Kennisgevingen van het Gemeentebestuur. Inrichtingen welke gevaar, schade of hinder kunnen veroorzaken. B. en W. van Rotterdam doen te weten, dat op 9 Januari tor Gemeente-Secretarie (afd. Algcmeene Zaken) ter visie zijn gelegd: 10. een verzoek, met bijlagen van If. A. "VV. Hoos, om vergunning tot het oprichten van een houtzagerij, te drijven met oen bestaand stoomwerktuig in hot pand aan de Oost-Maaslaan n°. 95, (kad.sect. En0.3778; 20. een verzoek, met bijlagen van J. Roeloff, om vergunning tot het plaatßon van een stoomwerktuig van 3 p.k. tot het. drijven van droog- en peratoestellen in zijne doekstoflenverwerij aan do Galerij no. 7, [kad. sectie K. no. 967;; dat op Maandag den 23 Januari 1882, ten Raadhuize, des namiddags te U/2 uren, gelegenheid zal worden gegeven om tegen hot oprichten dezer inrichtingen bezwaren in te brengen en dezen mondeling en lehril'tolijk too te lichten en dat zoowel de verzoekers als zij die bezwaren hebben in te brengen, gedurende driedagen vóór evengenoemd tijdstip, op de Secretarie der Gemeente van de ter zake ingekomen schrifturen kunnen kennisnemen. --- NEDERLAND EN DUITSCHLAND. (Van onzen Berlijmchen Correspondent). Het ontslag van den Duitsclien gezant in 's-Gravenhage, vrijheer Yon Canitz, wordt in de Duitsche pers totnogtoe slechts besproken van het standpunt, dat daardoor eene diplomatieke plaats gemaakt is voor den hofmaarschalk van deu kroonprins, graaf Eulenburg. Ik geloof intnsschen dat het ontslag voor Nederland zelf van eene veel grootere politieke betoekenis is. Men vergist zicii zeer waarschijnlijk niet; wanneer men zegt dat het ontslag des heeren van Canitz in dat opzicht minstens even groote beteekenis heeft voor Nederland, als de verwijdering van graaf Eulenbarg uit de omgeving des Kroonprinsen voos de Berlijnsche verhoudingen. Tusschen Nederland en Duitscliland heerscht sedert eenigen tijd, voor zoover de politieke perhondingen in aanmerking komen, blijkbaar »een al te aangename stemming. Do Kabinetten le Berlijn en te 's-Hago hebben verscheidene luaesties die tusschen beiden hangende zijn jn welke, ondanks uitvoerige onderhandelingen, totnogtoe niet tot oplossing gebracht sijn. Hoe verrassend het klinken mag, toch is het niet geheel bezijden do waarheid, wanneer men zegt: „Vrijheer oon Canitz kreet/ zijn ontslag, omdat hij naar den zin van Bismarck veel. te Hollandsch-gezmd was en in D'.n Haag niet krachtig genoeg optrad." Bismarck heeft, zooals bekend is, geen bijzondere voorliefde voor diplomaten die zich een levensgezellin gekozen hebben uit het land, bij welks hof zij geaccrediteerd zijn. Vrijheer Yon Canitz nu behoort tot dezen. Ilij is, zooals men weet, gehuwd met een dame van beogen Nederlandsehen adel en zijn warme sympathie voor Nederland Bpreekt uit zijn plan om na zijn ontslag toeh in den Haag te blijven wor en. Onder deze omstandigheden was de hem aangeboden verplaatsing naar Lissabon eene al te duidelijke aanwijzing, dat hij good- of kwaadschiks zijn verzoek om ontslag moiwt indienen. liet is overbodig om naar bijzondere plannen van hooge politieke beteekenis te vorschen, die prins Bismarck volgens zekere „spitsvondige" politici in deze zaak op het oog gehad zou hebben. Slechts ter wille der curiositeit vermeld ik hier, dat eenige phantastische gemoederen, die dag en nacht van eene annexatie van Nederland door Duitschland droomen, ook deze gelegenheid aangegrepen hebben om te beweren, dat de Nederlanden zooal door geea andere oplossing dan toch door de quaestie der erfopvolging (!) aan Duitschland zal komen. Doch die schuldelooze phantasietjes laat ik verder voor hen die er zich mee willen vermaken. Er zijn dringender quaesties tusschen Duitschland én Nederland voorhanden die den „grooten