TI-COYO en zijn haai feuilleton door Clèment Richier 23) Daarop vloog Lucie naar de zolder om Ti-Coyo op te zoeken. Het was een uitgestrekte zolder waar men een hele collectie oude koffers, met veelkleurige etiketten beplakt, had opgestapeld, evenals hopen stoffige boeken die de jongen met de grootste nieuwsgierigheid bekeek en aanpakte, want hij had tot dusver maar zelden gelegenheid gevonden bedrukt papier te zien. „Je moei nog een beetje wachten," zei het meisje bij het binnenkomen. „Daar zijn ze, kijk maar." Ze ging naar het dakraampje om te zien hoe de mannen zich verwijderden. Ti-Coyo volgde haar, en daar het dakraampje smal was, moesten ze zich tegen elkaar aandrukken om te zien en zo bleven ze nog een hele poos staan nadat de planter en de wachters achter de gebouwen van de plantage verdwenen waren, Ti-Coyo verliet het dakraampje het eerst en vroeg: „Hoe heet je?" ~Lucie," antwoordde het meisje en bloosde wat. „Jij bent Ti-Coyo nietwaa i ~Ja," antwoordde de jongen op uitdagende toon. „Mijn vader is Cocoyo, de manke bochel. En mijn moeder is Dora met de schele ogen." Lucie's lippen begonnen te trillen en zo fluisterde, op het punt in huilen uit te barsten: „O, ik heb je niet willen beledigen." „Je hebt me niet beledigd," zei Ti- Coyo met zachtzinniger stem, „maar als ik je iets vragen mag, waarom heb je me geholpen om te ontsnappen?" „Ze zouden je in de gevangenis hebben gestopt voor een paar stukken suikerriet!" legde Lucie met veel verontwaardiging uit. „Wel, als iedereen deed zoals ik, dan staat er voor je vader geen stuk suikerriet meer als het oogsttijd is." „Maar mijn vader hoeft niet <>p de ! te wachten om te loven. Hij is ryk." ~lk ook", zei de jongen vol tn „Nou, waarom kom je dan hier len?" „Voor de 101....", zei Ti-Coyo onthillig. „Gestolen suikerriet ia veel lekkerder dan wat je op de markt koopt." Het meisje keek hem een ogenblik verbouwereerd aan, en Ti-Coyo glimlachte. „Er zal een dag komen die niet ver meer is," sprak hij langzaam, „waarop een blanke — geen halfbloed — je naar de heuvels van het zuiden brengt. waar de aroma's slapen. Daar zal je spijten dat je een suikerrietdief onderdak hebt gegeven." Ti-Coyo werd verrast door de vinnigheid van haar antwoord. ..Ik bon niet van plan," riep Lucie uit — en haar ogen flonkerden van kwaadheid — „om met een blank" man naar het zuiden te gaan! En ik verbied je. . . ." Ze stokte en brak in snikken uit. Ti-Coyo nam haar in zijn armen en suste haar. Toen zij wat gekalmeerd was. zei hij alleen maar terwijl hij haar losliet: „Het is tijd dat ik er vandoor ga." Lucie stond op zonder te antwoorden. Zwijgend liepen ze tot aan het begin van de onderneming, zonder dat ze een levende ziel tegenkwamen. Daar bleef Ti-Coyo staan om het meisje nog ;oed op te nemen. Ze was kleiner dan hij en had in haar manier van doen en in haar ogen — die smal waren en heel zwart — iets de jongen ontzaglijk beviel. Hij hield van haar wijze van glimlachen — ii hém glimlachen — die dat wat gezicht aan natuurlijke arrogantie bezat, weer verzachtte. Eindelijk hield hij op met haar aan te kijken en zei, alsof hij tegen zichzelf ik: „De lucht van deze plantage is me voortaan geen zier meer waard Lucie begreep dat hij niet meer terug zou komen — noch om te stelen, iets anders. Ti-Coyo maakte een vaag gebaar van vaarwel en liep mei stapiet steile pad omlaag, dat naar de Hij was bang dal wanneer hij de stad blanke mei \ Hij kleedde zich uit en maakte van zijn kleren een je dat hij op zijn hoofd bond. Daarna ging hij te water en verwijd» zich snel van de oever, Houtjes kruisten zijn weg, maar het viel de inzittenden die de ra onten van de jonkenden, niet in, zich er over te bazen dat hij al zwemmend de zeeweg gekozen had om zijn huis te bereiken, terwijl de hoofdstraat van St.