De plechtigheden te Luxemburg. Zoo even, ten ongeveer 9 ure in den avond, ben ik van het slot Walferdange teruggekeerd, waar ik de plechtige inzegening van het lijk heb bijgewoond. In de straten heerscht eene ongewone drukte. Aan alle huizen is men bezig de gevels met rouwdraperieën, zwarte oriflammes en zwart-witte kransen te behangen. Het schijnt wel alsof de particulieren in dezen de officiëele decoratiën willen overvleugelen. De plechtigheid te Walferdange, waarvoor Prinses Hendrik persoonlijk alle schikkingen had genomen, was even eenvoudig als verheven en het is te betreuren, dat de ruimte te klein was om nog anderen toe te laten dan de Vorstelijke personen, eénige hooggeplaatste autoriteiten, zij, die de plechtigheid hadden geregeld, en eenige bevoorrechte journalisten. Ik zou hebben gewenscht, dat het geheele Luxemburgsche volk in dit plechtige oogenblik rondom het stoffelijk overschot van Prins Hendrik, den Goede, zooals het volk hem noemt, vereenigd had gestaan, dankende voor acht en twintigjarige opofferende, onvermoeide werkzaamheid ten bate van het Groothertogdom, vereenigd in innig gebed tot den Koning des Heelals, om het land Luxemburg, overeenkomstig de vurige wenschen van den overledene, vrij en gelukkig, nauw verbonden met het huis Oranje-Nassau, altijd te beschermen. Het begin der plechtigheid was tegen 7 uren vastgesteld. Voor dien tijd hadden zich in de salons van het slot de genoodigden vereenigd en ik kan niet nalaten even te wijzen op het contrast, dat naast die schitterende uniformen en staatsgewaden, de boeren-kleeding van tal van inwoners van "Walferdange maakte, waarvan de mannen in Zondagschen kiel, de vrouwen met witte huive waren verschonen, om de ceremonie bij te wonen en die dan dood van Prins Hendrik beschouwen als li ' einde van hun gelukkigen toestand, ofschoon ten onrechte, want nog leeft het huis Oranje! In het bijzonder merkte ik op, uit België: do heeren Van Damme, gouverneur en Vyou, commandant der provincie Luxemburg; uit Duitschland: de heeren graaf Van Reit;; stein, regeerings-president teMetz, graaf Van Schwerin, generaal-commandant aldaar, den g ïeraal luitenant v. Voyna, militair gouverneur aldaar en den brigade-generaal v. Wiebe, ev neens in garnizoen te Metz, wiens aanwezigiu id bij deze vaderlandsche demonstratie te meer op prijs werd gesteld, omdat zijn vader indertijd in Luxemburg in garnizoen had gelegen. Verder waren aanwezig de hofmaa schalk von Gemmingen, speciaal gezant van den Groothertog van Baden, baron v. Doll, speciaal gezant van den hertog ven Saksen-Altenburg, de heer von Wedell, kamerheer van den Groothertog van Saksen-Weimar en de Obe Landforstmeister van Elzas-Lotharingen. De Regeeringspresident van Trier, (io heer v. Wolf, zal eerst morgen bij de plechtighede" tegenwoordig zijn. Tal van dames waren aanwezig, waarvan ik met name noem: Gravin v. Schlieffen, hofdame en opvoedster van Prinses Marie, de opperhofmeesteres der Prinses, barones van Hall, de Luxeniburgsche opper-hofmeesteres barones v. Blochausen, gemalin van den Minister van staat, president der regeering van het Groothertogdom en mevrouw Descaton, gemalin van den vice-president van de Kamer van afgevaardigden. Voorts nog de dames de Roebé, Salentiny, Ch. Collart geboren d'Anethan, Julles Collart geboren van Scherff, Majecus en de gemalinnen van vele afgevaardigden, hooge ambtenaren en burgers. Alle Luxemburgsche dames legden kransen op de kist. De leden der Regeering, de heer Garais, burgemeester der stad Luxemburg en president van den Raad van State, Jonas, medelid van den Raad van State en Luxemburgsch zaakgelastigde te