DOKTERS ONDER KRUISVERHOOR feuilleton door John Rowan Wilson 74) „Ja. Ik maakte zeer gedetailleerde aantekeningen over zijn medische achtergrond en over de symptomen waarover hij klaagde. Ik werd echter enigszins gehandicapt door het feit dat hij bleef beweren dat hij zich uitstekend voelde en dat hij nooit bij me gekomen 7<>u zijn als zijn vrouw en huisarts zich geen onnodige zorgen hadden gemaakt" „Welke symptomen deden zich op dat tijdstip bij hem Voor?" „Heel vage. Hij voelde zich gespannen, misschien wat meer dan gewoon-1 ~jk. Hij sliep slecht en had nogal last van nachtmerries. Transpireren. Nu en dan hartkloppingen." „Was dat alles?" Gilling was op deze vraag voorbereid en wist dat het van het grootste belang was dat hij op dit punt niet aarzelde. Hij antwoordde op besliste toon: „Ja." „Hebt u hem op dat tydstip onderzocht?" Ja." „Ja. Ik onderwierp hem aan een volledig lichamelijk onderzoek en zorgde er ook voor dat zijn bloed werd onderzocht, dat hij werd doorgelicht en dat er een elektrocardiogram werd gemaakt." ..Leverde dat positieve resultaten op?" „Heel weinig. Zijn polsslag was een beetje te snel, ongeveer negentig, maar dat kon aan gespannenheid te wijten zijn. Zijn handen trilden en zijn reflexen waren een beetje te snel. Dat was alles." „Was zijn temperatuur normaal?" „Ja." „Wat was uw diagnose?" „Op dat tijdstip had ik niet veel aanknopingspunten," zei Gilling enigszins bedeesd. „Ik meende dat hij te lijden had van een lichte angsttoestand als gevolg van overspanning." „Wat schreef u voor?" „Ik gaf hem raad wat betreft zijn levenswijze, het wat kalmer aan te doen, niet zo hard werken. Rust en ontspanning. Ik gaf hem ook een slaapmiddel voor de nacht en kalmerende middelen voor overdag." „Is de heer Kincaid nog bij u teruggekomen?" „Ja. Volgens afspraak kwam hij een maand later." ~Een hoe was zijn toestand toen?" „Teleurstellend. Hij was er zeker niet op vooruitgegaan. Hij had een paar pond gewicht verloren. Zijn polsslag was wat sneller dan de voorgaande keer, maar niet zo veel. Hij was bleker. Lichamelijk had zich geen dramatische ontwikkeling voorgedaan maar geestelijk was hij opmerkelijk veranderd. In plaats van 't koortsachtige optimisme dat hij bij zijn vorige bezoek had getoond, was hij nu somber, zelfs neerslachtig. Hij zei voortdurend dat hij het niet meer aankon. dat hij zijn leeftijd begon te voelen." „Welke betekenis hechtte u daaraan?" Gilling wachtte even eer hij antwoordde: „Het was een moeilijke zaak. Ik had van zijn huisarts gehoord dat hij een man met een wisselvallig temperament was. Hij had altijd geslingerd tussen groot optimisme en neerslachtigheid. De psychiaters noemen dat manisch-depressief. Volgens mij was het een uiting van zijn natuurlijke aard versterkt door te veel werk en spanning." „Had hij uw adviezen opgevolgd?" „Hij vertelde me dat hij de voorgeschreven middelen had ingenomen, maar hij gaf min of meer toe dat hij mijn raad om het wat rustiger aan te doen in de wind had geslagen. En die rust was natuurlijk juist het belangrijkste. Ik zei hem dat het erg moeilijk zou zijn hem te behandelen als hij zich niet aan mijn voorschriften hield, en ik zei ook dat hij nu niets anders kon doen dan helemaal met werken ophouden. Ik vond het niet nodig hem het bed te doen houden, want dat zou zijn angst nog kunnen