INOZONFLESSCKEN I SIGAREN - DROOGFLESSCHEN MET DROOGELEMENT VOOR 100 SIGAREN Cld. 3 85 VOOR 50 SIGAREN Cld. 2.— OOK TE GEBRUIKEN VOOR ■ HET BEWAREN VAN GEBAK EN SUIKERWERK. S 282 | I STRAITS STEAMSHIP COMPANY LTD. Passagiersdiensten van Belawan s. s. „KRIAN" naar Penang eiken Woensdag 4.30 uur n.m« s.s. „KEDAH" Naar Penarg en Singapore eiken Zondag 5 uur n.m. Hamsons & Crosfield Ltd. 3H3 Agenten. --- 111111111111 i 1111111111111111111111111 i 111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111! 1111,111, 1111111111,, 1, 1111 Groote Opruiming COSTUUMS & HOEDEN. ■ MAISON LOUISE 799 — Soekarnoelia 9 — = ~illlllllllllllllUllllllllllllllllllllllllllilllllllllllllll||||||||||||||||||||||||ll||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||~ (w X |S| De bezitters zullen het U zeggen : HET GOEDKOOPSTE VERVOER IS PER MERCEDESBENZ-DIESEL Import. N. V. Autohandel SPIJKERMAN Medan. S6S --- ARCHIPEL Brutale inbraken te Soerabaja. DRIE MILLE AAN JUWEELEN GESTOLEN. Een dezernachten werden te Soerabaja twee inbraken gepleegd, de eene bij de N.V. Wolfia, Toendjoengan 32, de andere bij de juwelierszaak van den heer Leichert, Palmenlaan 39. Bij Wolfia werd voor een inkoop waarde van f 3.000.—aan brillanten uit de groote schitterend verlichte uitstalkast voor aan de straat gestolen, aldus de Ind. Crt. Bij Teichert werden de inbrekers tijidens hun pogingen gestoord. Er wordt niets vermist. De inbraak bij de juwelierszaak Wolfia op Toendjoengan werd ongeveer gelijktijdigj ontdekt door de politie en door een Inlandschea tuinjongen, die bij de firma in dienst is. Deze heeft tot taak om '8 morgens vroeg—de zaak opent om half acht—de deuren te ontsluiten en de stoep schoon te spoelen. Bij het openen van de voordeur bemerkte hij tot zijn grooten schrik, dat de groote dikke spiegelruit aan den zijkant van de middelste uitstalkast was ingeslagen. De glassplinters lagen tot op het trottoir. Een Inlandsche politie-agent, die de inbraak reeds even eerder had opgemerkt, stond voor de zaak op wacht. Waarschijnlijk was het hem niet bekend, dat de achterzijde van het pand bewoond was. De agent had de politie gewaarschuwd, de tuinjongen stelde de bewoners met het gebeurde op de hoogte. Korten tyd later waren politie-autoriteiten en de eigenaar van de zaak, de heer Henry Wolf, ter plaatse, en kon het onderzoek aanvangen. Bij stock-opname tleek, dat een étalagestandaard was verdwenen. Op dezen standaard waren vier paar groote brillanten oorschroeven, elk van vijf karaat, uitgestald. Deze vertegenwoordigden, een inkoopwaarde van ongeveer f 3.000.— Standaard en brillanten waren weggekaapt. De eigenaar is tegen inbraak en diefstal bij de firma Blom en Van der Aa verzekerd, zoodat hij practisch gesproken geen schade lijdt. De politie nam tal van foto's, doch voor zoover men totnutoe heeft kunnen vaststellen, werden nog geen vingerafdrukken gevonden. Hoe de inbraak precies heeft plaats gehad, is niet met zekerheid te zeggen. Waarschijnlijk hebben de daders van een auto gebruik gemaakt. Op een stil uur van den nacht zijn zij voor den winkel gereden. Eén der daders moet er toen uit gesprongen zijn, met een zwaar voorwerp (een hamer, of slinger van auto) de ruit van dik glas hebben stukgeslagen en den standaard hebben weggegraaid. Alles kan in een oogwenk hebben plaats gehad. Daarna moeten de inbrekers met volle vaart zijn weggereden. Wy vroegen den heer Wolf, waarom tij geen waker in dienst had, op welke vraag hij ons antwoordde: „Wat zal ik met een waker beginnen? Als zij waken moeten, slapen zij. Bovendien zijn zij in het geheel niet te vertrouwen en liggen zy