Amsterdamsche brieven Het jubileum van burgemeester de Vlugt. Huldiging door de burgerij. (Van onzen Amsterdamschen correspondent). 0 Het huldebetoon aan onzen Burgemeester ter gelegenheid van zijn l'i'/a ambtsvervulling is groot en indrukwekkend geweest. Wat er al gebeurd is pp Woensdag 20 December valt bijna niet te overzien en het zou vele kolommen vullen als we van alle redevoeringen en alle feestelijkheden op dien enkelen dag uitvoerig verslag zouden geven. Maar we kunnen wel volstaan met een korte opsomming van het voornaamste. De feestdag begon al in den vroegen ochtend met een concert op den Dam waar de beiaardier Vincent in den koepel van het Paleis een compleet program op het klokkespel ten gehoore bracht van volksliederen en gewijde zangen. Dat gaf direct iets feestelijks als op groote dagen en deed de menschen toestroomen. De gebouwen in het groote vierkant waren vol vlaggen evenals de winkels in de Kalverstraat en op den Nieuwendyk. Er was ontzaglijk veel politie op de been, maar nu niet om de orde te handhaven. Groote detachementen trokken op in de richting van het Prinsenhof en stelden zich daar in gelederen langs de gracht. De verschillende vereenigingen en bonden van het politiepersoneel hadden een reus achtig bloemstuk met linten in de Amsterdamsche kleuren laten brengen en dat werd in Burgemeesterskamer neergezet. Daar kwam een deputatie van de geheele politie zich aanmelden. Hoofdcommissaris Versteeg trad als woordvoerder op en met een hartelijke toespraak bood hij als huldeblijk een antieke oud-Hoüandsche tafelklok van Amsterdamsch maaksel aan, be nevens een paar oud Delftsche borden. De Buigemeester met zijn- familie, vergezeld door de commissie, begaven zich daarop naar de Raadzaal, waar aan Mevrouw De Vlugt bloemen werden aangeboden. Terwijl de zang;- en muziek-vereenigingen van de politie op de binnenplaats het Wilhelmus en eenige andere nummers uitvoerden, stonden de Burgemeester en de zijnen voor de geopende ramen van de Raadzaal om dit concert aan te hooren. Vervolgens verplaatste de familie De Vlugt zich naar de ingangspoort van het Raadhuis om het défilé aan te zien. In twee lange colonnes marcheerden de politiemannen voorbij hun hoogsten chef. Het waren meer dan 900 man, nagenoeg allen die vrij van dienst waren. Zij maakten waarliik een flinken, martialen indruk, die ons tegelijk de sterke ovei tuiging kon geven dat er in de laatste jaren een groote verbetering is gekomen in het gehalte van het politiecorps. Dit défilé duurde geruimen tijd. Het werd verlevendigd door de muziekcorpsen en zangvereenigingen en door de vaandels en banieren der organisaties. De Burgemeester wuifde dankend terwijl de colonnes voorbijtrokken. Met volle nruziek marcheerden zij docrdeKalerstraat en vervolgens door een groot deel van ue stad onder veel bekijks want Amsterdam heeft nog zelden zulk een tal rijken stoet politiedienaren bijeen gezien, en zeker niet voor zulk een vreedzaam doel. Vervolgens had een huldiging van den burgemeester plaats op een speciaal daartoe aangevraagde vergadering van den gemeenteraad, waarvan wij reeds een verslag plaatsten. Na het einde der Raadszitting is er een groote huldiging geweest in de Militiezaal op het Singel van deputaties van gemeente-ambtenaren. In gesloten rijen kwamen vele deputaties van mannelijke en vrouwelijke ambtenaren van nagenoeg alle diensten der gemeente voor den Burgemeester defileeren, waarbij hij allen de hand schudde. Woordvoerder namens allen was bij deze gelegenheid de kleine, maar woordenrijke Mr. Dr. J.H. Van Zanten, directeur van het gemeentelijk bureau voor statis tiek, die aan het slot van zijn toespraak een krans overhandigde. De Burgemeester antwoordde met passende woorden vol dank. In den namiddag is daarop de groota huldebetooging gehouden. DE VORST BOUWT BRUGGEN. — De vorst maakte het zich gemakkelijker dau de