Binnenland. ROTTERDAM, 17 December. De commissie voor het Nationaal geschenk aan onze aanstaande Koningin, heeft de volgende circulaire verspreid: Stadgenooten! De ondergeteekenden hebben zich vereenigd als commissie voor Rotterdam, tot het inzamelen van bijdragen, om aan onze aanstaande Koningin bij hoogstderzelver komst; in het vaderland een Nationaal geschenk aan te bieden, De gelden, daarvoor aan onze commissie toevertrouwd, zullen in handen gesteld worden der hoofd-commissie, welke bestaat uit de Burgemeesters der verschillende hoofdsteden en dien van onze gemeente. "Wij vertrouwen dat wij in dezen op aller medewerking zullen mogen rekenen. Tot het in ontvangst nemen uwer bijdragen zal u binnen weinige dagen eene bus worden aangeboden. leder die bijdraagt krijgt het recht, zijn naam 111 een album, 't welk het geschenk vergezellen zal, te doen vermelden, daarom verzoeken wij u, tenzij u geen gebruik van dat recht wenscht te maken, op eene losse strook papier, geheel afgescheiden van uwe gift en zonder hare vermelding, uwen naam, duidelijk geschreven, mede in de bus te steken. De zitting, die de Tweede Kamer gisteren hield, was belangrijk en bedroevend. Er waren 23 leden afwezig. Dat is in zich zelf te veel! en het werd nu nog erger te veel, omdat er een belangrijk besluit genomen werd met 33 tegen 30 stemmen! Men behandelde de krediet-begrooting voor het Departement van Oorlog. Een der leden verlangde den post voor de krijgsschool te schrappen, omdat hij, met het oog op de woorden van de "Wet, ook tegen de splitsing der school bezwaar had. De post werd afgestemd. Die beslissing is ongelukkig omdat ze niet zuiver was. Niet al de tegenstemmers zullen vermoedelijk het gevoelen van den heer Sandberg deelen, die stemming voor den post verzocht. En juist daarom moet men weer aan het raden en beproeven beginnen. Ook uit zuinigheid voor de belastingschuldigen heeft men bezwaren gemaakt tegen de duizenden voor de krijgsschool, om even daarna de honderdduizenden aan te nemen voor de vestingen. Waar wij het meest, waar wij het allereerst behoefte aan hebben is aan eene goede oefening, die onze officieren goed en als zelfstandige mannen doet beoordeelen wat er noodig is. Over wat onze defensie vordert is, gelijk wij onlangs bespraken, een nieuw licht opgegaan door wat de laatste oorlogen ons leerden. Met moed en kracht behoort te worden onderzocht wat voor ons noodig is, en het geld, dat ge hier voor goede oefening besteedt, kan honderdvoudige vruchten dragen. Onze vlakke en laaggelegen landerijen zijn weder met water overdekt. Een Franschman zou, al is het iets boter weer als vroeger kunnen schrijven: La Haye située au milieu d'un grand lac. Hier en daar zien de schoorsteenen der stoombemalingen vragend om naar hunne kameraden; en verwonderen er zich over, dat men het in ons land niet beseft hoe goede regeling der uit- en in maling van water, een zegen voor den landbouw, een krachtig hulpmiddel voor de defensie, een weldaad voor den belastingschuldige zou zijn. En voor de school die dat moet leeren begrijpen wordt het handjevol geld geweigerd. Belangrijk en bedroevend was de zitting bovendien door het bericht, dat binnen weinige dagen de MiUister van Oorlog zal aftreden. Op hoeveel dat de heer de Roo ons brengen zou werd door velen gerekend en wie weet of we ook hier niet weder den tijd van raden en beproeven zijn ingetreden. De lieve natuur, vermoedelijk voor ons beschaamd over al dat op onze landerijen zoo elders overtollige en zoo nuttige water, heeft over alles voorloopig haar wolligen winterdeken uitgespreid, en als die in het voorjaar voor