Jupiter" in het Ministerie van Buiteulandsche Zaken alhier ontstemd hebben. Bij de internationale visscherij-tentoonstelling, die in den zomer van vóór twee jaren alhier gehouden werd, is zooals bekend is opnieuw de quaestie eener „ conventie tot bescherming van de zalmteelt in den Rijn" ter sprake gebracht. Tusschen Duitschland en Zwitserland werd eerst het ontwerp eener conventie vastgesteld en toen noodigde men Nederland uit om toe te treden. liet Nederlandsche Kabinet wees dit verzoek echter van de hand. Vooreerst toonde men er zich in Den Haag door ontstemd, dat Nederland niet mede uitgenoodigd was om aan die voorloopige besprekingen deel te nemen. Voorts zag het Nederlandsche kabinet in do regeling der visscherij-aangelegenheden, zooals dit b;j de conventie was geschied, een te groote benadeeling der zalmvisscherij in Nederland. Prins Bismarck echter die zich tegenover Zwitserland zedelijk verplicht gevoelt om Nederland tot het aannemen der conventie te bewegen, schijnt door die afwijzende houding van Nederland in deze quaestie alles behalve gesticht te zijn. Niet alleen dat naar zijne meening Duitsehlands zalmvisscherij dringend eene beschermende conventie behoeft, maar meer nog moet het hem ontstemd hebben dat een kleine naburige Staxt hem, die op dit oogenbli'.c de kapelmeester heeten mag van het „Europeesch concert," in zulk eene quaestie in de wielen durft rijden. In dit blad is vroeger reeds de woordelijke inbond dier Rijnzalinvisscherij-conventie, zoowel als eene episode uit de daaraan geknoopte onderhandelingen tussehon den voormaligcn Duitsehen gezant, vrijheer von Canitz en den toenmaligen Nederlandschen Minister van Buitenlandsche Zakon, baron van Lijnden medegedeeld. Zoo vis men weet gaf de eerste zeer duidelijk te kennen, dat Bismarck van meening was, dat de minister alleenlijk de conventie niet wilde goedkeuren omdat deze bij Velp bezittingen had, die door de conventie in waarde zouden kunnen dalen, waarop baron Van Lijnden een lang niet malsch antwoord gegeven hoeft. Dat voorval zegt genoeg om te begrijpen wat er nog altijd tus ei en Duitschland en Nederland hangende is. Sedert de geschillen ia de Rijnzalravisscherij-quaestie weer uitbraken, welke zooals bekend is reeds voor 15 & 20 jaren in anderen vorm aan de orde was, is bij de Duitsche regee* ring een gestadige verkoeling der vriendschappelijke gezindheid voor Nederland te bespeuren geweest. Toen aan Berlijn de vraag gedaan werd of Duitschland deel zou nemen aan de koloniale tentoonstelling die in 1883 in Amsterdam gehoudon zal worden, wees de regeering onmiddellijk elke officieele deelneming af, ofschoon van Nederlandsche zijde in 't licht gesteld werd, dat het minder de tentoonstelling van koloniale producten dan wel die van artikelen van uitvoer naar de koloniën betrof. Bij de internationale behandeling van de Noordzeevis3cherjj-quae4ie, die voor Nederland van overwegend gewicht is, namDuitschland eveneens een vijandelijke houding aan. Het bekende congres in Den Haag kwam wel is waar tot stand, het Engelsche ontwerp, in dit blad vroeger medegedeeld, werd in beginsel aangenomen, doch het Haagsche Kabinet kon zich bij de behandeling van dit vraagstuk op gaene bijzondere welwillendheid van Duitsche zijde beroemen. En hoe bij de invoering van de nieuwe wet op de kustvaart de betrekkingen met Nederland geregeld werden, is reeds vroeger in den laatsten brief uit Berlijn en in verscheidene telegrammen uit die plaats in dit blad medegedeeld. Nederland werd, niettegenstaande het zich op zijn traktaat me» Pruisen beriep, eenvoudig met Rusland gelijkgesteld en de kustvaart met Nederlandsche schepen verboden. De door Nederland voorgestelde internationale maatregelen tegen den handel in blanke