NOODIGE VOORZORG. Het behoort tot de eigenaardigheden van ons, Nederlanders, dat wij, bij naderend gevaat, niet gemakkelijk te bewegen zijn om voorzorgen daartegen te nemen; maar dat wij daarentegen, als door onze nalatigheid, de ramp die geweerd had kunnen werden, ons bereikt heeft, als wij door schade en schande wijs zijn geworden, met dubbele kracht het verzuimde trachten in te halen. Wij dempen den put als het kalf verdronken is. Yoor de waarheid van deze bewering, welke thans niet voor de eerste maal wordt uitgesproken, zjjn talrijke bewijzen aan te voeren. Bepalen wij ons voorloopig alleen tot onze nalatigheid ten opzichte van de zorg voor onze gezondheid, en meer bepaald wat het ontwijken cn bestrijden van besmettelijke ziekten betreft. Toen in 1870 de pokken zich in ons land begonnen te verspreiden, zoodat reeds in dat jaar 706 personen aan die ziekte stierven, gaven vele geneeskundigen in den kring, waarin zij verkeerden, en de geneeskundige ambtenaren in het openbaar, den raad om zich door koepokinenting of herhaling daarvan tegen de pokken te beschutten en vooral de inenting van jonge kinderen, welke vele ouders uit traagheid of om andere redenen zoo lang mogelijk plachten uit te stellen, met den meesten spoed te doen plaats hebben. In plaats van aan dien raad onmiddellijk gehoor te geven schijnt men, te oordeelen naar het aantal inentingen in dat jaar, volgens de opgaven, waartoe de geneeskundigen verplicht zijn, eerst nog wat gewacht te hebben. Althans het cijfer dor inentingen bereikte in ' 1870 niet meer dan 64,500, terwijl het inhet jaar te voren 63,400 was geweest. Er was meer dan de waarschuwende stem van den geneesheer noodig om de tragen te wekken. Eerst moesten er meer slachtoffers vallen, het gevaar moest meer nabij komen, men moest treffende gevallen vernemen in zijne naaste omgeving van de moordende kracht van het pokkengif, eer men er toe besloot om op zich zeiven en zijn gezin die onschuldige operatie, welke koepokinentingheet, te doen toepassen. I Welke waren de gevolgen van deze | traagheid? In 1871 stierven er niet 706, maar 15,787 inwoners aan pokken. Dat begon toch wat kras te worden. Nu werden de geneeskundigen bestormd met aanvragen om ingeënt te worden en in 1871 werden 276,800 personen voor de eerste maal ingeënt en daarenboven onderwierpen 175,660 personen zich aan eene herinenting, dus te zamen 452,460, of meer dan zevenmaal zooveel als in 1870. Dat hielp. In 1872 verminderde het aantal overledenen aan pokken tot 3731. Dit was nog veel te veel; maar er waren dan ook nog velen in den lande, wier traagheid nog niet overwomen was en er waren er ook1 niet weinigen, die uit zoogenaamde godsdienstige bezwaren de inenting weigerden, al is er ook menig voorbeeld bekend van zoodanige gemoedsbezwaarden, die in het geheim naar dit middel grepen, omdat zjj door het lijden en den dood van een of meer hunner dierbaarste betrekkingen tot de inenting bekeerd waren, maar het voor hunne geloofsgenooten niet durfden bekennen. Daar het cijfer der inentingen in 1871 zoo verbazend groot was geweest, spreekt het van zelf dat het in 1872 aanmerkelijk dalen moest. Er werden in dat jaar 59,230 personen ingeënt. In 1873 stierven 351 personen aan pokken en werden 133,930 inentingen verricht. Het cijfer van overledenen aan pokken daalde in 1874 tot 130 en er werden 88,200 inentingen verricht. In 1875 was het aantal sterfgevallen aan die ziekte iets grooter, hoofdzakelijk ten gevolge van hare uitbreiding in een deel van Zuid-Holland; het bedroeg 195 en het getal inentingen bereikte een cijfer van 91,730. In 1876 daalde het aantal sterfgevallen aan pokken tot 113 en klom dat der inentingen tot 100,830. Bij de beoordeeling van de medegedeelde cijfers van inentingen moet men in het oog houden, dat in 1873 eene wet is ingevoerd, waarbij het verboden is kinderen in scholen toe te laten wanneer zij niet ingeënt of aan kinderpokken geleden hebben. Daaruit laat zich het