Spoorwegnieuws. Oeconomie bij Spoorwegexploitatie. vin. Betourvrachten. Doorgaande treinen* Het tusschen de spoorweg-maatschappijen overeengekomen wagenregulatief zegt in de § § 3, 4 en 5, dat niet alleen het gebruik van •wagens welke aan andere spoorwegen behooren, toegelaten is, maar dat zelfs het gebruik van terugkomende wagens bij voorkeur geschieden ! moet. Dit regulatief bevat echter zulke groote beperkingen, dat in zeer vele gevallen het. gebruik niet mogelijk is. Vooreerst worden de routen voorgeschreven, waarop de wagen huiswaarts gaande geleid moet worden, waardoor dengene -welke opdat oogenblik den wagen bezit, de vrije beschikking daarover benomen wordt; vervolgens is de terugreis aan bepaalde termijnen gehouden, de overschrijding daarvan'heeft groote conventionneele straffen ten gevolge. Er zijn echter een menigte gevallen in v#lke het gebruik van terugkeerende wagens wel mogelijk is, maar eenvoudig uit nalatigheid of uit gebrek aan belang, achterwege blijft. Uit gebrek aan belang geschiedt het voornamelijk bij weinig verkeer, als wanneer wagens in massa voorhanden zijn en iedere maatschappij j er op bedacht is, hare wagens uit te zenden om wagenhuur te verdienen. ,\' Het gevolg van deze bepalingen is, dat op de overgangsstations van twee spoorwegen behalve de aan de overgevende maatschappij behoorende en beladen wagens, juist zooveel en dikwijls nog meer soortgelijke op de terugreis zijnde ledige wagens aan den naastbijgelegen spoorweg worden overgegeven*. Voor de maatschappij welke overneemt, kan deze wanverhouding niet onverschillig zijn, omdat zij een dubbelen last te vervoeren en bovendien ook wagenhuur te betalen heeft; zij tracht zich derhalve tegen deze nadeelen te beschermen. Hoe geschiedt dit? De overgenomen vreemde wagens worden op de overgangsstations overgeladen en de overgevende spoorweg ontvangt zijne als beladen vertrokken wagens na verloop van eenige uren ledig terug. De gevolgen van die handelwijze zijn dat van beide zijden veel geld aan overlading wordt besteed en de goederen dikwijls vertraging.en beschadiging ondervinden. '.'.'. Van veel grootere beteekenis zijn intusschen Je onnoodige rangoermanoeuvres welke op de overgangsstations en knooppunten uitgevoerd worden. Dezen vereischen niet alleen uitvoerige werkzaamheden maar ook stations op groote en kostbare schaal aangelegd en een groot personeel voor bediening en toezicht. Buitendien veroorzaken zij belangrijke vertragingen in het vervoer en het noodwendig daarmede gepaard gaande gebruik van locomotieven en wagens. .•.''-/. ■• • s«Wj ■:-:.". l Ter beperking van de ledige wagens schijnt er wel geen beter middel te zijn dan verandering van het wagenregulatiefen vrij gebruik dor wagens, zooals dit b. v. in Eusland geschiedt. .Men wisselt-daar slechts wagens' uit op de grenzen,,onverschillig welke.maatschappij de eigenares is.'Deze handelwijze is bekend onder j den naam Van';Natural-Ausgleich.; Eén groot voordeel is.in Pruisen reeds daardoor verkregen, dat na dèn overgang van de Köln- Mindener en Rheinischë spoorwegen in handen van den Staat groote baangroepen gevormd zijn, aan welke het Vrije gebruik van wagens is toegestaan. Waarom zou Nederland niet evenzeer,, omtrent ■ een gemeenschappelijk gebruik onderling kunnen overeenkomen ? Zou daardoor geen belangrijke besparing aan materieel verkregen worden? Het komt ons voor dat er voor ■ geen der contractanten nadeel zou ontstaan, wanneer eene overeenkomst getroffen werd, dat binnen korten tijd de overge? vende spoorweg hetzelfde aantal en dezelfde soort, maar zonder te letten op nummers of eigenaars, beladen' of ledig terug moest geven. Kan men dit nog niet bereiken, niets belet dat men alle middelen in het werk stelle om tot een beter