Festival Assen: Er zit beweging in jazz-oude-stijl Er lijkt duidelijk beweging in het Oude Stijl Jazzkamp te zitten. Tien jaar geleden modelleerde prakctisch elke aankomende band zich nog naar de toonaangevende Dutch Swing College, nu oriënteren de beginnende bandjes zich eerder op specifieke vooroorlogse stijlen en tijdeperken. . Dat kwam duidelijk aan de orde tijdens het derde Jazzconcours, zaterdag in het Asser cultureel centrum De Kolk. Twee van de groepen speelden nog gladde, - onpersoonlijke dixielandmuziek, maar bij de Terschellinger Dixieland Society, de Sweet Papa Jazz Band en de Tuxedo Jazz Band viel meer te beleven. De Terschellingers speelden losjes, hadden interessante nummers geselecteerd en presenteerden zich bij monde van trombonist Jan Smit uiterst relaxed. Ambitieuzer ging het er aan toe bij de Sweet Papa Jazz Band uit Kudelstaart. Met zn vijven vertolkten deze Papa's 'n soort big band jazz, maar dan uitgekiend uitgedund. De stukken van Jelly Roll Morton en Duke Ellington, pioniers van de orkestrale jazz, kregen zodoende een waardige * vertolking. De solistenprijs ging naar Kees Broekhof, trombonist en arrangeur van deze band. Jammer, dat het orkest in ritmisch opzicht wat houterig bleef, er was te weinig sprake van 'n continue stroom. De jury vond de Tuxedo Jazz Band uit Haren uiteindelijk de eerste prijs waard. Bij alle lof die de band en haar zanger Arthur Douglas kreeg toegezwaaid miste ik woorden van waardering voor gitarist Karst de Groot. Een voortreffelijke ritmeman die feilloze akkoorden slaat achter het orkest en de solisten en die ook zelf als solist zinnige, samenhangende verhaaltjes te vertellen heeft. De jury vond overigens, dat de prestaties van de deelnemende groepen elkaar niet ver ontliepen en was verder van mening, dat de repertoire-keus wat origineler had gekund. ■ .Van originele repertoire-keus had de Old.Rockin' Chair Bunch, die 's middags tijdens de Jazz-instuif in het restaurant van De Kolk optrad in het geheel geen last. Sunday you'll be sorry hadden wè al gehad en Billßailey, won'tyouplease come Home en nu kondigt de leider monter Some of these Days aan. De trompettist, narrig: Nee, laten we All the Things you are doen. Ja, Rhapsody in Blue schokschoudert de kapelmeester op een toon van je kan 't ook té moeilijk maken: Uiteindelijk krijgt de drummer, die met luider stemme om een blues zeurt zijn-zin:!Endewraalris zoet.' Want als1 één van de blazers gesoleerd heeft wijst de: leider naar de drummer: solo! Hoe kan dat nou, man, roept deze verbouwereerd — het is een onmogelijk langzaam tempo voor een slagwerksolo. De blues wordt dus vakkundig in de soep gedraaid. En dan nu Some of these days roept de leider triomfantelijk. ■ ~",. ' Of hij het niet moeilijk vond, met drie invallers werken, vraag ik de baas van het spul na afloop. Nee hoor, krijg ik ten antwoord, we kennen mekaar allemaal al jaren dus we knallen er zó in. *, Nu kun je natuurlijk knallen en knallen! Niet alle All Stars van Ray Kaart die later op de avond in het restaurant speelden kenden elkaar kennelijk. Maar binnen twee nummers zat de zaak geramd. In Satin Doll klonk de ritmesectie (Thijmen Hoolwerf, Mary Hehuat, John Engels, gitaar, bas en drums respectievelijk) als een ritmesectie: een glimmende, geoliede machine. Ray Kaart zelf bewees met de dempers nog steeds Meester der Lage Landen te zijn. Bij dit hofje hoorde je échte jazz: swingend, stuwend, spannend. Over de publieke belangstelling voor het Festival hadden de organisatoren niet te klagen: al vroeg in de avond moest het bordje Uitverkocht op de deur. De Jazz Tap-Toef langs vijf horecagelegenheden was de avond ervoor ook al een groot succes geworden zodat het erin zit, dat het vierde Jazz Festival Assen volgend jaar andermaal grootser van opzet zal zijn. ■:■■ :{■.