grooter aantal inentingen na 1872, dus nadat de epidemie van pokken reeds veel van haar kracht had verloren, verklaren. Maar deze zachte dwang der wet, waartegen indertijd vrij wat misbaar is gemaakt, deed slechts ten deele het doel bereiken. Er werden wel meer kinderen ingeënt tegen den tijd dat zjj naar school moesten, maar inenting beneden het jaar werd nog al te veel verzuimd. De volgende cijfers mogen dit bewijzen. In de zeven jaren van 1870 tot en met 1876 zijn gemiddeld jaarlijks 133,166 kinderen levend ter wereld gekomen. Daarvan stierven in het eerste levensjaar gemiddeld 28038. Trekt men dit cijfer af van de levendgeborenen dan bleven er 105,133 over, die in hun eerste levensjaar hadden behooren ingeënt te worden, of, om een rond getal te nemen 100,000, omdat er enkele kinderen zgn} die wegens zwakte of ongesteldheid voor de inentig op jeugdigen leeftijd minder geschikt worden geacht. Maar dat getal van 100,000 mag zeker als een minimum worden aangenomen. En wat zien wij nu? In 1870 werden ben. den leeft. y. 2j. ingeënt 24,441 kind. » 1871 „ „ „ „ „„ „ „ 50,267 „ „ 1872 „ „ „ „ „„ „ „ 23,900 „ „ 1873 „ „ „ „ „„ „ » 31,841 „ n 1874 „ „ „ n r> n n v 31,248 „ „ 1875 „ „ „ „ „„„ v 31,201 „ „ 1876 „ „ „ „„„„ „ 34,072 » Men lette er op, dat deze opgaven betrekking hebben op kinderen tot den leeftijd van twee jaren en dat op dien leeftijd in ons land niet meer dan een derde der kinderen ingeënt zijn, die in hun eerste levensjaar daarvoor geschikt waren. Alleen onder de kinderen beneden twee jaren zijn er dus van 1870—1876 jaarlijks ten minste 50 a 70,000 geweest, die zoodra de pokken zich epidemisch mochten verbreiden, groot gevaar loopen het slachtoffer van die vreeselijke ziekte te worden. Zou het niet tijd worden dat van staatswege aan cle traagheid van ons volk worde te gemoet gekomeu door een wettelijk voorschrift tot inenting binnen het eerste levensjaar ? Lang zal het wellicht niet meer duren eer de pokken nogmaals haar epidemischen rondgang onder ons volk komen doen. Zorgen wij dat dan niet weder le massacre des innocents, zooals in 1871, ons volk voor een oogenblik met schrik wakker schudde, maar maken wij het vooraf wakker en zorgen wij, dat het wakker blijve, zij het dan ook door middel van zachten dwang. i --- Binnenland. ROTTERDAM 4 Februari. Yoor eene woning stond heden morgen een lijkkoets; een troepje nieuwsgierigen stond er pratende en giegelende omheen, om alles nauwkeurig te kunnen opnemen. Aan op- en aanmerkingen is geen gebrek. De overledene, zijne familie en omstandigheden worden zooveel mogelijk besproken. Op de koelste wijze van de wereld hoort men de pijnlijkste opmerkingen uitbrengen; zelfs de kist en de houding der betrekkingen worden aan een scherpe critiek onderworpen. Een weinig verder stonden drie mannen te kijken: „Kom", zeide de een, „laten we gaan, 'tis maar een doode vent". Welk een koelheid, welk eene onverschilligheid in die houding en taal! Welk een onbegrijpelijke hardvochtigheid tegenover het leed en de rampen van anderen. Wie weet, wat innige banden daar verbroken zijn, wat heete tranen daar zijn gestort, wat bitter leed er wordt gedragen. Wie weet, welk een ramp dat sterfgeval is, een ramp voor het gezin, maarmis[ schien ook voor veel ruimer kring; wellicht ook voor den man, die met koele onverschilligheid spreekt „over dien dooden vent." In eene maatschappij, zoo fijn bewerkt als de tegenwoordige, waarvan het raderwerk zoo scherp in elkander past, en waarin de verschillende klassen, kringen en individuën voortdurend met elkander in aanraking komen en elkander noodig hebben, kan men dikwijls niet beoordeelen, welk een verlies de dood van eenig persoon, dien men ook niet kent, voor de maatschappij kan wezen. Al meent men ook geen medelijden te behoeven te koesteren met anderer lot, omdat men zelf verdriet genoeg heeft; al kent men de zachtere gevoelens niet, die pijnlijk worden aangedaan door den rouw en de droefheid van