gebruik van vreemde wagens te komen en de hierboven geschetste overladingen te doen ophouden. Dit zou het eenvoudigste verkregen worden,- wanneer men een premie stelde voor eiken wagen die beladen naar- de eigenares : terugkeert. Deze' premie moet zoo hoog: zijn, dat de nadeelen, welke ontstaan uit - het gebruik van vreemd materieel, tengevolge van langer oponthoud en meerdere huur gedekt worden. Een premie van f 1 .voor eiken wagen welke in beladen'toestand op de terugreis aan den naastbij gelegen spoorweg wordt oyergegeven, schijnt toereikend om tot doelmatig gebruik van het terugkeerendmato! ieel aan te sporen. Door dezen maatregel vervallen per se de overladingen op de overgarigsstations, omdat, daardoor de'oorspronkelijke reden . voor overlading. -verdwijnt; Indien dé' stationsbeambten !van -de' premiën een gedeelte sntvingen, dan zoude ■ het gemeenschappelijk' iie'ang ,op..dë.kraohtdadigste wijze medewerken om duizenden te besparen. Bij gering1 verkeer zouden de transportkosten belangrijk \o: minderen, bij groot verkeer echter liet dan uitkomend gebrek aan wagens vermeden worden.; /\- .:■■','■ ï: ■ K.O •■■'. '■ ■_ 7 / De ■ rangeerdienst kan slechts daardoor beperkt worden, dat men treinen vormt, welke z )o3anig zjjn ingericht, dat zij de knooppunten Kunnen oveigaan, zonder voor dé verschillende iicht ngen welke van het knooppunt uitgaan, opnieuw gerangeerd behoeven te worden; wij hebben het oog op treinen, welke dadelijk voor een verafgelegen station gereedgemaakt kunnen worden. De samenstelling van zulke treinen heeft ] op verre na niet zoovele bezwaren als de vorming van directe wagenladingen met stukgoederen; zij is echter voor de samenstellende maatschappij met moeite en kosten verbonden, welke —■ en dat is het-beletsel — in den regel aan den opvolgenden spoorweg ten goede komen. Vervoert b. v. een spoorweg dagelijks naar eene richting en verwijderde stations zoovele wagens, dat een directe trein kan geformeerd worden, zoo zal hjj toch niet in 24 uren de wagens verzamelen, de wagenhuur en het risico dragen om den nabuur dei) rangeerdienst en het oponthoud der wagens te besparen, al bedroegen hare kosten ook slechts één tiende gedeelte van de voordcelen welke de naburige baan daaruit zon trekken, Het ia derhalve een noodzakelijk bedingt voor hét to* stand komen van'directe treinen, dat niet alleen - de kosten - van de treinformatie gedekt worden, maar ook dat de samenstellende maatschappij een .groot deel der voordcelen verkrijgt, opdat! zij | zich daardoor aangedreven gevoele deze'treinformatie in de hand te werken. De moeielijkheid daarvan wordt grooter naarmate de stations van bestemming dier treinen verder .verwijderd zijn en het aantal overgangsstations daardoor vermeerdert. Wil men derhalve het verband behouden tusschen de hulp welke wederzijds verleend wordt, dan moet de vergoeding grooter worden naarmate meer overgangsstations worden getransiteerd. Al laten wjj de berekening hoeveel de meerdere aanleg der sporen per trein kost, geheel bniten beschouwing, dan nog houden wij een kostbaren factor van uitgaven over. Elke rangeermanoeuvre kan veilig gesteld worden op f I.— aan arbeidskracht, bewaking, bediening der'"wissels ,en. oponthoud der.wagens. Ontvangt nu 'de samenstellende maatschappij voor elke vermindering van, rangeermanoeuvres welke door den directen trein bereikt wordt, van de mede geïnteresseerde spoorwegen b. v. ƒ0.70, dan zouden de voordcelen billijk verdeeld en de kosten' gedekt zijn. Het gevolg daarvan zou wezen, dat elke spoorweg zich zou beijveren, door verzameling van wagens of an-t derszins treinen te formeerén.