Het Licht der Toekomst. „Daar zij licht!" — Sedert dat machtwoord weerklonk, is 't zoeken naar licht den menschen ingeschapen. Een aangeboren afkeer van duisternis hebben allen gemeen. Het eerste wat we opmerken en dat ons ontstemt als we ergens binnen komen, is 't slechte branden der lichten en 't is alsof we herleven, wanneer we een tijdlang in een karig verlichte zaal zijn geweest en 't gaslicht wordt dan plotseling opgedraaid. „Daar zij licht!" — Die zucht naar licht heeft een onophoudelijk zoeken naar verbetering der middelen tot verlichting tengevolge gehad. Geen industrie is zoo gestadig aan wijziging onderhevig als de vervaardiging van lampen en branders. Eindeloos is de verscheidenheid op dat gebied, Niet slechts elk jaar, elke maand bijna wordt er iets nieuws bedacht of gevonden en in alles openbaart zich een streven om het' kunstlicht zoo nabij mogelijk te doen komen aan het zonlicht, de eenige bron van licht, die niet te overtreffen is. "We zijn met het gas al ver vooruit bij onze ouders en grootouders, die zich des avonds behelpen moesten met het wisselvallig licht van een reusachtig haardvuur 'of 't spaarzaam licht van kaars of olielamp. Maar ook het gas begint het einde van zijn triomf te naderen en dreigt zijn roem niet lang te overleven. Dat het niet geroepen zou zijn om te allen tijde den scheptei' te blijven zwaaien was duidelijk door de vele onvolkomenheden, die het nog aankleefden en de tallooze onaangenaamheden, die aan 't gebruik er van verbonden zijn. Daaronder behooren vooral de rossige gloed van 't licht, de verderfelijke invloed dien het uitoefent op alle kleuren en meer nog de drukkende atmosfeer, de verstikkende warmte, die het veroorzaakt. En 't zijn vooral deze drie onaangename eigenschappen, die het dwingen zullen zijn plaats in te ruimen aan het electrisch licht, 't Is zeer goed mogelijk, dat ook dit in 't gebruik nog wel toonen zal niet volmaakt te zijn, doch in vergelijking van het gaslicht moet erkend worden, dat het de volmaaktheid toch al dicht nabij komt. Als verklaarde voorstanders van het nieuwe licht, hebben we met belangstelling steeds allo pogingen gevolgd, die in het werk werden gesteld, om het voor de toepassing in 't dagelijksch leven geschikt te maken en nu het vraagstuk, hoe men het electrisch licht zou kunnen verdeelen, door de uitvinding der gloeilampen voldoende is opgelost, schijnt ons hetoogenblik gekomen, waarop met zekerheid voorspeld mag worden, dat het gaslicht zijn langsten tijd heeft gehad, en de algemeene invoering van het electrisch licht nog slechts een quaestie van hoogstens enkele jaren kan wezen. Ter wettiging dier verwachtingen letten we niet uitsluitend op de uitstekende resultaten, die we zeiven dezer dagen waarnamen in 't café Krasnapolsky en 't café Mast te Amsterdam of aan 't station te Haarlem, maar hebben we de gunstige getuigschriften van anderen, eveneens geheel onpartijdige personen, in den letterlijken zin des woords slechts voor het grijpen. Er liggen nl. voor ons, op onze schrijftafel, meer dan een dozijn dagbladen, brochures, brieven en werken, zoo terloops, zonder er bepaald naar te zoeken, bijeengaard, alle artikelen behelzende, die getuigen van bijzondere ingenomenheid met het electrisch licht en van de uitnemende beantwoording aan de hoogste eischen in elk opzicht. De laatste bijdrage tot die verzameling is nogal merkwaardig en werd ons geleverd door de Daily Telegraph van 28 Juli 11. waarin de mededeeling voorkomt, dat de Anglo-American Bnisli