medemenschen, de onverschilligheid die uit handelingen en woorden als de bovenbedoelde spreekt, is een bewijs, dat ons volk nog geen ilauw begrip heeft van het maatschappelijke leven, van de betrekkingen die het schept, de rechten die het toekent, de verplichtingen ook die het oplegt. Hoe -onbegrijpelijk het voor velen schijnt, hoe twijfelachtig het anderen moge voorkomen, het is een feit, dat de maatschappelijke band, waardoor de individuën worden omslingerd, zoo nauw is, dat men jegens elkander niet onverschillig kan of mag wezen zonder gevaar te loopen daardoor te eenigertijd het geheel of zich zeiven te benadeelen. I De benoeming van denluit.-kolone* De Beer Poortugael tot Minister van Oorlog wordt niet alleen door de geheele liberale pers met toejuiching begroet, maar ook het Dagbl. erkent, dat de onpartijdigheid gebiedt te erkennen, dat de nieuwe Minister niet slechts genoemd mag worden als een der uitstekendste officieren van het Nederlandsche leger, maar dat hij door zijn loopbaan in de gelegenheid is geweest, in bijna alle takken van den militairen dienst practische ervaring op te doen. Jammer echter, dat de nieuwe Minister door ,een, naar het schijnt, ernstige ongesteldheid 1 verhinderd wordt zijn belangrijke, maar moeielijke taak direct op te vatten. De Staats|courant van heden bevat nl. het volgende Kon. besluit: Bij Kon. besluit is, met ingang van 1 Febr., met het tijdelijk beheer van het Dep. van Oorlog, zoolang de bij Kon. besluit van 1 Febr. benoemde Minister door ongesteldheid verhinderd wordt zijn functiën te aanvaarden, belast je Minister van Marine, jhr. H. O. Wichers. De Rotterdamsche Tooneelliefhebbers vereeniging Olympig,, die een brief van rouwbeklag aan Z. M. den Koning had gezonden, heeft namens Z. M. een missive van dankbetuiging ontvangen voor haar deelneming in het smartelijk verlies, door den Koning geleden. De heeren Jos. F. Yan der Griendt, te 's-Bosch en A. Timmertrans, te Roermond, hebben aan den Minister van Waterstaat vergunning gevraagd tot den aanleg en de exploi» tatie van een spoorweg van Haelen, als station van de lijn „Antwerpen—Gladbach", naar Maeseyck, voor zoover daarin het Nederlandsch grondgebied betrokken is. Behalve dat deze lijn een aantal Nederlandsche dorpen aan het groote spoorwegnet in Nederland, België en Duitschland zou aansluiten, zou zij, volgens de N. Rott. Cour., eene aanmerkelijke verkorting in de spoorwegverbinding van Roermond naar Charleroi en dientengevolge in de lijn Hamburg—Parijs teweeg brengen. Immers, wanneer men den weg volgt, die thans het vervoer van Roermond over Maastricht, Luik, Namen naar Charleroi doorloopt, zal men bevinden, dat de spoorweg Roermond, Haelen, Maeseyck, Hasselt, Landen, Gembloux, Charleroi in lengte 18 kilometer minder bedraagt dan de eerstgenoemde. Deze verkorting zou de vracht van een waggou steenkolen van 10,000 kilo over den afstand van Roermond naar Charleroi met f 5 doen verminderen. Voorts zou door deze lijn het geheele Noorden en Oosten van ons land, zoodra de lijn Nijmegen—Yenlo zal gereed zijn, eene kortere gemeenschap met België en Frankrijk verkrijgen. Yan welken omvang het vervoer uit ons land onder anderen is voor den veehandel, kan hieruit blijken, dat er wekelijks 5 a 600 stuks vee van uit Gelderland naar Parijs worden vervoerd. Gisteren hield de Utrechtsche afdeeling der vereeniging van Nijverheid een openbare vergadering, die verdiend had drukker bezocht te worden. Zij strekte tot bespreking van een tweetal gewichtige onderwerpen: de mogelijkheid der oprichting van een plaatselijk ondersteuningsfonds voor werklieden; en het tarief der tolrechten op de Vecht. "SVat het eerste betreft, werd door den heer Boers een inleiding gegeven, strekkende om een plaatselijk ondersteuningsfonds, gevormd uit bijdragen van werklieden en werkgever» aan te prijzen, maar met de slotsom: om d© zaak nader te doen onderzoeken door eene commissie, waarin vooral werkgevers zitting zouden