- Men zou kunnen bepalen, dat zekere dagen in de week vastgesteld en gepubliceerd wèrdeiï, waarop directe treinen naar verschillende richtingen afgaan. Het publiek zou voor zijne zendingen schier uitsluitend van deze treinen gebruikmaken, daar het zeer spoedig zou weten, dat de wagens veel sneller op de plaats hunner bestemming zijn door de directe treinen, zelfs al gaan zij eenige dagen later weg dan op de wijze van vervoer welke tot heden gevolgd wordt. Indien echter aan de afzenders een premie werd toegestaan als zij hunne zendingen ter beschikking van den spoorweg wilden stellen wat het transport betreft, dan zouden deze, en zeer stellig kon dit bij groote fabrieken gebeuren, de formatie van directe treinen, zeer begunstigen. Zoo kan door overleg de directe trein in stede van uitzondering, wat hij thans is,' - regel worden, .terwijl het lokaal verkeer door de gewone treinen bediend wordt. Wanneer op deze wijze de wagens voor stukgoederen beter gebruikt, het overladen verminderd, de ledige terugzending, de rangeermanoeuvres en de niet productieve tijd van oponthoud verminderd worden, dan zal een belangrijke besparing plaatsvinden en de inrichting der stations veel eenvoudiger en veel minder kostbaar kunnen worden. • "Wij keeren nu tot de stations terug en zullen ons voorshands met .de wagenbeweging bezig te houden hebben. Wij behandelen onder wagenbeweging niet alleen. den arbeid, welke de geheele manipulatie der beweging, van de komst der wagens op het station, totdat het weder verlaten, wordt, in zich sluit, maar ook het daarvoor noodigë toezicht en de bewaking, zoowel in*het belang: der veiligheid als in dat van het goede gebruik.en de behandeling bij de lading enz., en evenals vroeger het noteeren en rapporteeren. , ■<-■.■■ '"-- , De beweging der wagens op groote stations geschiedt meestal j door locomotieven en onze eerste zorg moet dus zijn, zoo nauwkeurig mogelijk vast te stellen wat daarvoor noodig is. De bepaling van het cijfer locómotiefkracht hangt van verschillende omstandigheden af en wel minder van het aantal te bewegen wagens dan van de ligging der sporen, de nabijheid der gebouwen, het aantal te rangeeren treinen, de treinformatie met betrekking op de plaatsing der wagens, de duur van den diensttijd, enz. Treinen met ledige wagens b. v. welke op een rangeerstation slechts verdeeld worden om van daar de wagens in verschillende richtingen van verkeer te brengen, vereischen zeer weinig; werk, dewijl alleen het aantal in aanmerking , komt en op jde nummers niet gelet behoeft te worden;, terwijl bij beladen wagens de . aangewezen stuks naar hunne bestemmingen moeten gebracht worden en wer in het station en in de treinen; .voorzoover de treinen naar .een behoorlijk rangeerplan opgesteld zijn. Indien de rangeerdienst meer dan 15 uren per dag in doorsnede bereikt, dan zal een tweede locomotief in dienst gesteld moeten worden. De bestemming dier locomotieven laat zich echter niet naar bepaalde regelen vaststellen. --- Gemengd Nieuws. Victor Hugo-zal een.nieuw dichtstuk in het licht geven; alle bladen meldden dat het getiteld zou zijn YAm en uien.van de goedkoopste-soort werden al op dien „ezelacbtigen":' titel 'verzonnen. Het- gedicht.; zal echter VAme, de ziel, heeten. \ ■_-. <•(* : i De- duif, het zinnebeeld der op rechtheid, ;,wordt-. thans at als smokkel barster gebruikt. In Zwitserland is men op het vernuftige denkbeeld gekomen om fijne horloges aan de pooten van postduiven te binden en haar zoo naar Italië te zenden ten einde de hooge inkomende rechten te ontduiken. Voor eenigen tijd overleed in Petersburg generaal Ismailoff. Het lijk werd naar de voorschriften van den Grieksehen godsdienst in een open kist, door brandende kaarsen omringd, eenige dagen' tentoongesteld/ terwijl er aanhoudend een Russische. pope bij bleef om te bidden. r '_' ,! :"'. Daarmede schijnen die heeren het echter niet zoo nauw te nemen, althans toen men den tweeden morgen kwam om den bidder af te loßsen, verschrikte men door een sterke brandlucht en een dikken walm. De kist was in brand geraakt en het lijk van den generaal lag er half verkoold in. In een hoek der kamer lag de pope rustig te slapen; -".'