goed wordt Weggenomen begint zij haar werk met nieuwen lust! Och mochten wij ons spiegelen aan dat voorbeeld! Ja, meer zelfs en beter doen, en onmiddellijk na de toegebrachte schaden aan het herstellen en zelfs aan het verbeteren gaan. Gisterenavond behandelde de heer M. H. Valès in de eerste zijner Conférences Littêraires den Nabab van Alphonse Daudet en beschouwde naar aanleiding van bovengenoemd werk den auteur als romanschrijver, als opmerker, als kunstenaar en dichter. Zeer eigenaardig vergeleek de spreker Le Nabab bij een huis met verscheiden verdiepingen, ieder bewoond door afzonderljjke gezinnen, die slechts op de gemeenschappelijke trap met elkaar in aanraking komen. De geschiedenis van den rijken parvenu, die zich de vleierij der klaploopers laat welgevallen, zoo lang zij hem het beste middel toeschijnt om een geachte positie te Parijs te verkrijgen, en het wedervaren van Dr. Jenkins, die door gehuichelde philanthropie zich in de hoogere kringen weet in te dringen, — ziedaar twee naast en onafhankelijk van elkaar bestaande verhalen, waarin de roman ontleed fkan worden. Zij voldoet daardoor niet geheel en al aan de eischen, die aan een dergelijk werk kunnen worden gesteld; de noodige eenheid ontbreekt, doch de schrijver heeft de geschiedenis, die hij uit het leven greep, waarin slechts denamen van plaatsen en personen veranderd zijn, zoo boeiend weten af te schilderen, dat de fouten, die hij bij de groepeering beging, daardoor ruimschoots worden vergoed. Yoor Daudet is het drama slechts de lijst van de schilderij, waarop hij de personen afteekent, die door zijn zuidelijke phantasie bezield, op ons den indruk maken van oude bekenden, die men reeds hier en daar, men weet niet recht wanneer, ontmoet heeft. Als realist tracht hij zijn karakters naar waarheid te teekenen; hij bepaalt zich daarbij niet tot een oppervlakkige schets .maar dringt ook door in het gemoed van hen die hij beschrijft. Hij dwingt daardoor den lezer tot denken en is gelijk den schilder, die na ons op de kleurscliakeeringen van lucht en water opmerkzaam gemaakt te liebbon, ons het schijnbaar eenvoudigste landschap, somtijds het meeste leert waardeeren. Dit is het geheim, waarom niettegenstaande den grooten omvang van „Le Nabab", niettegenstaande het gemis aan eenheid, de lezer nooit moedeloos het boek ter zijde legt, niet ongeduldig zoekt naar het vervolg der intrige, maar b. v. met genoegen in gezelschap Yan dr. Jenkins zijn patiënten gaat bezoeken, ofschoon dit hoofdstuk, met het oog op den loop der geschiedenis, min of meer overbodig genoemd kan worden. Goed opmerken en goed gevoelen, eigenschappen, die Daudet in hooge mate bezit, stempelen hem tot een schrijver van den eersten rang; daardoor weet hij ons te boeien en leert hij ons de verschijnselen van het dagelijksch leven met een critisch oog te beschouwen. Als kunstenaar en poëet ie de schrijver onverbeterlijk ; wanneer in dit opzicht de critiek hem een verwijt wilde maken, zoude zij daarop kunnen wijzen, dat hij eenigszins eenzijdig was in de keuze zijner personen. Hij wilde de zeden van Parijs beschrijven, maar leidde ons slechts binnen in enkele kringen, waar de woekerplanten van liet keizerrijk zich welig ontwikkelden, terwijl de goede kern der Parijsche bevolking ons ten eenenmale vreemd blijft. Spreker twijfelde er niet aan of Daudet zou ook in volgende werken zich met de studie van meer eerzame karakters bezig houden; de prachtige beschrijving van de moeder van Nabab, de eenvoudige boerin, waarborgt ons, dat Daudet ook met fijngevoeligheid de gewaarwordingen van een edel gemoed weet weer te geven. De