Goudschaf •Portugal bezit een geweldige goudschat en de koers van de escudo is nog wel zo vast, dat ze volledig vrij verhandelbaar is en je een zwarte wisselmarkt tevergeefs zult zoeken. Maar ook dit moet, op de huidige basis, een aflopende zaak zijn. Het 150.000 man sterke Afrikaanse expeditieleger vergt 50 procent van de Portugese begroting, deze economie verder uitzuigende Portugese gronden goederenbezitters (hun familiereunie zou een nog intiemer feestje opleveren dan de „200 van Mertens" bij ons), doen het overige om de andere helft van wat de staat heeft te besteden voor de minder bedeelden hoe langer hoe minder waard te laten worden. Tienduizenden jonge Portugezen kiezen jaarlijks voor emigratie naar een Westeuropees industrieland (alleen in Frankrijk wonen al een miljoen Portugezen); kortom: 50 jaar afwezigheid van democratisch gepalaver mag onder de meerderheid der bevolking een grote mate van onverschilligheid voor dit soort ons zozeer bezighoudende gevoelens hebben veroorzaakt, laten we zeggen dat er geen 40 maanden van geldontwaarding in het huidige tempo voor nodig zijn om zelfs de Portugese gelatenheid uit zijn voegen te doen springen. Des te meer, omdat in de verhouding van hoogst armoedige lonen tot Nederlands aandoende prijzen, zelfs voor geringe levenseisen de speelruimte zeer gering is. Deze ontwikkeling staat echter wel volstrekt los van zoiets als meedogen bij de Portugezen met het lot van hun Afrikaanse rijksgenoten. De solidariteit tussen bijvoorbeeld Portugese arbeiders, die toch hun klasse-kameraden onder de Afrikaanse bevrijdingsbewegingen zouden moeten zijn, zul je aan de Portugese kant tenminste tevergeefs zoeken. En de minderheid onder de Portugezen, voor wie deze constatering niet opgaat, bevindt zich grotendeels in het buitenland, waar de integratie door eigen toonbeeld een veel gunstiger indruk van het totale Portugese denken geeft, dan dit kan bieden. Het is bitter, maar waar. De Portugezen beginnen zich pas te weren, nu het hun zelf slecht gaat. Dat het hun Afrikaanse koloniën al tientallen jaren nog slechter gaat, is nu hooguit een hulpargument. --- PORTUGAL - het kan niet nog eens vijftig jaar duren (Van onze speciale verslaggever, Johan van Minnen) Het aantal internationale misverstanden is de afgelopen weken weer met één vermeerderd: het idee namelijk dat in Portugal de revolutie op uitbreken stond. Ontevreden militairen waren goed voor slagzinnen als „Het geduldigste volk van Europa wordt steeds onrustiger" en een theoretiserende generaal werd het symbool voor wat dan een linkse beweging zou zijn. „In de kiem gesmoord" en nog zo wat jammerklachten rondden de plotselinge belangstelling voor het Portugese gebeuren even snel weer af; Lissabon verdween weer uit het nieuws. Toch zou het, omdat er niets is gebeurd, een even groot misverstand betekenen nu te doen alsof er in Portugal nooit iets kan gebeuren. Twee even noodlottig als kennelijk onstuitbare bewegingen dwingen eenvoudig tot de slotsom dat er ni'et nog eens bijna 50 ongestoorde jaren over het Portugese fascisme kunnen heen gaan — zo lang is het inderdaad geleden, dat (in 1926) generaal Carmona de dictatuur vestigde, waarin tot 1968 Salazar de hoofdrol speelde en waarin sindsdien onder Caetano slechts marginale, geen wezenlijke, wijzigingen zijn aangebracht. Het ene noodlot is, natuurlijk, de oorlog in Afrika. Het andere, minder bekend, maar er niettemin onmiddellijk mee samenhangend, is de aan de wortels van de eens zo harde Portugese valuta