vergroten en hem te veel tijd geven voor sombere gedachten. Ik vond echter wel dat hij een echte vakantie nodig had. Ik zei hem ook dat ik graag zou zien dat hij naar mijn collega dr. Franks ging." „Dr. Franks is 'n psychiater?" „Ja." „Hoe nam hij dat op?" „Hij verzette zich er heftig tegen. Eerlijk gezegd werd hij zelfs een beetje agressief. Hij beschuldigde me ervan geen kennis van of begrip voor zijn conditie te hebben, hem rust voor te schrijven omdat ik niets anders kon bedenken en kennelijk te denken dat hij gek aan het worden was." „En dacht u dat hij gek aan het worden was?" „Nee, ik geloofde niet dat hij psychisch gestoord of iets dergelijks was. Ik meende dat hij in een angsttoestand verkeerde. Dr. Franks heeft zich gespecialiseerd in angstneurosen." „Hoe eindigde het bezoek?" ~Hij stormde mijn spreekkamer uit." „Wat deed u toen?" „Ik belde dr. Barton op en vertelde hem wat er was gebeurd. Hij was natuurlijk erg geschokt, maar we konden niets doen. Als Kincaid behandeling weigerde, konden we hem niet dwingen zich eraan te onderwerpen. We moesten ons in de situatie schikken." „Wanneer hoorde u weer iets over Kincaid?" „Ongeveer twee weken later. Barton belde me op om me te vertellen dat Kincaid plotseling ingestort was tijdens een receptie op de Tsjechische ambassade. Ik zei dat ik natuurlijk graag naar Kincaid toe wilde komen als hij dat wenste maar dat ik na wat er tijdens zijn laatste bezoek aan mij was gebeurd niet uit me zelf naar hem toe kon gaan. Barton zei dat het allemaal in orde was en dat Kincaid naar me had gevraagd. Ik liet hem toen opnemen in de particuliere afdeling van St. Vincents." Hoe was hij toen?" „Zijn toestand was duidelijk verslechterd. Hij was erg in de war en bijzonder geagiteerd en praatte onsamenhangend. Hij putte zich uit in verontschuldigingen voor zijn gedrag tijdens het vorige consult en legde er voortdurend de nadruk op dat hij mijn adviezen niet had opgevolgd en dat hrj wist dat ik geprobeerd had mijn best voor hem te doen. De reflexen van zijn linkerbeen waren wat sterker geworden. Zijn polsslag was nog steeds snel en voor het eerst had hij wat verhoging. We voerden wat laboratoriumonderzoek uit en gaven hem kalmerende middelen. Hij vertelde dat hij nu vrij zware hoofdpijn had. Het klinisch beeld was nog steeds duister maar het was nu wel duidelijk dat er meer moest zijn dan een zuiver psychologische kwestie. In de loop van de volgende dagen raadpleegde ik verschillende van mijn collega's: Sir Horace Trimble, Lord Maxfield en dr. Franks. Kincaids toestand bleef over het algemeen vrij constant hoewel ze van dag tot dag varieerde." „Was het omstreeks die tijd dat u professor Line sprak" „Ja. Het nieuws over de heer Kincaid had in de pers natuurlijk veel aandacht gekregen en iedereen praatte eraver. Een dag of vier nadat hu' in het ziekenhuis was opgenomen, stond ik in de hal van de Koninklijke Sociëteit toen Line naar me toe kwam en me aansprak. Hij scheen erg opgewonden te zijn. Hij vertelde me dat hij een vriend van Kincaid was en dat het hem erg aan het hart ging dat hij zo ernstig ziek was. Hij vroeg me hoe het met hem ging. Ik antwoordde dat het een moeilijk geval was doch dat we ons best deden het op te lossen. Hy vroeg of we al een diagnose hadden gesteld en ik zei van niet, in elk geval geen nauwkeurige. Ik