heer Yalès heeft door zijn conférence aan de kleine schare, die zieïi om zijn katheder verzameld had, ongetwijfeld een genotvollen en leerrijken avond bezorgd, waarvoor hem bij het einde zijner voordracht welverdiende toejuiching ten deel viel. Tooneeltjes, die den lachlust der omstanders opwekten, terwijl zij menig pijnlijke traan ontlokten aan het oog van hen, die er de voorwerpen van waren, kon men heden morgen aller wege gadeslaan. Hier rolde een kruiwagen met kool of appelen over den grond, terwijl ginds een arme tobster, met een veel te zware ijzeren kar zeulende, voorover viel, waardoor een deel van den walgelijken inhoud over den weg stortte. Elders liep luidkeels huilende een kind met een gebroken kruik in de hand, of zag men een dame in gevaar tegen de steenen te slaan. Kindermeiden met naar school gaande kinderen rolden op sommige plaatsen als ballen over den grond. Yan ernstige voorvallen waren we geen getuige, maar wie weet wat misschien hier of daar geschiedt en zoo zij in onze stad nergens zijn voorgevallen, hoe licht had dit het geval kunnen zijn, en.... hoe gemak- kelijk kan het gevaar daarvoor worden voorkomen, 'tls dikwijls voor het stedelijk bestuur onmogelijk, om spoedig overal voldoende maatregelen tegen de gladheid te nemen, maar indien ieder burger zijn meid of bediende last wilde geven om den aschbak of kachelbak op het trottoir of de kleine steentjes voor zijn huis uit te strooien, dan was het gevaar voor de voetgangers spoedig opgeheven. Kwam dan op pleinen en bruggen het Bestuur de burgerij een weinig te gemoet, dan was men klaar en kon ieder zonder gevaar langs straat gaan. Eendracht maakt macht! Naar het Vad. verneemt, heeftNeer" lands aanstaande Koningin, Prinses Emma, zich met zooveel ijver op de beoefening van het Nederlandsch toegelegd, dat zij onze taal vrij goed spreekt. Toen baron Yan Lijnden aan H. D. H. werd voorgesteld, werd hij reeds iin het Nederlandsch door haar toegesproken. De Luiemburgsche Kamer van Afgevaardigden heeft met algemeene stemmen een krediet toegestaan ten behoeve van feestelijkheden bij het huwelijk van Z. M. den Koning-Groothertog. Tevens heeft zij een commissie van regeling benoemd, bestaandz uit den voorzitter en zes leden. De gewone audientie van denMinister van Binnenlandsche Zaken zal op Zaterdag a s. niet plaats hebben. Het saldo van 's Rijks schatkist bedroog den 14den dezer ƒ 53,297,276.03s. Het bericht over de commissie tot onderzoek naar het Duitsche stelsel van pakjesvervoer door de postadministratie is in zoover minder juist, dat de commissie door den Minister van Waterstaat niet benoemd is op uitnoodiging der Duitsche postadministratie. Heden morgen ten half zes ure kwamen, per daartoe expres afgehuurde mailsteamer Prinses Elisabeth, gezagv. Stasse, van Queensborough te Vlissingen aan: De Prins van Wales, Prins Leopold en Prins Christiaan van Holstein, met gevolg, bestaande uit de heeren kolonel Teesdale Equerry, Hertford, lord Chamberlain der Koningin, kapt. Stephenson enz. De hooge reizigers ontbeten aan boord, en de Prins van Wales drukte zijne tevredenheid over de passage uit. Met den gewonen sneltrein vertrokken zij in den salonwagen van den Directeur-Generaal der Staatsspoorwegen ten 7.25 naar Duitschland. Tengevolge der treurige aanleiding tot deze reis, — het overlijden van de Ghioot-hertogin van Hessen, — had geene versiering van het station of iets van dien aard plaats. De Prinses Elisabeth vertrok gisterenavond ten 10.15 van Queensborough. De heer Bikkers heeft in de Zaterdag gehouden vergadering van den gemeenteraad van Breda, bij de vaststelling der