bruggen-ingenieurs: zonder rekening te houden met de scheepvaart sloeg zij verbindingen van oever tot oever. — Het voetverkeer bij Hedel ging over vastgevroren iisschollen. --- In het concertgebouw. De groote zaal was geheel ingenomen door vertegenwoordigers der burgerij in al haar geledingen. Daarbij alle wethouders en de meeste raadsleden en oud-wethouders. Onder dezen trok de bekende Dr. Wibaut door zijn leeuwenmanen het meest de aandacht. Verder de heele magistratuur en de balie, de Kamer van Koophandel, vele leden van het consulaire corps, burgemeesters van andere gemeenten, alle bekende menschen uit den handel, de scheepvaart, het bankwezen, de senaat vaa de Universiteit met talrijke professoren en de studentencorpsen, bekende kunstenaars, kortom „tout Amsterdam". Het podium was geheel bezet door zangkoren van verschillende zangvereenigingen waarbij „Apollo", te midden van hoog oprijzende palmen. Aan den voet van het podium prijkten vele bloemstukken, die den Burgemeester waren toegezonden, maar zij vormden slechts een deel van de enorme bloemenhulde. Ook de solistenkamer was geheel met bloemen bezet. Van de gaanderijen hingen Perzische tapijten neer. 'Een groote ruimte was vrijgelaten voor den Burgemeester en de zijnen, benevens de eeregasteu bij deze groote feestelijkheid. De stoet werd vooraf gegaan door twee gemeenteboden. Het echtpaar De Vlugt werd onmiddellijk gevolgd door Prins Hendrik en door Jhr. Mr. W.F. Röell, den vertegenwoordiger van H.M. de Koningin. Bij de verschijning van deze hoofdgroepstonden alle aanwezigen op om den jubilaris en zijn gevolg te begioeten. Onmiddellijk werd nu bij orgelspel het feestkoor uit Handel's „Jozua" gezongen dat met zijn schallende toonen de ruimte vulde. De voorzitter van het uitvoerend comité, Mr. Dr. J.A. van Thiel, onze nieuwe Officier van Justitie, begon daarop zijn feestrede, waarin hij in den breede een overzicht gaf van alles wat Dr. De Vlugt ea zijn lange ambtstijd voor Amsterdam had gedaan en tot stand gebracht. Die toe spraak was en bevatte ronduit gezegd wei nig nieuws, want de groote bladen hadden hetzelfde, dikwyls in dezelfde bewoordingen, in de vorige dagen in herinnering gebracht. Aan het einde van zijn requisitoir, par don, ik bedoel zijn feestrede, deed de spreker voorlezing van eenige telegrammen, waarbij een gelukwensch van H.M. de Koningin Moeder hartelijk applaus deed opgaan. Daarna deelde hij mede dat het comité had besloten om een portret van den jubilaris te laten schilderen door Jan Sluiters, waarvoor de Burgemeester zoogoed was ge weest te poseeren. Dit portret werd vervolgens onthuld. Het vertoont Dr. de Vlugt welgelijkend ten voeten u:t met een achtergrond van Amsterdam uit dj hoogte gezien, blijkbaar van de hoogste verdieping van „Liberty", het gebouw op den hoek van Leidsche straat en Keizersgracht. Aan Mevrouw de Vlugt werd namens het comité een zilverea theeservies aangeboden met een inscriptie voorzien. Het huldeblijk aan den Burgemeester ging vergezeld van een gedenkboek dat door den sierkunstenaar Rueter was vervaardigd, met de namen van alle deelnemers. Mr. van Thiel las de daarin gecalligrafeerde oorkonden voor, waarmee hij tegelijk zijn toespraak beeindigde. Thans werd de jubilaris voor enkele oogenblikken uit de zaal geroepen „voor een telefoontje". De heer Vattier Kraane, lui en raddraaier van het uitvoerend comité, deelde even later mede, dat Dr. de Vlugt was opgescheld door den burgemeesterlvan Batavia omzijnambtgenootvan Nederland's hoofdstad geiuk te wenschen met zijn feest. Thans was het woord aan de muziek, aan de groote koren en aan „Apollo"; Daarna was er gelegenheid om den Burgemeester persoonlijk te coraplimenteeren Eerst voor degenen die de feestelijkheid in de zaal hadden bijgewoond, daarna voor de duizenden anderen die* buiten het gebouw reeds lang stonden te wachten. Hiervan is eigenlijk