Electric-IJglit Corporation te Londen over de eerste helft van dit jaar 100 pCt. dividend uitkeert, een bijna ongelooflijk cijfer, dat onze aandacht vooral trok met het oog op de pogingen, die ook hier worden aangewend om eene Electrische verlichtingsmaatschappij op te richten. Yv'ij liopen dat die pogingen, vooral nu ze van Nederlanders uitgaan, mogen slagen en dat althans ditmaal niet weer een vreemdeling zal gaan strijken met de eerste vruchten eener nieuwe onderneming, die zich langzaam misschien, maar toch zeker baan zal breken, ook in ons land. Algemeen wordt het Brush-systeem in Engeland geprezen en meer en meer toegepast ; we gaan in dezen liever niet af op de mededeelingen van hen, die zelf't electrisch licht willen exploiteeren, doch halen uit de Times van 5 .Juni een schrijven aan van den heer "William Crookes, Kensington-park-Gardens te Londen, die in zijn eigen groote inrichting, voor privaat gebruik, zonder er ooit aan te kunnen denken zelf als leverancier van electrisch licht op te treden, het electrische licht ingevoerd heeft en thans mededeelt hoe alles bij hem is ingericht en met welke moeielijkheden, tengevolge van geheel bijzondere omstandigheden hij te kampen had. Aan 't slot van dat schrijven lezen we: „Als electrisch licht evenals gas in onze huizen wordt gebracht, zullen al deze buitengewone onkosten en moeielijkheden verdwijnen; en wanneer electriciteit onder al de ongunstige omstandigheden van een geheel eigen en afzonderlijken aanleg, reeds in gunstige verhouding staat tot het gas — ook wat de kosten betreft — dan zal het ongetwijfeld véél goedkooper zijn dan gas, wanneer het in 't groot geleverd wordt door een centraalstation." Een uitstekende vergelijking van de kosten van verlichting met gas en die met electrisch licht levert de directeur van het South Kensington Museum in zijn jaarverslag omtrent dat Museum, welk verslag als een onderdeel van het jaarlijksch rapport betreffende Onderwijs en Kunst aan 't Engelsehe Parlement wordt voorgelegd. Daar in den regel directeuren van groote Rijksgebouwen slechts schoorvoetend wijzigingen aanbrengen in de aan hunne zorg toevertrouwde instellingen, zal de directeur van het Kensington Museum wel niet verdacht kunnen worden pour le besoin de la cause een nieuwigheid, die hij op verlangen van anderen moest invoeren, gunstiger te hebben voorgesteld dan zij is, en mag dus aan zijn getuigenis dubbele waarde worden gehecht. "Wij lezen in dat verslag: „Hetgeheele verbruik van gas in de Museum-scholen enz. te South Kensington bedraagt 26.590.260 kub. voet ad 4431 £ 14 Sh. Dit toont eene vermindering van 2.230.100 kub. voet ad 612 £ 7 Sh. by het vorige jaar, als een gevolg van het feit, dat sedert Maart de helft en sedert Juni al de zalen van den Lord Presidents court door electricïteit worden verlicht." En na eene mededeeling, waarom tot de invoering van electriseh licht moest worden overgegaan, geeft de directeur de volgende becijfering der kosten: Kool 18 £ 9 sh.