hebben. Er werden nog al bezwaren geopperd tegen de denkbeelden van den heer Boers. Het plaatselijke van zoodanige inrichting viel weinig in den smaak; ook wees men er op, dat men zich bij bestaande, door den werkman zeiven opgerichte of naar zijne behoeften gevormde instellingen moest aansluiten, en dat men vooral hemzelven kennen moest in deze zaak, door de commissie tot onderzoek, niet alleen uit werkgevers, maar ook uit werklieden te doen bestaan. Wat het tarief der tolrechten op de Yecht aangaat, bleek bij vernieuwing, wat trouwens bekend is, dat die hoog, veel te hoog zijn. De stoombootonderneming Utrecht—Yreeland betaalde in 1877 f 1974.46, en daarvan aan de gemeente Utrecht alleen f 1410.49. Het bestuur werd, na velerlei besprekingen, uitgenoodigd om te overwegen, of het eventueel® pogingen der stoomvaartmaatschappij de Vechtt om vermindering of kwijtschelding dier tollen te bekomen, waarmee zij bezig is, en die zij wil voortzetten, al dan niet zal kunnen steunen. Wat de vaart in 't algemeen betreft, werd in tweeledigen zin gesproken. Sommigen wilden de belanghebbenden (de tollen zijn particuliere of gemeentetollen) tot het brengen van offer» zien te bewegen, opdat zou kunnen blijken, hoeveel prijs men stelt op het behoud der Keulschevaart. Anderen wilden afwachten wat ten aanzien der kanalenwet zou beslist worden, en wanneer die mocht aangenomen worden, in aansluiting van eene toezegging in de Memorie van beantwoording op afkoop door het : Rijk van de tollen aandringen. Het bestuur zal verder overwegen, wat het i het best acht, en naar gelang van omstandigheden handelen. ' Ookhel Zondagsblad van het N. v. d. D. heeft een uitvoerig stuk geWijd aan do wijze waarop de begrafenisplechtigheden ' van Prins Hendrik zijn geregeld en is daarin den heer Yan Wassenaer Catwijck — we zouden zeggen wat al te — hard gevallen. Op: merkelijk is hetgeen de Standaard zegt, naar aanleiding van die aanvallen, die — zegt hij — niet zonder tegenspraak mogen blijven. „Te minder nu men indiscreet genoeg was, er zelfs de Gereformeerde belijdenis van den Opper-Ceremoniemeester bij in rekening te brengen. "Want I°. weet geen enkele der klagende publicisten 1 te beoordeelen, wat door den Opper-Ceremoniemeester eigener autoriteit is beslist en wat op last Tan den ' Koning; 2". levert het eigenaardige terrein, waarop de stoet ; zioh in het nauwe Delft had te bewegen, bezwaren op, waar niemand tegen kon; 3°. het is te over'gebleken, dat de heer Van "Wassenaer in beleefdheid zijn voorgangers eer overtrof dan achter zich liet; en 4°. heeft deze hooge titularis in echt nationalen en historischen zin gehandeld, door de Duitsche en Roomsche overdadigheid van uitwendig rouwbetoon in vanen en kransen niet te laten empieteeren op den stillen eenvoud en den kalmen ernst, waarmee de Gereformeerde Oranjevorsten dasver, naar Gereformeerden trant, zijn ter aarde besteld. Zelfs bij de begrafenis van een bedelaar vraagt men naar zijn belijdenis. Waarom mocht men dat dan niet bij een vorst uit het Gereformeerde Huis van Oranje doen?" De andere argumenten latende voor hetgeen zij zijn, zou men o. i. uit het 4°. kunnen opmerken, dat de „ gereformeerde belijdenis van den opper-ceremonimeester," en dus de godsdienst ook wel degelijk in het spel is geweest. De huwelijksbureaux, die in sommige steden van het buitenland zoo welig tieren, zullen vermoedelijk in ons land geen wortel schieten; ten minste als het gevoelen van de arrondissements-rechtbank te Maastricht, algemeen ingang vindt. Deze rechtbank heeft nl. Donderdag jl. den Eerw. heer K. niet ontvankelijk verklaard in zijne vordering eener belooning, voor het door zijn bemiddeling en bemoeiingen tot stand komen van een huwelijk. Zij overwoog, dat het huwelijk een te edele zaak is, om het tot stand brengen daarvan afhankelijk te kunnen stellen van voorwaarden, praestatiën of anderszins; verder dat het niet opgaat, dat de geestelijke waardigheid zou kunnen gebezigd