-■■ „>■. ■■ j)rX* ■ EDDYDETERMEYER Foto: Wladimir van der Burgh ■ The Old Roekin' Chair Bunch aan het werk in het restaurant van de Asser Kolk bij het succesvolle Oude Stijl-festival dat daar zaterdag werd gehouden. ?<,;tiV" ' --- Herma van de Heuvel Experimenten met' papier, driehoeksvormen en pijlen houden Henna van de Heuvel bezig in galerie Aweg 6-6 in Groningen. Tijdens deze zogenaamde „Werk-expositie" kan iedereen zien hoe haar onderzoek zich ontwikkelt en wordt de unieke mogelijkheid geboden om eens te zien hoe een kunstenaar tot zijn uiteindelijke resultaat komt. Henna van de Heuvel is gefascineerd geraakt door de driehoeksyorm, die voor haar de kern van het leven vertegenwoordigt. De combinatie van deze vorm met pijlen symboliseert het • contact met de buitenwereld. De problemen'rond de relatie' tussen het platte vlak en de ruimte komen automatisch ter sprake wanneer je je bedenkt dat een pijl en een driehoek altijd een vlakke uitwerking hebben. Zelfs wanneer - zoals op de foto - door middel van spijkers een papieren piramide wordt gebouwd, bestaat deze weer uit aparte driehoekjes, pakpapier, krantepapier, papier-maché en zwart krijt zijn de gebruikte materialen. Dit in tegenstelling tot 'de 'objecten die te zien zijn in de etalage van Raamwerk in de Artotheek. Ze zijn gemaakt van allerlei gevonden voorwerpen en op een kleurige manier beschilderd. Deze voorkeur voor tastbare, kleurige dingen heeft in de Aweg 6-6 plaats gemaakt voor het zelf willen zoeken naar en maken van vormen. De overeenkomst ligt in de magische betekenis van voorwerpen, vormen en tekens. Henna van de Heuvel treedt voor het eerst, na haar opleiding aan Academie Minerva en de Jan van Eyck Academie in Maastricht, met deze introverte experimenten naar buiten. . (E.T.) Henna van de Heuvel, galerie A-weg 6-6, t/m 24 Foto: Han de Graal --- Annemiek de Jong De zeven schilderijen van Annemiek de Jong leggen volledig beslag op de toch betrekkelijk kleine,., .ex-, positieruimte van Expo-Trüi in gen. Het overweldigende kleurgebruik en dé brede verfstreken "hebben "een reikwijdte die ver buiten het schilderij gaat. De hier en daar zichtbare menselijke figuur wordt opgenomen in een maalstroom van haast transparante roze, blauwe en:gele kleuren. Deze alles overheersende beweging wordt op het laatste moment gestuurd, zodat er toch harmonische composities zijn ontstaan. Door de doorschijnendheid van de kleuren en het gebruik van veel wit is er een sfeer ontstaan die niet van deze aarde lijkt te zijn: het is een soort droomwereld, waar overigens niet alles alleen maar prettig lijkt te zijn. In het ene werk wordt dit uitgedrukt door het gebruik van krachtig rood, in het andere door stevige blauwe strepen in een ver- der wazig kleür-gebeuren. . Knap is het vooral dat, ondanks de overeenkomst in techniek, ieder werk een andere, geheel eigen sfeer heeft. Dat deze individuele uitstraling niet geheel tot zijn "recht komt, wordt veroorzaakt 3oor-hetfeit.dat de werken te dicht op elkaar zijn gehangen. Het tweeluik dat alleen'op' de