met het boevengespuis on.ier één deken. Het komt vaak voor, dat men door zijn eigen wakers wordt bestolen." „Maar wie had zoo'n brutale inbraak verwacht in de drukste buurt van Soerabaia. De straat is hel verlicht. In de uitstalkasten en in de toko, waarvan alle toegangen met ijzeren staven zijn verzekerd, branden den geheelen nacht lampen Achter de toko-ruimte ligt het woonhuis van den chef d'atelier. Dan denkt men niet aan diefstal. Maar het. lijkt wel, alsof men hier in Chicago is." Inderdaad, het boevengilde treedt in den laatsten tijd wel zeer driest op. Geldkisten, cashregisterers, brandkasten worden weggedragen, alsof het niets is. En de sterkte der politie wordt steeds verminderd... Later op den nacht hebben — waarschijnlijk dezelfde — dieven een kraakje trachten te zetten bij Teichert in de Palmenlaan. Zij hebben daar de glazen voordeur ingeslagen, maar zijn den winkel niet binnengekomen. Er wordt althans niets uit de afgesloten uitstalkasten vermist. De slag werd door den eigenaar, die achter in de zaak woont, wel gehoord, doch hij meende, dat stoeiende katten borden of iets dergelijks hadden omgeworpen. Hy dacht geen oogenblik aan een poging tot inbraak. Deze werd geconstateerd door een der Inlandsche beambten van den Particulieren Veiligheidsdienst, die op ronde was en het gat in de voorruit opmerkte. Oogenblikkelijk waarschuwde hij de politie, die een uitgebreid onderzoek instelde, doch voorloopig zonder resultaat. Of beide inbraken met elkaar in verband staan, is niet met zekerheid te zeggen. Men vermoedt echter, dat de inbrekers van den eenen juwelier naar den anderen zijn getogen, ten einde hun geluk te beproeven. Ook staat het nog in het geheel niet vast, of deze beide inbraken het werk zijn van Europeanen of Inlanders. De politie 'heeft wel vermoedens, doch die zijn niet op bewyzen gegrondvest. De brutaliteit, waarmee beide inbraken zijn gepleegd, zou er op kunnen wijzen, dat Europeanen aan het werk zijn geweest, maar ook Inlanders leeren het vak zoo langzamerhand wel. Voor ons is het echter onbegrijpelijk, waarom sommige juweliers's avonds 'de kostbare sieraden uit de étalage-kasten niet in een safe opbergen. Er ligt dikwijls voor duizenden guldens aan schatten achter de ramen. Men brengt het boevengilde op deze wijze in verleiding. En dit terwijl men weet, dat een deel van de bevolking armoede de criminaliteit sprongsgewijze vermeerdert! --- VEE NAAR NIEUW-GUINEA In slechte conditie. De provinciaal veearts te Semarang deelde aan het hoofd van den Prov. Veeartsenykundigen dienst mede, dat hij eenige malen vee voor Nieuw-Guinea keurde. Hij schrijft daarover volgens het Sera. Hbl: Reeds eenige malen keurde ik als Provinciaal Veearts te Semarang vee voor den uitvoer naar Nieuw Guinea, welk vee werd medegenomen door Kolonisten, welke zich te Manokwari of Déprapé of op andere terreinen gingen vestigen. Het vee was den menschen in de meeste gevallen cadeau gedaan; doch de qualiteit van het vee liet vaak zoo te wenschen over, dat van dit vee niet alleen niets verwacht kon worden, doch dat bovendien de vervoerkosten als weggegooid beschouwd kunnen worden Immers in genoemde gevallen werden de runderen per vrachtauto van Magelang of Djokja aangevoerd: voor een kalfje vans maanden oud werd mij als verschuldigde bootvracht opgegeven f 16.20; voor een volwassen rund is deze vracht veel hooger. Biggen worden vervoerd in kisten, in plaats van in kratten; dat de dieren bij aankomst te Semarang nog niet gestikt waren, was mij een raadsel. Het is mij overkomen, dat ik al pratende met de a.s. Kolonisten te weten kwam, dat men in het geheel