Parijs, Jurion, Mersch—Faber, G. Ulveling, leden van den Raad van State, du Barry, inspecteur der spoorwegen van Elzas—Lotharingen, van Damme, Belgisch Generaal-consul in Luxemburg, Ch. Simons en A. Brassen, afgevaardigde, E. Fischer, schepen, alsmede onderscheidene andere voorname personen waren aanwezig, alsmedo het Protestantsche consistorie. Ternauwernood had de klok zeven uro geslagen of de heer Holmberg de Beckfeldt, kamerheer van Z. M. den Koning-Groothertog, opende eene op de salons uitkomende vleugeldeur en daar verscheen H. K. H. prinses Hendrik aan den arm van Haren vader prins Frederik Karei van Pruisen in militaire uniform, gevolgd door den hofstoet. De vorstelijke personen traden de lijkenkamer waar zij met hun gevolg plaats namen. Ver-' volgens werd een koraalgezang aangeheven, dafc prachtig werd "uitgevoerd en waarbij eenige Luxemburgsche dames medewerkten. Na afloop "van het gezang hield de geestelijke Dr. Neumiirker de lijkrede. Zooals ik TJ reeds telegraphisch meldde, had hij tot tekst zijner rede gekozen het 13de vers van hefr 14de Hoofdstuk der Openbaring van Johannes, luidende: „En ik hoorde eene stem uit den Hemel, die tot ons zeide: Schrijf, zalig zijn de dooden, die in den Heere sterven, van nu aan. Ja, zegt de geest opdat zij rusten mogen van hunnen arbeid, en hunne werken volgen met hen." Op welsprekende wijze schetste de redenaar den levensloop van wijlen Prins Hendrik en stelde hem voor oogen zooals hij inderdaad was geweest, namelijk als den edelsten der prinsen, die door twee landen wordt beweend, Nederland en Luxemburg; ials een teeder echtgenoot met een warm '' hart, als den hoogen en machtigen beschermer van kunsten en wetenschappen en van den arbeid, vooral van den landbouw, als den ■weldoener van armen en ongelukkigen. Ja, -dat was het beeld van onzen Prins Hendrik; hij was geheel zooals de geestelijke hem ons beschreef; zóó hebben wij hem gekend, bewonderd, bemind en vereerd. Na de rede werd nog een koraalgezang ten gehoore gebracht en vervolgens een gebed uitgesproken, waarna de ceremonie was afgeloopen. ■ Smartelijk aangedaan verhief zich de prinses en verliet aan den arm van haar vader de zaal. Den aanwezigen werd thans toegestaan de Sijkkist te naderen en het was treffend te zien hoe bont dooreen de kiel en het hofkleed, de eenvoudige witte huive en rijkgegarneerde dameshoed zich heen en weder bewogen. Allen behooren tot het Luxemburgsche volk; allen waren den geliefden doode even na. Het aantal vereenigingen die zich voor den plechtigen lijkstoet reeds hebben aangemeld en waarover ik u in mijn laatsten brief berichtte, ;ds tot 80 gestegen. De Prinses heeft aan een hier wonend kunstenaar, den heer Albert Wünsch van Diekirch opgedragen, bronzen ' herinnerings-medailles te vervaardigen, op de eene zijde waarvan het borstbeeld van Z. K. H. Prins Hendrik moet prijken, terwijl op het andere het staatswapen van Luxemburg moet staan. Elke vereeniging zal met eene zoodanige medaille vereerd worden. Men deelt mij zooeven mede, dat Z. ,K. H. de graaf van Vlaanderen heden nacht met den sneltrein Brusel—Basel incognito in Luxemburg zal komen. Ik geef u de tijding zooals ik haar ontving; met de bevestiging er van moet ik tot morgen wachten, daar genoemde trein eerst ' na middernacht aankomt. 