. versche zeevisch, 115 kg. riviervisch, 385 kg. levende bot, 260 kg. versche en 55 kg. gestoomde spiering, 30 kistjes gestoomde schar. De prijzen waren: Grove schol ƒ 1.—1.20; kl. schol 0.50— C.80; zeer kl. id. 0.30—0.40; grove levende bot 0.80—1.10; kl. id. 0.40—0.60; grove schar 0.45—0.60; kl. id- 0.25—0.40; zeer kl. id. 0.15—0.20; kl. wijting 0.85—1.-; brasem 0.65; voorn 0.43—0.65; versche spiering 0 60—0.75; zeer kl. id. 0.25—0.30; gestoomde spiering 0.90—1., alles per kg.; gestoomde schar ƒ1.40—2.30 per kistje. ~■.■«. i ff' --- EEN DAKTUIN VOOR ZONNEBADERS (£ioen /otoj fan het platte dak op het lage gedeelte van het Centrale gebouw voor de Volksge•«ndheid aan de Baan te Rotterdam is geprofiteerd om er een dakttOn in te richten oaar patiënten van de Rotterdamsche verceniging ter beztrvding van de Tuberculose ■.onnebadcn kunnen nemen. Een kijkje op het terras met op den achtergrond een beschuttend overkoepelende hal. --- DE MARKT IN HET ZUIDEN Een goede buurtmarkt Ongeveer zeventien Jaar beataat de markt van Rotterdam-Zuid, die lich als een lange rij kramen uitstrekt van de Hillclaan langs de Maashaven tot de Putschelaan. Het is wat men noemt een florissante bnurtmarkt geworden, in trek! bij het publiek en brj de marktkooplieden. 'sWoendags is zij het drukst bezocht. dan trachten een 240 a 250 kooplui er hun daggcldje te halen, maar ook op Zaterdag is de animo er groot genoeg om ondanks de concurrentie van het Noordplein tot het geanimeerde marktbeeld te komen, dat tot de attracties van deze oudste instelling van koophandel behoort. In zeker opzicht herinnert deze markt door aanleg en opstelling aan de oude Goudschesingelmarkt, die ook op verhoogde deelen van het breede straatprofiel werd gehouden. De groote drukte wordt er voor den middag bewaard. Met mooi weer moet het publiek dan voetje voor voetje door het middenpad tusschen de kramen schuiven. De kramenverhuurderij, die hier haar bedrijf uitoefent, heeft niet de moeilijkheden met het materiaal — een kraam heeft per slot van rekening een geraamte van hout, en hout is tegenwoordig een lastig product geworden —, die de collega's in de omgevjng van den Goudschesingel hebben gekend. ledere Rotterdamscbe markt beeft haar specialiteiten. Rotterdam-Zuid heeft ze ook. Daar is de juffrouw, die op zakdoekjes voorstellingen, inscripties enz. in lichtgevende verf spuit. Deze markt heeft ook haar speciale dierenkoopman, die van het. begin af daar stond met zn kar met hon-! den, konijnen, kippen en wat dies meer zij. Daar is ook de juffrouw, die 's zomers met ijs staat, 's winters met patates frites en die steevast hier het voorjaar aankondigd door op behangselpapier over te schakelen. Dat is de seizoenfirma van deze markt. - • "' Deze markt heeft ook haar „salon de variété's", de standwerkersafdeeling, waar het 's middags heel geanimeerd kan toegaan. Deze afdeeling ligt het meest Zuidelijk, maar de markt telt twee „doktoren", die wel niet onder auspiciën van de Maatschappij voor de Geneeskunst werken en die men zoover mogelijk uit elkaar heeft geplaatst. Zoodat slechts één dokter aan den Zuldenlijken vleugel werkt en de ander heelemaal aan den anderen kant. Met het „vlekkenwater" gaat het evenzoo. De markt heeft voor de autoriteiten, in casu de marktmeesters, allemaal van die typische problemen, die vooral hierop neerkomen, dat men de menstehen- zoo" < plaatst, dat ze allemaal' met een dagloon naar huis kunnen gaan. | In Zuid wordt verder uitgebreid' visch verkocht en de bloemenmarkt is hier ook zeer wel voorzien. Dit laatste behoeft niet te verwonderen, want het Zuiden heeft niet voor niets zijn tuindorpen. Boeken zijn er minder in tel, slechts één