slavinnen moeten hier eveneens zeer koel opgenomen zijn. Onder deze omstandigheden moet het roor vrijheer Von Canitz nooit een bijzonder aangename opdracht geweest zijn, de bevelen van zijn chef Bismarck op te volgen en diens wil ten uitvoer te brengen. Daar hij geenszins met Bismarcks beschouwingen overeenstemde, zullen zijne argumenten echter menigmaal die ruwheid en kracht gemist hebben, welke Bismarck in het belang der Zwitsersch-Duitsche Rijn-zalmvissclierij-conventie noodig oordeelde. Het 13 wellicht niet etsteel toeval geweest, dat bij de jongste portefeuille-wisseling in Den Ilaa.; juist de Berlijnsche gezant, jhr. Van Rochussen, tot Minister van Buiten andsche Zaken werd gekozen. Zijn volkomen bekendheid mot de hier bestaande verhoudingen, gepaard axn een veeljarige ervaring, maakt hem tot den waren man om de behandeling van dergelijke delicate en moeieljjke gevallen te leiden. Onder de tegenwoordige omstandigheden is zulk een geoefende hand noodzakelijk. Intieme vorstelijke gedachtewisselingen zooals Prins Hendrik en Prins Frederik der Nederlanden die wisten te voeren, hebben nu niet meer tussehen Den Haag en Berlijn plaats. Even nieuwsgierig men den nieuwen gezant voor het Haagsche Hof van hier naoogt, gaat men den Nederlandschen gezant aan hot Berlijnsche hof, Yan der Hoeven, na, om te zien of het hem gelukken zal dezelfde positie hier in te nemen, die jhr. Rochussen bezat. Yan der Hoeven komt direct uit Petersburg en heeft om te beginnen reeds daaronder te lijden, dat alles wat uit Rusland komt hier met leede oogen wordt aangezien. --- Feuilleton. DOKTER ANTONIO. Door RUFFINI. (Uit het Italiaansch vertaald) (Vervolg.) Ik verbeeld mij altijd, zeide zij, dat oranjebloemen het meest geuren in den avond. — Dit verbeeldt gij u niet, antwoordde de dokter; oranje en alle sterk riekende bloomen geven meer geur af tegen den avond dan in den morgen. — Wat geeft dor bloemen haar geur, kunt ;ij mij dit zeggen? — Morgen zal ik het u uitleggen, zeide hij, ran avond wordt het te laat. Het verheugt mij zeer, ging hij vriendelijk voort, dat gij zooveel belang stelt in deze onderwerpen dit helpt u dezen vervelenden tijd door' te komen. Lucie bloosde bij deze woorden van den Italiaan, stak haar handje uit en zeide: Hoeveel ben ik u verschuldigd? Antonio lachte hartelijk, en nam haastig afscheid. Aan zichzelve overgelaten, staarde Lucie nog langen tijd op de zee, wier bewegelijke lijnen helder verlicht waren, gedurende do laatste tien minuten van Antonio's bezoek, door de gouden wolken, en nu voor het gezicht verdwenen in het stervende licht van den horizon; terwijl zij zat te staren, scheen zij te luisteren, alsof die onduidelijke taal der oneindige zee, zacht als een zucht dezen avond, do stille vragen van haar hart kon beantwoorden. Wolken, en zee, en tuin, alles had alle kleur, beweging en vorm verloren, en no" zat Lucie te staren in do duisternis. — Wel, Lucie, mijn lieveling, riep Sir John uit, terwijl hij de deur opende met een licht in de hand, in volslagen duisternis en alleen! — Ja, papa, nadat dokter Antonio was heengegaan, zond ik de arme Hutchins uit om eens te gaan wandelen. Sir John naderde het bed, terwijl hij de lamp nog in de hand hield. Kijk, Lucie, ik heb mijn zinnen gezet op deze zonderlinge lamp. De vrouw des huizes vertelde aan John, dat zij te Genua in zilver te krijgen zijn. — Ik moet er eenige mee naar huis nemen, en f.ir John liet Lucie het voorwerp zijner bewondering aanschouwen, eane eenvoudige lamp, zooals die algemeen in geheel Italië gebruikt wordt — een geel koperen bol voor de olie, met drie bekkens op een zeer dun pijpje, dat in het midden was aangebracht en van boven een handvat vormde, daaronder hing een kettinkje dat een domper en