concorde vaker naar New York in de Vlucht door harm r. reinders British Airways heeft plannen voor een verdere toename van het aantal Concorde vluchten tussen Londen en New York. Tevens heerst er enig optimisme over de mogelijkheid om op dek diensten winst te maken. Een moeilijke opgave gezien het feit, dat de peperdure Concorde veel minder uren per jaar daadwerkelijk vliegt dan welk ander commercieel vliegtuigtype dan ook. Dit in verband met het beperkte aantal toutes, waarop de Concorde toestemming heeft te vliegen. Toch is de Londen—New York-lijn een succes gebleken door de zeer korte vliegtijd met als gevolg dat van de 100 plaatsen in het vliegtuig een gemiddelde bezetting van 85 kan worden behaald. Op het ogenblik vliegt British Airways twaalf Concorde-vluchten naar beide richtingen uit, een aantal dat de komende maanden opgevoerd zal worden tot veertien. Fietsen op Eelde KLM Helikopter Sikorsky S-76 --- Komitee Geluidshinder Minder te spreken over de luchthaven zijn de heren R. van der Kooij en G. W. Bruggeling van het aktiekomitee Geluidshinder. Een Duitse Boeing 737 van de Lufthansa deed op 30 april, de inhuldigingsdag van Koningin Beatrix, enkele instrumentnaderingsoefeningen op Eelde, hetgeen voor genoemde heren reden was om de betrokken luchtvaartautoriteiten een boze brief te schrijven. Met afschuw stelde men vast dat deze autoriteiten niet meer fatsoen en eerbied toonden tegenover de omwonenden. Verder was het onkies op ogenblikken, waarop nationalistische gevoelens en emoties uit het verleden worden opgeroepen, deze te laten verstoren door een Lufthansa machine. Leuk voor onze prinsen Claus en Bernhard, maar dat terzijde. Sinds de mogelijkheid werd geopperd om eventueel Eelde's hoofdbaan zodanig te verlengen, dat een normaal verkeersvliegtuig er kan landen en starten, zijn de actievoerders weer actiever geworden. Geen wonder, want het grootste goed, dat we na de bevrijding in '45 hebben verkregen, schijnt actievoeren te zijn tegen alles, wat tegen onze persoonlijke belangen indruist. Hetzij keurig in het nette pak per brief, hetzij in spijkerbroek met bruut geweld met daartussen in nog een heel scala van mogelijkheden. Sinds het aktiekomitee van zich deed spreken in de eind zestiger jaren is er op Eelde van alles aan gedaan de geluidshinder te beperken, zodanig zelfs, dat betrokkenen op de luchthaven soms de indruk kregen, dat het komitee een alternatieve Raad van Bestuur was. Het veld is 's nachts gesloten, speciale vluchtprocedures zijn ingesteld en de vliegtuigen zijn aanmerkelijk stiller geworden. Ook de Duitse Boeing bezit het vereiste geluidscertificaat, waarschijnlijk echter zonder het stempel Van der Kooij-Bruggeling. Mijn ervaring (ruim dertig jaren) is, dat voor de doorsnee bevolking rond Eelde het vliegtuiglawaai niet uitspringt boven het lawaai van de radio en TV van de buren, van bromfietsen, claxonnerende auto's en grasmaaimachines. Een mening, die berust op veel contacten in Eelde en omliggende dorpen. Misschien wonen de leden van het komitee zodanig rustig, dat voor hen slechts het vliegtuiglawaai rest. Dat men er niet voor terugschrikt om teneinde zijn zin door te zetten bepaalde luchtvaartautoriteiten te beschuldigen van gebrek aan fatsoen op het punt van respect voor het oorlogsverleden en nationale gevoelens, acht ik beneden peil. De luchtvaartautoriteiten deden datgene, waarvoor ze aangesteld zijn, het runnen van een luchthaven. Een luchthaven, waarop ook gevlogen moet worden, wil er althans ook nog van inkomsten sprake zijn. Een