— of 1 sh. — per uur Olie, Katoen, enz. 14 „ 11 „ 6d. „ — „ °d., „ Steenkolen 11 „ 14 „ — , — S, „ „ 34 „14 I „11 „ „ „ Werkloon :n , - G . t' ,11 „ , „ Totaal 2 „ 6 „•, 3 rlO „ „ „ Het verbruik van gas — zoo voegt de directeur er bij —zou voor hetzelfde tijdvak 287 £ 4 sh. bedragen hebben. De besparing op de gewone uitgaven bedroeg dus 218 £2 sh, of ongeveer 420 £ per jaar (zegge ƒ5040). Dat zijn enkele cijfers, welker welsprekendheid nog wordt verhoogd door het feit, dat de voorzichtige directeur lang geaarzeld heeft om de gasleidingen te laten wegnemen. „Thans echter — zegt hij — schijnt daartoe zonder bezwaar te kunnen worden overgegaan, daar de electrische lampen zoo lang zonder éénig ongeval hebben gebrand." We kunnen de reeks van mededee-- lingen en getuigschriften, alle pleitende voor 't eleetriscbe licht, nog aanmerkelijk vergrooten en mogen onder de voordeelen van dat licht boven gas vooral niet vergeten, dat het gevaar voor brand er zooveel kleiner door wordt, waardoor het zich bijzonder aanbeveelt voor schouwburgen, daar men er, dank zij de nieuwste vinding op electrisch gebied: de accumulator van Faure, volgens mededeeling in de „Monde Industriel1' van 20 Juli, in het Thédtre des Variétés te Parijs in geslaagd is, om het geheele gebouw, zoowel de ruimte voor de toeschouwers als het tooneel, electrisch te verlichten, zonder één enkele stoommachine geplaatst te hebben. Dit is de eerste toepassing van het electrisch licht op die wijze en opent aan dat licht een nieuw gebied voor zijn succes. We hebben met bovenstaande zeker wel genoeg aangevoerd om onze meening te staven, dat de bloeitijd van het gas en de gasfabrieken tot de geschiedenis behoort en we voegen er bij, dat we er niet rouwig om zullen wezen, wanneer de verderfelijke invloed verdwijnt, dien zij op de gezondheid van mensch en plant uitoefenen. Nog dezer dagen werd er in de N. B. C. terecht op gewezen, dat in geheele wij ken onzer stad de grond dermate van gas is doortrokken, dat alle plantengroei er nagenoeg geheel heeft opgehouden, zoodat deboomen er des zomers dor als in den winter staan, of gerooid moeten worden zonder dat andere er voor in de plaats kunnen komen. En nu vleien we ons wel niet met de hoop, dat we die fabrieken vandaag of morgen reeds zullen zien verdwijnen, zelfs is 't waarschijnlijk dat de bestaande ondernemingen nog lang een wanhopigen strij d tegen 't eleeti'isch licht zullen volhouden, maar de overtuiging staat bij ons vast, dat ze dien strijd toch vroeg of laat zullen moeten opgeven en, zoo hare particuliere belangen mochten meebrengen het bestaan zoo lang mogelijk te moeten rekken, dat zij dan toch de hoofdbron harer inkomsten meer zullen moeten zoeken in nevenzaken dan in de levering van een licht, dat letterlijk in de schaduw is gesteld. Die donkere toekomst voor het gas ontveinzen zich zelfs de directeuren der gasfabrieken niet; nog op hunne jongste vergadering spraken zij het onomwonden uit — al maakten zij, niet zonder reden, bezwaar om de quaestie in 't openbaar uitvoerig te behandelen, — „dat de tijd voorbij is, waarin men gerust op de toekomst van het gas, als eenige doelmatige en alles overtreffende bron van openbare en bijzondere verlichting konde inslapen." En zij hadden recht; niet aan het gas, maar aan de electriciteit behoort de toekomst! --- Feuilleton. VERKEERD BEOORDEELD. DOOR Mevr. A. L. A. DUDEVANT. 31) (Vervolg) Drie dagen en drie nachten heeft zij, geloof ik, geen oogenblik geslapen, zelfs niet op de matras, welke ik voor haar in den toron had doen neerleggen. Ik had gehoopt, dat zij gedurende de bezoeken van den dokter en van de Michelins eenige oogenblikken zou geslapen hebben. Neen, ik vond haar achter do deur staande en door het sleutelgat alles afluisterende, wat verhandeld werd. Zij raakte nauwelijks liet eten, dat mij gebracht werd, aan. Nooit had zij honger, of dorst, of was zij vermoeid of slaperig. Zij was zelfs niet bleek van al de vermoeienissen; zij zag immers haar kind terug en het was gered! „Ik heb