kraam. Consumptie, hapjes en kramerijen bloeien hier. En ook hier hebben de kaasmenschen en de roggebrood-verkooper er last mee, dat de menschen niet alleen extra veel voor hun geld maar ook voor hun bonnen willen hebben. Nog altijd zijn er, die meer dan één ons kaas voor een bon probeeren te krijgen. De markt-manufacturier is ook puntenadministrateur geworden. Deze categorie is, ondanks de gestegen moeilijkheden in den handel, grooter geworden en wie langs de marktkramen loopt, ziet er gezichten van vroegere binnenstadwinkeliers, die nu op de markt hun bedrijf aan den gang houden. Zij vormen het nieuwe element in de altijd vlottende en altijd nijvere bevolking, van de kleine kramenstad. --- Met Oog en Oor in de Stad De boom van hei zusterke De boomen op den toekomstigen Scbie- i Boulevard worden gerooid. Vlak voor het St Franciscus Gasthuis stond gistermiddag nog een mooie kastanjeboom. Mannen naderden en spoedig waren ze aan den slag. Aan den Oostkant werd de bijl aan den stam gelegd. Splinters- vlogen in het rond. Dra was er een mannetje opgedoken. Waar hij vandaan kwam met zijn gonjezakje wist niemand doch hij was er en wachtte geduldig af. Hij dacht zeer terecht: Waar gehakt wordt vallen spaanders en om die spaanders was het hem te doen. Fijn voor een brandje thuis en wanneer de hakkers even pauzeerden, glipte hij langs hen heen en sprokkelde zijn spaanders. Was zelfs zoo brutaal om als er soms één altemet wat groot was uitgevallen en moeilijk in zijn zakje te bergen bleek te zijn, even een bijl te nemen om „zijn" spaan pasklaar te hakken.... Tot het zoover was.... Een staaldraad werd boven in den boom bevestigd, daaraan een stevig touw dat in een riooldeksel bij het plein werd vastgemaakt en dan.... trekken maar jongens! Eerst ging het niet al te vlot, doch langzamerhand kwam en beweging in den boom. Het scheen of deze zich tegen de heiligschennis verzette....Maar tenslotte moest hij het. onderspit delven. Nog even een zwiepen en de boom stortte om. i En toen'gebeurde er lets anders.'... Plotseling was de boom bezet door tientallen jongens en meisjes, die zich door en over de takken spoedden om takken met knoppen te bemachtigen. Op school had zeker de meester of de juffrouw over de zoo. mooie ontluikende takken gesproken en nu wilden ze voor thuis wel wat meebrengen. In minder dan geen tijd had ieder zijn of haar portie en de rooiers lieten het lachende toe. Ze waren toch ook jong geweest . Schuchter kwamen voorbijgaande dames op den boom toe en riskeerden er een paar schoenen me zand voor. Ook zij wisten takken te bemachtigen en droegen ze trotsch weg. Zoo goedkoop hadden ze nog nooit takken in huis geijsd. Tot de mannen het genoeg vonden en begonnen met de verdere verdeeling van den boom. Zagen groote trekzagen kwamen er aan te pas en in minder dan geen tijd lag de boom aan stukken. Op die stukken wierp de jeugd ;— en er kwamen ook wel ouderen bij — zich opnieuw en sleepte wat zij sleepen kon. Heele takken sjouwde ze naar huis. — Zou je soms liever geen handwagentje gaan huren? zei een der mannen lachend, toen • een struische juffrouw samen met haar zoontje een stuk van Jewelste ging wegsleepen. ■•-..