luchthaven, die er al sinds 1931 ligt. Transavia's John Block zei me ooit in een interview: "Wil je een vliegveld niet uitbreiden, maak er dan maar akkers van!" --- Na 24 jaar als arbiter Voldoening overheerst bij Henk van Dijken BUITENSPEL LANDELIJK gezien is het afscheid van Henk van Dijken geruisloos verlopen. Dat is op zich niet zo vreemd, want zijn laatste activiteiten als scheidsrechter pleegde hij ver van huis (Indonesië) en in de eigen regio (Eurotoernooi). Bovendien behoorde de stad-Groninger niet tot de echte toppers, zoals bijvoorbeeld Corver, Weerink en Van der Kroft, terwijl hij zeker niet in de categorie van de glamour-boys (Derks, Van Swieten) thuishoorde. TOCH HEEFT Henk van Dijken er een zeer verdienstelijke scheidsrechterscarrière opzitten. Hij floot tien seizoenen in het betaalde voetbal en had voor die tijd al veertien jaar bij de amateurs doorgebracht. SOMMIGE scheidsrechters mochten bij hun vertrek de bekerfinale fluiten. Henk van Dijken kwam daarvoor niet in aanmerking, maar beklaagt zich niet. De trip met het Nederlands amateurelftal naar Indonesië vormde immers een zeer fraai afscheidscadeau. De rijksambtenaar, met zijn 47 jaar aan de maximale leeftijdsgrens voor betaald-voetbalscheidsrechters, was een paar jaar geleden al in Bolivia en deed talrijke Europese landen aan. DERGELIJKE uitstapjes behoren tot de leuke kanten van het arbitreren, maar Henk van Dijken heeft ook de negatieve zijden leren kennen. Minder dan een jaar geleden werd er nog een flinke aanslag op zijn moreel gedaan. Na het duel FC Twente-NEC werd hij onder zware kritiek bedolven en pas na een rustperiode krabbelde hij er weer onderuit. Gelukkig voor Henk van Dijken bleef het in zijn afscheidsjaar bij die onprettige ervaring, zodat de positieve herinneringen aan de afgesloten periode blijven overheersen. IN DEZE aflevering van BUITENSPEL blikt de man, wiens uiterlijk boze supporters steeds weer naar hetzelfde scheldwoord („Kale, kale") deed grijpen, terug en kijkt hij een klein eindje vooruit. Vanuit het bezoekerskamertje in het kantorencomplex, waar Henk van Dijken dagelijks te vinden is, wijst de ex-arbiter naar buiten. Hij richt zijn vinger »p de jonge aanplant bij het parkeerterrein. "Kijk, dat is het afgelopen weekeinde gebeurd. Een stelletje vandalen vond het leuk al die boompjes door Bidden te knikken." Zelfs op zijn werk wordt Henk van Dijken dus geconfronteerd met de zinloze vernielzucht, die de laatste jaren ook het betaalde voetbal zo in opspraak brengt. Het gesprek met Van Dijken heeft een iag na zijn afscheid plaats. Hij zit er nonter bij en praat zonder een zweem van weemoed over de periode, waarin het scheidsrechteren zijn leven sterk beïnvloedde. Henk van Dijken: "Ik heb bet gisteren niet moeilijk gehad. Mijn vrouw en dochter deed het afscheid meer dan mijzelf. Misschien volgt bij mij nog een reactie, maar ik heb natuurlijk rustig naar die laatste wedstrijd toe sunnen leven. Je weet immers dat het jp je 47-ste gebeurd is. Dat neemt niet weg, dat het fluiten ten stuk van mijn leven is geweest. Gisteren werd ik er bovendien plotseling mee geconfronteerd, dat de jaren zijn gaan tellen. Ik werd gebeld door de man, die mij 24 jaar geleden bij mijn eerste wedstrijden als scheidsrechter begeleidde. Hij was toen zelf nog actief, nu is hij 82 jaar." • De wijze, waarop de organisatie van het Eurotoernooi Henk van Dijken na de finale uitluidde, heeft de arbiter bijzonder gewaardeerd. Met een bos bloemen en de cadeau gekregen wedstrijdbal onder de arm drukt hij de hand van voorzitter