worden uit baatzucht of winstbejag en om door den invloed, die een geestelijke natuurlijk heeft bij dergelijke gelegenheden, huwelijken te doen sluiten met het oog op een belooning. In het Magazin fur die Literatur des Auslandes wordt thans ook de Nederlandsche literatuur besproken, in Hollandische Briefe van den heer Taco H. De Beer, uit Amsterdam, die in zijn eersten brief een kort overzicht geeft van onzen tegenwoordigen letterkundigen toestand en onze voornaamste literatoren voorstelt. Hij wijst er ten slotte op, dat de letterkundige critiek in de dagbladen steeds zeldzamer wordt; dat het aantal van kleine recensenten zoowel in bladen als tijdschriften afneemt; dat de emancipatie der vrouw vooral op literarisch gebied toeneemt, en dat het leven in de Indische bezittingen een steeds rijker] aanwinst voor de literatuur oplevert. In de najaars-zitting der Provinciale Staten van Noord Brabant werd besloten, aan de Begeering eene som van één millioen gulden als subsidie uit de provinciale kas aan het Rijk aan te bieden, voor den aanleg van een kanaal Yenlo—Beringen—Nederweert— Helmond—Tilburg—Oosterhout—Moerdijk. De Minister van Waterstaat heeft dezer dagen te kennen gegeven, dat de Regeering niet geneigd is dit werk van Rijkswege uit te voeren; doch wanneer de provincie deze het Rijk zich nam, zon op eene ruime bijdrage van het Rijk kunnen gerekend worden. De gemeenteraad van Tilburg heeft alsnu aan Gedep. Staten verzocht pogingen aan te wenden om het kanaal door de provincie te doen aanleggen. cTe Arnhem is men reeds druk bezig aan het bouwen der verschillende lokalen en het inrichten van het terrein, bestemd voor de tentoonstelling in den a. s. zomer. Volgens de Arnh. Cour. is het programma voor dezen internationalen wedstrijd reeds ter perse en zal het binnen weinige dagen gepubliceerd worden. De wedstrijd zal leopen over twaalf verschillende artikelen, waarbij prijzen in geld, met gouden en zilveren medailles, worden uitgeloofd ; de bekroningen zullen toegekend worden door een jury, door den Minister van "Waterstaat te benoemen. De termijn tot het doen der gedetailleerde opgaven voor inzendingen, is, op verzoek van vele industriëelen, tot 15 Februari e. k. verlengd. De giften bij den burgemeester van Amsterdam voor een extra-bedeeling is ingekomen zijn thans geklommen tot f 30,000. O. a. is gisteren een gift van f 2000 ingekomen. Te Utrecht bestaat eene inrichting tot werkverschaffing aan blinden, die zeer nuttig werkt en waar nu reeds 45 blinden met matten vlechten en dergelijken arbeid bezig worden gehouden. De inrichting werkt met particuliere krachten en daarom beproeft men telken jare door eene verloting de inkomsten te stijven. Tal van belangstellenden vervaardigen handwerkjes en dergelijke zaken voor prijzen en ook de blinden zeiven voegen er producten van hun arbeid bij. Een zoodanige verloting zal thans weder plaats hebben en heden werd daarvoor de tentoonstelling geopend, die een nieuw bewijs levert van de belangstelling in en de nuttige werking van de instelling, die in Z. K. H. prins Hendrik een krachtig beschermheer verloor. Hd. portret hangt daarom met rouwfloers omhangen op deze eigenaardige uitstalling; maar wat vooral aandoenlijk is te zien, zijn een paar omvangrijke matten, door de blinden zeiven vervaardigd en bestemd als een huwelijksgeschenk aan Z. K. H. De matten zullen haar bestemming erlangen; ze zullen de vestibule van het vorstelijk lustslot te Soestdijk tooien. In de gemeenten Sluis, Sint Anna ter Muiden en Heille, heeft men vergaderingen gehouden om te beraadslagen over de voorgestelde vereeniging der drie gemeenten; zooals te verwachten was, was men er in Sluis en St. Anna ter Müiden, die beiden geld noodig hebben voor. Te Heille daarentegen, waar het met de gemeentefinanciën gunstig staat, was men er sterk tegen. Te Aardenburg had den 28sten Januari 11. een vergadering plaats van de vereeniging Welbegrepen eigenbelang. Uit de rekening