TOM POES door Marten Toonder Heer Bommel en de Grote Onthaler 8819 Toen Tom Poes het bevel van heer Bommel had opgevangen, begreep hij dat er moeilijkheden zouden komen. Daarom trok hij het masker af en verschool zich achter een soort schoorsteen om op alles voorbereid te zijn. Hij was maar net op tijd, want naast hem werd een deur opengerukt en een zwaar gebouwde gedaante sprong de gang op om zich naar het vertrek aan de overkant te spoeden. „Achenooi dakdak", riep hij uit, en op deze kreet verscheen het holle gelaat van een hoeder in de deuropening., „Ik weet het", sprak deze kalmerend. ~Ik heb het ook gehoord. Een bevel om de trein door te laten rijden. Maar dat kan niet, want de Grote Ont haler is gaan rusten. En het was zijn stem niet. We hoeven dus niets te doen". Daar was de ander het niet mee eens. Hij wees opgewonden naar de ruimte, die hij zojuist verlaten had, en waaruit een zacht dreunend geluid hoorbaar was. „Wakwak", riep hij ongerust. „De draadloze besturing, bedoel je", verbeterde de hoeder. „Wel, dat is gemakkelijk. Laat de trein doorrijden. Gewoon maar rond, totdat je de stem van de Onthaler zélf hoort. Wacht maar rustig tot morgen". „Bwammam", mompelde de technicus bekommerd. „Onzin. Er is genoeg te doen", riep zijn meerdere uit. „Laat de doolhofmuren maar vast zakken en maak de moerasmodder in orde. Zorg, dat de leidingen niet verstopt zijn. Als de Onthaler het wenst, moet alles zacht en warm kunnen onderlopen". --- In de wolken --- SHERLOCK HOLMES door Arthur Conan Doyle & William H. Barry. --- Paulus, de Boskabouter Y-72 „Neem me niet kwalijk", zei Oehoeboeroe tegen de boze boskabouter, „ik kon het echt niet laten. Als een uil een muis ziet, dan moet ie nogal wel zo tamelijk. . ." „Stil maar", suste de sneeuwsnuiver. „Een paar smuizen meer of minder, dat doet er echt niet toe. Ik heb er nog genoeg. Zal ik er een paar bijsproeien?" „Nee, doe dat nou niet", waarschuwde Paulus nog. maar de sneeuwsnuiver sproeide al. De ene smuis na de andere schoot uit zijn wijde muil tevoorschijn. Als de boskabouter zijn vriend Ochoeboeroe niet in bedwang had gehouden, zou deze ze stellig meteen allemaal verslonden hebben. --- Ferd' nand --- PANDA en het Helderkijkertje 30-137 In het kamertje van Haastmakers vriend werd een sleutel omgedraaid ~- en daarop verscheen een angstig Relaat om de hoek van de deur. „Gelukkig dat je er.bent," sprak Haastmaker, terwijl hij naar binnen stapte. ~Er is met dit tv-toestel, dat in verband •rtaat met die vliegende schotels — en je kunt ons helpen, hoop ik." „V-vliegende schotels..." herhaalde Harrie. ~D-die kunnen negativeren — zegt de krant. Z-ze zijn zó ver op ons vooruit, dat we mach' aan!" ~Ja-ja." zei de verslaggever ongeduldig. ~Daarom hebben we zo'n haast. Dit toestel ontvangt een uitzending — en we willen weten waar die vandaan komt." „Een Nishahassi!" riep Harrie oplevend uit. ~Da's toevallig. M'n vriend Scherpenzeel heeft ook zo'n toestel. Pas gekocht. En die heeft er ook moeilijkheden mee. Of ik langs wil komen. Maar ik durf niet. Stel dat ik zo'n schotelaar tegen k0m..." Verder kwam hij niet — want al sprekende sloeg hij een blik op de beeldbuis, en hij slaakte een kreet van schrik. „D-daar heb je er een!" riep hij. --- GOUD door WIM DUSSEL TE HOOI & TE GRAS Ja, dat krijg je natuurlijk als je over prijzen gaat schrijven: de telefoon staat niet stil, want „iedereen" komt nu met frappante voorbeelden aandragen. In de goudsector, als ik het zo even mag noemen, was wel het sterkste voorbeeld dat van de mevrouw die op reis in Spanje van al haar gouden sieraden werd beroofd, van de verzekering alles vergoed kreeg en toen voor haar geld weliswaar weer gouden sie-' raden kocht, maar toch in een wat goedkoper genre. „Want" zo vertelde ze me, „je bent eigenlijk gek als je van die peperdure dingen aanschaft die je, uit angst dat ze verloren dan wel gestolen raken, toch nooit draagt". En dus ging mevrouw de stad in om te ontdekken dat een 18 karaats gouden halsketting bij een echte dure