Boerema van de Stichting Eurovoetbal. --- Kalm aan Henk van Dijken wil het voorlopig fcdm aan doen en van zijn sterk toegenomen vrije tijd genieten. "Ik heb van een paar voetbalverenigingen aanbiedingen gekregen om een bestuursfunctie te gaan vervullen, maar ik ga eerst een half jaar in de wachtkamer. Ik blijf wel rapportagewerk in de afdeling doen en ik wil me ook bezighouden met jongere scheidsrechters. Het voetbalveld zal ik zeker niet vergeten, maar ik ga meer tijd besteden aan mijn gezin. De donderdagavond zal echter mijn trainingsavond blijven. Je kunt het niet maken ten opzichte van je lichaam zo- maar ineens volledig te stoppen." Henk van Dijken kan dus in betrekkelijke rust nagenieten van zijn laatste grote reis als scheidsrechter. Indonesië heeft ook op hem een grote indruk gemaakt. Bovendien roemt hij de sfeer, waarin de trip zich afspeelde. "Ik ging als eenling mee, maar ik heb nooit gemerkt dat ik een eenling was. De spelers van het Nederlands amateurelftal en de begeleiders namen me volledig op in hun groep. Ik werd overal in betrokken en kon ook op een volledige medische verzorging rekenen. Het was een fantastische reis, maar mijn collega-scheidsrechters daar konden er niets van. Ze liepen wel met een grote FIFA-badge op, maar ze waren ver achtergebleven bij het voetbal, dat er gespeeld werd. Bij buitenspelsituaties werd bijvoorbeeld gekeken naar het moment, dat de bal werd ontvangen en niet naar het moment van afspelen. Elke morgen liepen we al om zes uur te trainen en iedereen legde een behoorlijk aantal kilometers af. Tijdens de wedstrijd kwamen die knapen echter nauwelijks uit de middencirkel. Dan vraag ik me af waarvoor je traint. Als je het peil daar zag, dan zou je alle Nederlandse scheidsrechters in het betaalde voetbal een FIFA-badge moeten geven. Voor het toernooi werd tijdens een scheidsrechtersbijeenkomst gezegd, dat we niet te snel met kaarten moesten gaan zwaaien. In mijn eerste wedstrijd stuurde ik gelijk iemand het veld uit. Daar werd geen probleem van gemaakt en die knaap werd de volgende dag onmiddellijk gestraft. De Aziatische scheidsrechters hadden echter veel meer kaarten moeten geven. Dat heb ik ze op een gegeven moment ook gezegd en toen kwamen de kaarten er inderdaad vlotter uit." --- Socata's Aubry: 'Eelde prettig' Op De ILA te Hannover troffen we de heer Aubry van Socata, die er een nieuwe serie sportvliegtuigen presenteerde. Het afgelopen jaar werden er zo'n tweehonderd Socata's in Europa verkocht, waarmee een marktaandeel van 15 tot 20 pet. werd bereikt in de Europese markt van éénmotorige vliegtuigen, aldus Aubry. Ook op Eelde zijn de door hem vertegenwoordigde machines kind san huis bij het overvliegen van de fabriek naar Scandinavië. "Doe ik vaak zelf', vertelde Aubry, "een prettig veld, Eelde, waar je plezierig ontvangen fcordt. De meteo daar geeft wel goede informatie, maar het weer is op Eelde vaak slecht." --- Sportvliegers fietsen 'in stad' Een niet alledaags schouwspel op Eelde bood het echtpaar Konrad Glaser, Diplom-Ingenieur, uit Horneburg hij Hamburg. Ze kwamen op hun vouwfietsen aangepeddeld, vouwden de fietop en borgen ze in hun Cesna 172. Daarna werd de terugvlucht naar Hamburg ondernomen. Vertelde ons Glaser: "Groningen is een heerlijke stad om te fietsen, je hebt er alle ruimte". Woorden die door zijn vrouw enthousiast bevestigd werden. --- "Corruptie" "We kregen overigens pas kort voor het begin van de wedstrijden te horen wie waar moest fluiten. Dat gebeurde om corruptie te voorkomen. Opvallend was ook, dat