voortvretende inflatie, die volgens de jongste cijfers van de OECD vorig jaar 25 procent bedroeg. Volgens schattingen uit Lissabon alleen dit jaar al vijf procent per maand. PREMIER CAETANO .... geen wezenlijke wijzigingen .... ANTONIO SPINOLA .. samenzweerder? Welnee ... --- Hemd en rok Ook bij de thans in het nieuws gekomen rebellerende officieren is het eigen hemd nader dan de Afrikaanse rok, zelfs nader dan de overall van de Portugese werkman die bij gebrek aan beter in de met fraaie ondergrondse communiqués zwaaiende officierskaste zijn nieuwe heiland ziet. Wanneer de officieren het hebben over de „uitzichtsloze oorlog in de koloniën", dan zijn ze tot dit besef gekomen in precies hetzelfde stadium als waarin Hitlers officieren 20 juli 1944 hun aanslag op de Führer pleegden: niet uit een jarenlang opgekropte gedrevenheid om een einde te maken aan onvoorstelbare vunzigheid, maar eenvoudig omdat ze inzagen dat de strijd niet te winnen was. Had Hitl'ers rijk in 1944 al niet op instorten gestaan, dan hadden zijn officieren immers niets ondernomen. En was Portugal in Angola, Mozambique en Guinee-Bissau vandaag nog zo succesvol als in de jaren waarop het Portugese koloniale beleid berust, dan zou er van muiterij in het leger thans geen sprake zijn. En dan had ook generaal Antonio Ribeiro Spinola niet het boek „Over Portugals toekomst" geschreven, dat hem nu plotseling de roep van linksrevolutionair verschaft. Wie het leest, ziet trouwens ook onweerstaanbaar de parallellen met de krampachtigheid waarmee aan het einde van de veertiger en het begin van de vijftiger jaren bij ons nog over het behoud van de banden met het nieuwe Indonesië werd getheoretiseerd. Spinola zegt geenszins: „Laten we ons terugtrekken, de Portugese natie in godsnaam gezond en de Afrikaanse gebieden onafhankelijk maken." Hij knutselt daarentegen aan „historische banden van een gemenebest", dat hij bovendien nog uitbreidt tot een soort Lusitanische volkerengemeenschap, waarvan dan ook het Portugees sprekende Brazilië deel zal moeten uitmaken. Contacten tussen Spinola en de Braziliaanse ambassadeur in Lissabon voedden nog eens extra de speculaties over zo'n nieuwe gemeenschap, waarin Brazilië zeer geïnteresseerd schijnt te zijn. Maar nog helemaal afgezien van de twijfelachtige houdbaarheid van de stelling, dat Brazilië Portugal zou willen opvangen, staat veel meer buiten kijf, dat de Afrikaanse bevrijdingsfronten voor gemenebestlanden nog minder voelen dan het Indonesië van Soekarno destijds. Daarvoor is de tijd te ver heen geschreden en natuurlijk ook de vervreemding ten gevolge van de nu al 12 jaar durende guerrillaoorlog ook veel sterker dan het optisch bedrieglijke beeld van ongediscrimineerd door Lissabon stappende Afrikanen, die daar namelijk geen andere functie vervullen dan Veel vroegere Indische Nederlanders bij ons: die van collaborateur. --- Eenvoudig huis Een ontmoeting met de 63-jarige Spinola neemt trouwens de laatste twijfels weg. Je moet er voor naar zijn uiterlijk eenvoudige middenstandswoning in het centrum, vlak achter de militaire academie waar de kadetten twee weekeinden geleden tevergeefs wachtten op zijn orders om op te rukken. Het huis heeft een uit prachtige bruin-zwarte tegels bestaande pui, zo'n geVel die bij ons zelfs in de meest cultuur-barbaarse stad boven aan de monumentenlijst zou staan, die echter in de veelheid daarvan te Lissabon goed is voor wat ruwe spijkers om waslijnen met onderbroeken eraan op te hangen. Ervoor staat een zwarte Mercedes 