PvdA ruziet over de kandidatenlijst Eind deze week (zaterdag) gaat het gewest Groningen van de Partij van de Arbeid de kandidatenlijst vaststellen voor de komende Statenverkiezingen en dat belooft een hete vergadering te worden. In tal van plaatselijke afdelingen heeft de ontwerplijst, die het gewestelijk bestuur de leden heeft voorgelegd, grote bezwaren opgeroepen. Vrijwel dagelijks heeft men de laatste weken berichten in de krant kunnen lezen over de kritiek, die deze lijst oogst. Sleutelwoorden daarbij zijn: Jan Beyert, Luit Boer en Luuk Bartelds. De rode draad, die door de kritiek heen loopt, is dat de Delfzijlster wethouder Jan Beyert een veel te hoge plaats op de lijst inneemt (hij staat derde) en dat de zittende Gedeputeerden Luit Boer en drs. Luuk Bartelds (respectievelijk tiende en vijfde) veel te laag zijn geklasseerd. Hoewel Bartelds en Boer riant verkiesbaar staan en dus geheid weer Statenlid worden, is het gekrakeel Dm hun positie op de ontwerplijst best verklaarbaar. Immers, hun lage plaatsing betekent dat ze in de ogen van het gewestelijk bestuur gezakt zijn voor het examen, dat ze de afgelopen vier jaar als Gedeputeerde hebben afgelegd. Tegen die achtergrond gezien krijgt de discussie in de roerige afdelingen voor de buitenwereld iets van een gevecht om de ~hoge baantjes", waarbij de beide „hoogedelgestrenge heren" zelf alleen maar lijken toe te kijken. Hoewel: je weet natuurlijk nooit via welke onzichtbare lobby ze bezig zijn de zaak te beïnvloeden en misschien wel te sturen, want in deze tijd van werkloze doctorandussenen-zo is het baantje van Gedeputeerde natuurlijk niet te versmaden. Een van de betrokkenen, Jan Beyert, noemt de benadering, die verschillende afdelingen er op nahouden, zonder meer fout. Als men zegt: ~Luit Boer omhoog en ik omlaag, dan hutselt men twee totaal verschillende zaken toch wel door elkaar. Het is een misverstand te menen, dat de lage plaats van Boer het gevolg is van mijn hoge plaats," zegt hij. Troost voor Bartelds en Boer: Beyert wil geen Gedeputeerde worden. Wie dat uit zijn derde plaats op de ontwerplijst zou willen afleiden, heeft het goed mis. Volgens de Delfzijlster wethouder zegt de plaats op de kandidatenlijst ook niets over de vraag of iemand Gedeputeerde wordt. Clean geredeneerd is het volgens Beyert zo, dat de partij de kiezers een team presenteert. Dat team wordt de toekomstige Statenfractie van de PvdA en uit die fractie worden op de eerste Statenvergadering de besten naar voren geschoven als kandidaten voor et college van Gedeputeerde Staten. • JAN BEYERT LUIT BOER IA TK BARTELDS --- Goed verhit Of de afdelingsvertegenwoordigers het zaterdag op de gewestelijke vergadering (het congres van het gewest Groningen, zou je kunnen zeggen) ook zo clean weten te benaderen, valt te betwijfelen. De gemoederen zijn goed verhit. Zo heeft de afdeling stad-Groningen al gezegd dat „haar" kandidaat Luit Boer moet stijgen op de lijst. Groningen wil Boer per se naar de derde plaats hebben en Jan Beyert mag wat de stedelijke socialisten betreft zonder gewetenswroeging van de lijst worden geschrapt. Formeel argument: Beyert is ook wethouder en dat baantje wil hij voor een Statenzetel niet opgeven, terwijl deze openbare functies volgens het partijreglement onverenigbaarzijn. Beyert over die functievermenging „Die zaak staat helemaal op losse schroeven. Daar komt volgend jaar een partijuitspraak over. Gebleken is, dat het niet in alle gevallen redelijk is om te zeggen: deze functie en die baan gaan beslist niet samen. Vandaar, dat er in de partij opnieuw over gesproken wordt. Komt daar inderdaad opnieuw het standpunt uit, dat wethouder en Statenlid zijn niet samengaat, dan leg ik me daar bij neer en treed ik terug als Statenlid". Blijft natuurlijk de vraag wat er werkelijk schuilgaat achter deze