- Pierre hem er direet naar toe bracht, telden zich dus tevreden met hem op sarcastische toon te praaien: „Hé! Ti-Coyo!. ... Pas op! De haai is nu Waarop de jongen antwoord' ..Wat geeft dat voor mij." En hij lachte öm het spijtige gezicht van de mannen, voor wie zijn relaties met de haai een raadsel bleven. Hij bereikte het smalle kanaal dat bij zijn woning uitkwam en toen hij op het erf kwam, ving hij op: ~Ik ben rijk genoeg," zei de bultenaar woedend, „mijn zoon heeft het niet nodig om suikerriet te stelen." „En toch steelt hij het," schreeuwde een stem — die van de planter, die Ti-Coyo onmiddellijk herkende. Hij bleef niet dralen om nog meer te horen, doch klom naar zijn kamer en ging zich aankleden. (Nadruk verboden) (Wordt vervolgd) --- ARMAN en ILVA --- RAZENDE REPORTERS --- HUON DE NEVELING DE PAREL UIT HET OOSTEN --- POLLE, PELLI EN PINGO --- FERD'NAND --- Gezamenlijke eigenschappen als maatstaf RUIM EEN KWART MILJOEN AMERIKANEN VONDEN VIA COMPUTER EEN PARTNER •n door de machine. De geestelijke en lichamelijke eigenschappen uan Ratrti bh de dito waarden van Don op. De geestelijke en lichamel entaris run Don nestelde zich tegen die van cia aan. diep in het hort van de computer bloeide de lii De 31-jarige Patricia was een gescheiden vrouw met. twee kindei, luid op aüe andere manieren geprobeerd een passende nieuwe levensge Van de kennismaking via de computer hoorde en zij rond en had. De 40-jarige Don. eet ie' dat h\j m voelde eluk luid met het vinden van de soort I hegeerde. De Irouivniachine, een computer om kenuismakingc: stand te brengen te Greai de stunt New York, bracht hen bn elkaar. >[lur voor hun dienstbetoon en Don en Parliciu kregen elkaar. Vier maanden late Wat in 1964 bego< grappig idee om een gemengde p< de Harvard-v; • te orgo is in het ruimtetijdperk een alternatief geworden van het op goed • 'kaar uitgaan en de hincelijksmakelaur op I n en thans kunnen meer dun 250.1100 Ameriki 'paren hun. „gelukkige kaarten" danken voor hun In vertrouwen op de elektronische cupido hebben Patricia en Don Brisson uit Belair Bluff in Florida elkaar gevonden door met ja of neen of uitvoeriger 110 vragen te beantwoorden, verdeeld in secties zoals psychologische waarden — bv: als ik eenmaal mijn standpunt heb bepaald verander ik het zelden — te beantwoorden met ja of neen en: bijzondere interessen, bijvoorbeeld: tuinieren, maatschappelijk werk, bridge. „Don had precies alles wat ik zocht," vertelde Patricia. „We hielden allebei van klassieke muziek, vissen en lezen en ik geloof dat gemeenschappelijke interessen bijdragen tot een goed huwelijk." Na tweeëeneenhalf jaar huwelijk voegt Pat hieraan toe: „Naarmate je dingen samen doet groei je meer en meer naar elkaar toe dat is echt een voornaam deel van een geslaagd huwelijk." Bernard en Victoria Teeman, een paar van achter in de 20 te New York, probeerden de computer in hun collegetijd als een enorme grap. „Geen van ons beiden had gebrek aan kennissen om mee uit te gaan," zegt Victoria, „maar het leek gewoon een interessante manier om kennis te maken met nieuwe mensen. Ik had een hoop gemeen met bijna iedereen die de computer aanwees." vertelde Bernard. „maar ik moet zeggen dat Victoria me het best beviel van allemaal. Ik geloof dat wat ons werkelijk bij elkaar bracht niet zozeer de gemeenschappelijke interessen waren dan wel dat grote onbekende Er bestond een geheimzinnige wisselwerking tussen ons." Zij trouwden precies een jaar nadat de computer hen aan elkaar had voorgesteld. Echtparen, die getrouwd zijn met degenen die de computer voor hen heeft uitgezocht, houden staande dat de computer alleen maar een hulpmiddel is geweest om hen bij elkaar te brengen en de baas van de trouwmachine, Stephen Milgrim, graag: „Wi.i zorgen voor de kennismaking, de rest moet je zelf doen." De 45-jarige Milgrim is het ermee dat gemeenschappelijke intéressen een voornaam deel uitmaken van een ideaal huwelijk, maar hij voegt hieraan toe: zijn mensen die zekere behoeften en noden hebben die veel belangrijker zijn dan gemeenschappelijke belangstelling voor sport of muziek, en dat probeert de computer aan elkaar te passen." Over hoe dat precies in zijn werk gaat wil hij niet in bijzonderheden treden. Het gaat in elk geval. Milgrim die in het hele land adverteert, is een van de weinige overgeblevenen van ien. die zich in de jaren '60 op het elektronische koppelspel hebben geworpen. Hij is sindsdien een algemeen bekende figuur den. De vragenlijst is sinds 1964 meer dan 2.