geen hooi voor de dieren had; wie er wel voor zorgen moest, wisten de betrokkenen niet. Ik heb toen het noodige verricht, dat de dieren met voldoende gras naar Soerabaia vertrokken en dat op die plaats weei voor nieuw voedsel gezorgd zou worden. Het vee is tegenwoordig zoo spotgoedkoop, dat a.s. Kolonisten m.i. beter tQgen gereed geld op de uitvoerplaats zelf goed vee kunnen aankoopen, dan dat men — alleen omdat men iets cadeau kreeg — het van heinde en ver met zich mee sleept. Ook zou een bepaalde fokrichting voor een bepaalde streek gekozen moeten worden; men ziet alles en nog wat — doch zelden iets goeds — meenemen. Indien tijdig overleg gepleegd werd met de betrokken deskundigen, zouden vele teleurstellingen voorkomen Kunnen worden. Het zou m.i. aanbeveling verdienen, indien een on ander onder aandacht van de betrokken organisaties gebracht zou worden. * # # Na informatie bij het bestuur van de V.K.N.G. kunnen wij mededeelen, dat tot dusver de nederzetting van deze kolonisatie vereeniging (havenplaats Dépapre) geen groot vee van Java werd gezonden of door kolonisten medegenomen. Wel namen kolonisten klein-vee, schapen, varkens en geiten e.d. mede naar die nederzetting. Het groot-vee in Hollandia aanwezig is in deelteelt verkregen van het Landschap Tidore. Binnenkort zal zich voor deze vereeniging het H.8.-lid dr. Vrijburg de bekende veeteelt-kundige naar Nieuw-Guinea begeven ten einde de veeteelt-mogelijkheden te bestudeeren, met het oog op een uitbreiding van den veeteelt. (Er is al een kolonist met 40 stuks vee.) Overigens gelieve het hoofd van den Prov. Veeartsenijkundigen Dienst in Midden-Java te bedenken, dat de kolonisatie is een armoede-, een nood beweging. De emigranten nemen hun lavende have mede, ook al zijn dat geen eerste klas dieren. --- DRAMA AAN HET ZUIDERSTRAND. Krokodil valt prauw aan. Naar men aan de „Ind. Court." mededeelt, heeft zich aan het Zuiderstrand van Malang, bij de desa Oeraboelsari, een weinig voorkomend drama afgespeeld. Drie Javanen, die in een prauwtje gezeten waren, werden plotseling aangevallen door een grooten krokodil, die het vaartuigje omwierp. Het dier vatte toen een der lieden bii zijn linkerbeen vast, doch na een hevige worsteling wist de man zich los te rukken en, hoewel zeer zwaar gewond, nog den oever te bereiken. Toen de krokodil zich zyn eerste prooi zag ontgaan, wierp het dier zich op een der beide andere Javanen, die in de diepte werd meegesleurd. De laatste der inzittenden van het schuitje bereikte ongedeurd den vasten wal. De zwaar gewonde Javaan werd ten spoedigste naar het ziekenhuis te Dampit vervoerd, doch medisch ingrypen mocht niet meer baten; kort na de aankomst overleed hij. Het vreeselijk gebeuren heeft, zooals men zich denken kan, in de desa Oemboelsari diepen indruk gemaakt. --- EPOS VAN SONGOJOEDAN. Waar Kali Mas en Kali Pengirian parallel loopen, en van verre reeds de tinnen der Escompto zijn te zien, ligt Songojoedan, een punt, dat op den Gordel van Smaragd zijn evenknie nog niet heeft gevonden, schrijft het „Soer. Hbl.1* Daar raasden en razen de krachtwagens, daar spurtten de twee-en de driewielers en galoppeerden de rijtuigkleppers, in ongelimiteerde massa's als een breidelooze verkeersgolf, door slechts een enkelen krachtigen arm-van-het-voerwezen beteugeld. Tot voor kort! Want naar analogie der Malangsche verkeersnouveauté's, tevens in verband met de grandioze bezuinigingstactiek, werd, om den autocratischen agentenarm uit te schakelen, een electrisch stopteeken ingeschakeld, bediend door een luttelen wijsvinger op het hoofdkantoor. En de voorbijsnorrende moleculen dier razende verkeersgolf weten thans: groen dóór!; rood ........ wah eve !; wit neutraal! Maar de zaak was te simplistisch, en men plaatste, waar eens één enkele rechterarm had geheerscht, (— en naar tevredenheid !—) dit lichaamsdeel in duplo terzijde het automatisch verkeerssignaal op Songojoedan. En toen bleken er eenvoudigen te zijn die niet wisten, dat het mechaniek den mensch had verdrongen. Dat verhaalde tenninste Soewardie aan den landrechter, die maar immer naar den machtigen, doch thans volkomen passieven rechterarm was bijven turen, inplaats van hemelache blikken te slaan, desnoods i dwars door den autokap heen, naar het lichtend verkeersedict, dat van groen via wit plotseling rood was gtworden, toen Soewardi Songojoedan overstak. En toen was het ineens weer de bekende rechterarm, dewelke Soewardi van vry man op de plaats verbalisant maakte. Het epos van Songojoedan werd toen sterk lyrisch. Soewardi bezwoer en hij klaagde aan en hij verontschuldigde zich, middelerwijl beschuldigend vele anderen. Doch zijn stem was die eens roepende in de woestijn. Men kan niet ongestraft op Songojoedan het verkeer in gevaar brengen, oordeelde het gerecht, dat echter, zeer clement, voor dit misdrijf toch slechts f 1.50 in rekening bracht. Edoch, Soewardi vindt vanaf dit moment 1 het verkeersmechaniek op Songojoedan een „onbetaalbare" farce! En Soewardi is er niet heelemaal (of: heelemaal niet) naast! --- GENEZEN MET HOCUS-POCUS. Sieraden die geen engezing brachten, maar verdwenen. Een chinees van buiten de stad Soerabaja bleek er vreemde praktijken op na te houden. Hij had een nieuw en origineel soort kwakzalverij uitgedacht. Hij liep de huizen langs en verkondigde dat hij een middel had om allerlei ziekten van den meest uiteenloopenden aard te genezen. Bij verschillende lijders had hij succes. Hij vroeg voor ziju geneeskundige hulp gouden voorwerpen. Deze zaken wendde hij echter niet ten eigen bate aan, doch verpakte ze in een doosje, dat oorspronkelijk Silver King-sigaretten bevatte, aldus het Soer. Hbl. Het doosje plus inhoud werd dan netjes in een of ander kleedingstuk van den zieke gerold en de geneeskundige werking kon beginnen. Lang werd het pakje echter niet met rust gelaten, want den volgenden dag reeds kwam de Chinees terug, liefst op dat oogenblik waarop eventueele manlijke bewoners van het huis waarin de behandeling plaatsvond, niet thuis waren. Hij ontrolde daarna weder het bundeltje kleeren, onderwijl om een glas water vragend aan de nieuwsgierig toekijkende patiënt, zoodat deze om aan dat verzoek te voldoen, de kamer moest verlaten. Van deze gelegenheid maakte de Chinees handig gebruik om de gouden voorwerpen uit het sigarettendoosje te verwisselen met iets waardeloos. Op deze wijze ging het heerschap bij verschillende kranken te werk, totdat hij bij een Assistent-Wedono aanlandde, die hoewel hij de volledige kuur doormaakte, het geval bij nader inzien toch wel wat verdacht vond. De politie werd in den arm genomen en de Chinees zucht thans in de boei. --- VAN EEN CLANDESTIEN GEBOUWDE DESSA. Na 30. jaar verhuizen! De beslissing is gevallen inzake de overdracht aan het bosch wezen van een stuk gouvernementsgrond in Zuid-Malang, ten einde ingelijfd te worden bij de bosch reserve en daarop reboisatie toe te passen, aldus het Nieuws. Reeds jarenlang werd dit terrein clandestien ontgonnen en geoccupeerd door een gedeelte van de bewoners der dessa Sidomoeljo, ten Zuiden van de bergcultuuronderneming „Soember Djeroe" gelegen. Reeds omstreeks het jaar 1900 moet dit terrein-gedeelte, genaamd „Soember Kem bang"4, waarin vele steile