discussie. Een formeel argument als het onverenigbaar zijn van bepaalde banen kan, nu die kwestie op partijniveau wordt uitgepraat, nauwelijks een echt argument zijn. Opvallend is intussen wel, dat Beyert vooral in die afdelingen, waar de Winschoter Courant nogal gelezen wordt, niet lekker „ligt". Beyert heeft in die krant een veertiendaagse column, waarin hij fris van de lever, voor sommigen wellicht ongegeneerd, schrijft over wat hem in het gebeuren in de Groninger Statenzaal dwars zit. Voorzichtige vermoedens wijzen in de richting, dat hij zich met dat geschrijf niet erg populair heeft gemaakt. Maar dat is dan weer in strijd met het feit, dat ook in Noord-Groningen afdelingen zijn, die Beyert niet wensen te pruimen. --- 'Minder gelukkig' En tenslotte is natuurlijk de meest intrigerende vraag, waarom Bartelds en Boer zo laag zijn geklasseerd. Officieel heet het in de argumentatie van het gewestelijk bestuur, dat dit zeker geen verband houdt met het door het college van GS gevoerde beleid. Dat beleid wordt, zegt het gewestelijk bestuur, positief gewaardeerd, maar —zo wordt er aan toegevoegd— „wij zijn van mening, dat de presentatie en de uitvoering van het beleid minder gelukkig was". Het lijkt warempel wel of CDA-voorman Jan van der Ploeg hier aan het woord is. Die zei het een jaar na het eerste optreden van dit college van GS al. Ook wil het bestuur het beleid van het college van GS niet identificeren met één persoon. En daarmee moet de vijfde plaats voor Bartelds clan gerechtvaardigd worden. Populair gezegd: hij trad zo nu en dan erg klungelig op, dus moet hij niet al te hoog worden ~ingeschaald"; maar goed: ijverig was-ie ook en daarom toch "og een vijfde plaats. Met Luit Boer ligt het problematischer. Met betrekking tot hem worden ernstige vraagtekens gezet over wat genoemd wordt: „zijn beperkte contacten met diverse geledingen en de basis van de partij". Ook het feit, dat hij de inmiddels berucht geworden bijdrage (een percentage van zijn inkomen) niet aan de partijkas betaalt, moet hem zwaar worden aangerekend. Daarom kelderde Boer naar de tiende plaats. Gelukkig voor hem neemt een aantal afdelingen het voor hem op. Of dat ook gelukkig mag heten voor het provinciebestuur is nog maar de vraag, meent althans het gewestelijk bestuur. Eén troost voor degenen, die Luit niet zo zien zitten: de plaats op de kandidatenlijst is (zegt Beyert) niet maatgevend voor de vraag of iemand al of niet (weer) Gedeputeerde wordt. Vooral niet als er straks een college komt van PvdA en CDA. En dat laatste lijkt gezien de huidige verhoudingen helemaal niet onredelijk, al was het alleen maar om tot een werkbare meerderheid te komen. EGBERT ZIJLEMA --- 'Werkhuis' Groningen over nieuwe wet: 'Woonwagenbewoners blij maken met een morsdode mus' ..Woonwagenbewoners blij maken met een morsdode mu5...." Dat vinden Maria van Toor en Wim Beijer van Het „Werkhuis" in het Groninger Aduard van de nieuwe woonwagenwet (1977) waarin wordt bepaald dat in principe iedere gemeente een eigen woonwagenkamp(je) moet hebben en als enkele gemeenten een gezamenlijk kamp willen stichten moet dit zo worden ingericht „dat het in het belang is van het welzijn van de woonwagenbewoners." In de nieuwe wet hebben de provincies meer bevoegdheden gekregen en hebben de gemeenten de verplichting om vóór 7 januari 1978 hun intergemeentelijke regelingen voor huisvesting van de woonwagenbewoners te herzien en ter goedkeuring voor te leffgen aan de desbetreffende provinciale besturen. Het betoog van de „Werkhuis"- medewerkers komt er op neer dat dit allemaal heel erg mooi lijkt — iedere gemeente weer z'n eigen woonwagenkampje — maar dat er bij nader inzien .geen enkel uitzicht is op praktische verbetering voor de woonwagenbewoners die derhalve een even troosteloze toekomst hebben als