200 diesel, tamelijk versleten banden, Nederlands nummerbord (maar dat komt omdat ze die in Portugal ook hebben), een bruine chauffeur van het koloniale leger in rusthouding ernaast. Natuurlijk achter de vensters witte gordijntjes, schitterend harmoniërend met de hagelwitte handschoenen die de generaal zelfs in zijn Afrikaanse strijd vlekkeloos wist te houden (zijn onbesmette blazoen). Zodra Spinola naar buiten komt beantwoordt hij volledig aan dit karikaturale beeld, inclusief de monocle die hij zonder draadje of andere bevestiging in het rechteroog draagt en waarop zijn soldaten (zonder succes overigens) weddenschappen afsloten dat hij het er toch wel eens uit zou laten vallen. Kortom, een koloniaal zoals wij die zelfs in de buurt van Sonsbeek niet meer aantreffen. Spinola wil ook best even praten. Een samenzweerder? Welnee, meneer. Ik heb slechts een discussie op gang willen brengen. Waarom dan in de generale staf afgelost? Ach, dat betrof enkele logistieke kwesties van ondergeschikt belang. Overigens, ik ben helemaal niet buiten dienst, integendeel, mijn dienstwagen staat immers op het punt mij naar mijn bureau te brengen. Als wat? Als bijzonder adviseur, moeten we maar zeggen. Zijn boek moest overigens als zijn eerste advies worden beschouwd. Tenslotte mochten we toch militairen niet het recht ontzeggen eens wat denkwerk te verrichten. „Doen ze dat misschien in uw land niet'". Met deze venijnige vraag stapte de generaal Antonio Ribeiro Spinola in, om naar het bureau te rijden, dat de regering hem nog niet heeft durven afnemen, netzomin ze het opbrengt hem te arresteren. Drager van de hoogste Portugese ridderorde (die van de Toren en het Zwaard, Torre y Espada, met de palmen) en voorzien van een voor Portugese begrippen onberispelijk verleden: strijder aan Franco's zijde in de Spaanse burgerooelog, waarnemer aan Duitse kant in de slag bij Stalingrad, kan hem eigenlijk niets gebeuren, zolang hij maar niet reageert op de amateuristische militaire bewegingen van enkele garnizoenen, die twee weken geleden een omwenteling probeerden, waarvoor Spinola zeker de tijd nog niet rijp achtte en waarvoor hij waarschijnlijk ook helemaal niets voelt. --- Voorbijgestreefd Want zijn jonge luitenants, kapiteins en majoors zijn hem in wezen al voorbij gestreefd, al spreken zij naar aanleiding van zijn boek ook over de denkwereld van „het spinolisme" met de heiligheid alsof het over het peronisme of over het gaullisme gaat, patronen waarbij de overambitieuze' Spinola zich overigens maar al te graag zou aansluiten, indien hij de kans kreeg. Spinolisme, dat kan gaan betekenen: de onrendabele gebieden Mozambique en Guinee Bissau afstoten, het rijke en rustige Angola aan je binden. Zoals er in Lissabon door sommigen wordt gegokt op een gouverneurschap over Angola van Spinola, wat volgens anderen op een zelfmoordpoging van de regering-Caetano zou neerkomen: of- Wel ook in het laatste van de drie omstreden gebieden wordt het leger balorig, ofwel Spinola roept dan een zelfstandig minderheids-Angola uit, een soort Rhodesië met hemzelf in de rol van lan Smith en met enorme bodemschatten als economische grondslag. Want de pure Angola-koffie die je in Lissabon drinkt, is lang niet de enige welvaartsbron van een gebied, dat over evenveel in de grond schijnt te beschikken als wat bijvoorbeeld Nigeria tot een van de belangrijkste staten van Afrika maakt. De gisting in Portugal zelf kon nu echter dit stadium wel eens radicaal overslaan. Ook de eisen van het misnoegde