de toeschouwers applaudiseerden, toen een speler op het veld behandeld moest worden en ik gebruik maakte van het flesje water, dat de verzorger bij zich had. Dat kennen ze daar niet en sommigen vonden, dat het eigenlijk niet kon. Al met al durf ik rustig te stellen, dat deze reis voor mij een mooier afscheid is geweest, dan het fluiten van de bekerfinale had kunnen zijn. Zo'n wedstrijd duurt maar anderhalf uur en nu was ik een paar weken onderweg. Bovendien beschouw ik het leiden van de finale meer als een verplicht nummertje. Je weet niet waarom je hem krijgt. Is het vanwege je afscheid of gewoon omdat je een dergelijke wedstrijd waard bent?" Van Indonesië stappen we over naar een minder plezierig onderwerp, al kan Henk van Dijken er nu wat afstandelijker tegenaan kijken. Twente-NEC dus. Henk van Dijken: "Het was toen inderdaad een poosje niet zo best met me. Normaal gesproken ben ik niet zo gauw aangebrand, maar die keer was ik niet van plan het er bij te laten zitten. Ik wilde een kort geding aanspannen tegen trainer Looyen van NEC. Die man noemde mij twee dagen na die wedstrijd nog rijp voor een gesticht. Dat pikte ik niet, want ook mijn gezin werd op straat met die opmerking geconfronteerd. Ik weet nog niet hoe Looyen er lucht van heeft gekregen, dat het een rechtzaak zou worden, maar hij is samen met de manager van NEC bij me gekomen om zijn excuses aan te bieden. We zijn daarna zonder rancune uit elkaar gegaan, maar die Looyen kon het toch niet laten. Bij Ajax zaten we in de kleedkamer naast NEC en toen hoorde een grensrechter hem vlak voor de wedstrijd tegen zijn spelers zeggen, dat ze die dag tegen twaalf man zouden voetballen. Wanneer ik net zo bevooroordeeld aan een wedstrijd zou beginnen stuurde ik er direct een paar weg. Dat kun je toch niet maken. Die kwestie is wel het dieptepunt van mijn scheidsrechtersloopbaan geweest. Gelukkig ben ik er altijd vrij goed vanaf gekomen al heeft de recherche mijn auto na een wedstrijd wel eens bij het stadion moeten weghalen. Bang ben ik echter nooit geweest." --- Meeste last Henk van Dijken wil aanvankelijk niet zeggen welke spelers hem in de loop der jaren de meeste last hebben bezorgd. "Het waren altijd dezelfde babbelaars. Ik ben er steeds vanuit gegaan, dat wanneer de spelers elkaar met de mond zoeken, de benen er achter aan komen. Op een gegeven moment hadden ze wel in de gaten, dat Van Dijken dat gelul niet wilde hebben." Dan duiken er toch een paar namen op, al wil dat niet zeggen, dat Van Dijken deze spelers als zijn grootste kwelgeesten heeft beschouwd. "Eddy Achterberg had het er een keer over, dat we het vaak met elkaar aan de stok hadden, terwijl we wat benadering betreft helemaal niet zo ver van elkaar af stonden. Eddy probeerde echter de joker uit te hangen over mijn rug en dat kon ik natuurlijk niet accepteren. Hij mocht van mij best de show stelen, maar dan wel graag op een andere manier. Wim van Hanegem had ook altijd een praatje klaar, maar was niet echt vervelend. Bep Thomas floot een keer een wedstrijd waarin Willem aanvoerder was. Op een gegeven moment werd er een steen op het veld gegooid. Thomas, die straatmaker is, stapte met dat ding in de hand naar Van Hanegem toe en die zei: Hou dat geval maar, want jij hebt er meer verstand van dan ik." Henk van Dijken noemt wel moeiteloos de naam van de speler, die hem in positieve zin het meest is bijgebleven. "Wim Jansen vind ik de beste prof van Nederland. Zijn inzet is altijd honderd procent en hij had als aanvoerder zelden commentaar. Kwam hij toch bij