22 Januari. Te 8 uren des morgens reeds nam de drukte in de straten een aanvang; van oogenblik tot oogenblik wies de golvende menschenmassa ! aan; iedere trein — en er was voor gezorgd dat verschillende extra-treinen liepen — bracht honderden gasten aan uit alle oorden des lands en uit de grensdistricten van Pruisen, Elzas- Lotharingen, Frankrijk en België. Reeds vroeg in den morgen kwamen tal van reizigers van het spoorweg-station, vreemdelingen en landslieden in allerlei ldeederdrachten, grijsaards, ' mannen, vrouwen, meisjes en kinderen, alsmede 'corporatiën en Luxemburgsche muziekgezel! schappen met omfloersde vaandels en standaarden aan de spits. Nooit te voren zag Luxemburg eene zoo groote menigte menschen binnen haar muren. Tegen 11 uren begaf zich een detachement ■van de Luxemburgsche en van de Ettelbrücker schuttersgenootschappen in volle uniform, met buks en hartsvanger, naar het Centraal spoorwegstation om de vreemde vereenigingen te ontvangen en ze een eeregeleidenaardestadte geven. Het gezicht van die scharen met hunne omfloersde vaandels en zwijgende instrumenten vormde een treurig contrast met de too'neelen van voor eenige maanden, toen Luxemburg den dierbaren Prins aan de zijde van zijn jeugdige gemalin juichend en ju belena begroette. Indrukwekkend en toch eenvoudig had men het spoorwegstation, onder de leiding van den inspecteur Du Barry, gedecoreerd. De wachtkamers eerste en tweede klasse waren tot ehapelle ardente ingericht. De ruime lokalen waren met zwart fluweel, waarop verschillende figuren en sterren in zilver, versierd en met zware, eveneens met zilver gegarneerde draperiën behangen. In de vier hoeken zag men de Nederlandsche en Luxemburgsche wapenschilden onder tropeeën van tal van waskaarsen, (terwijl op den noordelijken wand, onder een troonhemel, een groot zilveren kruis prijkte, waarop de datum van den sterfdag: 13 Januari 1879. In het midden van de zaal bevond zich eene galerij, die, eveneens met zware, fluweelen, met zilver versierde en door middel van zilveren haken opgenomen draperiën behangen is, en waarin het lijk komt te staan. De Cliapelle ardente is een wa*r meesterstuk •en door eene Brusselsche firma ingericht. Ik heb de begrafenisoptochten gezien van vorstelijke personen in alle hoofdsteden van Europa, te Parijs, te Berlijn, te Miincheil, le i Brussel, waarbij de rijkdom der ïfijkste landden en familiën voor decoratiën beschikbaar -was gesteld; maar nooit, in geen enkel land, szag ik zóóveel van de zijde der particulieren 'tot stand brengen als te Luxemburg. De Rue de PArsenal en andere straten gelijken één zee van rouwvlaggen en rouwdraperiën. Onafgebroken is de rij van zwart-witte kransen •en slingers, afgewisseld door omfloersde nationale wapens, zilveren H's en emblema's. En alles lis zoo indrukwekkend, spreekt eene zoo roerende taal tot het gemoed! Men gevoelt het, dat de cfömonstratie geheel nit het hart voortkomt, ."want.... ze spreekt tot hot hart. Het paleis van den Prins, waar de stoet | voorbij trekt, is geheel met draperiën, van gotfden franjes en in goud geborduurde IS's voorzien, behangen. Bijzonderheden betreffende de baHdaqums op de kruispunten enz., kan ik thans', reeds mijn vorig schrijven er over handelde, met stilzwegen voorbijgaan. ©aar waar de Riwle la-ijteiM de Place Guillaume uitkomt, tegenover het Paleis, was een prachtige sarcophaag opgesteld, 12 trappen boven den beganen grond, waarop, zooals ik u reeds mededeelde, de purperen met hermelijn versierde mantel en de kroon zijn nedergelegd. Rondom de sarcophaag stegen uit twaalf antieke wierookvaten welriekende dampen omhoog, die het monument omhulden. Van daar tot het station over het viaduct, was alles versierd en met emblema's voorzien. In alle straten brandden de omfloersde gaslantarens, die een dof licht verspreidden en een eigenaardigen toon gaven aan de omgeving^ Het officiëele programma voor den stoet heb ik u enkele dagen geleden reeds medegedeeld, en het Rotterdamscli Nieuwsblad heeft het in extensq gepubliceerd. Het