haar vergeefs gesmeekt een enkelen nacht goed uit te rusten in La Refuge, alvorens te vertrekken; maar ik kon haar daartoe niet bewegen. Al de oogenblikken mijns levens, zeide zij. behooren aan hem of aan mijn ander kind en nooit zal ik rusten dan bij een van beiden. _ „Sedert zij vertrokken is, begint men bier, ondanks al onze voorzorgen, eenig vermoeden te krijgen. Het kind heeft nog een aanval van koorts gehad en om zijne moeder gevraagd, zijne schoone, lieve moeder, die de andere_ keeren aan zijn bed kwam. De kleine Micheliu was bij hem en antwoordde: —Je moeder? Je hebt gedroomd. Je hebt geen moeder. — Zeker, ik heb er ook een. — En hoe ziet zij er dan uit? — Wel als alle andere vrouwen. — Dat is niet waar, hernam de kleine Michelin, het is een dam 9, want zij stuurt altijd veel geld en geschenken voor je. — Het is niet een dame. ze ziet er net uit als jij. „Ilc was tegenwoordig bij dit onderhoud. Ik heb aan de kleine Michelin gezegd, dat Espérance gedroomd moest hebben, want dat h[j niemand gezien had. Zij gelooft het, maar Espérance gelooft het niet: vermoedelijk zal zijn geheugen hem ditmaal wel getrouw blijven. Ik heb hem doen beloven, dat hij niets zou vertollen van zijn „droom." Maar ondanks dat begon de familie Michelin toch een vermoeden te krijgen: een auder dochtertje des huizes beweert door een kier van de deur een groote mooie boerin gezien te hebben. De ouders zeggen dat het een visioen zal zijn geweest, de kinderen denken, dat het de ..dame Blanche' van Flamarande was. En zij vertellen er bij, dat die geheimzinnige vrouw gekomen is om Espérance te beschermen. — Lieve vriendin, de postbode zal u eerst morgen mijn brief brengen. Het is te laat geworden voor vandaag, misschien voeg ik er nog wel een regeltje aan toe. Ik ga, zooals gewoonlijk, het_ middagmaal gebruiken bij de Micheiins en den nacht doorbrengen in het Paviljoen. Vaarwel; geheel de uwe Alphouse." Toen ik dezen brief gelezen en de bevestiging mijner vermoedens gekregen had, was ik rustig en in staat om een volkomen inventaris van de papieren van den markies te maken. Hij zou eerst den volgenden morgen terugkomen. Ik had den geheelen avond en nacht voor mij. De brief verschafte mij alle noodige inlichtingen. Een onderzoek in huis had mij doen zien, dat Yvoine er niet woonde; hij woonde in den toron bij het kind, dat daar op last van den markies een onderkomen gevonden had, omdat de lucht er beter was, dan in de bedompte vertrekken der pachters. Yvoine was in Le liefuge geweest om iets voor den markies te halen. Hij had niet opgemerkt, dat "t venster open was en dus evenmin reden om voor den volgenden dag terug te komen. Er was geen vuur in huis, maar ik kon het maken. De zon daalde, maar er stonden kaarsen op den schoorsteen. Ik was nog nuchter na een moeielijken tocht; ik snuffelde in de kasten en ik vond inderdaad een stuk oudbakken brood, eenige confituren enz. en na nogmaals overal goed rondgekeken te hebben, sloot ik de luiken en stak twee kaarsen aan, waarna ik plaats nam voor het bureau van den markies. Een volmaakte, plechtige stilte heerschte om mij heen; slechts van tijd tot tijd vernam ik het geluid van den doffen val van een steen of een klomp aarde langs de bergen. --- XLIX. Na verloop van drie uren had ik alles gelezen, zelfs de brieven van mevrouw deFlamarande, die in een afzonderlijk laadje verborgen waren. Ik had al het geld van den markies geteld, 25000 francs in bankbiljetten en buitenlandsche wissels, 5000 francs in goud en zilver. Een