juwelier f. 1500 kostte en bij een „gewone goudwinkel" zegge en schrijve f. 315. Mevrouw bezweert mij de waarheid te hebben verteld. Als ik lieg dan dus in commissie.... Of is het niet alles goud wat er blinkt? --- GOUD (2) Er lijkt ook wel goud verdiend te worden in de geluids- en videosector, zo bericht mij een muziekliefhebber, die dagelijks een aantal advertenties in allerlei bladen leest en vervolgens op de trein stapt om ergens in het land de beste apparatuur tegen de laagste prijzen te kopen - want hij is, nogmaals gezegd, een liefhebber van muziek en wil dus alleen het beste. Hij geeft me een paar voorbeelden aan. Een bekende Nederlandse videorecorder wordt aangeboden voor de officiële prijs van f. 2499. Maar deze meneer neemt desnoods een eerste klas kaartje naar Rotterdam en koopt de zaak daar voor f. 799.... Een zeer dure grammofoondraaitafel (f. 2560) neemt hij vanuit de Maasstad mee voor f. 1760. „Nog duur genoeg voor een grammofoon" zult u misschien zeggen (u heeft trouwens alleen nog maar de draaitafel zoals ik schreef), maar goed, u wilt daar een goed element in. Kost officieel f. 369,- bij een bekende firma in het zuiden des lands. Maar hét personeel van diezelfde, firma reist óók al naar onze Rottestad om het ding daarvoor f. 139 in te slaan: zo goedkoop levert zelfs de eigen personeelswinkel het apparaatje niet! Een wereldberoemde Zwitserse professionele bandrecorder die overigens in Duitsland in licentie wordt gemaakt en die officieel f. 2200 kost kun je in Groningen voor f. 1960 kopen. Maar als u even weer met de NS naar de randstad rijdt (en weer terug natuurlijk) kunt u het mooie apparaat misschien daar meenemen voor f. 1600... Tenslotte nog een voorbeeld: een complete video-uitzet (op smal videoband, zoals door een bekende Japanse firma gemaakt), kost officieel f. 3600, en daar heb je dan een camera, een recorder, een monitor en een adapter voor. Maar een retourtje randstad bespaart u f. 1700 - jawel, ga even zitten - want daar koop je dezelfde toestand voor f. 1900 Toegegeven, niet iedereen zit te springen om zulke zaken, en dat de ene firma iets goedkoper kan inkopen (door een grotere omzet) dan de andere is te begrijpen. Maar zulke verschillen? --- GOUD (3) Tenslotte nog een tip van een man die met de smalle videobanden van dat Japanse merk werkt: „Officieel staat erop een videobanddoos het woord „video" zegt hij en dan kost die band f. 135. Maar ik koop, op advies van de apparatuur verkopende firma de dure „gewone" band die je in een bandrecorder gebruikt. En die kost f. 39 en de firma bezweert mij dat het precies hetzelfde spul is, maar in een andere verpakking". Ik zeg u met nadruk dat ik alle uitspraken laat voor wat ze zijn: pertinente beweringen van mensen wier naam en adres mij bekend zijn. Maar val mij niet aan als deze of gene meent dat het anders ligt. Trouwens dat hoor ik dan wel vanuit de handel. --- AANSTEKER Een laatste opmerking van een abonnee: „een wereldberoemd merk sigarettenaansteker van Engels fabrikaat kost in de bonafide zaken zo'n f. 60. Maar je koopt hem in een minder gespecialiseerde winkel, temidden van de gouden zilverartikelen voor f. 25. Hoe zit dat nou eigenlijk?" En bij die vraag laat ik het dan maar, anders vrees ik dat deze rubriek verward wordt met de hobbyen consumentenrubriek.... --- ROOD Hallo is daar iemand van de verkeerslichtenregelaars die es even naar de Paterswoldseweg in Groningen (kruising Laan van de Vrijheid) kan gaan kijken naar een verkeerslicht dat hardnekkig op groen blijft staan? Niets op tegen natuurlijk, maar wel als iemand die, vanaf richting Drachten komt, de snelweg afduikt en via genoemde laan rechtsaf wil, de Paterswoldseweg op, richting Paterswolde en hij dan merkt dat de voetgangers op dat moment óók „groen" krijgen. De lezer vertelt me al drie keer de politie te hebben gebeld. Zonder succes zegt hij. --- VRAAG Even een simpele vraag van mij: ik heb tot nu toe in geen enkel partijprogramma van alles wat er aan verkiezingen deelneemt