niet veel terecht gekomen. De menschen meenden het goed, daar niet van, maar de toeloop was zoo groot dat er van orde en regelmaat geen sprake kon zijn. Door het geweldige gedrang vielen alle deputaties uit elkaar en honderden dames en heeren zijn er niet in geslaagd den Burgemeester of Mevrouw de Vlugt zelfs maarte naderen, zoodat zij het maar opgaven. Het slot van deze groote huldebetooging heeft dus niet precies aan de verwachting beantwoord, want van een geordende receptie was niets terecht gekomen. Maar aan de goede bedoeling van al die menschen behoefde niet getwijfeld te worden. Er waren er alleen te veel. Een ware stormloop om den jubilaris te begroeten en daartegen waren geen maatregelen van orde opgewassen. Het hoogtepunt van alle huldebetoon werd echter eerst bereikt toen des a vonds de groote fakkeloptocht werd gehouden. Dit was het besluit van het met zooveel opgewektheid gevierde feest. Duizenden zijn er bij tegenwoordig geweest, zoodat nu de heele burgerij in dp gelegenheid > was van haar gevoelens blijk te geven. De loggia van den Stadsschouwburg op het Leidscheplein was versierd met palmen en Oostersche tapijten — overdag leek dat gruwelijk leelijk en smakeloos, maar des kon het er mee door'en daarboven was een groote baldakiin opgericht, waaronder de Burgemeester met zijn familie en de commissieleden plaats namen. De politie had op het plein ruimte gemaakt maar achter de afzetting verdrongen zich duizenden. De Schouwburg en zijn omgeving waren helder verlicht door vele zoeklichten. Zoodra de Burgemeester en de zijnen verschenen onder het baldakijn ging luid gejuich op. Om acht uur naderde de optocht in het licht van de toortsen van den kant van het Leidscheboschje. De stoet werd geopend door een politiemuziekcorps, maar nog tien andere fanfarecorpsen waren over den geheelen optocht verdeeld, zoodat de muziek geen oogenblik van de lucht was. Bijna alle diensten en bedrijven namen aaa deze indrukwekkende hulde deel, de tram met een verlichte autobus van het nieuwste model, de brandweer met een verlichte motorspuit. De Stadsreiniging had een praalwagen ontworpen, een hoog tot in den top verlicht gebouw. Vooral de jeugd verleende aan het geheel eenfrisschen en kleurigen aanblik. Daar kwamen met huldigenden groet de voetbalclubs, gymnastiek vereenigingen in luchtige turnkleeding, roeiclubs, zwemclubs en vele oranjevereenigingen, padvinders en padvindsters, katholieke ver kenners en de meisjes van de Graal met haar veelkleurige mantels en haar groote vlaggen, en zoowaar ook geheele stoeten van de socialistische AJC (Amsterdamsche jeugd Centrale). Al die jongelui werden afgewisseld door volwassenen, leden van de meest verschillende organisaties en o.a. ook afdeelingen van de Burgerwacht in haar op straat maar weinig vertoonde bruine uniform. De geheele stoet straalde voortdurend in het licht van de fakkels en flambouwen en hij werd voortdurend vergezeld voor vroolijke muziek en tromgeroffel. De Burgemeester werd niet moe om boven onder het baldakijn bij het voor bijtrekken van de groepen—er waren '21 deputaties van gemeentediensten en 66 vereenigingen—te danken voor de hem gebrachte huldegroeten. De geheele opmarsch voorbij den Stadsschouwburg duurde meer dan een uur, maar de stoet verwekte nog geruimen tijd groote drukte in de stad vóór hij weer op zijn uitgangspunt was aangekomen. De Burgemeester met zijn familie en een aantal gasten begaven zich hierop naar het Carlton hotel waar zij aanzaten aan een souper dat te zijner eere werd gegeven en waarbij ook bekende socialistische leiders niet ontbraken. Van dit slotnummer van den welbesteden dag i 3 ons weinig ter oore gekomen dan alleen dat het nog vry laat ia geworden. Burgemeester de Vlugt is een sterke man en hij zou zjjn ambtelijke plichten door het feestrumoer niet verzuimen. Reeds den volgenden ochtend was hij weer op het