je, dan bleef hij altijd correct. Die jongen weet waar hij mee bezig is." Van de kreet "kale" heeft Henk van Dijken zich naar zijn zeggen nooit veel aangetrokken. "Je raakte er aan gewend. Wanneer ik toevallig een bril had gedragen, hadden die mensen waarschijnlijk schele geroepen en als er niets is zoeken ze wel wat. Nee, ik heb mijn hobby meestal od een plezierige wijze kunnen uitoefenen, vooral ook, doordat er thuis volledig achter stonden. In al die jaren heb ik geen wanklank gehoord als ik weer de deur uit ging. Ik ben ook nooit hypernerveus geweest. Er zijn scheidsrechters, die voor een westrijd als een gekooide tijger door de kleedkamer lopen. Wanneer ik datzelfde zou hebben gehad, was ik er al lang mee opgehouden." Henk van Dijken is er van overtuigd, dat het scheidsrechteren een positieve invloed heeft gehad op zijn maatschappelijk functioneren. "Ik heb veel mensenkennis opgedaan. Ik weet hoe ik iemand in bepaalde situaties moet benaderen. Je kunt veel mensen recht op de man af aanspreken." Van Dijken hoopte in de beginjaren van zijn scheidsrechterscarriére, dat hij het ooit tot de tweede klasse van de KNVB zou schoppen. "Daar ben ik ver bovenuit gekomen en daarom kijk ik met voldoening terug. Er zijn 15.000 scheidsrechters in Nederland en ik heb bij de 17 besten behoord. Ik bewaar daarom de beste herinneringen aan de tijd als arbiter. De periode als doelman bij WK was ook leuk, maar zegt me toch minder. Ik ben in Indonesië en in Bolivia geweest, ik heff Feyenoord-AZ gefloten voor 42.000 mensen en was scheidsrechter bij een beslissingswedstrijd tussen Zwaagwesteinde en Sneek in mijn amateurtijd. In één van de nacompetities zat ik er tot het laatst toe bij. Die dingen vergeet je nooit." ROELOF HOEKMAN --- ACE opgericht Eind vorige maand hebben 17 onafhankelijke luchtvaartmaatschappijen uit de Europese Economische Gemeenschap de statuten getekend van de ACE, de Association des Compagnies Aériennes de la Communauté Européenne. De vereniging is gevormd om de belangen van de onafhankelijke luchtvaartmaatschappijen van de EEG te bevorderen en te beschermen en om de gemiddelde consument een brede keus van goedkoop luchtvervoer te bieden. De vereniging komt met een stuk getiteld "Het Luchtlijnennet en de Regionale Diensten". Er worden vier specifieke categorieën voorgesteld van interregionale diensten, waarin de onafhankelijke luchtvervoerders de bestaande inter-regionale diensten kunnen verbeteren. De ACE is verder bezorgd over het monopolistische gedrag van de nationale luchtvaartmaatschappijen en de bescherming die deze genieten van hun nationale overheden. Nederland is in de ACE vertegenwoordigd door Transavia.. --- Helikopterrondvluchten KLM Deze maand is de KLM gestart met een nieuw stukje Holland Promotion door rondvluchten te houden met de Sikorsky S-76 (12 passagiers) of S-61N (25 passagiers). De rondvluchten, waarmee men hoopt door te gaan tot begin november, bieden „elck wat wils". Men kan n.l. een vlucht maken boven Amsterdam, boven de Zaanse Schans, via het Zandvoortse strand naar IJmuiden of naar Rotterdam en het havengebied. Overigens liggen er bij speciale evenementen, zoals b.v. 28 augustus ook voor Eelde mogelijkheden om met een van de KLM heli's te vliegen, zo vertelde ons KLM Helikopters direkteur H. S. Jonker tijdens een persbijeenkomst op Schiphol. Dat een heli-rondvlucht wel iets geheel anders is dan een gewoon vluchtje, bleek ons nog eens weer tijdens de rondvlucht met de nieuwe S-76 boven het Noordhollandse land. Een geheel eigen sensatie! ---