gelezen: „wij willen meer veiligheid voor de burgers". Want ik dacht, heel bescheiden gezegd, dat dat langzamerhand wel nodig was.... --- AKTIE Je houdt het niet voor mogelijk, maar de jongelui die zich verschuilen achter de aktiegroep „Outspan stad oet" hebben weer een brief gestuurd naar de groenten- en fruithandelaren. Met nog eens dat formulier dat je moet invullen en retourneren. Ik weet niet of alle verzonden brieven aangekomen zijn - want er staat een totaal verkeerd geschreven postcodenummer op de grote bruine enveloppe(Boo6oo in plaats van 8006) en verder konden de heren het adres niet foutloos schrijven, maar ach, wie daar op let... De brief meldt dat men „vele positieve reacties" had ontvangen maar - u begrijpt wel wat er nu komt - „wellicht bent u vergeten te reageren" en daarom wordt het antwoordformulier nogmaals bijgesloten. „Horen we niets van u, dan moeten we aannemen dat u toch Outspan zult gaan verkopen. Wij zullen ons dan moeten beraden op nadere concrete acties". Jawel, zo gaat dat vandaag de dag! Kijk es even, ik heb geen enkel bezwaar tegen iemand die tegen iets is: dat moet hij of zij zelf weten. Maar mag ik s.v.p., zelf uitmaken hoe ik erover denk: Dat is namelijk het standpunt van de. groenten- en fruithandel. Trouwens, en dat zou het actiecomité moeten weten, veel van deze zaken zijn gebundeld en hebben één centraal inkooppunt. De inkopers bepalen, aan de hand van de vraag het inkoopbeleid zoals dat overal in de vrije democratische wereld het geval is. Vandaar dat de meeste fruitwinkeliers formulier en brief dan ook gewoon weggooien. Op verzoek van de betrokken stichting van Astma en Bron' chitusbestrijding deel ik even met nadruk mee dat de enveloppen van deze Stichting, waarin de dreigende fletten worden verzonden (overgeplakt met een sticker „Werkgroep Zuidelijk Afrika") te goeder trouw als overtollig & de stichting ging verhuizen en het adres klopte dus niet meer & aan een losse medewerker beschikbaar werd gesteld. Niet voor dit doel natuurlijk, maar dat kon de stichting niet weten. --- CPN En wie ere toekomt: de CPN. Niet alleen eag ik op meer dan één plaats in Groningen de her en der aangekwakte verkiezingspamfletten weer verwijderd, maar genoemde partij is ook de eerste die haar leuzemateriaal als eerste op de daartoe door de gemeente neergezette officiële borden netjes op haar plaats plakte. Gewoon; zoals het hoort. --- BUITENLAND OP Z'N SMALST Het Louvre RUDOLPH BAKKER uit Parijs Het is met de Fransen al net als met andere volkeren: naar een museum krijg je ze pas wanneer ze zich letterlijk dood vervelen, of wanneer ze op vakantie in het huitenland zijn. Of de Fransman niet de kunst meteen grote K opgespannen voet staat, is een vraag die met statistieken niet te beantwoorden valt, maar een paar maanden geleden is het door een van de grote weekbladen geprobeerd. \'ix)r de cijfers hieromtrent ons om de oren vliegen, dient eerst te worden vastgesteld dat de Fransen beschikken over een van de grootste museums van de wereld: het Louvre. Alleen door het Vaticaan wordt het Louvre in rijkdom en als stimulans van blaren overtroffen. Het bezoeken van dergelijke monstercollecties kan vergeleken worden met het meedoen aan de Vierdaagse. In 1975 onderwierpen anderhalf miljoen bezoekers zich aan deze ervaring. Men dient aan te nemen: in meerderheid buitenlanders. Overigens is het Louvre niet het meest bezochte monument van Parijs. Nummer één op de lijst staat de Eifeltoren, met drie miljoen, gevolgd door het kasteel van Versailles met twee miljoen bezoekers. Maar nu dan de statistieken, die enige onthullingen in petto hebben over de ruim 55 miljoen inwoners van dit land, dat eeuwen lang is doorgegaan voor een van de bakermatten van onze beschaving. Om te beginnen al roept bij de ondervraagde Fransen het begrip „vrije tijd", het begrip ~uitrusten", allereerst reminiscensies op aan ~sport". Vijfenvijftig procent van de Fransen rust uit door sport, en maar 26 procent door de ~kunst". Deze vrijetijdsbesteding