notulen, de zaak ter sprake gebracht van den tegen den lieer Havard door den burgemeester gebezigde uitdrukking. „De notulen", zoo zeide hij, volgens een verslag in de Bred. Ct., „behoeven wel niet letterlijk het gesprokene weer te geven, maar moeten toeh den geest kenmerken, welke daarin heerschende was. Nu werd er in de vorige vergadering door den voorzitter een woord gesproken, dat als een echo door het geheele land had weerklonken. Hij verlangt dit woord zelf niet in de notulen vermeld te hebben, maar wilde daarin toch geconstateerd zien, dat door den voorzitter eene uit! drukking werd gebezigd, welke onaangenaam en be- I leedigend was voor een vreemdeling, die, voorzien nu t aanbevelingen van den Minister van Binnenl. Zaken en den commissaris des Konings in N.-Brabant, een bezoek aan Breda bracht, en ons kleine land in den vreemde in een gunstig licht stelt. Hij acht dit te eer wemohelijk, omdat, tot zijne bevreemding, bij het doen dier uitdrukking, niemand der raadsleden daartegen protesteerde. Hij zelf "werd daarin verhinderd, eensdeels omdat zjjne gedachten vervuld waren met zijne afkeurende stem over de begrooting, en ten andere doordien die uitdrukking hem te veel verbaasde. „De voorzitter, dankt den heer Rikkers deze zaak ter sprake te hebbeu gebracht. Hij had, zegt hij, een woord gesproken, dat hij niet had moeten spreken: maar verontwaardiging had hem driftig gemaakt. D* heer Havard toch heeft het zóó voorgesteld, alsof het oud-archief op eene vliering als een hoop vodden opeen ligt. Om zich persoonlijk te overtuigen, dat dit niet zoo is, noodigt hij de leden uit met hem het oud-archief, waaraan sedert het te Breda zijn van den heer Havard, hoegenaamd niets is veranderd, te gaan bezoeken. — Wat overigens het verlangen van den heer Rikkers betreft, niemand der raadsleden heeft het rechtte eischen, dat datgeen in de notulen worde opgenomen, wat door een ander raadslid gesproken is. „Aan genoemde uitnoodiging wordt hierop voldaan en verlaten alle leden, onder geleide van den voorzitter, de vergadering, om een bezoek te gaan brengen aan het oud-archief. „Na den terugkeer der leden worden de werkzaamheden hervat." Het blijkt dus niet uit dit verslag welken indruk het bezoek aan het archief heeft gemaakt. Te Aardenburg staan gast- en' weeshuis jaarlijks aanzienlijke sommen toe voor het onderhoud der armen. Door sommigen is de vraag reeds meermalen gedaan, waar dat geld blijft. Het schijnt wel gegeven en ontvangen, maar nooit verantwoord te worden. Zelts is er een stem in den gemeenteraad opgegaan, die beweert, dat een groot gedeelte van dat geld gebruikt wordt voor 't onderhoud van de bijzondere katholieke school. Sedert eenigen tijd heerschen de mazelen epidemisch in de gemeente Middelburg, en wel in die mate, dat in de laatste veertien dagen 175 perceelen van het kenmerk besmettelijke ziekte werden voorzien. In de afgeloopen week is één lijder aan die ziekte overleden. Tot technischh«ofdopzichter te Arasterdam is benoemd de heer Yan de Yen, opzichter bij de gemeentewerken te Arnhem. De heer D. H. Dietz is als adjunctcommissaris voor het loodswezen yan den Helder naar IJmuiden overgeplaatst. Naar de H. en ND. Ct. verneemt, wordt die betrekking aan den Helder niet weder vervuld. Ten gevolge van het uitbreken van veepest in Duitschland, heeft de Belgische ; Regeering den invoer van rundvee en schapen, uit Duitschland in België verboden. Op last' ; van den Minister van Binnenlandsclie Zaken zijn, naar aanleiding daarvan, de hier te lande loopende vergunningen tot doorvoer van schapen uit Duitschland naar België, ingetrokken en worden tot