bleek, dat in het afgeloopen jaar door deze vereeniging aan hulpmeststoffen was besteed voor f 2,263.89 en aan zaden voor f 445.12%. Deze vereeniging, ofschoon nog slechts één jaar oud, heefd reeds veel nut gesticht, zij koopt geen andere meststoffen dan die door het proefstation te "Wageningen goed zijn bevonden en is alzoo voor alle bedriegerijen gevrijwaard. Dje heer J. Hoeflake is op verzoek eervol ontslagen als ontvanger der belastingen en accijnsen te Oud-Beierland, behoudens aanspraak op pensioen. Heden had te Schagendeuitreiking der prijzen plaats aan de Rederijkerskamers, die aan het aldaar gehouden concours hebben deelgenomen. De uitslag is als volgt: De Rederijkerskamer te Nieringerwaard behaalde den prijs /' 75, die te St.-Maarten een premie van f 50, te Schagen een zilveren medaille en f 25, te Dirkshoorn f 25 en te Barsingerhorn f 25. Bij den Zwolschen gemeenteraad is een voorstel van den directeur der gasfabriek ingekomen, om eenige uitbreiding aan de fabriek en het pijpennet te geven. De kosten dier uitbreiding zijn doos hem geraamd op f 47,139. Het Dagblad schrijft: „De nieuwe President der Republiek is geen ridder van het Legioen van Eer; een wonder in een land, waar men de gedecoreerden bij dozijnen op de straat tegenkomt. Het Dagblad vraagt, of hij, onder de gegeven officieele omstandigheden, zichzelven het grootkruis zal ten geschenke geven van de orde door Napoleon I gesticht, of wel zich aan den decoratie vrij en zwarten rok houden." Geen beter antwoord past op die vraag, dan het volgende schetsje uit Grévy's jeugd: In alle beschrijvingen der drie „glorierijke" Julidagen, die in 1830 den val van Karei X ten gevolge hadden, wordt verhaald, dat in een kazerne der Rue de Babylone zich een bataljon Zwitsersche gardes had verschanst, die tot het laatste oogenblik den strijd tegen het van alle zijden aanrukkende volk volhielden, tot zij eindelijk door gebrek aan krachten den ongelijken kamp moesten staken. Toen nu de Parijzenaars, na zware verliezen, eindelijk de poort der kazerne genaderd waren, en een aanvang maakten om haar te verbreken, zag men een jeugdigen knaap met een reuzengestalte en stalen spieren, wiens hoog 1 voorhoofd en schrandere gelaatstrekken toonden, dat hij misschien wel van geboorte maar niet van verstand een boer was, en die met zijn geweerkolf zoo hard tegen de poort beukte, dat spoedig eene opening ontstond, waardoor de insurgenten naar binnen drongen, om vol woede over de slachtoffers, die onder hen gevallen waren, al de Zwitsers over den kling te jagen. Ongeveer drie maanden later, toen in de Universiteit te Parijs de lessen weer een aanvang genomen hadden, wendde de beroemde professor Y .... zich, na het eindigen zijner voordracht, tot een zijner toehoorders met de woorden: „Waart gij niet bij de kazerne in de Rue de Babylone!"' De student antwoordde: „Ja, en ik reken mij dat tot eer." „Dan zijt gij het, die met een geweerkolf de eerste bres gemaakt hebt. Gij schijnt een krachtige vuist te hebben. Hoe oud zijt gij ?" „Achttien jaren." „Zeker uit het gebergte?" „Ja, uit de Jura." „Dat kan men zien — studeert gij al lang ?" „Ik volg den eersten cursus." „En gij heet?" „Jules Grévy." De professor haalde zijn zakboek te voorschijn. „Ik zal uw naam opteekenen en, mijn vriend, den Minister van Onderwijs verzoeken, u op de lijst der gedecoreerden te plaatsen." „Ik verzoek u, dat niet te doen." „Waarom? Twijfelt gij aan mijn invloed?" hernam de professor. „Yolstrelct niet, maar ik ben republikein en kan als zoodanig geen orden aannemen of dragen." En de insurgent van 1830, de tegenwoordige President der Bepubliek, is zich zelf in elk opzicht getrouw gebleven. --- En Robert, want hij was de gast, werd afgehaald en naar het kasteel geleid. De markies ging met hem op het achterbankje zitten. De beide mannen maakten spoedig, en zoo het scheen tot beider genoegen, kennis met elkander, en raakten in een druk gesprek, terwijl Mira, die naast Mathilde zat, deze bijzonder stil en in zichzelve gekeerd vond. --- Feuilleton. „IK LEEF!" Roman Tan MARIE COLBAN. 