dergelijke zorgeloosheid om zooveel geld onbewaakt te laten, pleitte voor de eerlijkheid der landlieden. Toch moest Salcède waarde hechten aan dit geld, dat blijkbaar bestemd was voor 't een of ander plotseling opkomend onvoorzien geval, want het geld was niet voor den aankoop van goederen en landerijen bestemd, daar ik alle rekeningen voldaan vond. De laatste koop van land dagteekende van 1848; twee jaren moest de markies hier dus reeds zijn geweest, wat dan ook bleek uit verschillende brieven. Twee jaren zonder dat de graaf of ik er iets van wist, terwijl iedereen, behalve mevrouw de Montesparre en de Flamarande meenden, dat hij in Amerika was. Alle brieven had hij door tusschenkomst van mevrouw de Montesparre ontvangen. Door haar was hij steeds op de hoogte gehouden. Niemand vermoedde zijne tegenwoordigheid in den omtrek, zelfs te Montesparre niet, wat eveneens uit de brieven van mevrouw Bertha bleek, die een getrouw verslag geleverd had van al de gebeurtenissen, die ik wel had vermoèd, maar nog niet had geweten. Ik kan al die brieven niet overschrijven; denzakelijkeninhoud zal ik echter meedeelen. Mevrouw de Montesparre had den markies voortdurend vurig bemind en meenende, dat zij ook door hem bemind werd, had zij hem hare genegenheid niet verborgen. Maar Salcède had in zijn leven slechts eene vrouw bemind en die beminde hij nog. Volgens hem had die vrouw hem nooit toebehoord; wel vond ik geene stellige verklaring daaromtrent van zijne hand, maar ik leidde zijne voortdurende ontkenning af uit de antwoorden van mevrouw de Montesparres, die anders nog al sceptisch was op het punt van deze voorgewende onschuld. Ik wil uit hare brieven het een en ander mededeelen. ~1815, 13 April, Parijs. „Verlaat Amerika; kom terug! Zij heeft of zal weldra behoefte aan u hebben. Zij is niet zoo getroost, niet zoo gelukkig als ik meende en men geloofde. Zij heeft wel een tweeden zoon, dien zij aanbidt en dien haar echtgenoot thans wel erkennen moet, maar de andere, dien zij meende verloren te hebben door den d00d... ja ik ben nu wel verplicht ronduit met u te spreken. Gij zijt hersteld en sterk genoeg om een nieuwen slag te verdragen; dat eerste kind dat zij dood waande, heeft de Flamarande niet als het zijne willen erkennen en naar alle waarschijnlijkheid heeft hij het omgebracht, of wel doen verdwijnen om het elders te laten opvoeden. Koland is sedert acht dagen te Sévines, en daar heeft zij van haar man gehoord, dat het kind met de min verdronken is. Er is geen bewijs, zij gelooft het niet, zij hoopt, zij windt zich op, zij wordt krankzinnig! Hij beleedigt en bedreigt haar. Zij heoft hare nasporingen moeten staken en is naar Italië teruggekeerd; maar voor haar vertrek heeft zij mij heimelijk geschreven om mij te smeken, dat onderzoek voort te zetten. Ik wil dat doen, maar weet niet, hoe het aan te leggen. Gjj moet mij helpen. Gij zijt rijk, gij zijt vrij, gij houdt van reizen ; en ik houd er volstrekt niet van. "Wij moeten ' het kind terugvinden of wèl een bewijs vinden, dat het dood is, wat ik nog niet geloof. Zie hier waarom niet. Een mijner neven, die 's zomers bij Bourges vertoeft, heeft mij verhaald' dat hij aldaar den 16 Mei 1841 een reiziger heeft gezien, die de postillons aanspoorde om de paarden te wisselen en die vervolgens in ' zijn coupé gestegen is, waaruit het geschrei van een kind werd gehoord. Mijn neef herinnert zich den dag, omdat toen juist een/ achternichtje van hem is geboren. Hij verzekert, dat hij zeer stellig den