is zorgvuldig opgevolgd,, de voorgeschreven orde is geheel behouden en alles liep uitstekend af. Eene breedvoerige be-- schrijving is eigenlijk thans overbodig. Opmerking verdient echter nog, dat een detachement ambtenaren van de Duitsche houtvesterij uit Elzas-Lotharingen en alle beambten van den generalen dienst der spoorwegen in Elzas-Lotharingen, in uniform aan den stoet deelnamen. Bijzondere vermelding verdient voorts nog de deputatie van de Luxemburgers uit Parijs, wier schrijven aan het comité reeds door u werd medegedeeld. De leden der deputatie hadden een in den volsten zin des woords vorstelijken krans medegebracht, die vóór den lijkwagen werd gedragen. Hij is ongeveer 1 M. 20 centimeter bij 80 centimeter groot, bestaat geheel uit zwarte en witte paarlen. Op den binnensten, het medaillon omgevenden rand, leest men in witte letters de woorden: VA notre regretté Prince Henri 'le Bien-Aimê, les Luxembourgeois h Paris." Het medaillon prijkt met een bouquet van rozen met groene bladeren. De bladeren zijn uit paarlen, de rozen, naar het schijnt, uit was gevormd en gelijken volkomen op de natuurlijke. Zulke bewijzen vun aanhankelijkheid zijn zeker geschikt om de nagedachtenis van een Prins te eeren! Zooeven is de lijkkist plechtig in de Chapelle ardente in het station nedergezet. Het [gedrang der menigte neemt toe. Het défilé rondom de kist neemt een aanvang. De schuti tersvereenigen van Luxemburg en Ettelbrück vormen met de officieren van het korps jagers de eerewacht. --- Binnenland. BOTTERDAM 23 Januari. „Zie op de velen die het minder goed hebben dan gij, en wees dankbaar," zoo luidt de spreuk van den dag op den Scheurkalender boven onze schrijftafel, een les voorwaar, die nu en dan wel eens in herinnering mag worden gebracht. Ontevredenheid met hetgeen men heeft en is, schijnt wel een karaktertrek van onzen tijd, ook al tengevolge van den steeds meerderen vooruitgang en hooger ontwikkeling. leder leert tegenwoordig genoegens en genietingen kennen, die inden regel boven zijn bereik liggen; het leven biedt tal van gemakken, gerieflijkheden enz. aan, die velen zich niot kunnen veroorloven, wat hen tot ontevredenheid stemt. De meer door de fortuin begunstigden worden benijd door hen, die min, der met aardsche middelen gezegend, veel moeten missen van hetgeen zij zoo gaarne zonden hebben of genieten. In zulke gevallen [is het goed er op te worden gewezen hoevelen er zijn, die nog veel minder van de heerlijk' heden des levens kunnen profiteeren, zich met ;nog veel minder moeten behelpen, ook bij harden arbeid zich ternauwernood eenige uitspanning kunnen veroorloven en toch tevreden zijn met hun lot. En toch zou het niet goed zijn, indien ieder maar berustte in hetgeen hij heeft gedaan en verkregen. Daardoor zou de groote prikkel om verder te werken, naar meer te streven ontbreken en de menschheid, in plaats van jtot meer ontwikkeling en vooruitgang te geraken, zou weldra stilstaan en achteruitgaan. leders plicht roept en dringt hem naar meer en hooger voor zich en zijn gezin. leder in zijn werkkring, beroep, bedrijf, moet jagen naar vooruitgang; als de zucht om verder te komen geheel wordt uitgebluscht, is het gedaan met de werkkracht en den werklust; het streven naar iets meers en beters eindigt eerst met het leven. Er wordt dikwijls over geklaagd, dat minderen niet voldaan zijn in hun stand en vooruit willen. Dit is een geluk voor de maatschappij; zonder dat zou zij niet vooruitgaan; daardoor wordt de energie van de verschillende klassen en der individuen steeds geprikkeld, de strijd des levens, die niet mag stilstaan, aangewakkerd. Dat eervolle en prijzenswaardige