Stadhuis en, of er niets was gebeurd, hield hij een opgewekte toespraak bij het offiicieele verwelkomen van de Nederlandsche Dagbladpers, de Vereeniging van dagbladdirecteuren, die haar 25-jarig bestaan vierde. ONAANGENAME VERRASSING IN DEN VROEGEN MORGEN. — De schipper van een tjalk in een der vaarten bij Zwolle werd gewekt door een luid gekraak. Hij rende naar het dek en zag dat zijn scheepje lanzaara zonk. De tjalk was ingevroren en waarschijnlijk door het schuren van het ijs lekgeslagen. In allerijl wekte de schipper zijn vrouw, zoodat zij zich bijtijds in veiligheid konden stellen. --- FEUILLETON HAAR BUITENKANSJE door RICHARD STARR 14) Geen minuut later zei Jacqueline, dat ze beslist naar huis moest en merkwaardig genoeg maakte Brown geen enkele tegenwerping. Hij liep nog steed te denken. „'t Werkt!" mompelde Jacqueline, toen ze hem stilletjes nakeek en zijn houding zag: langzame passen en blik op den grond, „t' Zou me niets verwonderen als Dorothy haar huisje kreeg vöör ze te dik voor haar werk is. Mannen zijn vreemde wezens. Ik geloof beslist, dat een man een meisje pas echt begeerenswaard gaat vinden als hij merkt, dat een ander vues op haar heeft. Enfin ~. voor mij is 't 'n zolderkamertje drie hoog achter, voor den laatsten keer hoop ik. En hiermee sluit ik een volmaakten dag af." --- ZESDE HOOFDSTUK. De menschen die niets doen. Twee dagen na de wonderbaarlijke verandering in Jacqueline's iinancieele omstandigheden werd er bij Byrarn een reusacntige kartonnen doos bezorgd, geadresseerd aan de meisjes van de „modellen"-al'deeling. Het deksel werd erin tegenwoordigheid van alle „belanghebbenden" afgenomen en elf paren verbaasde oogen zagen de grootste en mooiste taart, die ooit een banketbakkerswinkel verlaten had. Zij bestond uit twee verdiepingen, rijkelijk versierd met gespoten suiker en marsepein, en er was genoeg om tien meisjes drie op elkaar volgende avonden zalig-misselijk te maken. Dat waren alle mannequins met uitzondering van Dorothy Dalton, die zich om professioneele reden van mee eten moest onthouden. Naast de taart lag een briefje. Dierbare kinderen. Hier is de beloofde taart. Eet en weest vroolijk, en denk nu en dan eens aan de geefster, die jaren net als jullie, hard voor 'naar dagelijksch brood heeft moeten werken. Mijn geld op Prinkipo ben ik kwijt, maar julüe mag Emily Gibbs vertellen, dat ik op 't oogenblik door den dood van een ouden, rijken vriend in het geldröl. Dat hetzelfde jullie ook eens moge overkomen ! God zegene jullie, kiiiders, Emily Gibbs ook en veel plezier met de nieuwe modellen. Tot ziens! --- Jacqueline Grey. Dit kwam Mr. Dell ter oore. Hij liet Emily Gibbs roepen en vroeg haar om uitleg. „Wat beteekent dat, wat ze me vertellen — dat Jacqueline Grey geld geërfd heeft?" „Dat heeft ze de meisjes geschreven," zei Emily stug. „'n Hoop bluf zeker," zei Dell. „Grootdoenerij, waarmee ze alleen zichzelf belachelijk maakt." „Heeft u die taart gezien ?" vroeg Emily hem. „'n Geweldig groot ding — 't moet haar minstens een pond of zeven gekost hebben." „Opschepperij," was het oordeel van Dell. Maar in z'n hart was Mr. Dell niet zeker van z'n zaak. 't Idéé was een beetje te kras— een meisje, dat voor haar brood moest werken en dat zeven pond uitgaf, alléén om bij haar collega's te bluffen ... in z'n hart was hij teleurgesteld. De zaken gingen slecht en zoo laat in het seizoen namen de groote winkels geen nieuwe mannequins aan. Toen hij Jacqueline Grey ontsloeg had hij beslist gedacht, dat ze binnen de veertien dagen hem omwerk zou komen smééken. En natuurlijk had hij haar dan weer aangenomen, op zijn voorwaarden. Dienzelfden dag nam JacqueliDe officieel afscheid van het zolderkamertje in Pimlico. Ze had vooruit de noodige maatregelen getroffen — inkoopen gedaan en een eenvoudige suite in het Hotel Majestic besproken. Het resultaat van net inkoopen doen was