kamerdienaar van den graaf de Flamarande heeft herkend ' en ik begin dus aan eene ontvoering te gelooven. Wij moeten den bedoelden kamerdienaar in 't oog houden. Kom dus naar Parijs, doch houdt u verborgen. Stap niet af aan uw hotel, verschijn ook niet te_ mijnent, want mijn huis wordt door dien spion bewaakt. Ik zal te Parijs bericht van uwe komst afwachten en u opzoeken aan 't adres, dat gij mij aanwijst^ Ik reken er op dat ge uiterlijk tegen het «inde der volgende maand terug kunt wezen. Ik roep u terug, verstaat ge me, ondankbare ? Hls niet om 'tgenoegen van u weer te zien, maar om mij te helpen de smart te heelen van de arme vrouw, wier droefheid mij hot hart breekt Ik acht haar niet zoo onschuldig aan haar eigen leed, als gij het rny hebt willen bezweren .... Word niet boos; ik twijfel niet aan uwe eer, maar de eer van een man bestaat immers dikwijls daarin, dat hij beslist de waarheid ontkent om de eereener vrouw te redden. Arme Kolande! Hoe zou zij weerstand hebben kunnen bieden aan uw vurigen hartstocht F Zij was zoo jong en zoo treurig gehuwd. Doch wacht maar, eenmaal zult gij mij de a-are waarheid wel vertellen, als gij erkend zult hebben, dat ik geen medeminnares ineer ben en dat ik haar schuld slechts wil leeren kennen om er haar de wreede gevolgen van te besparen. Kom, uwe zuster i'ertha wacht u." De volgende brieven van mevrouw de Montesparre leerden mij, dat Salcède onmiddellijk was teruggekeerd, dat zij hem te Parijs had 'ontmoet, dat zij er het spoor gezocht hadden en gevonden van do min, die Salc' de te Yillebon had terug gevonden en er niet alleen toe wist te brengen om alles te bekennen, maar zelfs om hem schriftelijke bewijzen te loveren. De zaak was hem duur te staan gekomen, maar hij betreurde hst niet. Hij zou er zjjn fortuin aan hebben opgeofferd. Nu moest een onderzoek volgen, waar ik Graston esn onderkomen had bozorgd na hem van de min teruggehaald te hebbon. Men had mijne schreden gevolgd, men wist dat ik de lijken van de ouders van den graaf van Sévines naar Flamarande had overgebracht. Salcèdo wafl er ook heengegaan on verkleed als boer. was het hem gomakkelijk gevallen zijn ouden gids Ainbroise Yvoine te spreken, die mij volkomen herkend had in de Violette en zonder moeite, bijna onder mijne oogen, Gaston in aanraking met den markies had gebracht. Yan dien dag af was mevrouw do Flamarande door de barones van alles op de hoogte gesteld. En hier lasch ik een schrijven in van Kolande aan Bertha, dagteekenende van dien tijd en aan Salc;>de gezonden, die het bij zijne andere brieven bewaard had. „Mijn lieve Bertha ! Mijn engel en hij mijn redder, mijne voorzienigheid, mijne troosteres, wees gezegend! Gij hebt hem teruggevonden ! Hij is niet dood, hij is niet voor goed verbannen uit de ouderlijke woning! Hij is wel en schoon en gelukkig en nu hij daar is, zal hij mij teruggegeven worden. Zijn vader zal mij recht doen. Het baat niet om met hem tot eene verklaring te komen; hij zal mijn gedrag gadeslaan en zijne oogen voor de werkelijkheid openen. Doch wat er ook gebeure, de rechten van mijn eerstgeborene bestaan en de dag zal komen ... maar voor alles wil ik hem zien, mijn aangebeden kind! Ik zal zoo heimelijk bij u komen, dat niemand het ooit zal weten. Ik wil ook hem terugzien, die 't kind Yoor mij gevonden heeft; ik wil hem bedanken en hem het verledene vergeven voor 't tegenwoordige. Hij mag aan niets meer denken dan aan 't geluk, dat hij mij hergeeft. Spoedig, spoedig, schrijf spoedig, dat ge mij