streven wordt echter ontsierd en verlamd door ontevredenheid. Indien iemand getrouw en ijverig zijn plicht vervult; voor zich en de zijnen streeft, naar meer welvaart en vooruitgang; zooveel in hem is het algemeen belang bevordert, dan mag en moet hij tevreden zijn met hetgeen hij verwerft of tot stand brengt, in de overtuiging, dat het meerdere zijne krachten te boven gaat. Door ontevredenheid zou hij den lust en den moed verliezen, om verder te werken. leder, wie hij ook zij, streve naar het hoogere, met dankbare waardeering van hetgeen hij heeft bereikt. Slechts zij, die niets deden en niets doen, die geen lust in iets hebben en onproductieve verbruikers zijn, hebben recht tot ontevredenheid 0p... zich zeiven. Z. M. de Koning heeft, naar men aan de jbid. Lux. mededeelt, het kasteel van Walferdange ter beschikking gesteld van H. K. H. Prinses Hendrik, om er, zoolang zij dat mocht verlangen, haar verblijf te vestigen. De zeeofficieren, die tegenwoordig zullen zijn bij de plechtige teraardebestelling van het stoffelijk overschot van Z. K. H, Prins Hendrik der Nederlanden, admiraal van de vloot, moeten zich daartoe op Zaterdag den 25sten dezer, des voormiddags vóór 11 uur, bevinden in de Nieuwe Kerk te Delft, waar hun de door hen in te nemen plaatsen zullen worden aangewezen. De vice-admiraal Pels Rijcken, van Breda, is heden vertrokken, ten einde op uitnoodiging des Konings, Z. M. naar de grenzen te vergezellen tot ontvangst van het lijk van Prins Hendrik. Naar wij vernemen is, doorhetvele ijs in de rivier de Maas, de dienst der verschillende rivier stoombooten naar boven, gestaakt. Ook B. en W. van Amsterdam hebben besloten, dat Zaterdag a. s. aldaar geen beurs zal worden gehouden. Uit Amsterdam wordt ons gemeld, dat zoolang Gedeputeerde Staten van Noord- Holland bezwaar maken, het aangaan van eene nieuwe leening voor de gemeente Amsterdam goed te keuren, zullen in die gemeente geen nieuwe openbare werken worden aangevangen. Aan de Kamers van Koophandel en Fabrieken te Amsterdam, Rotterdam, sGravenhage, Dordrecht, Schiedam, Middelburg, Vlissingen, Groningen, Leeuwarden, Ilarlingen, en de Twentsche vereeniging ter bevordering van nijverheid en handel, is gezonden het bericht omtrent den handel en de scheepvaart in het Britsche Koninkrijk, over de maand December 1878. Yan het etablissement „Fop Smit" der heeren L. Smit & Zoon te Kinderdijk, liep gisteren met goed gevolg te water de schroefstoomboot Leerdam, bestemd voor den dienst tusschen Leerdam en Botterdam en gebouwd voor rekening van den heer Quakernaat van Spijk te Gorinchem. De machine wordt vervaardigd in de fabriek van de heeren Diepeveen, Leis & Smit te Kinderdijk. Dinsdag is in eene te Arnhem gehouden vergadering het verschil tusschen de Rheinische Eisenb. Gesellschaft, de Nijmeegsche Spoorweg-Maatschappij en dé Exploitatie Maatschappij van Staatsspoorwegen tot genoegen van alle partijen geregeld. Een gedeelte nl. van (le baan, die van het station Nijmegen naar clo nieuwe Haven voert, en aan beide eerstgenoemde maatschappijen behoort, wordt doorsneden door de aardenbaan voor de lijn Arnhem—Nijmegen, en moest daarom worden onteigend. Tot heden kon men tot geen vergelijk komen. Thans echter zijn gelukkig alle bezwaren uit den weg geruimd, en valt het niet meer te betwijfelen, of deze lijn zal op 15 Mei a. s. kunnen worden geopend. Het district „Leerdam en omstreken" der vereeniging Éigen Huif is ontbonden, en de in kas zijnde gelden onder de leden verdeeld. De kadet der artillerie van het Iste studiejaar, F. A. J. Pippenghegen, is op zijn verzoek bij de cavalerie overgeplaatst. Bij de herstemming voor twee