voorheen." Vandaar hun uitspraak over de „morsdode mus...". Maria en Wim lichten toe: „In de eerste plaats is in de nieuwe wetswijziging niets terug te vinden van een tijd waarbinnen de kleine kampjes gereed moeten zijn. Alleen het indienen van een aangepaste gemeenschappelijke regeling is voldoende. Bovendien blijven diverse mogelijkheden open wanneer een ingediende regeling zou worden afgekeurd. Met andere woorden: een jarenlang gevecht van beroepskwesties wie al dan niet in het gelijk wordt gesteld. Verder kunnen kleine aantallen gemeenten opnieuw onderling samenwerken en samen zorg dragen voor een of twee kampjes zodat het woonwagengezin niet zelf kan kiezen naar welke gemeente men wil verhuizen. Het gevaar is levensgroot aanwezig dat — evenals in de zestiger jaren — woonwagenbewoners straks gedwongen worden met behulp van de sterke arm te verhuizen naar gemeenten die niet door henzelf zijn uitgekozen.... Een grof misverstand? Een dooie mus...? Eigenlijk doet dit er niet toe. Feit is dat er weinig verandering op komst is door de wijziging van de woonwagenwet. Ook in de toekomst zullen sleeppartijen van woonwagens in de krant worden vermeld wanneer de bewoners ervan opkomen voor hun recht: vrijheid van woonkeuze in de gemeenten van zijn/haar voorkeur," aldus Maria van Toor en Wim Beijer die zich verdiept hebben in de actuele problematiek van de decentralisatie van de regionale woonwagenkampen in Nederland. # \\ oonwügenkamp Urachtster C ompagnie met 30stctndplautsvn • Het woonwagenkamp aan de Peizerweg in Groningen --- Grote centra Even terug in de ~woonwagengeschiedenis": Sinds de vaststelling van de woonwagenwet van 1968 werd het mogelijk dat meerdere gemeenten een samenwerkingsverband aangingen om gezamenlijk één groot regionaal woonwagenkamp(centrum) in stand te houden. Het veroorzaakte nogal wat beroering onder de woonwagenbewoners die tot dan soms jarenlang op kleine kampjes in de verschillende plaatsen een standplaats hadden ingenomen. Zij werden verplicht om na de totstandkoming van een regionaal woonwagencentrum met vaak 60 tot 90 standplaatsen daar hun woonwagen heen te brengen. Een en ander ging meestal onvrijwillig wat nogal eens hardhandig optreden van de politie teweegbracht. Eigenlijk al direct na de ingebruikneming van de grote regionale woonwagencentra kwamen de nadelen hiervan aan het licht. De bewoners klaagden over een kapotmaken van hun ..handel" (sloperij, stoelenmatten, scharenslijpen, antiek etc.) als gevolg van de opgetreden concurrentie (veel handelaren woonden immers samen op één kamp in dezelfde plaats) en als gevolg daar weer van waren het uitvechten van familievetes, burenruzies en dergelijke aan de orde van de dag. In dit licht bezien is het niet zo vreemd dat „de roep om terugkeer naar de kleine woonwagenkampjes" steeds sterker werd. De overheid (ministerie van CRM) ving het signaal op van de woonwagenbewoners en besloot (na geruime tijd) tot een wetswijziging. Dit jaar werd deze van kracht en als alles en iedereen meewerkt komt er een eind aan de veel te grote bevolkingsconcentraties van woonwagenbewoners. --- Op lange termijn Maar hoe nabij is de verwezenlijking van kleine woonwagenkampen? Drs. G. J. Eerland, plaatsvervangend hoofd van het bureau Volksgezondheid en Maatschappelijke Ontwikkeling van de provincie Drenthe, ziet alles op z'n vroegst pas over drie a vier jaar. ~Op dit moment is er in Drenthe praktisch geen enkele gemeente die een stukje grond heeft met de bestemming: woonwagenkamp. Wettelijke procedures om het zover te krijgen duren nu eenmaal lang; dat is het gegeven waarmee we te maken hebben," zo legt hij uit. In Drenthe zijn in het begin van de zeventiger jaren drie grote regionale woonwagencentra gesticht: in Assen, Hoogeveen en in Emmen. Twee jaar geleden is het provinciaal bestuur met een