nadere machtiging geen nieuwe vergunningen daartoe gegeven. Tegelijk zijn de Commissarissen des Koninga verzocht om de aan slachters verleende vergunning tot invoer van slachtvee in te trekken en geen vergunning tot invoer van rundvee te geven, dan voor het verkeer op de grenzen met hun eigen vee voor grens bewoners volstrekt noodig is. De nieuw benoemde luitenants bij het 3e reg. infanterie, zijn ingedeeld als volgt:; de 2e luits. F. H. Tissot van Patot, bij de! 5 comp. 2e bat.; L. C. W. Defize, bij de 3e comp. 4e bat.; A. Klontje, bij de 4e comp. 4e bat.; H. Spruijt, bij de 4 comp. Ie bat.; J. C. Frederiks, bij de le comp. 3e bat. Garnizoenplaats van het 2e en 4e bat. Bergenop-Zoom, van bet le en 3e bat. Ylissingen. Onder toevloed van een talrijke schare belangstellenden is gisteren te Utrecht het stoffelijk overschot van dr. Cohen Stuart plechtig ter aarde besteld. Prof. J. J. Van Oosterzee bracht o. a. bij de geopende groeve in een uit het hart gewelde toespraak, hulde aan de verdiensten van den ontslapene, die op velerlei gebied had uitgemunt; de heer Ittman, van Rotterdam, sprak een woord van waardeering namens de Rotterdamsche vrienden van dr. Stuart. De toespraken werden tweemaal door het zingen van een toepasselijk lied afgewisseld. De heer Md. Cohen Stuart dankte aan het einde der plechtigheid, uit naam deifamilie de sprekers en de verdere aanwezigen voor de eer, den overledene bewezen. (Stand.) In den afgeloopen nacht isteZwolle overleden den heer W. C. Yan der Lee, oudhoofdingenieur van den waterstaat in Overijsel, ridder der orde van den Nederlandschen Leeuw. ; Het bestuur van den nabij Purmerende gelegen Overweerschen polder heeft besloten tot stichting van een stoomgemaal in dien polder. Het plan bestaat om zoo spoedig mogelijk aan dit besluit uitvoering te geven. In eene gisteren avond gehouden algemeene vergadering van het district Middelburg en omstreken der vereeniging Eigen Hulp werd besproken de herziening der statuten van dat district, met het oog op de nieuwe statuten der vereeniging. Eene commissie, uitgenoodigd om haar gevoelen omtrent de eventuëele wijziging te willen doen kennen, bracht rapport uit, waarin zij o. a. verklaarde het verlaten van den coöperatieven vorm weuschelijk te achten. Daaruit zou voortvloeien aanmerkelijke vereenvoudiging en bezuiniging, hetgeen haar, in verband met den beperkten werkkring van dit district, aanbevelenswaardig voorkwam. De verbruiks-vereeniging, het eenige zelfstandige lichaam van 't district, zou dan geen rechtspersoon, noch coöperatieve vereeniging maar eenvoudig een burgerlijke maatschap worden, geheel onafhankelijk van 't bestuur van 't district, terwijl ook het district niet langer zou gebonden zijn door de verbruiksinrichting. Door de vergadering werd, op voorstel van 't districts bestuur, besloten den coöperatieven vorm te verlaten en dientengevolge tot ontbinding, met ult°. Dee. a. s., der bestaande coöperatieve vereeniging „District Middelburg en omstreken van Eigen Hulp", over te gaan en de liquidatie aan het bestuur op te dragen. Yoorts werd bepaald, dat het district Middelburg en omstreken zich zal uitstrekken over alle burgerlijke gemeenten in Walcheren, buiten Ylissingen, terwijl eindelijk eene commissie werd uitgenoodigd, om een voorstel te doen omtrent de wijzigingen die, zoo tengevolge van het verlaten van den coöperatieven vorm, als ten gevolge van de nieuwe Statuten der vereeniging, in de Reglementen van het district zullen geeischt worden. Mr. W. H. de Beaufort heeft in het jongste debat in de Twee'de Kamer op het schoolbezoek van sommige colleges aan onze