■ — Het gaat best zoo, was het antwoord. Fijn voor de kachel, jvij krijgen toch al weinig kolen. Ik ben zóó thuis en vanavond kan mijn vent zijn hart ophalen.». —ii. " .i — Uit den brand Is-rle. was het wederwoord, doch Ma trok. zich van het zakjes niets aan en sjouwde triomfantelijk haar boom naar huis. ... Na een kwarler stak er nog alleen een stuk stam dat te zwaar was geweest om mee te nemen uit het zand omhoog. Meewarig keek de zuster-portierster van het St. Fraanciscus uit haar loge. Dacht aan den mooien boom die toch ook heusch wel zijn diensten had gedaan Al was het maar alleen om In heete zomerdagen wat schaduw in haar verblijf te brengen. Zij hoopt nu. dat er spoedig weer nieuwe boomen zullen komen, al zullen deze dan misschien niet zoo dicht bij haar Gasthuis komen te staan, dat ze daar schaduw zullen kunnen geven. Wie weet?.... --- Th. KORPORAAL † Gisteren overleed de heer Th. Korporaal, sedert Mei 1924 deurwaarder bij de Arrondissements-Rechtbank te Rotterdam. Met hem is een humaan mensch en hard werker heengegaan. Hij behoorde tot degenen, die hun geheele werkkracht ten dienste stellen van de taak, welke zij ambtshalve hebben te vervullen. Aan deze werkkracht paarde hij een zeer uitgebreide wetskennis en een groote liefde voor zijn ambt Die liefde blijkt o.a. uit de brochure van zijn hand: „De Deurwaarder, zijn ontstaan, zijn bestaan", waardoor hij buiten eigen kring meer bekendheid met het deurwaardersambt trachtte te verspreiden en ongemotiveerde vooroordeelen weg te nemen en waarin hij het licht laat vallen op de mooie kanten van zijn vak, dat hij met hart en ziel lief had. - --—~- _^. De begrafenis is bepaald op Zaterdag a.s. op de Algemeene Begraafplaats Crooswijk. Vertrek van het Diaconessenhuis om 2 uur. ■-■-_~ t ArchiefJoto.R.N-)\ --- Leeuwen in de Diergaarde Negen stuks aangekomen Gisteren hebben negen leeuwen hun intrede gedaan In de Diergaarde Blij-Dorp. Een diergaarde zonder leeuwen is eigenlijk geen diergaarde. Toen Blij-Dorp voltooid was, werd het gemis aan vertegenwoordigers van de familie Felis Leo als een min of meer onpleizicrige omstandigheid beschouwd. De tijdsomstandigheden, die aankoop uit het buitenland bezwaarlijk zoo niet onmogelijk maakten vormden het grootste beletsel om de diergaarde een „echte" diergaarde te doen zijn. Nu echter Paschen nadert en de tuin zich gereed maakt om zeer vele bezoeker; te ontvangen, heeft de directie het noodzakelijk geoordeeld om de verzameling Tlieren te verrijken met een collectie leeuwen. De dieren aangekocht uit de verzameling van Burgers Dierenpark te Amhem. Gisterochtend, heel in de vroegte, begaf zich de heer van Doorn met personeel van Blij-Dorp per vrachtwagen — een tractor met oplegger — van Rotterdam naar het Geldersche Haagje, waar men om 9 uur aankwam. In twee uren tljds waren de leeuwen — negen stuks In totaal: vijf mannen, een leeuwin met twee welpen van ongeveer zeven weken, een acht maanden oud leeuwtje met een hond als pleegmoeder en twee leeuwinnen die binnen enkele dagen welpen zullen krijgen — in kooien opgesloten en om half 2 ving de terugreis aan. Tegen half zes arriveerde het leeuwengezelschap in Blij-Dorp. Het transport heeft geenerlei moeilijkheid opgeleverd. De leeuwen hielden zich onderweg muisstil. Slechts één der mannetjes had een J"L"chtelijk verbogen uit louter ongeduld. ■ Aanvankelijk was het plan, de dieren hedenochtend op hun terras toe te laten doch achteraf meende men, dat het beter was, de dieren eenige dagen binnenshuis te houden. Zij kunnen dan wat aoclimatiseeren en volkomen uitrusten van de vermoeienissen, welke zulk een lange autorit onvermijdelijk tengevolge heeft. Vrijdagochtend zullen de dieren voor het eerst de prachtige arena, die een der sieraden van Blij-Dorp is, betreden. Dan zuilen ook de welpen ingeënt worden tegen de kattenziekte. De mannetjes-leeuwen waren vandaag nog heel mak. Zij lagen rustig te knipoogen en ze zagen eruit alsof men hen rustig zou kunnen streelen, maar pas op! De leeuwin met de twee kinderen en de jonge leeuw met de hond Bobby lagen eveneens lui voor zich uit te kijken. Bobby Is zoo vriendelijk, dat iedereen, die „braaf" zegt, het genoegen smaakt, den staart te zien bewegen. De heer Van Doorn' liet zich zelfs het gelaat likken. Maar Bobby zou niet gedoogen, dat iemand de hand uitstak naar haar pleegkind. Als de voorteekenen niet bedriegen, zullen Bobby en het leeuwtje de groote lievelingen van het Rotterdamsche publiek worden. j (Eigen foto). Bobby, de hond van dubieus ras, met haar pleegkind, een jongen leeuw in de :.