■' Een bloedige kamp heeft dezer dagen plaats gehad in: de Turksche stad Brussa in den hof van: den Konak van Achméd paeha, den gouvern.-gen. Naast den Konak bevindt zich de gevangenis, waarin kort te voren honderd gevangenen een onderkómen hadden gevonden. Deze laatsten was het gelukt de muren van hunne gevangenis te doorbreken en een onderaardschen gang naar den hof van den gouve-a rneurswoning te graven? Gedurende den tijd van i het gebed, terwijl de gouverneur, in.. gepeins verzónkehïinzijn;hof lag,' braken de vluchtelingen plotseling: te voorschijn en beproefden de.wacht te overrompelen, j ~~ ----- • ■Deze sloeg echter onmiddellijk alarm, gaven vuur en nu ontstond een bijna onmenschèlijk gevecht, waarin|een'twintigtal vluchtelingen zoo 'verminkt en gewond werden, dat aan herstel niet te'denken is/ Een vijftig of zestigtal wist te ontkomen en is nog niet teruggevonden. Twee meisj es teCombes, Zwitserland, het eene negen, het andere zeven jaren oud, wilden dezer dagen een beekje oversteken waarover slechts een smalle plank lag. Beiden hielden elkaar goed vast, doch op het midden gekomen werd de oudste duizelig, en viel \ in- het water het andere kind medetrekkende. -Een haastig '■ toeschietende landman, die. uit het angstgeroep van een knaap begreep dat er een ongeluk was gebeurd,slaagde \ er in een' der kinderen te redden en zwom vergenoegd naar den oever terug, meenende dat zijne hulp niet meer,noodig was. Toen hij het kind ' echter aan" de moeder teruggaf,' vernam hij met ontzetting dat zijn eigen dochtertje het geredde meisje.vergezeld had. De vader kon nog slechts het lijk van zijn kind uit het water halen.- , ■:. ■ i i - . < '_~ In China worden knevelarijen door de beambten niet als een misdrijf aangezien; men haalt van. het. volk wat men krijgen kan tot dit, verbitterd, eindelijk in opstand komt. Dit laatste geschiedde nu ook voor eenige weken in Smatoff j waar de bewoners twee beambten eindelijk; om het leven brachten. Zij zouden echter streng: gestraft worden. De militaire Mandarm, eveneens iemand die knevelarjj onder de privelegien der beambten rekent, begaf zich nu met een kanonneerboot naar de stad, liet deze platschieten en door zijne soldaten i 700 inwoners in de pan hakken. Het zoenoffer zal zeker wel voldoende geacht mogen worden. De volgende grap van graaf von Moltke wordtindeDuitsehe bladen vermeld. Tijdens denSleeswijk-Holsteinschen Oorlog in 1864 bevond zich in het hoofdkwartier een jong officier die al zijn makkers verveelde door zijn gezeur over voorhistorische opgravingen die hij in die streken zou kunnen doen als hij daartoe slechts vergunning kon, krijgen. - Die vergunning ■ kwam . dan ook eindelijk en wel uit vrije beweging van graaf van Moltke die den jongen man zelf een plaats aanwees, die buitengewoon geschikt scheen. Het graven .begon, maar 't gaf niet veel; men vond niets. En, reeds wilde men het werk staken toen de officier een kreet van verrassing deed hooren. >»: r- Zijn spade was op iets. hards terechtgekomen; voorzichtig werd verder gegraven en nu kwam een geheele deur te voorschijn. Daar moesten praalwoningën hegraven zijn;haastig dus verder gegraven'en de onschatbare vondst kwam geheel. aan het licht en bleek nu vol teekens en runenschrift te staan, die de officier dadel jjk met behulp van een sleutel ging ontcijferen. ,;,; v>ï.