verwacht, dan zal ik eene ongesteldheid voorwenden om mij in mijne kamer te kminen opsluiten. Ik vertrouw Roger aan goede mensehen toe en vertrek met de boot. Antwoord spoedig! Mevrouw de Flamarande, die toen in Italië was, was reeds halfweg. Na raijn vertrek van Flamarimde had men haai' hi t kind teMarseille gebracht, waar zij het hartstochtelijk had omhelsd. SalcMe was er niet bij geweest; hij was bang om haar terug te zien, daar zijn hartstocht sterker was dan ooit. -Men had mevrouw gezegd, dat hij zjjne tegenwoordigheid te gevaarlijk vond voor 't geval, dat men do samenkomst eens mocht ontdokken. Zij had slechts de barones en Ambroise met het kind gezien. Michelin had men tot op zekere hoogte in 't geheim moeten nemen, teneinde van hem toestemming tot de reis te verkrijgen. Men had hom gezegd, dat de Markies Espérance's moeder kende en een bloedverwant van haar was; hij had een zoo ruime belooning ontvangen voor de moeite, dat hij niets meer vreesde en Salcède volkomen vertrouwde. Ton slotte kwam ik ook in al die brieven aan eene ver-melding van het rendez-vous in 't Bois do Boulogne. Salcïde was te Parijs geweest en de gravin liad er op gestaan om hem persoonlijk te bedanken. Hij schoen zich eerst sterk tegen dat plan verzet to hebben, ondanks zijne vurige begeerte om haar weer te zien. Hij was beducht voor den goeden naam der gravin en had eindelijk slechts toegestemd, toen de barones belooftWiad bij dat onderhoud tegenwoordig te zijn. Maar de barones was er niet geweest. Den volgenden dag schreef zij hem een beteekenisvollen brief: — Neen; ik heb den moed niet gehad om haar aan uwe voeten te zien, ziedaar de reden! Mij is nists overkomen. Ik ben met opzet weggebleven en ik vertrouwde, dat gij er niet al te boos om zoudt zijn. O, vergeef mij, dat ik lijd! Gij hebt mij meegesleept tot het botoonon van een heldenmoed, die dikwijls mijne krachten to boven gaat. Ik zal volhouden, wees gerust; maar lait mij uitschreien als ik alleen ben. Grif zijt gelukkig geweest, gij zijt hst nog... Ziedaar te gelijkertijd mijn wanhoop en mijn troost." Ik zocht vergeefs in al de brieven naar oene andere zinspeling op dat rondez-vous. Ik moest mij met dit eene bewijs vergenoegen, dat echter in mijne oogen een groot gewicht had. De brieven van 1848 en 1840 maakten van geen enkele andere ontmoeting tus-chen de gravin en Salcède of Gaston melding, maar zij verraadden een herwakenden hartstocht van mavrouw lïolande voor Salcède, dien zij voor moederlijke dankbaarheid wilde laten doorgaan, maar dien de helderziende Bertha terstond doorzag, althans de gravin schreef haar: — Neen, neen, gij vergist u, mijne vriendin ; ik koester voor hem geenszins het gevoel, dat gij liefde noemt; en als het dat gevoel is, dat hij eenmaal voor mij heeft gevoeld en dat mij zoo noodlottig was, dan wischt mijne vergiffenis hot uit. Gelukkig vergist gij u echter, omdat ge niet begrijpt; neen, gij kent die enthousiastische vriendschap niet, die van het beminde wezen slechts verlangt de zuiverste zijner gedachten. Hij zegt, dat hij in mijne kamer geweest is (meenende dat ik vertrokken was) om een bloem weg te nemen, welker geur ik ingediend had. He wil niet geloovon en geloof ook niet, dat hij een oogenblik in zijrf leven den eerbied uit het oog verloren heeft, dien hij verschuldigd is aan de vrouw van zijn vriend. Ik weet dat/ slechts weinige mannen in staat zijn tot hcs't koesteren eener liefde, die zoo vrij van nevengedachten is. Maar kent gij hem dan/niet? Is hij niet eene