leden van den gemeenteïaad te Kampen is de heer Oudendijk gekozen; voor de andere vacature had de heer Stoel 298 en de heer Ruys 297 stemmen verkregen. Daar echter een persoon, die geen kiezer was, onder den naam van een 'kiesgerechtigde aan de stemming heeft deelgenomen, moest men aannemen dat het getal stemmen gelijk staat. Het stembureau heeft daarop besloten den heer Stoel tot lid van den gemeenteraad toe te laten, daar volgens de gemeentewet bij staking van stemmen de oudste in jaren gekozen is. Door wijlen den heer C. Vermeulen Cz., te Oosterhout, is aan het gast-of ziekenhuis aldaar, eene som van f 1000 vermaakt, en een bedrag van f 500 aan het in die gemeente bestaande parochiaal armbestuur, van den H. Johannes den Dooper. Uit Zwolle schrijft men: Men heeft bericht, dat de verschillende stoomboofcen der firma W. Meeter & Co., bij open water weder in dienst zouden komen. Wij kunnen daarentegen met zekerheid meedeelen, dat de verschillende concessiën voor de stoombootvaart, vroeger verleend aan den nu gefailleerden W. Meeter, door den Minister van Waterstaat zijn ingetrokken. Naar het Vad. verneemt, is de sehrijver van een der door de Rotterdamsche afdeeling van het Nederlanctsch Tooneelverbond bokroonde en ter opvoering bestemde stukken, de heer G. J. Kolff, te 's Gravenhage. In de bouwstreken van Friesland, is het tegenwoordig voor den arbeidsman ongunstig gesteld. Het vlas, dat daar doorgaans aan velen in den winter werk geeft, is dit jaar zóó slecht uitgevallen, dat er op verre na niet genoeg in voorraad is, om aan allen werk te verschaffen, hetgeen weer tengevolge heeft, dat slechts lage loonen worden gegeven. Wanneer men nu nagaat, dat er plattelandsgemeenten zijn, waar f 27,000, ja ƒ 31,000 subsidie aan de armbesturen wordt verstrekt, dan behoeft het waarlijk geen betoog, dat men hier onder zware lasten gebukt gaat. Volgens het Nbl. v. d. Boehli. is bij de firma Joh. Noman & Zoon te Zaltbommel een belangrijk boek ter perse en wel van de hand van den gepensionneerden luitenant-generaal J. van Swieten, dat getiteld zal zijn: De tcaarheid over onze vestiging in AtjeTi. --- Feuilleton. „IK LEEF!" Roman Tan MARIE COLBAN. (Vervolg). 20) Sprak hij over den nieuweren tijd dan was liet om er de gevaren van in het licht te stellen. Inplaats van de grande dame van vroeger, had men nu modedames, die geen romans schrijven, maar romans lezen. En zoo iijn, wist de geslepen advocaat het leven deitegenwoordige dames te schetsen, dat hij diepen indruk maakte, alleen niet op hem, voor wien hij sprak. Mira slechts vervulde het leven, dat zij totnogtoe geleid had, met angst en schrik. Haar vader, die den professor somber zwijgend had aangehoord, sprak nu en bewees, hoe weinig hij overtuigd was. Hij werken zijner dochter niet achter de glazen der winkels op de boulevards ten koop te zien liggen. Wel hadden de dames vroeger ook geschreven ; wie kende niet de brieven van Mevrouw de Sevigné? maar haar werken kwamen slechts onder de oogen harer vrienden, van koop en verkoop was nooit sprake geweest; toen waren er nog geen recensenten en dagbladschrijvers, ten minste niet voor haar. — Nu was schrijven, een handelszaak geworden, waartoe zijn schoonzoon, de markies, nooit zjjne toestemming zou geven. Mira wilde antwoorden, maar de professor voorkwam haar. De markies wiMe zich aan de staatkunde wijden, hij ion eï slechts bij; winnen, als zijn vrouw hare talenten ontwik-' kelde. De jonge markiezin wenseftfd gegfi bekendheid en niets was makSfesSet te vermgr' den. De naam van de hertogin de Beauvais was nauwelijks genoemd en toch had zij een groot deel van haar tijd in de Parijsclie