^;V-%£ :\# ■■- y-^,-- | Letter voor letter werd opgezocht. Eerst kwam \ een S, voor den ] dag; daarop een C, een H, en eindelijk het geheele woord Schulze, de naam van den. officier. Dat deze onder de paalbewoners naamgenóoten had, die hun naam - aan de deur hunner woning schreven was den officier onbekend en een spottend lachje om graaf Moltke's mond ziende, meende hij dan ook eenigszins aan echtheid.van zijn vondst te moeten twijfelen. Zijn hartstocht voor opgravingen was na dat oogenblik merkbaar bekoeld. ' . De kassier tegen een arbeider: „Ik moet heden 't werkvolk langs den weg betalen, zorg dat dé draisme in orde is, want wanneer het om vijf uur regent, ga ik om drie uur uit." i " -,'"'■- Eeiziger: „Om Godswil conducteur, waarom wordt aan-elk station 10 of2ominunuten opgehouden?" ./, Conducteur: „Om bagage te lossen." , Reiziger: „Maar ik heb nog geen enkel stuk zien lossen.", . ■ Conducteur: „Dat is waar, doch het kon toch wel eens voorkomen." ■Een chef conducteur tracht terwijl hij drie minuten oponthoud heeft zijn middagmaal te nuttigen hetgeen natuurlijk met een koortsachtige haast geschiedt.'""." ; Een goederenklérk dat ziende roept lachend „dat is zeker ijlgoed wat ge daar eet." --- Buitenland. DUITSCHLAND. •;? {Particuliere Correspondentie.) '''•';' .'. "., - Berlijn, 23 September.- - ; Gij' zult,.u zeker nog: weFheiinnerénJ clatj" toen in het.vorig jaar-Waddingfon zijn-ambt als - Minister van Buitenlandsche Zaken in Frankrijk had neergelegd, de Fransche gezant aan het Berlijnsche hof, graaf St. Va'liei-, zijn verzoek om ontslag heeft ingediend. Roeds werd de intiemste; vriend'on pa: tijgeiioit van Gambetla, professor Challemel Lacour, als zijn opvolger bij dit hof genoemd; doch door den loop" der omstandigheden heeft deze dien post niet aanvaard en is later belast geworden met het gezantschap, te Londen, en daar neemt hij nu zulk een gewichtige positie in de diplomatie in, dat er sprake geweest is,:dathij Frejeinct als. Minister van Buitenlandsche ■■ Zaken in Frankrijk> zou opvolgen.. -.' ■./";•-• ■■■-■' •■.•■ . In diplomatieke kringen is men algemeen van gevoelen, dat Challemel Lacour, tle vertegenwoordiger v.in; Gambatta's denkbeelder, zal; trachten een nauw verbond tusschen Frankrijk en Engeland te sluiten, als.tegenhanger van de Duitsch-Oostenrjjksche.alliantie.' Wanneer men dit nagaat, dan zal;ieder overtuigd worden van den invloed dien Gambetta op de Fransche en dus ook op de Europeesche politiek kan uitoefenen en ik geloof daarom dat het niet, onbelangrijk; is. u eens mede. te deelen,' hoe j Prins ; Bismai-ck het gerucht van de benoeming van Challemel Lacour opnam. Graaf St.' Vallier deed aan den prins de mededeeling, dat Gambetta van plan was zijn vertrouwden "vriend naar Berlijn te zenden. Bismarck hoorde hem rustig aan. Doch bij het einde van het onderhoud verhief hjj zich langzaam, ging eenige malen de kamer op en neer, wreef;zich het voorhoofd, als verrees hij uit een zware overpeinzing en sprak op sarcastischen toon:'„Challemel Lacour? Ik dacht dat die man reeds lang dood was; dat hij! na de Parij sche commune, door de troepen die de orde kwamen herstellen, of later op last van den krijgsraad was doodgeschoten." Van de opvolging werd geen woord meer gerept. Na dat oogenblik was de man voor ons dood, doch hij heeft gezorgd zich in Londen in de Duitsche politiek weder levend te maken, daar het hier nu voor een onbetwistbare waarheid geldt dat de val vanFreycinet en . anderen samenhangt met de toenadering tot Engeland, die, naar hier wordt geloofd, op last van Gambetta door Challemel Laaour tot stand gebracht is.- .'• . v V - Karakteristiek voor het wantrouwen dat men hier in Gambetta's politiek heeft, is de ernst waarmede men de crisis hier opneemt, zoowel in politieke als . militaire kringen."