uitzondering ondex/de uitzonderingen ? Is hij niet de men in waarheid vereeren kaa?" In een anderen brief .zeide „Het bewjjs dat ik niet soort vfin genegenheid voor hem koester/welke gfr'mij toedicht is, dat den dag waarop hij leven zal voor u, den dag, waarop gij zijne vrouw zult zijn, (en die dag zal komen, wees er zeker van) dien dag zal ik duizendmaal gelukkiger zijn en duizendmaal trotscher op hem en op mij. --- Binnenland. ROTTERDAM, 5 Augustus. De Rotterdamsche afdeeling der Maatschappij tot Nut van 't Algemeen zal op de eerstvolgende vergadering dier Maatschappij voorstellen het eeuwfeest der Maatschappij te vieren door eene stichting in :t leven te roepen, die den geest van haar oprichter Jan Kieuwenhuizen waardig is. In de Gocsehe Ct. wordt nu het denkbeeld geopperd, die stichting een waarborgfonds te doen zijn voor een Algemeen Nederlandsch Pensioenfonds voor "Werklieden. Uit de rente van dat kapitaal konden dan gedeeltelijk de kosten van beheer worden gedekt en mocht de zaak niet opnemen, dan kon het kapitaal zelf weer aan de Maatschappij terugkeeren. Door het gansche land zou men door zulk een fonds een weldaad bewijzen aan eene klasse, die zeker wel het grootste deel vormt van dat algemeen, voor welks nut de Maatschappij werkzaam is. In de maand Juli zijn uit zee ia de Nederlandsche havens aangekomen 704 schepen, waarvan bijna de helft of 317 langs den Rotterdamschen Waterweg. Van dit cijfer waren 71 zeil- en 246 stoomschepen. Te IJmuiden kwamen in die maand 155 schepen aan. Uit Nederlandsche havens vertrokken 767, waarvan bijna 2/3 of 446 langs den Waterweg, waaronder 139 zeil- en 307 stoomschepen, tegen 73 zeil- en 93 stoomschepen van IJmuiden. Onder die cijfers zijn de visschersvaartuigen niet opgenomen. Voor rekening van den Waterstaat is op de scheiding van de rivieren de Botlek en het Scheur een dam gelegd ter lengte van 335 meter, teneinde den stroom van de Nieuwe en Oude Maas door het Scheur te leiden naar zee. De Nieuwe Waterweg wordt door deze stroomverlegging belangrijk dieper. Een der verdienstelijkste beambten aan 's Rijkswerf te Hellevoetsluis, de heer J. E. Broek, opzichter bij de magazijnen, ridder der Militaire Willemsorde, behaald tijdens zijn dienst als onderofficier der mariniers. vierde gisteren zijn 40-jarigen dienst bij het Rijk, (sedert 1854 bij de Werf). Tal van blijken van belangstelling mocht de jubelaria ondervinden en daaronder een fraai aandenken van ambtenaren en bewaarders met wie hij in onmiddellijke dienstbetrekking gestaan heeft of nog staat. De Maatschappij tot opvoeding van "Weezen in 't huisgezin gaat vooruit; zij telt thans 1782 leden tegen 1445 in 't voorgaande jaar. In haar achtjarig bestaan heeft zij 165 weezen verpleegd van alle belijdenissen. De rekening sluit echter nog met een nadeelig saldo van ƒ 900, makende met de vorige tekorten f 2500; moge dit voor velen eene aansporing wezen om deze nuttige en liefdadige instelling te steunen. Naar men verneemt zal eerlang een algemeene maatregel van inwendig bestuur worden ingevoerd, waarbij aan de spoorwegmaatschappijen de verplichting wordt opgelegd, tot het invoeren en gebruiken van doorloopende, zelfwerkende remtoestellen aan de treinen. Mej. A. Van der Schuyt alhier, is benoemd tot onderwijzeres ta Middelburg. — Te Maassluis is beroepen bij de Ned. Herv. Gera., ds. G. Kignalda te Oldenbroek. — Bedankt voor het beroep naar Zuid- Beierland, ds. J. A, F. Creuzberg te Oosterland. (Zie vervoly Binnenland in het Tweede Blad.) ---