een pen, om het licht aan te zetten, vasthield. — Zeer fraai, papa, Sir John's oog viel op het gelaat zijner dochter, toen zij het naar do lamp gekeerd hield, en hij riep uit: Wat ziet ge er van avond goed uit, Lucie! ik heb u vandaag in het geheel niet hooien hoesten. — O! mijn hoest heb ik in de Ixatste dagen verloren, antwoordde Lucie; de lucht doet mij hier zeer veel goed. Ik geloof het ook, merkte de vader vergenoegd; maar wij moeten hier toch niet al te lang blijven, voegde hij er bij. Den volgenden morgen bracht dokter Antonio een tak oranjebloesem voor Lucie mee. — \Yonderschoon! riep Lucie uit, en nu moet gij mij zeggen vanwaar dezo heerlijke geuren Komen. — Hebt gij veel zin voor botanie, vroeg Antonio. — Botanie! hernam Lucie. O! neen ik kan het woord zelfs niet uitstaan; maar ik hoor gaarne spreken over bloemen. — "Wel, zeide Antonio glimlachend, wij zullen ons met bloemen bezig houden en uitsluitend met uwe 'lievelingsbloemen. Gij zult er ook niets tegen hebben, dat ik u zeldzame soorten meebreng, waarover ge dan lezen kunt, want ik waarschuw u, dat mijne wetenschap over dit onderwerp niet ver reikt. — Ver genoeg, om mij alles mee te deolen, wat ik wensch te weten, zeide Lucie, maar als het u verveelt mij te onderwijzen, dan zal ik wel mijn toevlucht moeten nemen tot uwe wijze boeken. Van dien dag af, hield Miss Davennezich het liefst met hare bloemen bezig. Genotvol waren haar die lange gesprekken, waarin Antonio de geheimen der natuur voor haar onthulde. Zijn doel was eerst geweest, niet haar te onderwijzen, maar kleine genoegens voor zijne bedlegerige, jonge patiënte te bereiden. Hare vlugheid van begrip eu groote leergierigheid echter, haalden hem eindelijk over verder te gian dan hij gedacht had en ten laatste gaf hij haar geregeld lessen in de botanie, en schreef dikwijls een overzicht van hunne gesprekken voor zijno dankbare leerlinge. üp deze wijze raakte Lucie onwillekeurig spoedig thuis in de botanie, zoodat toen do doktor haar een zijner wijze boeten voorlegde, zij merkte, dat de inhoud daarvan haar voor het grootste gedeelte reeds bekend was. Lucie zag naar haar onderwijzer op als naar een merkwaardig wetenschappelijk licht, en zag in hem den gelecrdsten man van geheel de wereld. Eens op een morgen, hoovde Lucie, tot hare grooto verbazing, iemand zingen bij de guitaar, in Hutchins' kamer. Het kon niemand ander zijn dan dokter Antonio. Bravo! riep zij uit; wil de geheimzinnige troubadour niet zjjn gelaat vertoonen? — Nu, Miss Davenne, zeide Antonio, die de kamer binnenkwam met een guitaar over de de schouders, zult gij mij nooit voor onridderlijk kunnen uitmaken. Zij zag verbaasd op. O, ontken het maar niet, gij hebt reeds iederen avond eene serenade verwacht. Het zou er al heel vreemd uitzien, als eene jonge dame in Italië, noch door bandieten overvallen was, noch eene serenade ontvangen had. Nu hebt gij eene serenade gehad en wel in het volle daglicht. — Beken, dokter Antonio, dat gij jonge meisjes dwaze schepselen vindt, zeide Lucie lachend. — Waarom denkt gij dit? vroeg hij ook lachend. — Omdat gij veronderstelt, dat zij altijd iets overdrevens verwachten, alsof zij zoo geheel auders zouden zijn dan de mar.nen. — Maar gij vergeet iets van mjjn gezang te zeggen. — Ik wilde u juist zeggen, dat ik het zoo mooi vond, zoo eenvoudig en vol gevoel. — Het is een mijner meest geliefde Siciliaansche liederen. Ik ben gekomen om hetu te leeren. — Maar ik kan niet guitaar spelen. — Gij kunt het leeren: wilt ge uwe eerste les nemen ? Lucie was ongeduldig te beginnen. Antonio wees haar, hoe zij het instrument moest houden en hoe zij hare vingers moest gebruiken. Na de les, verzocht Lucie hem, het iied nogmaals te zingen; het was schoon en gaf haar