hoogescholen gewezen als een groot kwaad, ontstaan door de werking der nienwe wet op het H. O. De hoogleeraar Yissering komt in een ingezonden stuk in het Vaderland tegen dit beweren op en acht het feit juist een heilzaam gevolg van de nieuwe regeling. De hoogleeraar ragt o. a.: „Ook vroeger had ik zeker elk jaar onder mijne „vele" hoorders eenigen, wien het om ernstige studie der vakken, die ik doceer, te doen was. Maar bij de inrichting mijner voordracht moest ik mij schikken naar het groote getal. Nu kan ik de „weinigen" op mijn studeerkamer ontvangen, hun mijn boeken en kaarten laten zien, met hen auteurs lezen, met hen praten, vragen en bedenkingen uitlokken. Ik kan u verzekeren, dat deze methode ook hun uitmuntend behaagt. En ik ben overtuigd, dat op deze wijze mijn werk het best kan beantwoorden aan de bestemming van het Hooger Onderwijs: de vorming van discipelen, die de wetenschap liefhebben. „Vóór alles: laat ons een weinig geduld oefenen en niet al te haastig de nieuwe regeling van het Hooger Onderwijs veroordeelen, omdat zich bij haar toepassing aanvankelijk eenige wezenlijke of vermeende bezwaren voordoen. Wij verkeeren in het geval van reizigers in een spoortrein, die van een lijn op een andere overgaat. Dat gaat niet zonder horten en stooten. Als wij maar goed op gang zijn, zal het op de nieuwe baan wel gladder gaan. De groote beginselen, in de nieuwe wet gelegd, blijf ik heilzaam achten; gun hun den tijd, dien zij noodig hebben om in de praktijk wortel te vatten. Enkele gebreken der nieuwe regeling zijn er zeker aan het licht gekomen en zullen er nog meer aan het licht komen; maar deze zijn betrekkelijk kleinigheden en gemakkelijk te verhelpen. „Onder die gebreken behoort gewis ook de ongelukkige regeling van'de inschrijvingsgelden voor de colleges bij art. 65 der wet, waarop door u en andere leden der Kamer te recht aanmerking gemaakt is. De studenten hebben daarvan een ander gebruik gemaakt dan bedoeld of voorzien was. Maar ook dit euvel durf ik nog onder de kleine gebreken te rangschikken. Zoo het niet van zelf uitslijt, het zal weinig moeite kosten, het te verhelpen." Yrijdag avond zal als spreker in het Nut te Kralingen optreden, de heer G. van Harte, hoofdonderwijzer aan de school voor meer uitgebreid lager onderwijs aldaar. Door het overlijden van den heer Van Duren te Raamsdonksveer is aldaar open-1 gevallen de betrekking van brievengaarder en directeur-boekhouder van de Geertruidenberg- Rotterdamsche boot. Daar het in aanbouw zijnde Post- en Telegraaf-kantoor waarschijnlijk met 1° Februari e. k. voor den dienst wordt opengesteld, zal de eerste der vacaturen niet vervuld maar zóólang door een ander waargenomen worden. Voor de tweede hebben zich reeds een aantal sollicitanten aaïigemeld. De voordeelen daaraan verbonden, zijn behalve eene vaste toelage van f 250, drie perc. van de eerste ƒlOOO, vier van de tweede, en vijf van iedere volgende f 1000 bruto opbrengst, die gezegde dienst afwerpt. --- Feuilleton. De Eumenide. Naar OTTO VON LEIXNER. 4) (Vervolg). Voor hem bestond slechts een doel: groot te worden in zijn kunet; met hartstochtelijken ijver werkte hij daarom en vervreemdde daardoor steeds moer en meer van de menschen; want hij wilde alle zielskracht bewaren en geen enkelen indruk in het verkeer met de menschen verloren laten gaan. Toen hij eens het Grieksche Koffiehuis binnenging, viel hem de Augsburger Zeitung in het oog en hij las daarin een oproeping aan beeldhouwers, tot mededinging naar het ontwerpen van een fontein op de Groote Markt in zijn vaderstad. Dadelijk vatte hij het plan op deel te nemen aan dien