Kastje Kijken met nico scheepmaker De VPRO was 10 braaf geweest zijn zendtijd om te ruilen met de NOS, jodat we gisteren de hele avond getuigt konden zijn van het parlementaire spel, zoals dat wel genoemd wordt. Ik moet zeggen dat het ai en toe wel iets menselijks had. De microfooninstallatii voor de Tweede Kamer werkte slechts met tussenpozen (wij konden wel alles verstaan, want de NOS gebruikt prima spullen), met het gevolg dat de volksvertegenwoordigers op hulpeloze wijze tegen het magische stokje stonden te blazen, als een soort nond-op-mond-beademing die weer leven in de dode materie sou moeten wekken. Menselijk Is ook, als iedereen uit de wandelgangen terugkomt en met winkelende oogjes vol blijde verwachting rechtop gaat zitten, als Marais Bakker naar het spreekgestoelte loopt. Marcus is immers de Wim Kan van de Kamer, hij hekelt zijn jij drijft de spot met zijn publiek* maar men weet dat dat zijn vak is, dus vergeeft men het hem gaarnje, sterker nog: men verwacht het •wan jem. Hij noemt dus het staatshoofd een ere-voorzitter van een gooqhelaanvereniging, en verklaart dat er nieta meer te lijmen viel, omdat/ alle lijm al tussen de zetel en de broek van de heer Biesheuvel zat! En wat doet ondertussen de camera? Die kent zijn plicht en brengt alle toeg