groot genot. --- Binnenland. ROTTERDAM, 10 Januari. Het „volk" heeft zich in den laatsten tjjd niet over gebrek aan belangstelling te beklagen; wat vindt men niet al voor het volk! Volksconcerten, volksfeesten, volksgaarkeukens, volksvoorstellingen, volksdranken, volksbibliotheken, volksscholen, volksbladen, volkaleeskamers, volksalmanakken en last not least ook volksvertegenwoordigers, 't Houdt niet op; men zou mueieljjk iets kunnen bedenken dat niet reeds bestond met de voor» voeging van „volks-". Nu, we hebben er vrede mee; we verheugen er onß zelfs in, mits alles dan ook maar werkelijk goed voor 'tvolk is, in staat om uitspanning te geven en tevens een veredelenden invloed uit te oefenen. Dat kunnen volksboeken op uitnemende wijze en in de eerste plaats de volksalmanakken, met hunne korte opmerkingen, losse schetsen, nuttige aanwijzingen en leerrijke verhalen. We hebben er onlangs nog een aangekondigd, die der Maatschappij tot Nut van H Algemeen, die wel in aller handen mocht zijn. Thans zendt men ons eene nieuwe, vermoedelijk ook ter „aanbeveling". Webedoelen „ Vooruit/" Volksalmanak voor Noorden Zuid-Nederland, uitgever J. Bassé te Gent, een boekje dat naar ons verzekerd wordt in België bij duizenden gelezen wordt, maar dat wjj hopen hier nooit in handen van het volk te zullen zien; we stonden in beraad om onze handen af te wasschen, toen we het even doorbladerd hadden. Vuiler, nietswaardiger pamflet hebben we maar zelden onder de oogen gehad en het blood joeg ons van verontwaardiging sneller door de aderen bij de gedachte dat men in België en ook hier zoo iets als volkslectuur waagt op te disschen. Al wat het volk heilig en eerbaar moet zijn — gelukkig in ons land ook heilig en eerbaar nog is — wordt daar door 't slijk gesleurd eii bezoedeld. Vorstenhaat en godsdienstverzaking worden er als deugden gepredikt; ontevredenheid, onverschilligheid voor het geluk van dot huiselijkeu haard in ruime mate gezaaid, 't Geschrift is een product van het socialisme, maar zoover hebben de socialisten het in ons land toch nog niet gebracht of we durven van hen verwachten, dat zij in de eerste plaats al 't mogelijke zullen doen om te verhoeden, dat deze pennevrucht hunner Belgisohe broeders onder het Nederlandsche volk wordt verspreid. Ook omtrent het verkeer van het telegraafkantoor alhier ontvingen we een opgaif, die op een buitengewone drukte in het afgelcopen jaar wijst. Er werden hier in 1881 aangenomen en overgeseind 301,811 telegrammen, ontvangen en afgeleverd aan Rotterdamsche ingezetenen worden 372,533 berichten, terwijl aan het kantoor 346,214 berichten werden opgenomen, die weer naar andere plaatsen verder geseind moesten worden en dus een dubbele behandeling ondergingen. Die dubbele behandeling in aanmerking genomen, werden hier ten kantore in 't afgeloopen jaar dus behandeld 1.366,772 telegrammen. A.an de etablissementen op Fijenoord is de vervaardiging en levering opgedragen tan do stoommachines en ketels voor het Bchroofatoomschip Sommelsdijk, dat op de Rijkswerf te Amsterdam in aanbouw is. Dat kan aan menigeen weer voor geruimen tijd werk verschaffen. Het Vaderland schrijft onze aanmerking op het rondbazainen Tan den staat Taö kennelijk onvermogen, waarin een bekende schrijfster te Arnhem is verklaard, toe aan hot feit dat wij van de zaak zelve niet op de hoogte zijn. Als men „op de hoogte" tot de onkieschheid komt, waarvan het Vad. met dat bericht blijken gaf, dan zijn we op dat vergezicht niet gesteld en zullen met genoegen „in de laagte" blijven. Ook de Zutpliensche Ct. is het niet met ong eens en schrjjft naar aanleiding onzer opmerking: „Het Rott. Nbl. komt hiermede op een oud maar altoos moeielijk terrein: 't private leven van publieke personen. Ook