28) (Vervolg). Hoe anders was hij toch in dat jaar op het land, flat zij altijd „het jubeljaar" genoemd had, en zelfs nog bij al de heerlijkheid van Panjs zoo noemde! Zij sloot hare oogenen in gedachte zag ïijhet drietal weer bij elkander. Niemand sprak maar het was, alsof de lucht vol gedachten was. Zij zag hem zitten op een heuvel en staten naar den blauwen hemel, die als een mantel over de bergen hing. Dicht bij haar stond een treurwilg, en zij hoorde den jongsten et beide mannen verhalen, dat die boomen hunne takken lieten hangen, omdat zij zich schaamden, dat van hun hout de roede gesneden was, waarmede men den Heiland had gegeeseld. Eu hoe geurig was die zomeravond- I lucht! Zij zag weer, hoe men haar op een grooten steen plaatste als standbeeld, en een der oeide mannen, de jongste, maakte verzen op net beeld. Zij wilden in dien korten, helderen zomernacht niet in huis. Zij had hen naar binnen moeten jagen.- de avonddauw had den ouds en immers kunnen schaden. Maar die tijden waren voor altijd voorbij; waarom moest zij er °g steeds aan denken ? Zij mocht naar hnis gaan of niet, Robert zou wel altijd zoo treurig En te denken, dat zij zoo zal moeten e>en, zonder iets te wenschen, zonder iets te '°PetDi Misschien tot zij zestig jaren oud wordt! Ach, waarom kon zij,niet verwelken als de Roemen, ,waar tuaschenX zij eertjjds leefde, in i'aats vaift zooala nu, op\,de puinboopen van haar geluk zulke eindelooze dagen te moeten' doorbrengen! Zij had zulk eene verwenschte gezondheid, zij was zelfs niet eens zenuwachtig zooals anderen, zij was slechts treurig, en toen zij op een morgen David's psalmen opsloeg, die nog een geschenk van haar man waren, en toevallig de plaats las: „Maak u op, om mij te helpen!" toen herhaalde zij uit volle borst die woorden: „Maak u op, om mij te helpen!" --- HOOFDSTUK XX. In de ridderzaal. Op een morgen stampten vier van Mira's wilde paarden ongeduldig op het plein voor het slot. Een gast moest van het station gejhaald worden; Mira wil hem zelf afhalen, want deze staat in hooge gunst en komt slechts op haar herhaalde uitnoodiging. Hij is een jonge professor, dio niet voor zijn genoegen, maar voor de studie in Frankrijk is; toch is het haar gelukt, dat hij voor eenigo weken zijne boeken weggeborgen heeft, maar niet vóór hij vernomen had, dat hij in Bretagne nieuwe en rijke studiebronnen zal vinden. Op het kasteel denkt hij niet langer dan een paar dagen te blijven. In druk gesprek kwam het gezelschap de trap af en nam plaats in Mira's lichte rijtuig. Zij ment hare paarden altijd zelf, tenminste als haar echtgenoot er bij is. en in wilde vaart rolde de wagen voort, achtervolgd door Mira's beide groote honden, die allerlei sprongen voor en achter het rijtuig maakten tot g-roote angst van Mathilde, die gedurig vreesde dat de dieren in het rijtuig zouden springen. Mira lachte om den angst harer vriendin en verzekerde dat de honden alleen ter eere van den hoogen gast, dien men wachtende was, zoo luidruchtig waren. De markies beviel zijn gast bijzonder. Zijne ernstige, deftige manieren maakten op Eobert een beteren indruk dan de geestelooze scherts en onaangename luidruchtigheid, welke de nieuwere zeden overal, maar bijzonder in het „land van den goeden smaak" ingevoerd hadden. In den loop van den volgenden dag ondervond Mathilde al het verschil van het leven op het kasteel met en zonder Robert. Bedroefd was zij natuurlijk; zij zeide dat ziclizelve zoo dikwijls, dat het wel waar moest zijn; maar dat draomen en peinzen was toch voorbij, zij zong weer en ook hare boeken waren weer voor den dag gehaald. Zij mocht Eobert toch niet laten gelooven, dat zij haar leven in ledigheid doorbracht. Een eigenaardige uitdrukking ligt op zijn gelaat; misschien heeft hij wel uit hare brieven ! gelezen, wat zij toch meent hem niet te hebben geschreven, en is hij