hellingen voorkomen, door bovengenoemdenonderneming teruggegeven zijn aan het gouvernement; hiervan werd officieel kennis gegeven aan het bestuur. Door herhaalde mutaties in het bestuurscorps raakte dit prijsgeven van den grond in 't vergeetboek. De onderneming had in feite met den grond niets meer te maken, en het bestuur wist in later jaren niet beter, of dit gedeelte was ondernemingsgrond! --- Hoe de zaak uitkwam... Lenigen tijd geleden wa 3 personeel van j net Boschwezen in die buurt bezig met het doen van terreinopmetingen voor het vaststellen der juiste bosch-grenzen. Door vergelijking met de kaarten en gegevens van het kadaster kwam men tot de ontdekking dat een gedeelte der dessa Sidomoeljo op gouvernementsgrond gebouwd was, terwijl ook talrijke aanplantingen der bevolking tot de clandestiene ontginningen gerekend moesten worden! Een nader onderzoek volgde, waarby ook het 8.8. medewerking verleende en de ware toedracht kwam vast te staan. Reeds jarenlang was hier een toestand van clandestiene ontginning en occupatie aan den gang, waarvan niemand iets vermoed heeft, aldus het „Soer. Hbl.! Teneinde het bandjirgevaar hetwelk in ! de streek niet denkbeeldig beter te kunnen tegengaan, stelde de dienst van het bosch wezen voor om tot onteigening en reboisatie over te gaan en nadat het 8.8. i de beschikking over een ander stuk gou- 1 vernementsgrondgekregen had, werd thans beslist dat de bevolking van Sidomoeljo i --- Met pak en zak verhuizen „zal naar een beter en vrucht- 1 baarder stuk grond in de omgeving van ' Dampit, waar men voor de teelt van voe- • dingsgewassen zelfs over sawahs de beschikking zal krijgen. leder gezin ontvangt een aandeel in het nieuwe sawahcomplex waarbij uit den aard der zaak niet de bestaande grond-occupaties als uitgangspunt genomen konden worden. Dit .'toch zou erop neerkomen, dat degene, die jaren geleden de meeste gronden zich toegeëigend had thans daarvan zou profiteeren boven iemand, die bij het annexeeren van andermans grond de noodige bescheiden heid niet uit het oog verloren had. En daar de deugd steeds beloond moet worden, besloot het bestuur om iedereen gelijke kavelingen te geven. Voor de waarde de eigendommen, die niet kunnen worden meegecomen naar het nieuwe „beloofde land'", wordt een kleiner of grooter erfje gegeven als compensatie, dus eene vergoeding in natura. Vastgesteld werd, dat de te velde staande gewassen in het land „ Soemberßembang" nog afgeoogst mogen worden, doch dat uiterlijk 1 Juli 1934 het geheele terrein ontruimd moet worden. Dit is thans het tweede geval, waarbij dessa-gewijze tot verhuizing wordt overgegaan, teneinde waardevolle stukken grond ter afronding der boschreserve bij het boschwezen in te lijven. Vorig jaar deed zich het eerste geval voor met eene dessa op de hooger gelegen Smeroe-hellingen, waarbij de bevolking eveneens een nieuw ressort in Dampit toegewezen kreeg. --- DIENSTWEIGERAAR ALS ONDERWIJZER. Gaf Engelsche les en werd Veroordeeld. Een paar dagen geleden stond de ex- Marine-schepeling Soeparai te Djokja, die eenige maanden geleden uit den dienst werd verwijderd in verband met de bekende dienstweigering-actie te Soerabaja, terecht voor den landrechter te Djokja, wegens overtreding van de wettelijke bepalingen inzake het geven van onderwijs aan Inheeraschen. Soepami had nl. een soort van Engelschen cursus, waaraan door 15 mannelijke personen (jeugdigen en volwassenen) werd deelgenomen en waarvoor een betaling werd gevorderd ten hoeve van de verlichting van het lokaal. Hij had evenwel geen vergunning tot het geven van onderwijs en werd, naar „Mat." meldt, deswe