wij geven toe, dat hier vaak indiscretie gepleegd wordt, te meer daar bijna alioos vergeten wordt, dat illustre personen in hun hartstochtelijk leven lichter iets niet goed doen dan Jan Alleman en zijn maat, die met slakkenkalmte hun stil leventjen voortzetten. Maar toch — wanneer menschen van talent en gemoed als de bedoelde schrijfster, ean weelderig leven leiden ten koste van derden als deze gedaan heeft, dan kan het niet anders, of 't moet de lezers, de bewonderaars hunner werken, smarten. Nog onlangs lazen wij in een tijdschrift bij een critiek van Ochtendliederen en Middagzangen, dat de dichteres van zulke liederen iemand moest zijn met een goed hart, een niet alleen adellijk maar ook edel mensch. Thans blijkt de dichteres in die gedichten niet zich zelf gegeven te hebben. Mag dit niet opgemerkt, niet betreurd, en dan ook niet medegedeeld worden?" Wij moenen van neen ; hoogstens mogen zij, die het treurige feit vernamen, het bij eene latere beoordeeling der werken in aanmerking nemen door dan de persoon geheel af ta scheiden van hare gedichten en deze uitsluit tend als kunstwerk te beschouwen. Zal men eenmaal schoon gevonden liederen minder schoon gaan vinden en- verheven gedachten laag en slecht gaan noemen, als men verneemt dat de dichter of dichteres niet beantwoordt aan het ideaal, dat men zich al lezende schiep? Geeft de schoonheid dep gedachten niet juist aanleiding om de vraag te stellen: „Is het bericht wel geheel waar ? Staat men, aldus veroordeelende, wel op een volkomen zuiver standpunt? Kent men alle omstandigheden en bijzonderheden wel geheel? Men leest toch nooit vijgen van distels, noch druiven van doornen! Wat wij van de zaak weten — al zijn we dan ook volgens het Vad. niet op de hoogte — geeft dubbel aanleiding om zich in ernst die vragen te stellen. Bovendien 'twas hier een zeer bijzonder geval, en daarop doelden wij uitdrukkelijk. Het feit dat gemeld werd, bevat niets meldenswaardigs; 'tkomt dagelijks voor zonder dat men er acht op slaat; het eenige wat er iets bijzonders aan verleende, zoodat het ds belangstelling van 't publiek kon trekken, —- wat nog iets anders is dan die belangstelling te verdienen — was dat de dame, wie het gold een met roem verworven bekendheid bezit en deze mosht niet tegen haar geëxploiteerd worden uit louter jacht op nieuwtjes. Dezer dagen is vergaderd geweest de Commissie van Rapporteurs over het wetsontwerp tot verlegging der uitmonding van de Maas door het openen van het Oude Maasje en het opheffen van de Heerewaardensche overlaten. Het verslag is spoedig te wachten an bevat een tal van bezwaren tegen het wetsontwerp, die vooral van de zijde van Gelderland en het land van Heusden zijn te berde gebracht. We zijn wel eens getuige geweest van 't geven van godsdienstonderwijs aan kinderen; doorgaans is het een klasse met een aanzienlijk aantal jeugdige, levenslustige, vroolijke jongens en meisjes; tegenover hen staat eon godsdienstonderwijzer met ernstig, stroef gelaat en witte das.... do gunstige uitzonderingen zijn zeer zeldzaam. Kan men zich sterker contrast voorstellen dan tos3chen dien onderwijzer en die kinderen? De jongens fluisteren onderling over hunne knikkers en ballon, do meisjes over springtouw of pop, tot — stil, de beurt is aan hen, zo moeten een tekst of een psalm[vers opzeggen wat ze ineen adem zeer vlot kunnen, maar wee hun als ze het 'dreuntje kwijt zijn dat ze zich onder het leeren aanwenden; als ze ook maar even in de war raken, één woord slecht 3 missen, dan is ■ het uit. Den zin hebben ze niet begrepen, ze kenden alleen de woorden in de voorgeschreven volgorde. „Maar de onderwijzer logt hun alles uit," zegt mon. 