bibliotheken doorgebracht. Zij was een zeer geachte vrouw, de ware grande dame; haar echtgenoot zou stellig met niemand in Frankrijk hebben willen ruilen. De graaf had voor die opmerking slechts i een ongeloovig lachje en een paar ontwijkende > woorden. ' Mira, wier geduld niet groot was, werd boos. i „Yader!" riep zij uit, „ik zie het, ik weet ) het, mijn werken staat u tegen! Het is niet mijn * schuld, dat gij hier zij t! Ik had gehoopt, het altijd ■ geheim te kunnen houden, om uwentwil * en ook om Baoul. Maar nu gij tegen mijn zin toch gekomen zijt, nu moogt gij dit huis niet ■ verlaten, zonder uwe toestemming te geven tot dat, wat uwe dochter gelukkig maakt, • anders sta ik niet voor de gevolgen in!" i De oude onderdrukt de harde woorden, die hem reeds op de lippen zweven, en zegt rustig : „Het is hier niet de plaats, om daarover te spreken en ik moet u wel om versehooning' ■ vragen, mevrouw, dat ik zoo in een vreemd ' huis gedrongen ben." i . »Ja, vader, hier is wel de plaats! En dit 1 is geen vreemd huis!" riep Mira. „Dit zijn i mijne vrienden! Hun dank ik het, dat ik een , ander mensch geworden ben. Hier is niet de 1 plaats, zegt gij! Waar zou dan de plaats zijn ? ■ In uw huis? Daar komen de gevaarlijke gei dachten weer. Hier verdwijnen zij. Dat is geen goede, geen verstandige vader, die zijn dochter tegenwerkt en hen niet eert, die zij i als hare weldoeners beschouwt!" ii Doodelijke stilte heerschte in het vertrek. Allen waren verschrikt. De eene over dat wat zij, gezegd had, de anderen over dat, wat • sii hadden moeten hooren. 1 De professors vrouw hernam het earst het woord. „Zulke woorden hadden nooit onder dit dak 11 moeten gehoord worden," zeide zij. „Waarom l zijt gij hier gekomen en hebt den stillen vrede van ons huis verstoord?" Mira begreep, dat zij te ver gegaan was. „Vader!" riep zij uit, „wees niet boos op mij en nog minder op deze mensehen! Wat ik voor hen gevoel is eerbied, en daarmede, gij weet het, is uwe dochter niet kwistig. Ik ben de schuldige. Ik vergat tegen wien ik sprak, wat ! gij altijd voor mij geweest zijt. Maar het is een gevaarlijk schepsel, waaraan gij het leven gegeven hebt, vader! Keeds als kind was ik onhandelbaar, dat zult gij niet vergeten hebben, zoomin als men het in het klooster vergeten heeft! Al het verbodene lokte mij. Eiken Zondag kwam ik thuis. En wat, denkt gij, dat ik daar zocht? Alles was mij onverschillig, zelfs uwe goedheid, als ik niet onder mijn mantel een verboden boek kon meenemen uit de bibliotheek. Gij zult groote oogen zetten, als ! gij hoort, wat mv kind las: Troubadours en minnezangers, Homerus en Corneille, Ossian en Shakespeare!" „Een fraai gezelschap in den zak van een kind!" zeide de vader schimpend. „Gij spot, vader! Gij zoudt niet spotten, als ! gij wist welken indruk die boeken op mij maakten. Ik beschouwde mij zelf als de heldin in, al die werken. Ook ik wilde iets grootsch wezen! j Het scheen mij onmogelijk te wachten, tot ik volwassen zou zijn." De vader maakte een spottende beweging.: Mira vervolgde. „Toen trouwde ik." Hier beefde haar stem en zij zweeg een oogenblik. „Gij wist wel wat gij deedt, toen gij mij dien nieuwen Bayard tot man gaaft. Nooit is iemand hem genaderd, t zonder eerbied voor hem te gevoelen. Ook ik gevoelde dien eerbied, maar het hinderde mij. : Een man, die altijd door, dag en nacht, of i men hem ziet of niet ziet, zijn plicht doet, was i zeker wel de rechte, om uwe wilde dochter te beheerschen. En hij beheerschte mij ook; , maar ik wilde niet beheerscht worden, niet door hem! Hij geleek op geen mijner helden, 1 hjj kon dus niet mijn held, mijn afgod worden!" De vader maakte eene