~ Sommige personen en juist onder hen die met de hoogste politieke kringen in betrekking staan, zijn van oordeel, dat Prins Bismarck de ontwikkeling der Fransche Kepnbliek slechts daardoor zoo gerust met èéne welwillende neutraliteit begunstigd • heeft, omdat- hij - meent dat; Gambetta zich doorzijn eerzucht zou laten verleiden te vroege aan de Kegéering te komen en dus zijn spoedigen val voorbereiden of te. vroeg de revanche-politiek tegen Duitsch-: land te openen. Ook bestond de mogelijkheid nog dat hij zich in de Oostersche quaestie zou verwarren, waarbij Gladstone en Gambetta, hoewel met verschillende doeleinden, toch denzelfden wensch koesteren, namelijk om Oostenrijk op het Balkan-eiland in een oorlog te wikkelen, waarbij zich Kusland en Duitschland niet onzijdig zouden kunnen houden. Dit is in het algemeen de gedachtengang in de politieke kringen onzer hofstad en ik achtte dien belangrijk en gewichtig genoeg om mede te deelen, daar het niet te loochenen is en het dwaas zou wezen te trachten het te ontkennen, dat de bezorgdheid voor een oorlog hier nog niet geweken is, ja wellicht.op dit oogenblik sterker is dan ooit te vo-r en. Niet dat men van gedachte is, dat reeds heden of morgen de trommel ons ten strijde zal roepen tegen Frankrijk, maar een angstig gevoelt beklemt ons over de gebeurtenissen van het volgend jaar of liever die der volgende jaren. Het duidelijkst vindt men deze "stemming terug in de woorden die ik gister hoorde: „Wanneer het dan wezen moet — dan ook maar spoedig! Hoe eer hoe liever, nu wij Bismarck en Moltke ;nog hebben, benevens de keurbende die in den oorlog met Frankrijk gehard geworden is en die nog uit ongeveer een derde millioen manschappen bestaat." Wanneer zulke ernstige gedachten zich van óns hebben meester gemaakt, is het moeilijk, ja bijna onmogelijk, daarop iets vroolijks, iets . amusants neer te schrijven en houd het mij dus ten goede, dat ik bij ernstige zaken blijf.! Onlangs is de stichter of liever de uitgever van het wereldberoemde humoristische week- \ blad Der Kladderadatsch, AAHoïïmaim, gestorven en de leden der redactie, anders altijd vol grappen, hebben zijn kist met rouwkransen versierd ten grave gedragen. Hoffmann was in Berlijn een alombekende persoonlijkheid en de anecdoten die over hem in omloop waren, zijn talloos. Hij was een, buitengewoon nauwgezet handelsman en zijne smartelijkste uren waren die wanneer hij honorarium moest betalen. Slechts weinigen kunnen zich beroemen den zaakkundigen uitgever veel geld gekost te hebben en nog minder hem voor een dubbeltje bij den neus gehad te hebben. Slechts eenmaal herinner ik mij dat Hoffmann het slachtoffer zijner spaarzaamheid geworden is. Hij was, natuurlijk ook over een geldquaestie, kwade vrienden geworden met een bekenden schrijver, die toevalligerwijs voor een groot ge • deelte bekend was met den wel eenigszins onregelmatigen levensloop van den uitgever der Kladderadatsch. Deze wilde zich nu schadeloosstellen en liet een Volksalmanak drukken, waarin, onder andere stukjes, ook voorkwam een „Biografie van Albert Hoffmann, uitgever der Kladderadatsch." Op humoristische werd daarin verhaald hoe Hoffmann, nu meermalen millionair, met handschoenendoozen te koop had geloopen, dan oude boeken verkocht en leeraar - voor stotterenden geworden was. Met het eerste exemplaar dat afgeleverd werd, begaf de schrijver zich naar Hoffmann.' : " „Hier heb ik" — zeide hij — „een aardige levensbeschrijving van u. ■•; Wij zijn weliswaar met onaangenaamheden gescheiden, doch ik zoa gaarne weder goede vrienden worden. Daarom wilde . ik het Duitsche volk bekend maken met een groot man gelijk Dit exemplaar heb ik bij-dezen de eer .u als een blijk, mijner dankbaarheid én vereering te overhandigen." Hoffmann' was ijdel. Hij opende liet