't Mocht wat! Men oordeele zelf '«ver het volgende, dat do onderwijzer eener 'Zondagsschool een zesjarig knaapje, zonder een woord ter verklaring, op een papiertje gedrukt gaf: „Zoo zijn wij dan gezanten van Christus 'wege, alsof God door ons bade, wij bidden ! van Christus wege: laat u met God verzoenen! i Want dien, die geen zonde gekend heeft, | heeft Hij zonde voor ons gemaakt, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in iHem. 2 Kor. V: 20, 21. „Christus roept u. God bidt n. Laat hem niet tevergeefs roepen en sapeken. Laat u met God verzoenen." * " • Wat moet een kind van zes jaar daarvan begrijpen? 't Blijft t.cti nog maar altijd waar, wat De Génestet in zjjn leekedichtje zeide: „Wordt als de kindren!" sprak da Ifesr, „Derzulken is mijn Rijk".... Gij maakt, o drijvers van de Leer, Uw kindren ü gelijk. Wij vernemen dat de Rhijnspoorweg-Maatschappij en de Haagsche Tramweg! Maatschappij het eindelijk omtrent de aansluiting op den Bezuidenhoutschen weg eens geworden zijn. De aanleg der kruising zal — met het oog op het onderhoud, waarmede elke 'der contracteerende maatschappijen voor zich en voor haar eigen rekening belast zal zjjn — zoodanig moeten geschieden, dat dit onderhoud door elk van haar kan plaats hebben, zonder dat de ander er door worde gehinderd. ! Geen rijtuigen der H. T. M. zullen den tram-1 weg der H. R. M. mogen passeeren, zoodra ! oen wachter van laatstgenoemde maatschappij I het teeken geeft dat dit niet kan geschieden, , in voege als dit voor gewone rijtuigen pleegt ; plaats te vinden, waarmede die der H. T. M. in dit opzicht zullen gelijkstaan. Elk der beide |partijen is verantwoordelijk voor de ongevallen ; die tonge volge van de schuld harer ambtenaren lof den toestand harer rails mochten ontstaan. 'Is niet uit te maken aan wie de schuld te wijten is, dan draagt elke partij hare eigen schade. Ook de groote moeilijkheid, die de kruising 'tengevolge van de verschillende inrichting der rails van boide Maatschappijen ondervond, is uit den weg geruimd, zoodat men verwachten mag, dat met eenigen goeden wil bij beide i Maatschappijen binnen korten tijd de trams der iH. T. M. op den Bezuidenhoutschen weg spoe■ dig ongestoord zullen kunnen doorrijden, zonder dat de passagiers verplicht zullen zijn in een anderen tramwagen over te stappen. Door den Minister van Oorlog is bepaald dat de tijd door militairen in hechtenis doorgebracht, niet telt als diensttijd. Volgens de 36e jaarlijksche rekening en verantwoording van de directie der weduwen- en weezenkas voor de officieren Tan de landmacht, was op 1 Januari 1881 meer ontvangen dan uitgegeven f 20,548.75r'; aan inschrijvingen op het grootboek der nationale schuld, rentende 2 ljt pCt., bleef voorhanden een kapitale som van f 4.120,000. Op 1 Januari 1880 bedroeg het getal der i weduwen 537, hetwelk in het jaar 1880 is ) vermeerderd met 25. Daarentegen zijn er 25 'overleden, 2 hertrouwd en 3 geroyeerd, waar' door op 1 Jan. 1881 het getal gepensionneerde ! weduwen 532 bedroeg. Door eenige Haagsche officieren is een vereeniging gesticht, die aan een grooten l„sp.iarpot" doet denken. Het doel is, door : maandelijks een vaste bijdrage te leveren, jzich voor later een kapitaaltje te verwerven. |De officieele benaming luidt anders; onder jde officieren draagt de vereeniging echter Ireeds den naam van „spaarpot". — Een jaoortgelijke vereeniging moet ook reeds eeni'gen tijd onder enkele ambtenaren bestaan. /Het doel is gelijk, de middelen zijn het eveneens, doch men neemt een bemiddelaar aan, dio kans op kapitaal vermeerdering maar ook op kapitaalverlies biedt, de loterij namelijk. Een clubje ambtenaren, hier en elders verspreid, schaft zich bij elke trekking een aantal loten aan, waarvan de prijzen onderling vorden verdeeld. Dat de deelnemers zich niet met al te