ongeduldige beweging. Het is niet onmogelijk, dat de vrome wensch bij hem opkwam, dat zijn schoonzoon zijne dochter mocht beheerscht hebben, zooals men een wild ros beheerscht; maar rustig sprak hij: „Om op het land gelukkig te leven, moet men groote deugden bezitten. Raoul heeft die deugden." „En ik haatte haar, vader, omdat zij hem van mij aftrokken! Ik haatte ook het landleven! Weet gij ook, wat het zeggen wil, niet in zijne sfeer te zijn? ledere plant moet zijn eigen grond hebben; verteert van verveling ontvluchtte ik naar Parijs en wierp mij in een zee van verstrooiingen. Niets hielp. Ik bedacht de grootste dwaasheden, beging de dolste streken, maakte schulden ..." „Schulden!" riep de oude. „Mijne dochter, j eene geboren Alba, heeft schulden J" „Er was iemand, die ze altijd betalen wilde, en zij zijn betaald." „Door wien?" „Door mijne moeder." Hij herademt. Toch blijft er nog een rimpel op zijn voorhoofd: zijne vrouw Bewijst hem nooit vertrouwen. Welke ontberingen heeft zij zich getroost, om Mira's schulden te betalen ? „Waarom maaktet gij schulden? Br was toch voor gezorgd, dat gij geld genoeg hadt, om in al uwe behoeften te voorzien." „Behoeften zijn zeer rekbaar, vader! Nu, eens had ik geen diamanten genoeg, dan weer waren mijne kanten uit de mode! En ik kon. toch geen paard berijden, dat niet den eerstenl prijs gewonnen had! Ik kon toch niet tweemaal een zelfde japon dragen! Ik moest' natuurlijk ook spelen...." „Moest gij spelen... gij ... gij ..." De woorden „slechte deern" werden niet gesproken, maar stonden duidelijk op zijn gezicht te lezen. „En had het mij nog maar genoegen ge-i geven; maar het winnen verwekte mijn tegenzin en verliezen was mij onverschillig. Kortom, ik verveelde mij. Op geoorloofde en onge-j oorloofde wegen zocht ik iets, waarin ik belang kon stellen, iets waarvoor ik leven kou; en nu ik het gevonden heb, nu ik een toekomst in mij gevoel, nu ik de traliën van mijn kooi gebroken heb, wilt gij, dat ik weer in mijne gevangenis zal terugkeeren. Ik heb den honger gekend, die niet stilt, den dorst, die door niets gelescht wordt; en nu ik mijn eigen voedsel gevonden heb, wilt gij, dat ik weer hongeren en dorsten zal, weer een vruchtboom zal wezen, die slechts bloesems draagt? Bedenk wel, vader, dat ik, sedert mijne gedachten zich met ernstige zaken bezig gehouden hebben, geleerd heb, wat berouw is.' Maar verlaat er u niette zeer op, mijn berouw | is nog niet groot, het kon plotseling weeri verkeeren!" „Berouw. Wat meent gij met uw berouw? Zulke woorden moest uw vader niet behoeven te hooren! Mijn dochter kan niets gedaan hebben, waarover zij berouw moet gevoelen!" Wedeir heerscht stilte. Zelfs Mira schrikt) Tan den ernstigen, gebiedenden tbon waarop) haar vader gesproken had. (Wordt vervoïad.) --- bebicht. Herhaaldelijk ontvingen wij in den laatsten tijd klachten over het lang uitblijven van de beloofde premie: „lïct "Verloren Kind", en drongen daarom bij den schrijver op spoed aan, waarop wij het onderstaande bericht ontvingen: De ondergeteekende geeft aan de Directie van het Botterdamsch Nieuwsblad de verzekering, dat hij aanhoudend bezig is met den Roman „Het Verloren waarvan reeds meer dan driekwart voltooid is en die binnen een kort tijdsverloop het licht zal zien, Dr. jan ten brink. Den Haag, 21 Januari 1879. Na afloop van het thans in ons blad voorkomende feuilleton, zal terstond een aanvang worden gemaakt met de opneming der vertaling van een nieuwen roman van LEWIN SCHÜCKING: „Bas Recht des Lebenden", waarvan het kopierecht door ons is aangekocht; zoodat wy in staat zijn dit werk op te nemen nog vóór het in Duitschland verschijnt ---