officierskorps zijn in eerste aanleg professioneel: de oorlog moet ophouden, nu de enige zin ervan is „dat vandaag Portugezen stierven opdat er morgen nog meer Portugezen zouden moeten sterven" (zolang het alleen om Afrikaanse slachtoffers ging, was er natuurlijk niets aan de hand). Bovendien moet de soldij omhoog, als inflatiecorrectie. Maar intussen mag de regeringscensuur zulke berichtjes als die over de door keizer Haile Selassie van Ethiopië aan zijn soldaten toegestane salarisverhoging van 40 procent uit de Portugese kranten weren, omdat het weten daarvan maar aanmoedigend zou werken. En de harde reactie tegen de officieren (waar die reactie tegen Spinoal uitbleef) heeft juist ongedachte coalities doen opdoemen. De soldaten, die aanvankelijk op straat gingen flaneren terwijl hun officieren in de kazernes discuteerden, neigen nu heel langzaam naar med'eactiviteit, hetgeen vooral kritiek kan gaan worden indien zich hierbij de goed uitgeruste NAVO-eenheden van de basis Santa Marguareta aansluiten. Op dat ogenblik wordt het ook van ander kaliber dan in het weekend Veertien dagen geleden, toen het feitelijk allemaal draaide om de Portugese uitleg aan een begin van muiterij als „een ietwat drastische wijze om onlustgevoelens tot uitdrukking te brengen". Met andere woorden: dan wordt het pas ernst. D'e officierspamfletten, ofschoon nog hoofdzakelijk nu vol van beklag over het onbenul dat bij de burgers van de regering bestaat ten aanzien van militaire vraagstukken, begint toch ook reeds enkele alinea's te bevatten waarin van „noodzakelijke sociale veranderingen" gewag wordt gemaakt. --- Wat is dat, een hoge bloeddruk? Door Boris Bouricius arts in Den Haag Dokter, wilt u mijn hoge bloeddruk eens opnemen? Dat is de vraag, waarmee oudere patiënten nogal eens bij hun dokter komen. Zij willen daarmee eigenlijk zeggen dat ze verwachten dat die goede man een hoge bloeddruk zal vaststellen, dat ze hopen dat hij dit keer zal zeggen dat het allemaal niet zo erg is. Maar even later komt altijd wel de vraag naar een recept voor medicijnen, onverschillig wat de dokter ook gezegd heeft. Dat recept dient als een soort verzekering: hoge bloeddruk is gevaarlijk, geneesmiddelen beschermen tegen dat gevaar. Als een dokter (of een verpleegkundige) wil vaststellen hoe hoog de bloeddruk is, wikkelt hij een holle rubber band om de arm van de patiënt. Aan die band zitten twee slangetjes. Het ene gaat naar een rubber bal, een handluchtpomp, waarmee de dokter lucht kan blazen in de holle rubber band. Het andere slangetje gaat naar een doos aan de muur of op tafel, waarvan de deksel omhoog gezet kan worden. Aan de binnenkant van de deksel zit een (luchtledige) glazen buis, met cijfers van nul tot 300. Het ondereind van de glazen buis is omgebogen als een U. Het korte been van de U is wijd. Daar zit kwik in. Boven de ruimte voor het kwik wordt de buis weer nauw. Daarop is het tweede slangetje bevestigd. Soms worden het tweede slangetje en de buis met kwikmeter vei /angen door een wijzerplaat op de rubber band. Wanneer de dokter de bloeddruk wil meten pompt hij lucht in de holle rubber band totdat de luchtdruk erin zo hoog is dat het kwik tot 300 omhoog gaat. Dan laat hij de lucht langzaam uit een ventiel aan de rubber bal ontsnappen, net zoals dat kan bij een fietsband. Hij steekt de stethoscoop in de oren en zet het andere stuk op de binnenkant van de elleboog. Degene, bij wie de bloeddruk wordt opgemeten, moet op dat ogenblik zijn arm goed recht houden. Als de