met een hoop in het. hart naar Parijs gekomen, die hij niet had toen zij Noorwegen verliet. Den voormiddag brengt ieder, zooals gewoonlijk, op zijn eigen kamer door, doch na den mid- ' dag maakt men samen wandelingen en rijtoeren j in den omtrek. Mira, die altijd het doel van den | tocht bepaalt, voert hare gasten naar de ver-1 rassendste gezichtspunten; het is alsof zij op haar verlangen te voorschijn getooverd worden, zoo j menigvuldig zijn zij. Nu eens brengt zij hen op kale heiden, dan weder in schaduwrijke, dalen, den eenen dag op plekken, waar geen struik, geen bloem, geen grashalm groeit, den anderen dag in oasen, die men „den tuin van Frankrijk" noemt, waar alles groeit: de bloemen van het Noorden en de vruchten van het Zuiden. Wilde zij Mathilde eens bijzonder veel genoegen doen, dan voerde zij haar door het bosch naar de zee. De zee was een goede kennis van Mathilde; de wolken glinsterden daarboven, evenals boven hare .sneeuwbergen. Het liefst bracht Mira hare gasten naar de plaats, waar de Loire zich met kracht in zee stort. Hier verliet men het rijtuig, want hier biedt de natuur verheven gezichtspunten. Noorweegsehe menschen zijn niet licht te verrassen, als men hen rotsen wil laten zien; want zij hebben die in hun eigen land in duizenderlei vormen; maar Mathilde en Robert stonden hier toch sprakeloos van verrukking. Niet vele plaatsen op aarde, zelfs niet het schilderachtige Corsika, overtreffen dit gedeelte vanßretagne in natuurschoon. De natuur heeft hier haar grilligste luim gehad. Niets, wat de stoutste phantasie verzinnen kan, ontbreekt hier, en de golven hebben alles glad, en op verscheidene plaatsen marmerwit geslepen. En zeldzame berggeheimen zijn hier ook, diepe grotten en kloven, waarvan het volksgeloof allerlei sagen weet te vertellen. Hier woont de koning der booze geesten, die telkens als hij macht over de menschen heeft, zich hier vertoont met een rooden mantel om, en een veer op den hoed; want de duivel in de legende is een man van smaak. Hier is ook de „reuzenketel," evenals in Noorwegen, en hier neemt de jonge visseher soms een bad, zooals zelfs geen keizer het bekomen kan. Op een vooruitstekende rotspunt, die Mira „kaap Melusine," genoemd had, nestelde een zwerm groote, zwarte zeevogels. Zij waren Mira'» lievelingen, en naar deze plaats wilde zij altijd, maar haai' echtgenoot had haar verboden ooit alleen daarheen te gaan; want hier had de wind vrij spel en de storm had hier eens een roekeloozen wandelaar in de diepte geslingerd. Kaap Melusine had ook hare geheimen. In een hol juist onder het rotspunt — het hol kan men nog zien — leidde in de oude tijden een hermiet een leven van strenge boetedoening; hij had zijn ouden vader doodgeslagen, om eerder zijn erfdeel te bekomen, maar toen zulk een strenge boete gedaan — slechts Zondags gebruikte hij een koolblad — dat de engelen des hemels eindelijk gekomen waren, om hem voedsel te brengen. Later werd hij als een der vele heiligen van Bretagne vereerd. Wierp eindelijk de ondergaande zon hare gouden stralen over de zee, dan keerde men vroolijk naar huis terug. Eeï der eerste avonden, na Robert's aankomst, had men met het pleiziervaartuig van den maxkies een tochtje op zee gemaakt — ruïnen moet men bij maanlicht zien. Een anderen avond was men met elkander in de groote ridderzaal gebleven. De lampen waren ontstoken, het vuur in den haard brandde en Mathilde zet zich op verlangen van Mira voor de piano. Zij waagt het niet dadelijk te zingen, maar speelt Beethoven's bekende adagio. De prachtige, volle akkoorden brengen allen in een ernstige stemming en toen het stuk geëindigd' is, zingt Mathilde de hoofdmelodie: het arpeggio voor de rechterhand, met de eenvoudige begeleiding der linker. Haar stem beeft nog een weinig — dat ia onze groote zwakheid, wij durven niet uit volle borst zingen; maar nu verlangt Mira het elvenlied uit de vOberori" te hooren, en alle vrees is verdwenen. (Wordt vervolgd.) ---