boek dus verheugd,'maar toch mé.t eenig wantrouwen. Nauwelijks hij eeiie bladzijde gelezen of hij riep uit: „Maar,om Gods wil, wat hebt gij gedaan! V(0- e;uwig wilt gij mij in een bespottelijk daglicht stellen! Mensch, zyt gij dwaas, dat boek mag niet verschijnen." Doch de schrijver antwoordde: „Mijn beste Hoffmann, binnenkort wordt gij „commissionsratb." Wanneer de benoeming bekend wordt, koopt ieder het boek, i om den nieuwen raad j te leeren kennen.': Ik j heb dus alle reden om op een goedenverkoop te rekenen en dat mag ik niet versmaden." Wat Hoffman ook in het midden bracht en of hij-jammerde/en klaagde,., het hielp niet tot hij.: ! eindelijk met den schrijver overeenkwam de ' geheele oplaag te koopen.. leder ander zou ï.u al de volles-almanakken ; vernietigd hebben; maar HoTmann niet. Als i boeken gebonden, brachten dezen als oud papier I meer op en dus werd- deri huisknecht opgejdragen, , de : partij; bij een handelaar in oud : papier . te verkoopen.- De koopman zag zijn koop eens na en het kwam hem vreemd'voor I nieuwe boeken ontvangen te hebben. Hijzelf ■ vond in het boek niets waarvoor het.tot verjiiietiging zou gedoemd zijn en nam dus eenige I exemplaren mede naar een antiquair von Danz (aan wien hij de'geheele partij overdeed. Ook! * deze zag het boek eens in en daar eon hva-! grafie van Hoffmann ontmoetende, begaf hij zie* den volgenden! dag naar dezen.-., ; ."* Men kan zich diens ontsteltenis voorstelle»' Hij viel bijna in onmacht, toen hij een exemplaar in handen van den welbekenden boekhandelaar zag en vernam, dat deze de geheelê oplaag in bezit had. Doch goede raad was in dezen wel duur, weder moest hij diep in den zak tasten om het verwenschte boek nogmaals in zijn bezit te krijgen. Nu ten tweeden male eigenaar, liet hij onder zijne, oogen de boeken vernietigen/ Dit was het hoogste honorarium dat hij ooit betaald heeft en die naderhand den moed had hem hieraan te herinneren was zeker voor altijd zijn gunst te verliezen! De Kladderadatsch zal een afbeelding en nabetrachting over den doode leveren — zal ook deze gebeurtenis nog in herinnering gebracht worden? Zuid-Amerikaansche Brieven. •". .1 {Particuliere Correspondentie.) ■ ■''.'-.l' '.B■'■■ Buenös-Ayres, 22 Aug. 1880...., Sedert mpri laatste schrijven is de stand van zaken weinig veranderd. Het antwoord op de: nota van den Senaat den president op het intrekken zijner renuntie aandringende was het feitelijk terugkomen op dat: besluit. De president Avellaneda zond daarop zijn veto aan den Senaat welke eenemotie uitbracht, luidende: „Het korps gedeputeerden der natie, lettende op de overgroote meerderheid van stemmen welke de ontbinding der Provinciale Kamers van Buenos-Ayres besloten hadden, oordeelt niet terug te kunnen komen op haar eens genomen besluit en gaat dientengevolge over tot de orde van dag." Twee maanden zijn voorbijgegaan sinds den slag van Corrales (21 Juni); de intrige heeft 60 dagen noodig gehad om het zoover te brengen; dag aan dag, uur voor uur zjjn de overwinnaars (door geld) doorgedrongen tot het hart van de stad — gisternamiddag hebben zij de provinciale kamers gesloten. Daartoe, kozen zij het etensuur der afgevaardigden; vijf soldaten, zonder haat doch met bajonetten en Kenningtons gewapend, zijn het gebouw binnengedrongen waarin zij slechts bedienden vonden welke zij op straat gezet hebben. De orde werd geen oogenblik verstoord, alleen werd kolonel Bosch, die de militairen commandeerde, met een oorverdoovend gefluit der menigte, welke zich op straat voor het gebouw verzameld bevond, ontvangen. - De Provinciale Kamers hebben een protest gepubliceerd dat gister bij duizenden in' de stad verspreid werd doch Verba et voces proetereaqtw nihil. . \ . Het curieuste Tan dit alles is echter dat noch de president, noch de senaat het recht hebben dezen stap te doen. Alleen de Suprème- Gorte kan de provinciale komen ontbinden, doch. dit lichaam : „hoort en ziet toe" zonder zich in de quaestie te mengen. Een aangename positie moet dit echter alles voor Avellaneda zijn, president sine qua nont immers het blijkt nu dat het is noch hij noch de Senaat doch. alleen Eocca die spreekt en handelt;" ■•"■•-• '-■ \" ■';.