druk zakt hoort de dokter opeens een kloppen. Hij onthoudt het getal dat op de drukmeter staat. De lucht ontsnapt verder, en opeens is het kloppen weer weg. Ook het getal dat de drukmeter dan laat zien onthoudt hij. Bij een gezond, volwassen mens, rustig zittend is 't eerste getal meestal ongeveer 120, het tweede 80. Het kloppen komt omdat er onder de stethoscoop een slagader zit, die wordt dichtgedrukt door de rubber band. Bij iedere hartslag pompt het hart bloed in de slagaderen. Dat komt tegen het bloed dat er al zat, en kan niet meteen weg. Er ontstaat een soort kettingbotsing. De wand van de slagader rekt uit als elastiek, maar toch wordt de druk iets hoger. Na de hartslag zorgt de uitgerekte wand van het bloedvat dat hij weer inkrimpt. Daardoor krijgt het bloed nog een zetje na, maar het inkrimpen drukt niet zo hard tegen het bloed als tijdens de hartslag. De bloeddruk is dan wat minder. Het eerste getal dat de dokter onthoudt is dat van de druk tijdens de hartslag. Het tweede is dat tussen twee hartslagen in. Bloeddruk komt tot stand in de bloedvaten. Daarom eerst de werking daarvan. De bloedvaten vertakken zich naar de plaatsen waar het bloed nodig is: armen, benen, hoofd, longen, lever en nieren, net als de waterleiding in een stad zich naar de verschillende wijken vertakt. Eenmaal aangekomen bij het orgaan dat van bloed moet worden voorzien, vertakt het bloedvaatstelsel zich nog meer, tot de vaten zo dun zijn als een haar. Door de wand van die vaten kan makke! :jk de zuurstof en de rest van het voedsel heen: het koolzuur en andere afvalstoffen kunnen even makkelijk in het bloed komen. De buizen van de waterleiding in het huis zijn maar dun. Ze hebben kranen want niet overal is altijd water nodig. De bloedvaten hebben ook kranen, vlak voor de haarvaten. Daar is de wand voorzien van kringspieren, die als ze samentrekken, het vat afsluiten. Als ze dat niet doen gaat het bloed door naar de haarvaten. Of ze open staan of niet hangt af van de hoeveelheid bloed die het orgaan op dat ogenblik nodig heeft. Ook van wat de mens daar in de nabije toekomst nodig denkt te hebben. lemand die in de startblokken staat, weet dadelijk veel bloed nodig te hebben, maar nu nog niet. Hij trekt dan veel kringspieren van de kleine bloedvaten dicht, maar zorgt dat zijn hart alvast flink bloed gaat pompen. Er komt een verhoging van de bloeddruk, een reserve van bloed. Bij het starten zet hij ineens veel kleine bloedvaten open, de bloeddruk zakt weer. Als het wachten door een fout van de starter lang duurt, blijft de bloeddruk te lang te hoog. Hetzelfde gebeurt als iemand gevaar ziet aankomen en zich klaarmaakt om weg te lopen of aan te vallen. Te veel bloedvaten zitten dan dicht om die toestand lang te laten voortbestaan. Onze beschaving eist vaak dat we mooi weer spelen bij wat we een gevaarlijke toestand vinden. De bloeddruk blijft te lang te hoog. Dat kan het orgaan niet hebben, het krijgt te weinig bloed. Het hart ook niet, dat zich moet klaarmaken voor de vlucht die nooit komt. De haarvaten lijden schade doordat ze te veel afvalstoffen en te weinig voedsel krijgen. Het hart wordt groter. In het bijzonder de nieren kunnen niet tegen een tekort aan bloed. Ze dienen om de mens te verlossen van een deel van zijn afvalstoffen, de ureum. Dat kan niet meer goed gebeuren. De nieren worden blijvend beschadigd, er ontstaat een teveel aan ureum in het lichaam. De mens kan daaraan dood gaan. Als dat gebeurt, spreekt de dokter van een kwaadaardig hoge bloeddruk. Vaak