zijwand hangt lijkt daardoor op het eerste oog het beste werk. Bij nadere beschouwing kan dit werk met zijn zacht groene en blauwe kleuren het echter nauwelijks halen bij het hier recht tegenover gehangen werk met helder rood en een vrouwenfiguur op een De Kooning-achtige manier erin verwerkt. Ook een ander werk roept even deze associatie met de grote meester op. Toch slaat Annemiek de Jong hierbij zon duidelijke eigen weg in, dat het krachtige op zichzelf staande werken zijn geworden die om meer aandacht vragen en de moeite waard zijn om in een grotere expositieruimte tentoongesteld te worden. ELINATASELAAR Annemiek de Jong, Expo-Trui, t/m 9 okt. --- Frank van de Heuvel en Joop Striker Laatste zomer-expositie in Allersmaborg, Ezinge De tentoonstelling van de schilderijen van Frank van de Heuvel en Joop Striker is de laatste van de serie zomertentoonstellingen op de Allersmaborg in Ezinge. Ook nu weer is aan twee jonge kunstenaars de mogelijkheid geboden om zonder al te grote onkosten te exposeren. Frank van de Heuvel studeerde vier jaar geleden af aan Academie Minerva in Groningen en woont sindsdien in Eindhoven. Zijn eerste tentoonstelling laat werk zien waaruit een duidelijke keuze blijkt. In alle werken, of het nu smal en langwerpig is, een groot.drieluik „pep klein vierkant schilderij, staat de spanning tussen zijkanten en het midden gedeelte van het schilderij centraal. Een thema dat afkomstig is van een geobsedeerdheid vooroevers. In één werk met veel blauw is dit nog duidlijk te zien: links de zwarte oever, in het midden het water en rechts de andere oever met een zwarte boom. Doordat dit. alles in het platte vlak is overgebracht is er alleen een 'spel tussen vlakken overgebleven: een zwarte .driehoek' links en rechts en een middenvlak. Hiervan heeft Van de Heuvel gebruik gemaakt om een spanning te scheppen, gecombineerd met een geraffineerd kleurgebruik. Zodat het niet alleen gaat om de van een afstand goed waar te, nemen vlakverdeling, maar ook om de naar zich toetrekkende werking van dè verf. Wanneer het schilderij van dichtbij bekeken wordt, is de subtiele kleuropbouw zichtbaar en blijft er een heftig maar feestelijk kleurig gevoel over. Knap is vooral deze combinatie van verf- en kleurgebruik met een compositie die gebaseerd is op spanning en evenwicht. In de heftigheid is een overeenkomst te zien met het werk van Joop Striker. Deze in Assen woonachtige,. ook van Academie Minerva afkomstige, kunstenaar had vorig jaar zijn eerste expositie in De Kolk in Assen. Toen werkte hij duidelijk naar aanleiding van de zichtbare werkelijkheid. Nu verwijzen alleen titels als "Witte kan" en "Naakt" er nog naar. Het zijn in wezen abstracte werken geworden, geschilderd op een snelle manier in vrij donkere bruine en groene kleuren. Terwijl enkele werken met dikke verf nogal dicht geschilderd zijn, slaagt hij er bij "Verlaten zomer!' in, door een vrijer materiaal gebruik en een licht opgezette achtergrond tot een overtuigender resultaat te komen. Uit al zijn tentoongestelde werken spreekt de moeizame strijd om een eigen vormentaal te vinden. Frank van de Heuvel, Joop Striker, schilderijen, De Allersmaborg, t/m 9 okt. --- Jazzfestival Delfzijl met sfeervol licht Van een onze verslaggevers DELFZIJL - De volgens de organisatoren 'onwijs goede' Amerikaanse jazz-zangeres Lillian Boutté wordt dit jaar de uitsmijter van het vierde Eems- Dollard Jazz Festival, dat op 