groote illusiën vleien, blijkt echter voldoende uit den naam der vereeniging dio „Stroohalm" heet. Te Gouda blijven de pokken heer-6«heu; opnieuw eischte de ziekte drie slachtoffers, allen niet gevaccineerd; er [komen voortdurend nieuwe gevallen bij. Naar wij uit goede bron verne'men, heeft het eiland Flakkee in het afgeiloopen najaar niet minder dan circa 170,000 uSL. ajuin opgebracht. Men schat de vandaar roods uitgevoerde uien op 180,000 it 190,000 HL., zooilat de Fiakkeescho boaron 1111 nog het niet onaanzienlijk getal van 80,000 HL. bezitten. Men besteedt thans omtrent ƒ2,75 voor den HL. De bevolking van lootdeloos is ia 1881 vermeerderd door geboorte met 38 en door vestiging met 69 personen, en verminderd door overijlden met 37 en door vertrek met 52 personen, waardoor het zielental op 1 Januari 1882 was 984; zeven huwelijken zijn in het afgeloopen jaar gesloten. Het onderwjjzersgezalschap te Kampen heeft het batig saldo zijner rekening over 't afgeloopen jaar, f 15 bedragende, beschikbaar gesteld voor de wetenschappelijke Noordpoolexpeditie. — De polder Rijsoord bij Ridderkerk zal een stoomgemaal bekomen. — Namens de erfgenamen van prins Frederik is aan de pachters in antwoord op eon verzeek om vermindering of kwijtschelding van een deel dor pachtpenningen over 1881 te kennen gegeven, dat de achterstalligen te zorgen hadden voor spoedige aanzuivering. — In de groote zaal van het genootschap Natura Artis Magistra werd gister de plechtige feestrede van prof. Jorissen uitgesproken ter gelegenheid van het 250-jarig bestaan der -Amsterdamsche universiteit. Do grief dat de universiteit zoo veel geld kostte, roerde spreker in zijne rede aldus aan: Men had gezegd: „de universiteit is wel kostelijk, maar tevens kostbaar". Maar de Amsterdimsche Stedemaagd 'wilde niet zuinig zijn. Zij wees die zuinigheid a'f, evenals een ander meer wetenschappelijk bezwaar der wenscheljjkheid der concentratie van studiekrachten in een klein land met meerdere rijksuniversiteiten. Men zeide dat de afstanden nu verdwenen waren en dat er dus geen zorg was voor verleiding ver van het ouderlijk oog. Die opmerking werd echter dezerzijds beantwoord met de woorden: weluu laat men dan van elders naar de hoofdstad komen. Amsterdam behaalde de overwinning, al was het eon kostbare overwinning. --- HOOFDSTUK VII. — Veroorlooft gij mij eene vraag tot u te richten ? zeide Lucie, eens op een avond. — Ik durf veronderstellen, dat ze zeer gewichtig zijn zal, antwoordde Antonio, als ze tenminste zoo plechtig moet ingeleid worden.1, — De vraag heeft betrekking op u, dok« ter Antonio, en ik twijfel, of ik ze wel uit mag spreken. — Ga gerust uw gang, zeide Antonio, ik geef u mijne volle toestemming. — Dank u. Ik zou gaarne weten, hee zulk een hoogst bekwaam man, als gjj zijt, Antonio begon hartelijk te lachen. — Zeer goed, zeide Lucie, lach maar zoo« veel ge wilt, ik blijf toch volhouden, dat ge een hoogst bekwaam man zijt. — Als ge mij zoo noemt, dan mag ik waarlijk trotsch zijn op mijn land, — "Wilt gij daarmee zeggen, dat er velen zijn in uw land, die u evenaren. — Kunt gij dit in ernst nog vragen ? vroeg Antonio. Gij beschouwt dan Italië als het land der blinden, waar éin oog koning is. Geloof mij, lieve dame, gij kunt hier veel monschen vinden die ver boven mij staan; en toch een nutteloos leven moeten leiden, en vergeten sterven. Gjj kimt u niet voorstellen, hoeveel bekwaamheid kracht en edele aspiraties hier verspild worden, uit gebrek aan ruimte en ' lucht, in deze groote pneumatische machine, die op de kaarc van Europa als Italië staat aangeteelcend. Een onuitsprekelijk sombere wolk over* schaduwde zijn anders zoo tevreden gelaat. Lucio voelde dat hij verdriet had en zweeg. (Wordt vervolgd) ---