-'_ Diergaarde „Blij-Dorp" --- WANDELRITTEN PER KAMEEL IN DE DIERGAARDE (Eigen foto.) '■ ' ... De kameelen in de Diergaarde BUj-Dorp worden voorbereid op het maken van wandelritten, waarbij z$ kinderen op hun rug zullen torsen. Om de dieren met dien . . last vertrouwd te maken, zijn pakken stroo op hun rug gebonden. --- Ingezonden stukken Ongeteekende stukken worden niet opgenomen. Klacht ran een woonschultbewoner. Mijnheer de Redacteur, ~ Naar aanleiding ran" het bericht over de verplaatsing van woonschepen van de Rotte naar Pernis, zou ik langs dezen weg autoriteiten en burgerij erop willen wijzen, dat deze maatregel naar mijn meening- onmenschelijk is. Evenals zoovele anderen werd Ik op 14 Mei 1940 gedupeerd. In plaats van in een huls nam ik mijn intrek in een woonschuit Bij die woonschuiten vindt men mooie exemplaren en menig hulsbewoner zou verbaasd zijn als hij aan boord van zoon schip eens een kijkje kon nemen. Er zijn natuurlijk ook minder fraaie woonschuiten, die meer op walhuisjes lijken dan op lets anders. Nu Is er thans woningnood. Eenerzijds wordt er van alles gedaan .om de menschen onderdak te verschaffen; anderzijds worden er maatregelen getroffen, die het tegenovergestelde bewerken. Wij zijn eens een kijkje in Pernis gaan nemen. Daar komen we midden in een groot water te liggen aan vlotten en palen. Bij den minsten wind slaan de golven over de vlotten heen, die slechts anderhalve meter breed zijn. Groot en klein loopen ernstig .gevaar, te water te geraken. Moeten wij nu nog meer ellende meemaken? Het is een goede ligplaats voor zee- of Rijnschepen, maar zeker niet voor binnenvaartuigen. Ook de verhuizing brengt moeilijkheden met zich mee. Er zijn n.l. schepen, die men voor 'n drieduizend gulden heeft gekocht. Nu moeten die mooie groote schuiten afgebroken worden, omdat ze niet onder de Bergwegbrug door kunnen. De kleine schepen daarentegen moeten afgekeurd worden, omdat ze in Pernis binnen een week zouden kelderen. Het I aantal afgekeurde schepen bedraagt zeker 40 procent van het totaal. Op die manier komen velen voor de tweede maal zonder woning. Dit kan onmogelijk de bedoeling zijn van hen, die het leed van gedupeerde stadgenooten willen verzachten. Waarom kan men met die verplaatsing niet wachten tot de oorlog voorbij is en er meer woningen gebouwd worden? Zou er niet een betere ligplaats voor de woonschuiten te vinden zijn? Bijvoorbeeld in den Boezem, waar ruimte genoeg is. Alles liever dan in Pernis, waar ook in verband met den oorlog de ligplaats veel meer gevaar, oplevert! Hopende, dat het Gemeentebestuur door het lezen van deze regelen op andere ] gedachten zal komen, onderteeken ik —- - —- - i - . -• - Abonné L. M. namena vele woonschuit bewoners. • j ... Rotterdam, 29 Maart. --- DISTRIBUTIE. .Zeer {eiehta Redactie, Zooals bekend worden, om onregelmatigheden te voorkomen zoo nu en dan bonnen ongeldig verklaard, thans weer met de vleeschbonnen. Nu krijgen de kinderen om de andere week één worstbon, doch ook ditmaal door overslaan van bon 9 weer niet. Dat treft de kinderrijke gezinnen. Ik voor mij heb nu twee worstbonnen en mijn gezin bestaat uit zes personen, waarvan vier beneden den leeftijd. Hopende dat In den vervolge daar eens rekening mede gehouden zal worden, ■J*:»^»v?—"~* ~- . Hoogachtend^^ ---