Sinds twee jaar is 't wild west in Engelbert Siebrand Vos Een paar oude schaatsen aan de muur herinneren nog aan de vorige eigenares, Riekje Ruben, die er in een grijs verleden Gronings kampioen op de korte baan mee werd. Het in 1898 door de Groninger fabriek Gruno (telefoon: 555) vervaardigde biljart herinnert ook al aan vroeger tijden, net als het schaakbord dat in de oorlog met engelengeduld moet zijn uitgesneden door onderduikers, die verborgen zaten in de ruimte tussen de kelder ' en het schapenhök. De Engelstede in Engelbert - een dorp van vierhonderd zielen, achter het industrieterrein, tussen Groningen en Hoogezand - hangt en staat vol met zulke snuisterijen. Bijna alles in het pand aan het Woldjerspoor 5 is oud en authentiek. Uitbaatster Ellen Kiewiet en haar vriend Rieks Folgerts hebben er wel wat voor moeten wegbreken, maar nu lijkt het er op. "Je weet hoe dat in de jaren '70 ging, alles werd met schrootjes betimmerd," verzucht Folgerts. ; Pronkstuk is het kleine, met pluche omlijste toneel, dat sinds de bouw in 1922 in originele staat bewaard is gebleven. Alleen al dat toneel, in het verlengde van een bruin café, maakt De Engel-, stede misschien wel tot het mooiste en zeker tot één van sfeervolste kleine culturele centra in het Noorden. Vooral de kleinkunstenaars zijn er dol op, heeft Folgerts gemerkt. "Het leuke van een toneel als dit, is dat de artiesten direct contact hebben met het publiek. Ze kunnen elkaar bijna aanraken, maar het blijft een echt toneel. De artiesten kunnen zo heel gemakkelijk dingen uitproberen." * ~ Het cultuurpodium ontstond twee jaar geleden spontaan, toen de belangstelling voor een try-out van de muziektheaterproduktie Beukema "enorm" bleek te zijn. Cabaretier Marcel Boon beklom het nieuwe Open Podium en is sindsdien een graag geziene gast, net als Arie en Aaltje, Theater te Water, Arno •. van der Heyden en de zangschool van C.T. Heida, die er haar jaarlijkse uitvoering verzorgt. Ook De Bende van Baflo Bill mag graag in De Engelstede spelen. Hun beide shows werden van alle voorstellingen tot dusver ook het best bezocht: met 175 bezoekers was de ruimte' tot de nok toe gevuld. Onlangs nog nam de Bende zijn nieuwe cd op in het café-theater: 't is Wild West in Engelbert ('west' is een woordspeling,' het betekent ook 'geweest' in het Groningens). De Engelstede organiseert gemiddeld twee keer per maand een voor iedereen ' toegankelijke culturele activiteit - open podia, concerten, theatervoorstellingen. Vaak komt het programma "vanzelf" tot stand, want Kiewiet en Folgerts hebben veel vrienden cri kennissen in de wereld van de kleinkunst en de lichte muziek. Zij is tevens actrice en zangeres (Gershwin, Porter), hij speelt wel eens mee met The Shadows Revival Band. Voor het nieuwe seizoen staat onder andere de serie Klassiek met een knipoog op het programma. "Hopelijk," zegt Folgerts, "lukt het ons ook Marijke Boon te strikken. Die is echt , verschrikkelijk goed met een soort van intelligente smartlappen." Vast staat al wel de try-out die cabaretier Arno van der Heyden morgenavond om half negen van zijn nieuwe voorstelling zal verzorgen. Om de zaak rendabel te houden, en omdat het leuk is om te doen, hebben Kiewiet en Folgerts ook 'speciale culturele arrangementen' voor besloten partijen in de aanbieding. Men kan kiezen uit onder andere Middeleeuwse-, horror-, wild west- en lerse feesten, waarbij de bezoekers gekleed gaan in passende kostuums van een kledingverhuurbedrijf. Ondertussen is De Engelstede gewoon een dorpscafé gebleven. De biljartclub, de landbouwvereniging, de kaartclub, de volksdansvereniging, allemaal komen ze met zekere regelmaat in het café samen. Hoewel de meeste bezoekers uit Groningen komen, is de belangstelling voor de culturele activiteiten in het dorp best wel groot, vertelt Folgerts. Om een indruk te geven: toen Ellen Kiewiet vorig jaar een rol had in de musical De gondeliers, reed er zelfs een bus met Engelberters naar Am- j sterdam om de première bij te wonen. Een biljarter aan de bar weet het nog goed. "Met een man of zestig, in een bus van FC Groningen. Ja, dat was heel mooi." Vagevuur in Ingolstadt van Marianne Fleiser. Regie: Lidy Six. 11 en 12 november. Het Kruithuis, Groningen. Met Marcel. Hensema en Carine Korteweg. ■ Britannicus van Jean Racine. Het Nationale Toneel. Regie: Ger Thijs. 