aan de kunst bestaat dan ook alleen nog maar uit kijken naar het werk van andermans handen. Drie en tachtig procent van de ondervraagden danst noch schildert noch eert noch musiceert en wat is er nog meer. Op dat moment worden de ondervragers voor deze statistiek concreter. Ze komen met namen. Arme Galliërs. Dat Herbert von Karajan iets met muziek te maken heeft, is 63 procent van hen geheel onbekend. Dat Chagall een schilder is, weet maar 48 procent. En dat Andy Warhol het een en ander heeft aangerommeld, is aan 93 procent van dit volk geheel voorbij gegaan. De in dit land zeer gevierde pianist Art hur Rubinstein — die niet lang geleden in een lange serie radiouitzendingen met levensherinneringen verscheen en ook voor de televisie herinneringen ophaalde — is 47 procent van de ondervraagden even onbekend als de naam, laten we zeggen, van de eerste boekhouder van de gemeente Cormeilles-en- Vexin. En 58 procent weet niet dat Nuryev een danser is. Ten slotte een klein moment van hoop. Met Salvador Dali is het anders ld. Zeventig procent van het volk weet dat men hier zonder twijfel met een schilder te maken heeft. Om nog even op het museumbezoek terug te komen, daar blijkt dat 71 procent van de gevraagden sinds vijf jaar geen museum meer van binnen had gezien, 89 procent in dezelfde tijdspanne geen concertzaal had bezocht voor het beluist eren van klassieke muziek, en dat de helft er een lustrum van had gemaakt waarin het niet naar een zogenaamd I radioconcert had geluisterd. (K er klassiek gesproken. Vijfenzestig procent van de slachtoffers sprak zijn voorkeur uit voor klassieke kunst. Daarin zijn statistieken dan weer raadselachtig. Bedoelt men 65 procent van degenen die nergens mee te maken willen hebben en sporten in hun vrije tijd? Of het kleine hoopje zonderlingen dat het niet zonder Karajan en Yehudi Menuhin kanstellen (van de violist heeft 61 procent van de Fransen nimmer vernomen). Slechts 26 procent acht de kunst „onmisbaar". Dit opzienbarende gebrek aan belangstelling voor het Hogere bewijst wellicht het succes van het nieuwe Parijse museum, het Centre Pompidou, oftewel de aan stalen buizen opgehangen vijf dubbele voetbalvelden. Binnen enige' maanden na de opening werd de miljoenste bezoeker feestelijk onthaald met wijn en gezang. Het Louvre doet er een jaar over om zoveel bezoekers te trekken In het Centre komt men dan ook om verbaasd te worden, in het Louvre om een briefkaart naar huis te kunnen sturen van de Mona Lisa, al dan niet met door Salvador Dali (70 procent kent hem) aangeplakte snor. Het nagaan van de drijfveren van een bezoek aan een tempel der kunst, gevolgd door een analyse van de gevoelens die de bezoeker tegenover de kunstwerken bestormen, is een zeer fascinerende bezigheid. En ze ligt voorde hand, want, je kunt met jezelf beginnen Hen boek vol met zeer wetenschappelijke onderzoekingen op dit gebied verscheen hier in 1972 onder de titel ~I'Amour de l'art" (de liefde voor de kunst: de Europese museums en hun publiek). Volgens een van de lijsten dreunt men in Frankrijk allereerst de volgende schildersnamen op: Renoir zes op de vijftig keer; Van Gogh 5,7 keer en Rembrandt 3,6 keer (om van de rest te zwijgen). In Nederland komt Rem brandt 14,4 op de vijftig keer voor, Van Gogh 8,9 keer en in de derde plaats Frans Hals mei 5,9 punten. In dit boek wordt echter ernstig reke ning gehouden met een ander zwaarwichtig aspect van het museumbezoek, en dat is de sociale laag waaruit de kijkers komen. En dan blijkt dat in Nederland tien keer minder publiek zonder enig diploma naar een museum gaat dan in Frankrijk. Ten slotte een goede raad voor vakantiegangers in Frankrijk. Ga naar het museum in de buurt van Parijs dat het minste aantal bezoekers trekt, en geniet van uw rust en uw vrije tijd, desnoods na eerst een potje sport gedaan te hebben. Dit museum ligt in Rambouillet. Het is het melkhuisje annex schelpenpaviljoen van Marie-Antoinette. Het trekt slechts het opwindende getal van 4500 bezoekers per jaar ---