wedstrijd en begon een model te ontwerpen. Niet alleen de begeerte om zijn vader te toonen wat hij vermocht, maar ook om zijn krachten eens aan iets grootsch te wagen en met anderen te meten, zette hem daartoe aan. Na eenige weken van ingespannen arbeid was hut model van klei gereed; spoedig daarna in gips gegoten en, van een schrijven begeleid, verzonden. Met koortsachtig ongeduld wachtte Oscar den uitslag af, en gedurende dien tijd was hij volkomen ongeschikt tot werken; ja zelfs schepte hij geen behagen in het beschouwen van Rome's kunstschatten, daar hij er slechts met een half hart bij was. De enkele lichtpunten in zijn eenzaam leven waren de brieven van den ouden Ehrhardt, die wekeijks met angstvallige nauwgezetheid en lapiaire kortheid schreef. De berichten omtrent zijn vader waren het kortst: hij werkte zeer veel, hij sprak zeer weinig en was somberder dan ooit. Het geluk was Oscar gunstig; hij won den prijs en kreeg tevens last het werk uit te voeren. Zijn blijdschap was groot, maar stil en voor het oog der wereld verborgen; hij had zich gewend elke uiting van vreugde en smart te onderdrukken. Na vele jaren gevoelde hij zich weer eens tevreden en met frissche krachten ging hij aan het werk. Het ontwerp was zeer schilderachtig; op het vierhoekige onderstuk, dat men met trappen bereikte, stond het bekken, in welks midden op een rotsblok een Neptunus troonde, die met de rechterhand een drietand op zijn knie steunde, terwijl de linker luchtig rustte op den schouder eener amphitrite, die aan zijn voeten zat. Op de vier hoeken waren tritonen aangebracht, uit wier schelpen het water in het bekken stroomde. Na een arbeid van een half jaar waren de laatsten gereed, en drie maanden later ook de Neptunus, waarin zich een breede opvatting aan fijne bewerking paarde. De spoed, waarmede Oscar gewerkt had, wreekte zich echter. Toen hij aan de vrouwelijke figuur beginnen wilde, was het of alle scheppingskracht hem begeven had; het eene ontwerp na het andere vernietigde hij ook weer. De kunstenaar zag in dat hij rust noodig had en besloot, daar de Juli warmte drukkend begon te worden in de eeuwige stad, eenigen tijd naar Albano te gaan. Maar hij vond geen rust, want de gedachte aan zijn werk plaagde hem ook daar, en reeds na acht dagen keerde hij naar het nu zoo stille Kome terug. Den dag na zijn terugkomst ging hij uit om een vrouwelijk model te zoeken. In dien tijd kwamen de meisjes uit den omtrek nog aan de trappen, die van de kerk Trinita de Monti naar de Spaansche markt voert, bijeen, om in hun Zondagsdos op een huurder te wachten. Oscar was te vroeg gegaan en vond nog niemand; doch het toeval was hem gunstig. Toen hij de Piazza di Spagna overging, moest hij een oogenblik wachten, omdat de markt juist uit de fontein van Bernini besproeid werd. Daar zag hij eensklaps een jong meisje, dat met de schoenen in de hand en den rok hoog opgelicht, haastig de trappen der fontein trachtte te bereiken. Haar roode lint, de kralen om haar hals en het witte doekje deden haar kennen als een bewoonster van Tivoli. Haar houding ei gestalte waren zoo bekoorlijk, dat de kun stenaar haar met de oogen volgde; en toei zij bij het opgaan der trappen een fijngevormt voetje vertoonde, kwam Oscar op de gedachte het meisje te vragen, of zij zijn model wildt wezen. Snel ging hij op haar af, om haar aai te spreken; zij wendde juist het hoofd om, entoei zag hij een gezichtje zoo Hef, zoo echtßomeinsch en zoo vol jeugdige frischheid, en een paai zwarte oogen zagen hem zoo vriendelijk aan dat hij een oogenblik sprakeloos bleef staan „Wilt gij model voor mij wezen?" vroeghi