is daar geen directe oorzaak voor te vinden, zoals ten gevolge van een roodvonk of een zieke nier of een gezwel in de bijnieren die hetzelfde kunnen nabootsen. Hij kan dan wel met geneesmiddelen de bloeddruk omlaag brengen. Als hij er vroeg genoeg bij is tenminste. Dat kan als iemand maar goed op zichzelf let. Wie zich gespannen voelt, een kloppend hart heeft kan best als uiting van die gespannenheid een hoge bloeddruk hebben. Een behandeling met geneesmiddelen is dan soms nodig. Maar het is eerder nodig dat men leert zich minder druk te maken. Een verhoogde bloeddruk kan nog meer gevolgen hebben. De aderverkalking in het hoofd en elders kan sneller gaan dan anders en tot een beroerte leiden. Het hart kan zo overbelast worden dat er een hartaanval uit voortkomt. Dat is niet altijd te voorkomen, vooral niet als men alleen maar met een medicijntje de hoge bloeddruk behandelt. De mens moet vooral proberen om zich niet door van alles en nog wat bedreigd te voelen. Dat lukt natuurlijk niet altijd, want een mens is maar een mens. --- Afwachten In hoeverre dit nu de vrucht is van linkse infiltratie in een wat opleiding en recrutering betreft toch nog hecht rechts staand officiersbol werk, moet worden afgewacht. Ook blijft het de vraag of de versnelde uitrusting m'et in Engeland bestelde en in Noordlerland beproefd pantsermateriaal door de regering van haar speciale en onvoorwaardelijk gehoorzamende republikeinse garde, het conflict met de in hun 'eer geraakte militairen niet juist eerder zal doen uitbarsten dan dat het en eronder zal houden. In elk geval is het schisma, dat tot nu toe tussen Portugal en Afrika lag, nu diep door het moederland zelf getrokken. Uiterlijk valt er nog weinig van te bespeuren. En alle reporters zijn weer afgetrokken met de wat verbluffende ervaring, dat ze toch nergens last van hebben gehad. Niet van moeilijkheden bij aankomst, toen ze, openlijk zeggende waartoe en in Welke hoedanigheid zij kwamen, hartelijk welkom werden geheten. Niet van hinderlijk volgen of controleren bij verblijf: iedereen kun je treffen, iedereen wilde ook wel zijn mening zeggen, zij het dat het 'een nietszeggende mening werd, op het ogenblik dat camera's werden ingeschakeld. En niets van wrijvingen bij vertrek: komt u toch vooral snel terug. De regering-Caetano blijkt, ook bij de afhandeling van deze haar natuurlijk onwelgevallige belangstelling', het schoolvoorbeeld op te leveren van wat je de repressieve tolerantie kunt noemen. De „paar politieke gevangenen", de „paar politieke martelingen" onttrekken zich dan des te gemakkelijker aan het oog. En uiteindelijk is het effect dat ze alleen bij Amnesty International wel beter weten. --- Commentaar Zet 'm op Vandaag is het speciaal op de provincie Groningen gerichte deel van de landelijke actie Valhelm Hoofdzaak officieel gestart. Dertien weken lang zal Veilig Verkeer Nederland in samenwerking met het Nieuwsblad van het Noorden het bromfietsend publiek nadrukkelijk wijzen op het belang van het dragen van een valhelm. Het is een actie, die vooral de oudere bromfietsberijder zal moeten bereiken, want bij de jeugd heeft de valhelm reeds een zekere mate van populariteit. Men is als verkeersdeelnemer in het algemeen kwetsbaar — ook al zit de automobilist dan in een stalen kooi, heeft de voetganger het betrekkelijk veilige trottoir tot zijn beschikking en heeft de fietser het voordeel van zijn geringe snelheid bij een grote beweeglijkheid. De bromfietser vormt in deze rij een uiterst kwetsbare