rapport gekomen waarin de stichting van een 14-tal kleine kampen (10-15 standplaatsen) werd bepleit. Deze plaatsen zijn: Reilen. Borger, Coevorden, Diever, Dwingeloo, Havelte, Meppel, Roden, Ruinen. Sleen. Vledder, Westerbork, Zuidwolde en Zweeloo. Volgens drs. Eerland is het de bedoeling van GS om de grote centra in Hoogeveen en As9en een wat kleinere capaciteit te geven en het centrum in Emmen (gezien het specifieke karakter hiervan: een vrij homogene bewonersgroep die er al jarenlang woont) wat te vergroten. De regio Noord-Drenthe heeft het ministeriële huiswerk al gemaakt: daar hebben de verschillende gemeentebesturen al een ontwerp-wijziging voor de intergemeentelijke huisvestingsregeling voor woonwagenbewoners vastgesteld en ter goedkeuring voorgelegd aan GS van Drenthe. De regio Zuidwest-Drenthe is ook al vrij ver gevorderd maar in Zuidoost- Drenthe zal men niet tijdig (vóór 7 januari '78) klaarkomen. Drs. Eerland denkt dat men in deze regio nog met de oude regeling komt aandragen „om wat tijd te winnen". ~Als de garantie wordt geboden voor daadwerkelijk oprichten van kleine woonwagenkampen in Drenthe dan bestaat er een goede kans dat GS goedkeuring zal geven aan de ingediende nieuwe regelingen. Het college houdt hierbij vast aan de 14 gemeenten die zij zelf al in principe voor dit doel heeft aangewezen," aldus de heer Eerland. --- Groningen De situatie in de provincie Groningen verschilt nogal van die in Drenthe, mede omdat men hier pas laat na de invoering van de woonwagenwet 1968 op gang is gekomen met de inrichting van regionale centra. Alleen het kamp aan de Peizerweg in Groningen kan als zodanig worden genoemd. Volgens een provinciaal woordvoerder kwam de provincie Groningen in 1971 al tot de conclusie dat er kleinere woonwagencentra moesten worden aangelegd. ~Het gevolg is dat we nu een vijftal kleine centra op het oog hebben. Dal zijn dan Veendam (12 standplaatsen), Grootegast (ongeveers standplaatsen). Roerakker (plusminus 7 standplaatsen). Kolham (ongeveer 6 standplaatsen) en Delfzijl waar het plan is een kamp te stichten voor 7 woonwagens. Op Delfzijl na is men met de stichting van dit soort kampjes al bezig of gaat men op korte termijn aan de slag." Bij de provincie Groningen verwacht men niet dat het kamp aan de Peizerweg — 60 vaste plaatsen en 10 plaatsen voor trekkers — op grond van de nieuwe woon wagen wet zal worden verkleind. ~De provincie Groningen is niet zo in trek bij de woonwagenbewoners en na Zeeland is hier dan ook de geringste woonwagenconcentratie. Na de verwezenlijking van de kleine centra in onze provincie zullen GS nagaan of er nog meer behoefte is aan kleinere kampen voor woonwagenbewoners," aldus de provinciale zegsman. --- Mentaliteitsverandering Adjunct-directeur P. ■). de Vries van het Landelijk Woonwagenwerk in 's-Hertogenbosch meent dat de nieuwe woonwagenwet voor noodsituaties geen oplossing biedt. ~Van de nu bestaande 3000 woonwagenstandplaatsen deugt de helft niet (voldoen niet aan de eisen) en er is momenteel een tekort van ruim 1000 standplaatsen. Het positieve van de nieuwe wet is dat er sprake is van een mentaliteitsverandering bij de bestuurders maar de Ruimtelijke Ordeningprocedures (voor de aanleg van kleinere kampen) zijn nog even harden langdurig als vroeger. Als men (gemeenten) niet wil, is het een kwestie van jaren vooraleer er voldoende kleinere kampen zijn aangelegd," aldus de heer De Vries. ~Er is nu tenminste de verplichting voor gemeentebesturen om kleinere kampen in te richten. Dat is al heel wat. Maar we beseffen heel goed dat er met deze verplichting nog niet één, twee, drie kleine kampjes zijn. En die hebben we toch zo hard nodig " verzucht woonwagenbewoner H. van Veen in z'n woonwagen op het regionale kamp (30 standplaatsen) in Drachtstercompagnie. PIET SWANENBURG ---