eindelijk. „Waarom niet, mijnheer?" was haar weder vraag. „Kunt gij misschien vandaag nog komen?' „Zeker, dadelijk zelfs, ik ben juist daarvooi naar de stad gekomen en heb de goede Maagc gebeden, dat zij mij iets mocht laten nen. Zij heeft mij verhoord en zal zien, dal ik niet ondankbaar ben." Oscars oog rustte welgevallig op de spreekster; die welluidende stem trof hem. „Hoe wilt gij de Heilige Maagd danken ?' vroeg hij glimlachende. „Wel, ik zal haar een waskaars geven, dat doet haar en het kindje stellig genoegen," antwoordde zij ernstig. „Dat is te zeggen, als ik geld heb, want nu bezit ik geen enkelen Bajocco."' „Gij zult van mij geld voor meerdere kaarj sen hebben. Dus, gij komt vandaag nog?" „Ik kom. Mijnheer is zeer vriendelijk tegen mij. Duizendmaal dank! Mag ik nu reeds met den Signore medegaan?" „Natuurlijk," zeide Oscar. Het meisje lichtte haar rok weer voorzichtig op, nam haar schoenen en een pakje in de hand en ging met vaste schreden en trotsche houding naast den beeldhouwer. Terwijl zij het plein overstaken en langs de via de Fontanella naar Oscar's huis wandelden, verhaalde zij hem, dat hare Mamma reeds lang dood was, en Babbo steeds dronk en haar dan altijd sloeg. Zij had al lang een man kunnen hebben, hoewel zij nog geen vijftien jaar oud was, maar zij had nog niet willen trouwen. Dat alles verhaalde zij met den grootsten ernst en Oscar verwonderde zich, dat hetge-1 praat hem niet verveelde. Eindelijk kwam het paar te huis, en vol eerbied sloeg het meisje een kruis, want boven de deur was een crucifix aangebracht met het ondersrhrift Rispetate croce. De beeldhouwer opende zijn atelier, waarin het heerlijk koel was en liet het meisje binnengaan. De ruime kamer was niet kostbaar maar smaakvol ingericht, en een klein gedeelte, door een gordijn van de werkkamer afgescheiden, was in een gezellig verblijf veranderd. Het meisje was vrijmoedig binnengetreden en keek nu rustig rond; toen wendde zij zich tot Oscar en zeide met het hoofd knikkende: j „Het is hier zeer schoon." Van beeld tot beeld ; gaande, vroeg zij nu dit, dan dat met kin- I derljjke vrijmoedigheid, en of hij ook eenige t van de vele beelden gemaakt had, die in heft' ■ Vaticaan stonden. : De kunstenaar had andermaal gelegenheid ' zich te verwonderen, dat hij niet ongeduldig • werd; hij verklaarde het meisje de groepen en vond behagen in haar kinderlijke verbazing i en bracht haar ten laatste in zijn „gedaehten; hoek", zooals hij het afgesloten deel zijner kamer noemde. i „Hoe schoon!" riep zij uit; zij betastte het tapijt, bewonderde de tafel en de stoelen met i gedraaide pooten en het hoekkastje, waarop ■ schotels en vazen en bovenaan ook een vrouwelijk borstbeeld stond. Toen zij dat zag, staarde i zij een oogenblik Oscar aan en riep toen plotseling levendig: „Ach, dat is zeker demoeder van mijnheer!" Oscar knikte. „Zij was zeker ziek, daar zij zoo treurig ziet?" „Ja, erg ziekt" zeide de kunstenaar met stillen ernst. „Is zij het nog ?" vroeg de kleine verder. „Neen, zij is dood." „Ach, dat is treurig! Zij was zeker goed." Medelijdend zag zij naar Oscar, (Re alle droeve gedachten, welke bij hem opkwamen, zocht te verdrijven. „Hoe heet gij ?" vroeg hij, om op een ander' onderwerp te komen. „Ik vergat geheel daarnaar te vragen." „Dat doet er niet toe," zeide het meisje lachende. „Ik heet Tonina, ook wel de kleine, i Ik ben echter zoo klein niet, ik ben bijna zoogroot als gij." En zij ging dicht naast hem staan, om; zich met bem te meten; toen legde zij haar. pakje op tafel, doch onmiddellijk nam zij het, weer weg om het op den grond te leggen. (Wordt vervolgd.) ---