categorie: een smak tegen het wegdek bij 30 a 40 km per uur veroorzaakt doorgaans beschadiging van hersenweefsel en ruggemerg en heeft vaak een dodelijke afloop. Het is bewezen, dat in ongevalssituaties de valhelm vaak levensreddend is of tenminste letsel weet te voorkomen. Daarom is naar onze mening de Valhelm-actie van buitengewoon groot belang. Van nog meer belang zou het zijn, wanneer eindelijk de wettelijke verplichting tot het dragen van een valhelm op de bromfiets realiteit zou worden. Berijders van motorrijwielen zijn sinds kort door de wet hiertoe gedwongen — de maatregel laat voor berijders van bromfietsen nog op zich wachten. Het verzoek van Veilig Verkeer Nederland kunnen wij, hangende het afkomen van de wettelijke maatregel alleen maar ondersteunen: zet 'm op, die valhelm ! --- PPR laat zich niet inpakken door PvdA (Van onze parlementaire redactie) De Politieke Partij Radicalen zal de komende jaren duidelijk gaan maken dat zij niet aan de hand van de Partij van de Arbeid meemarcheert. Dat heeft PPR-leider Bas de Gaay Fortman gisteren laten PPR'er reageerde' met zijn op uitlatingen van Pvd A-sta;: ris Marcel van Dam, die voi in een commentaar op de Provinciale Statenverkiezingen liet doorschemeren dat de PvdA ook binnen enkele jaren de PPR zal opslokken, zoals nu al nagenoeg gebeurd eou zijn met D' 66. „Van dat soort opmerkingen worden wij als PPR ontzettend moe. Eerst zeiden ze dat de PPR met twee zetels in het parlement nauwelijks bestond. Toen we groeiden tot zeven Tweede- Kamerzetels beweerden ze dat deze groei tijdelijk was en nu zouden we dan plots weer opgeslokt gaan worden door de Partij van de Arbeid. Dat is beslist niet het geval. We laten met over ons heenlopen door de Partij van de Arbeid", aldus De Gaay Fortman. Volgens De Gaay Fortman is de PPR juist bezig een hechte politieke partij te worden. „We zijn gegroeid van 4000 tot 12.000 leden en de groei gaat nog steeds door. --- Aanklacht parlementariërs Regering Ethiopië schuldig aan 250.000 hongerdoden In de Ethiopische provincie Wollo zijn vorig jaar 250.000 mensen de hongerdood gestorven en de schuld daarvan ligt bij de toenmalige regering in Addis Abeba, die de droogte negeerde en onverantwoordelijk handelde. Dit hebben drie parlementsleden, die afkomstig zijn uit de provincie Wollo, gezegd in een vraaggesprek met de Ethiopische Herald. Volgens hen zou de crisis nooit zo'n omvang hebben aangenomen als de regering tijdig maatregelen had getroffen. Zij en de overige 25 parlementariërs uit Wollo hadden de regering herhaaldelijk om actie verzocht, maar steeds tevergeefs. Volgens berichten die maandag in de Ethiopische hoofdstad werden ontvangen, is het politiekorps in de plaats Goba in opstand gekomen tegen de leidinggevende functionarissen van het korps. Goba is de hoofdstad van de provincie Bale, ongeveer 300 km ten zuidoosten van Addis Abeba. De politie in Goba zou afzetting eisen van de hoge politiefunctionarissen, betere salariëring en betere arbeidsvoorwaarden. Gisteren heeft de politie in Addis Abeba studenten uiteengejaagd, die naar het bureau marcheerden van premier Andelkachew Makonnen en luid* keels diens aftreden eisten. --- Vrouwelijke ambassadeur In Nederland is voor de derde maal in de geschiedenis een vrouwelijk' ambassadeur geaccrediteerd. OP Schiphol arriveerde gisteravond de 30- jarige Amanda Beatriz Caubet, d" Argentinië in ons land zal vertegenwoordigen. Voor de donkerharige Af' gentijnse, die ongehuwd is, beteken' dit de eerste ambassadeurspost. ---