- ' Wie weet of hij nu wellicht nog niet eene revolutie tegen Kocca en voor de partij van Buenos-Ayres gaat maken. De handel lijdt echter ontzettend onder dit alles. — Crediet bestaat er niet en alles staat stil. — De prijzen van het vleesch zijn tot zulk eene hoogte gestegen, dat men het thans van Montevideo hier importeert en goedkoöper kan verkoopen dan wanneer het hier gekocht wordt: . Uit Montevideo is niets geen nieuws fa melden. De beruchte revolutie van Latorre schijnt ook met een sisser af te loopen.; ..-.- Wij zijn thans in het gelukkig bezit van den bekenden prestidigateur Hermann, die>' steeds een vol huis trekt. Hij verzocht mij' dringend in een mijner eerste correspondentiën zijne beste en hartelijkste groeten aan alle Nederlandsche bekenden over te brengen, van ik mij bij dezen met het meeste genoegen kwijt. • ■■<-;-. 'In mijn eerstvolgend schrijven hoop ik u eenige meerdere; bijzonderheden omtrent den toestand hier te kunnen mededeelen. Deze week, hoewel rijk aan coups de théatre, was arm aan iets dat Nederland belang kan inboezemen. De Monthkolo. --- Postkantoor te Rotterdam. Staat van brieven, geadresseerd aan onbekenden, over de Ie helft t/. •:. : der. maand Augustus.'. - S: Jongen, Alkmaar. — H. Rooze, Redeker, G. v. d". Mark, (x. Hartens, O. Smitsaart, A. Smit, F. Snaters, Toe.«, wed. Brinkman—Looy, ï. £. A. Heisse, mej. C. Holdert, Henricsbn, J. Janze, mej. Van den Bjlardt, wed. A. M. Coerdes, .wed. Linden, mej. Hoedemakers, H. Mo!, allen te Amsterdam. —:P. J. F. Van de Riviére, Culen'oerg. — Mej. Potbarst, Delft. — Jobaana De Graaf, Deventer. •— I. Tos, Geervliet.'—' J. A. Heivel, - Goes. — I. H. Heffener, Gorinchem. — Wed. J. Leydensdorf, J. De Meulmeester, beiden te s-Gravenliage. —' J. De -Vries, Groningen. — M. A. J. Gr "» Tidjjk, D. Vos, beiden te Haarlem. — L. Brui» irinc . Haarlemmermeer. — Mevr. Bronk, Hilversum. Engoi' Heemsvliet. — I. S. 'Van Beelen, Hollevoeteluis. Cb. üeerts, 's-Hertogenbosch. — Mej. J.Naager, leusden. —■ J- Goudswaard, Kruiningen. — J, C. Jurgeng, [.eeuwarden. — W. Merkelbach & Co., Maastricht. — C. Campagne, Middelburg. — P. Benjest, Nieuwcndjjk. Dr. Timmermans,- Oyen. *-'— C. Vink, Ravenstein. — D.' Veenendaal, me\r. Verlaat, G. Overeem, K. Ouwedijk, J. Wellmers, J. Verweij, mej. Evelino Van Laar, ■wed. Van ToltTli. G. Koster, Klaas Hollaar, mej. A. Rutgers, Willem Van Staaten, mej. G. Kramer, allen ta- Rotterdam."— Mej. De Hoog, Seheveningen. ;H.; Arends, Tuil en 't Waal. —. G.', Stratman, Versluis, beiden-te Utrecht. '■'—• W. C'Castendijk, Venlflo. — Adriaan Wjjks, „WoemSdrecht, .— D. Van Wigeheren, Zutphen. — M. De Haas, Zwolle. — J. A. Carmen, ? ' Van de hulpkantoren: Capelle aan de» Useh P. Ro> zenburg, Amsterdam. Hillesluis. C. K. Malkhuizen, 's-Gravesande. KumatisHorv. Hendrik Perk, Dordreoht. • / . Ooersehie. Wed. Hendrika, Strjjp. .' ,'Slioon..P. C. Kapsênberg, Rotterdam, i N: •; Briefkaarten. M.' M. Knyff, A. L. Elze, 3. Weinberg, F. Koüer, H.'Botterman, A. v. d. Bogert, mej. A. Zanuele, P. Sootens, T. Holleman, allen te Amsterdam.' Schroder, Dordrecht. — Janze, Gorinchem. — De Klerk, , Gouda. — De Graaf en v.'d. Lucht, 's-Gravenliage. —, Wed. K. Brans, Haarlem. — H. Van de Velde, Kroofc\ wijk..'— D. SUanlagen, mej. Viveen, Anna Iveafc allen te Rotterdam. , ':.*■".[ ."""".. ""T ---