1' oktober in Delfzijl wordt gehouden. Verder zullen onder meer de Olympia Brass Band uit New Orieans en Ad Olivier met zijn Bogalusa Bumpers optreden bij dit 12 uur durende oude stijl-festival in het Delfzijlster centrum De Molenberg, RH& Om De Molenberg, die als 'kil en weinig sfeervol' wordt ervaren aantrek' keiijker te maken gaan de organisatoren eigenhandig verlichting op de tafeltjes aanbrengen. Verder zal met behulp van verlichting de indruk worden gewekt dat het plafond minder hoog is. •• -; *v Subsidie schouwburggedenkboek — Dé gemeente Groningen gaat 100 exemplaren afnemen van een boek, dat ter gelegenheid van het aanstaande 100-jarig bestaan van' de Groninger Stadsschouwburg wordt uitgebracht. De Culturele Raad van de gemeente Groningen had bezwaar aangetekend tegen een aanzienlijk hoger subsidiebedrag dan de 5000 gulden, die door de genoemde aankoop bij het organiserende comité binnenkomt. De raad vond de honoraria voor de bijdragende auteurs te hoog. Prijs voor Ungerer — De Jacob Burckhardtprijs van de Goethe-Stichting in Bazel is toegekend aan de Franse tekenaar Tomi Ungerer. Ungerer wordt daarmee 28.000 gulden rijker. --- VRIEZER KUNSTWEKEN, SCHILDEREN IN HET VELD Vries is twee weken lang centrum voor amateurkunstenaars. Afgelopen vrijdag werd deze unieke manifestatie onder grote belangstelling geopend en zaterdagmiddag vond de eerste grote activiteit plaats/schilderen en tekenen in de vrije natuur onder leiding van twee professionele kunstenaars. De komende weken gaat er bijna geen dag voorbij of er is wel iets te doen op het amateurgebied van beeldende:. kunst, muziek, dichtkunst, proza en architectuur. Op 1 oktober wordt het geheel afgesloten met straattekenen voor kinderen. De gemeente Vries is vanouds een "kunstvriendelijke" gemeente. De belangstelling voor de artistieke activiteiten van beroeps en amateurs is in zekere zin een traditie geworden en heeft meermalen geleid tot grote tentoonstellingen" in het gemeentehuis'è'n concertseries... Vanuit, deze goede gewoonte is'bij het gemeentebestuur de' gedachte' ontstaan om eens uitgebreid de schijnwerpers te richten op het creatieve deel van haar burgers. Daar blijft het niet bij, het volgend jaar wil Vries een manifestatie op touw zetten rond professionele kunstbeoefening en er liggen plannen om,van dit alles een terugkerend gebeuren te maken. Twee weken lang is er nu een tentoonstelling te zien met amateurkunst in het gemeentehuis, de hervormde kerk, de Ontmöetingskerk en het Winkelcentrum Brinkstraat. Er is typische amateurkunst te zien — enigszins naief aandoende stillevens en Drentse boerderijen — maar er hangt ook werk dat bijna professioneel is te noemen en beeldhouwkunst en fotografie zijn eveneens vertegenwoordigd Zaterdagmiddag kregen de ruim vijftig actieve amateurkunstenaars ' van Vries de gelegenheid om onder leiding van twee Drentse beroepskunstenaars, Berend Groen en Ben van Voorn, in de openlucht te tekenen en te schilderen. Het weer was, voor het gemoed van een kunstenaar, buitengewoon fraai; jagende wolken boven een wisselend belicht landschap. Voor de zekerheid had Ben van Voorn een boerderij in Yde gereserveerd wanneer de regen zich al te hardnekkig zou aandienen. : Toch bleek niet iedere' amateurkunstenaar buiten de centrale verwarming thuis te kunnen, zoals Berend Groen het uitdrukte. Slechts zes mensen waren bereid de barre tocht van Vries naar Yde te ondernemen en