was misschien niet erg toeschietelijk, maar het was een vraag die hij niet had mogen stellen." „Waarom niet?" „Omdat het een kwestie van beroepsgeheim was. Men kan de diagnose van een patiënt maar niet aan iedereen vertellen die er naar vraagt." „Hoe ging het gesprek verder?" Nadruk verboden) (Wordt vervolgd) --- ARMAN en ILVA --- HUON DE NEVELING DE ZWARTE ZALM --- POLLE, PELLI EN PINGO --- FERD'NAND --- PANDA EN HET VUURVERVOD -55) Het vliegtuigje dat Ahmed en Mustafed gestolen hadden, bereikte al spoedig de zee en even later passeerden ze het schip waarop Panda en professor Kalker meevoeren. „Daar gaan ze," gromde de chef van de geheime politie. „Onderweg naar ons Wadi-wadi met hun gevaarlijke uitvinding. We moeten ze onschadelijk maken voor onze grote sheik Kasr el Bellal van hun komst hoort." Maar zijn woorden drongen niet door tot zijn helper Mustafed, want die was veel te luchtziek om op zijn omgeving te letten. Pas toen ze landden op een klein vliegveldje in hun vaderland, kwam hij weer wat bij. En dat was maar goed ook, want Ahmed had zijn hulp dringend nodig. „Vooruit!" riep hij, toen het toestelletje tot stilstand kwam. „Zorg dat we benzine genoeg krijgen om heen en terug te vliegö naar die boot. Ik ga intussen e» wapen zoeken waarmee we ze 4 grond in kunnen boren. Vlug, vó* onze doorluchtige heerser ons bf trapt!" Maar ze waren al te lalt Want toen ze zich omdraaide; ontdekten ze de sheik. „Hebben ju!' lie het addergebroed kunnen v«' nietigen?" vroeg die met iets dr* gends in zijn stem. --- BRAMMETJE FOK 1744. IJverig zetten de mannen op de wallekant zich aan de arbeid, en langzamerhand werd Bram nieuwsgierig. Want in de loop van een paar minuten zag hij een eigenaardig toestel groeien, dat hij nog nooit door gemeentewerklui had zien gebruiken. En nu hrj er goed over nadacht, zagen die mannen er ook niet als gemeentewerklieden uit Maar. . . . maar dat lijkt wel een zweefmolen", mompelde Bram, die zelf door zijn eendevermomming onzichtbaar was. „Alleen is het een molentje, dat uit netten bestaat. En. ... en ze bouwen het half boven water." Alle verveling was plotseling geweken. De professor had nog steeds nie" gemerkt, want die had alleen m& oog voor de eenden Maar Br»* dobberde langzaam naar de van de vijver toe en voor zijn otfj begonnen de netten in beweging" komen. Stuk voor stuk .etten ze *■■ kaar na, sneller. ... en sneller-" en sneller n0g.... --- rombom rubriek voor de kinderen DEVRE-SE-LIJ-KE DAG Pim wordt lang-zaam wak-ker. Hrj kijkt door een kier-tje en denkt na. Wat voor dag is het van-daag, denkt hij. Niet de dag dat de was-man komt. ook niet de dag van de vis-boer, ook niet de dag dat de klei-ne mens-jes uit de buurt te-le-vi-sie ko-men kij-ken, ook niet de dag van de tas vol boodschap-pen of de dag van de stil-Ie stra-ten. Nee.... er blrjft maar één dag o-ver: Van-daag is het de vre-se-lij-ke dag! Hij doet op-eens al-le-bei zijn o-gen o-pen en gaat recht-op zit-ten. Hij kijkt naar Pom die nog lek-ker ligt te sla-pen. Ar-me zwar-te, denkt hij, jij weet het nog niet. Je ligt daar maar te soe-zen en je weet niet eens dat het de vre-se-lij-ke dag is. Waar-om ei-gen-lijk? denkt hij, waar-om moet el-ke week een vre-se-lij-ke dag heb-ben? Waarom doen we er niet wat aan? Op-eens weet hrj het. Hij geeft Pom een pets op zijn kop. Pom schiet