het bekijken waard. Ze droeg een complet uit een van de groote mode-magazijnen in het West End. dat haar paste of het voor haar gemaakt was. En het hoedje, de handschoenen en de tasch die ze daarbij droeg waren heel modern en toch uiterst smaakvol. De kleine blikken koffer, waarmee ze van Byram naar Pimlico verhuisd was, mocht in het bewuste zolderkamertje drie hoog blijven. Een mod'.euse leeren koffer en een handtasch namen zijn plaats m. En voor het oogenblik waren die nog half leeg. Mrs. Hubbard liet haar met een gezicht als een sfinx uit. Vandaag of morgen kom je toch bij moeke terug," voorspelde ze. „Dat heb ik al zoo dikwijls meegemaakt. Al die hoogvliegers komen na een tijd weer hard op den grond terecht." „Dat zullen we zien," zei Jacqueline tegen zichzelf, terwijl ze zich behagelijk in de kussens drukte van de auto, die ze voor had laten komen. „Als dat gebeurt, moet ik heel wat raars uitgehaald hebben." De rit van Pimlico naar het Majestic was voor Jacqueline's gevoel een soort van zegetocht. Haar oude leven sloot ze daarmee af en het nieuwe reed ze met uitgestrekte armen en een van verlangen kloppend hart tegemoet. Bij den eersten hoek, dien de auto omzwenkte, waren Mrs. Hubbard en haar persoonlijke atmosfeer vergeten. De wereld lag opnieuw voor Jacqueline open. Haar smal gezichtje kreeg meer kleur, de bezorgde uitdruküing trok er uit weg; haar oogen begonnen bij de gedachte aan de dingen die ze ging beleven te schitteren. De auto was een zegekar, waarmee ze recht op een lokkend doel afreed. Ook al was de koetsier geen jong athleet in een tunica, maar een doorgewinterde chauffeur, die met zware, stugge hand van versnelling op versnelling overschakelde. De auto was open en de zon zette haar in een gouden licht. Nu en dan bleef een voorbijganger staan om haar na te kijken en dat op zichzelf was al een groot succes. In het verleden waren vele mooie, ondernemende vrouwen in het helle morgenzonlicht hun tocht op zoek naar avontuur begonnen eu dien ochtend was Jacqueline de dochter van hen alle! Ze wist, dat ze er fleurig en knap uitzag. Zelfs het Hotel Majestic zou op haar complet niets kunnen aanmerken. Een paar maal onder het rijden bekeek ze, in het spiegeltje voor zich, bezorgd haar neusje en even vóór ze voor het Majestic stilhielden waasde ze er vlug met haar donsje een laagje poeder overheen. „Zou alles even nieuw en even zalig zijn als dien avond in het Savoy ?" vroeg ze zich af. Dat was misschien wel een beetje te veel gevergd. Ze betrapte zich er op, dat ze bezorgd naar het verspringen van de „vracht" zat te kijken en lachte. „Lat heb je niet noodig te doen. Jacquelientje," vertelde ze zichzelf. „Begin asjeblieft geen plankenkoorts te krijgen. Je moet iets dergelijks kunnen aankijken, zonder een spier op je gezicht te vertrekken." De portier van het Majestic was niet bepaald de serviliteit in eigen persoon. Hij was een pensoonlijkheid. iemand, die een half dozijn talen goed sprak en die met menschen kon omgaan. En dus kende hij zijn waarde. Maar de eerste glimlach van Jacquelice maakte hem tot haar onderdanigen dienaar en veranderde zijn indolente waardigheid in een bijna gewoon-menschelijke activiteit. Hij hielp naar uitstappen met het air van een Raleigh, die zijn mantel uitspreidt. „Ik zal wel even afrekenen, mevrouw", zei bij, toen ze in haar handtaschje naar haar portemonnaie zocht. Jacqueline begreep eerst niet wat hij daarmee bedoelde. Ze wist niet, dat de portier met dat „wel even afrekenen" in een jaar of vier een kapitaaltje had verdiend. Hij wuifde even gebiedend met zijn hand en de glazen tochtdeur ging wijd open en blééf open, met twee miniatuur piccolo's als anker. Voor haar strekte zich een heirbaan van vermiljoenrood pluche uit, waarover een derde miniatuur piccolo met een stofzuiger voortzwoegde. w „Alle goden," dacht ze bij zich zelt. „wat een looper!" ---