bij de eerste regendruppels. waren alleen de beroepskunstënaars nog in hét'velde te vinden. "Amateurkunst is een.wonderr lijk verschijnsel," verzuchtte eenvan de docenten, "het gaat vaak om mensen die bang zijn voor alles wat nieuw is. Ze komen noot verder, het liefst willen ze datgene maken, wat ze altijd al maakten en daarbij het mooie gevoel hebben, op dat moment even een Rembrandt te zijn." Het verschil in opvatting en instelling tussen beroeps en amateurs openbaarde zich nogal nadrukkelijk, maar de deelnemers lieten zich niet kisten. Het landschap van de gemeente Vries trok er zich niets van aan, het bleef schilderachtig, onder welke weersomstandigheid ook. Mogelijk is dat de reden waarom de amateurkunst in Drenthe zo floreert. ERICBOS --- Vier handen op orgel Middelstum Geen buitenaardse bibbering Gebeurtenis: orgelconcert door Kees Steketee en Henk Veldman. Programma: Mendelssohn, Preludium en Fuga in d; Wesley, Duet tor organ, 4-handig; Knecht, Sonate in C; Albrechtsberger, Prelude en Fuga in Bes, 4-handig; Lemmens, Fanfare-Cantabile-Finale; Bijster, Fantasie "Komt nu met zang". Plaats: Hippolytuskerk te Middelsteum. Publiek: 80. Vierhandig pianospel is een bekend gegeven, vierhandig orgelspel daarentegen niet. Het uitvoeren van twee quatremains voor orgel maakte daarom het programma van de Middelsturner organist Kees Steketee tot een curiosum. Steketee en zijn leerling Veldman zijn overigens niet de eersten die in het Groningerland met dit soort zaken komen: Stef Tuinstra cri Dale Carr hebben het in Loppersum ook wel eens gedaan. Steketee had voor de vierhandige uitstapjes muziek in een klassiek idioom gezocht waarvan niet gezegd kon worden dat het om composities van de eerste garnituur ging. Samuel Wesley moge een bekend Engels componist geweest zijn, en Albrechtsberger de contrapuntleraar van Beethoven, hun muziek deed het traditionele verwachtingspatroon hoorbaar geen geweld aan en was, in dat licht bekeken, tamelijk inhoudsloos. Maar om een andere waarde dan die van het curieuze ging het in dit geval eigenlijk niet, en het vierhandig gebeuren amuseerde zeker, al klonk het bij vlagen een tikkeltje slordig. Over waarden en verwachtingspatronen gesproken: ook de rest van het programma bevatte nauwelijks materiaal waarin met muzikaal-psychologische diepten zou kunnen ontwaren, maar wél stukken waardoor een aantal eigenschappen van het uit 1863 daterende Van Oeckelen-orgel goed uitkwamen. Het bleek al bij Mendelssohn, waarin een plenum met opvallende tongwerken duidelijk wees naar een orgelklank die barok of rococo achter zich heeft gelaten. Het specifieke timbre van het orgel kwam nog beter tot uitdrukking in het driedelige werkje van Lemmens-muziek die iets César Franck-achtigs had maar zonder die kwaliteit. Er konden fors geboetseerde contrasten in worden verwezenlijkt, maar daarbij werd dan weer wél duidelijk dat dit orgel voor de echt-romantische gevoeligheden iets mist. Er is geen zwelwerk en van tremulant of zweving is ook geen sprake. De bijna bovenaardse bibbering die er soms echt had moéten zijn was er dus niet, maar voor het negentiende-eeuwse repertoire bleek dit orgel zeker niet ongeschikt. Fanfares doen het er in ieder geval uitstekend op, getuige Lemmens en de Fantasie van Jacob Bijster. PAULHERRUER Foto: Wladimir van der Burgl> ° Kees Steketee - voorgrond • en Henk Veldman achter het Van Oeckelen-orgel in Middelstum. . - ~;. :-■ ---