o-ver-eind. Wat. . . wat is er? zegt hij ge-schrok-ken. Luis-ter, zegt Pim, weet je wat het van-daag voor dag is? Pom gaapt. Wat kan mij dat sche-len, zegt hij en hij knijpt zijn o-gen al weer dicht. De vre-se-lij-ke dag! roept Pim, het is de vre-se-lij-ke dag! Pom knijpt zijn o-gen nog stij-ver dicht. Moet je me daarvoor wak-ker ma-ken? Het is vroeg ge-noeg als ze met haar emmers en haar boen-ders en ra-ge-bollen be-gint! Nee, luis-ter nou, zegt Pim, het ge-beurt niet. We gaan er ge-woon wat te-gen doen. We gaan me-vrouw De Bont met haar boenders en haar em-mers te-gen-hou-den. We gaan haar voor haar voe-ten 10-pen en ons stijf hou-den vlak voor haar ve-gers. We gooi-en haar em-mers om en w« sle-pen haar dwei-len weg. Pom zit met gro-te ogen te luis-te-ren. En dan? vraagt hij. Niks en dan... zegt Pim. Dan komt er niks van in. Dan pakt ze haar boel-tje wel en wij hoe-ven niet in een kast te krui-pen en het wordt géén vre-se-lij-ke dag. Pom knikt. Het is te pro-be-ren, zegt hij. La-ten we maar vast op de mat bij de deur gaan zitten, want we mo-gen haar geen mi-nuut-je uit het oog ver-lie-zen. Ze zijn nog maar net bij de deur of daar ho-ren ze de sleu-tel al in het slot knar-sen. Tjoe-pie joep.... de mat la-ten krul-len, zegt Pim en hrj steekt zijn streep-po-ten al on-der de deur-mat. Pom lacht en steekt zijn po-ten ook on-der de mat. Wedden dat ze op haar neus valt, fluistert Pim vlug als de deur al op een kier is. Maar nee, me-vrouw De Bont ziet de mat nog net op tijd en stapt o-ver de ge-krul-de hoek heen. Dag poes-sies, zegt ze, za-ten jul-lie me al op te wach-ten? Kom, schat-jes, eerst die mat e-ven goed leg-gen. Schat-jes, bromt Pom als ze ach-ter haar aan trip-pe-len naar de keu-ken. Als me-vrouw De Bont haar schort voor-doet, springt Pim te-gen haar rug en trekt de strik van ach-te-ren los. Niks geen schort, zegt hij, er wordt hier van-daag niet ge-veegd. Poes-sie, poes-sie, zegt me-vrouw De Bont, wil ie dan zo lek-ker spe-len? Mag niet hoor! Ze knoopt de strik weer vast. Pas op! sist Pom, nou komt het, nou gaat ze de be-zems en boen-ders pak-ken! Komt niks van in! roept Pim, je zal eens e-ven zien hoe ik die be-zem tegen-houd! Hij gaat vlak voor me-vrouw De Bont staan en zegt: Mevrouw De Bont, dit wordt van-daag geen vre-se-lij-ke dag. Wij wil-len het ge-woon niet en wij wo-nen hier! Poes-sie, poes-sie, wat wil je toch? zegt me-vrouw De Bont, die de gro-te be-zem uit de kast heeft ge-pakt. Pim neemt een sprong en vouwt zijn via poot-jes om de be-zem-steel. Dit wi ik! zegt hij, ik wil dat je die be-zem weg-doet en met-een! Zo zo zo, zegt me-vrouw De Bont, vi poes-sie slee-tje rij-en? Nou voor-i dan maar. Ef-fies dan. In de gang, daar is het lek-ker glad! Ze duwt Pi op de be-zem voor zich uit. Hi hi, zegt Pim, dat gaat lek-ker! Ho ho! I roept Pom, wat doe je nou? Je lacn en je mag niet la-chen, je mag al-leJ maar kwaad zijn! Waar-om? roept' Pim, als ik 10l heb dan lach ik! En de vre-se-lij-ke dag dan? vraagt I Pom, wat doen we met de vre-se-lij-J dag die we zou-den te-gen-hou-den? jJ snapt er niks van, zegt Pim, het is I he-le-maal geen vre-se-lij-ke dag. H» is van-daag de dag van slee-tje" rij-ai hè, me-vrouw De Bont? Zo'n poes-a toch, zegt me-vrouw De Bont als Pi haar een kop-je geeft, al-tijd lief, a* tijd blij als ie me ziet. MIES BOL -HUÏI ---