11 en 12 november, Stadsschouwburg, Groningen. Met Marthe Geke Bracht. Splendid's van Jean Genet. Het Zuidelijk Toneel. Regie: Ivo van Hove. 19 december, Stadsschouwburg, Groningen. Met Rob Das. Drenkelingen van Terry Johnson. Het Nationale Toneel-Studio. Regie: Paul Feld. 19 en 20 december. Het Kruithuis, Groningen. 21 december. De Lawei, Drachten. Met Marthe Geke Bracht. De Meeuw van Tsjechov. Fact. Regie: Jeroen van den Berg. 20 april. Stadsschouwburg, Groningen. Met Vincent van den Berg I en Marthe Geke Bracht. Met dank aan Sylvia Fresco. © NvhN/Han de Graaf De Engelstede, Engelbert --- Hillbilly & Wasbeerstaart ■■■ en bezoek aan een Coun■■i.try '& Western festival Uaa lijkt, als het op de juiste kledij op het eerste gezicht een fluitje van een cent. Het doet bijna stereotiep aan: hoed, jeans, vestje, riem, laarzen.' Maari nergens zitten zoveel ratelslangen onder het gras als juist hier. In de eerste plaats zijn daar de weersomstandigheden. Country & Western festivals zijn bijna altijd zomerfestivals en de temperaturen kunnen gruwelijk zijn. 1 exans n hebben daar mee leren leven, maar voor 1 Nederlanders is dat toch wat § anders. Het gevolg is, dat men zich ter plekke eerder kleren uit ziet trekken dan aan. en alle moeite en investeringen zijn voor niets geweest. In de tweede plaats doet men snel te enthousiast, snel te veel: een revolverholstertje erbij. een paar zware leren leggings, een wasbeerstaart en voor je het weet word je aangezien voor een acteur. In de derde plaats is daar het gevaar van de plaatselijke middenstand: anders dan op andere muzikale toogdagen, waar een simpel standje metT-shirts gebruikelijk is, ziet men op countryfestivals gauw een complete straat van marktkramen vol kleding. De winkels wekken de indruk dat er ter plekke verkleed of gekleed kan worden. Niels is minder het geval! Wie zich bijvoorbeeld in Terlenkabroek en zondags wit overhemd naar de muziek begeeft en denkt zich daar wel even van de juiste dracht te kunnen laten voorzien, komt bedrogen uit. Natuurlijk, het kan wel. maarniet met het gewenste resultaat. Poseurs, gelegenheidsliefheb• :■ worden name ijk haai scherp weggekeken. Men koopt daar de kleding om mee naar huis te nemen en er pas hel volgend jaar mee terug te komen. Ben Stcneker, de Nederlandse C&W-zanger, kocht een jaar geleden in Valthermond een hoed. Hij deed dat niet om die hoed op te zetten - Steneker droeg er al een - maar om die aan zijn verzameling toe te voegen. Om daar geen misverstand over te laten bestaan had hij zijn vrouw meegenomen, die aan iedereen die dat wilde horen, vertelde dat Hen er al negen had. Hij was dus een connoisséur, geen novice die er graag bij wilde horen. Je kon dat, toen het eenmaal duidelijk was gemaakt, aan de hoed eigenlijk ook wel zien. Een bijzonder mooi exemplaar, dat was het Ook stond hij Stcneker bijzonder goed. Dat kwam natuurlijk door diens grote ervaring. Wie echter die ervaring mist. doet er verstandig aan het ding;: niet ter plekke op te zetten, maar zich er thuis nog eens over te beraden. Dit is het bijkomend voordeel van de uitgestelde aanschaf, cq. toepassing: men koopt anders licht een exemplaar dat eigenlijk opj een ander hoofd hoort. Men koopt gemakkelijk hoeden die slechts de lachspieren aanspreken. En aangezien Country & Westernfestivals tot de weinige gelegenheden behoren waar een hoed het goed doet, is dat bepaald zonde. --- Renze de Vries ---