ï maal op de hoogte van de tijd gebracht om gelijke tred te houden met maatschappelijke opvattingen. Terwijl vroeger eenvoudig werd gevraagd of de huwelijkskandidaat „democraat of republikein?" was wordt thans gevraagd of de klant „links of rechts van het centrum?" staat. Binnenkort zullen nieuwe vr«| worden ingelast over „de bevrijding van de vrouw" voor de mannen, die geen al te onafhankelijke vrouw willen hebben en voor die vrouwen, die niet willen worden gekoppeld aan een type. dat de man beschouwt als een wezen, dat verheven is boven de vrouw. „Wij willen u niet koppelen aan iemand die u ongelukkig zal maken," Milgrim. Wie maakt gebruik van de trouwmachine? u toe hebben bijna vijf miljoen Amerikanen hun wensen, behoeften en interessen rogrammeerd en de kaarten laten vallen zoals ze wilden. Evenals elk niem apparaat in dit tiidperk van de machine kan de computer fouten mak' dat doet hij ook. Zo werd een jongeman l aan zijn zuster en het komt niet zelden voor, dat n met elkaar Een vrouw wilde eens een eis tot schadevergoeding indienen omdat ne haar de naam had erd van iemand die volkomen onaanvaardbaar e 9 liet tn hetgeen zij had orieven heidene maanden op tot zij tenslotte in ren brief liet weten, dat zij met „die ramp" ging trouv „Ik krijg elke week duizenden bedankbr Milgrim, „en net de vorige week kreeg ik een brief met twee dollar en de mededeling, dat ik van dat geld sigaren moest kopen om de geboorte van een eerste kind tt vieren. --- PANDA EN DE MEESTER-ONGELUKKER 45. Jollipop zette zijn koffertje neer en greep het flesje dat naar Monte Canallo gebracht n worden. ~W-wat doe je?" vroeg Panda ongerust, toen hij de bediende de kurk los zag maken. „M-mag dat wel? Z-zou dat niet erg gevaarlijk zijn?" „Het gevaar Bi W 1.1 niet weten welke :. ons bedreigen,'' antwoordde de huisknecht. ..En daarom lijkt het me verstandig om te onderzoeken wat er in dit flesje zit." Met die woorden liet hij een druppel op de grond vallen — en op hetzelfde moment ontstond ei grond raakte. Een scheur, die zich kra: takken en ver- Kom mee. meneer Panda!" riep Jollipop. terwijl hij zijn koffertje oppakte en weg draafde door zo'n spli zwolgen v --- BRAMMETJE FOK 1!K)7) De worstelaar was nu toch bezig met snikken, en daarom ging hij er meteen maar mee „Ach zeeman," zei hij geroerd, „je bi n zijn goed, maar deze kermis is niet te red- We liKKen nu I te af, en d< n moeten ten ons terrein te tto'i kunnen we niet lijden. Ik zie niet in, hoe we het de mensen gemakkelijker kunnen maken om hier te komen." „Dat is het 'm juist," Brammetje. „Om de mensen te laten komen moet je het ze niet te gemakkelijk maken. Wr mi het juist een beetje moeilijker mak< Daar keken ze allemaal op, en toen Bram zijn plan nader uitlegde waren ze nog lang niet overtuigd. Maar omdat niets te verliezen hadden b ten ze het er toch maar op te ttent werd naaf ■et van de heuvel gebracht, ip de kermis was gevestigd, en een bord, nog nat van ners van het stadje dat er gratis gelen. Nu. daar ppen op af. „Nu gauw genoeg of mini pi werft Maar 'fden M nog niet zo hard in.... --- Amateurisme in oudste beroep FRANKRIJK zijn naar schattinf zesennegentigduizend prostituees; nd van hen antal „beroeps" onder hen iter slechts een vijfde van \v 'al lle waren er minder dan t I professionele dami De n amateurs die zich f ~studente" noemea iwen die in financiële moeilijkheden zijn geraakt of het vakantiel' at ruimer willen maken, ga iwoordig dik' < de prostitutie In een der Panjse buitenwijken zou één op de I iet eind van de maand de situatie trachten te redden dooi /: prostitueren. Een van de gevolgen: , ichtsn met dodei: p is in dl afgelopen r bijna verdubbeld, j Elle publ: n een hups uitged- .•.' die zich ophoudt in de nabijheid van een parkeerterrein en constateert dat iedereen die de , open heelt, kan zien hoe de straatprostitutie voortwoekert. Een wetsontwerp voor een nieuwe wettelijke regeling van de prostitutie in Frank ;> het ogenblik in studie. ---