DE TOVERMOLEN Hoe de zee zoo zout werd door Herman Antonsen 'ie *aren eens twee broers, waarvan de Ac«atrijk en de andere straatarm was. 3eQ rifvkere dag kwam de arme broer bij v,6 en leekte hem om een aalmoes, 1 hij niets meer te eten had. Het was :rer°e eerste keer en zijn rijke broer was ® verstoord over. Toen hij zijn armen 1 int :,an °°k zaS aankomen, riep hij hem A?6 Verte toe: * iUlt me beloven, dat 5e doen fan'-». at ik 3e vraag, dan zal ik je een fchJ/le vette hammen geven, die in mijn hangen. W, at beloof ik je, antwoordde de arme gretig. want het was zo'n lange weg. kyk eens, wat ik voor je heb meeg.a°ht. yc,1J zette de molen op tafel, wenste W,een goed maal en draaide even aan ndvat- Ogenblikkelijk werd de tafel een helder servet gedekt en stonden ail verschillende heerlijke spijzen op. En % verder aan de koffiemolen als Oqu te kennen gaf, verkreeg hij terstond. Vol verwondering en angst de vrouw toe* En eindelijk vroeg ze, W*1 hij die molen vandaan had, maar man wilde het haar niet vertellen, hy .*it daarover maar niet te tobben, zei Sen haar, wees tevreden met al de £re dingen, die je op die manier krijgt. we zetten zich dus aan tafel en begonjj te eten en te drinken. volgende Zondag gaven ze een groot flëh aal voor al hun kennissen en vrien- rÜke broer, die ook was gekomen, W ®r zo verbaasd over, dat het zweet grote druppels op het voorhoofd hiP" hertel me tooh eens, hoe het komt, zei flat; rleden week waren jullie nog zo arm, hu w® hij mij om brood kwam bedelen. En hertA je een feestmaal aan, alsof je een rij!?of koning was. Hoe kom je opeens mijn rijkdom achter de deur Wa& en> zei de andere broer, die niet van ïtfaWas' zUn geheim te verklappen. W 5' een poosje later kon hij zijn mond heifv. niet meer houden en vertelde het ge- Va aan zijn rijken broer. rri ,dlen daS af wilde de rijke broer Wen met alle geweld hebben. En ten " leste stemde zijn broer er in toe, molen te verkopen voor honderdhij j.p gulden, maar op voorwaarde, dat hezü- °og tot aan de oogsttijd in eigen mocht houden. ? dle tijd, zo dacht de vroeger zo ÊetjQ "foer bij zichzelf, kan ik rijkdom ver<3P 5 ,y elkaar hebben, om er mijn hele even van te genieten. Het is te bedaar dat hij er van haalde, wat hij er halen kon en de molen geen liet stilstaan. En toen eindelijk de jJu gekomen was, gaf hij de molen aan zijn broer, maar vertelde hem niet, hoe hij het dl*~g moest laten stilstaan, als hij genoeg had van hetgeen de molen maalde. Zijn rijke broer vergat het hem te vragen. De rijke broer nam de molen in de nacht mee naar zijn . huis. De volgende dag zei hij tegen zijn vrouw, dat zij maar met de maaiers naar het hooiland moest meegaan, want dat hij wel voor het middageten zou zorgen. Toen het etenstijd werd, zette hij de molen op tafel en beval: — Verschaf ons lekkere nieuwe haring en karnemelkse pap. De molen begon te draaien en vulde alle pannen en potten en schotels in het hele huis met haringen en karnemelkse pap. De man draaide het handvat eerst de ene en dan de andere kant op, maar het gaf hem niets. De molen bleef malen. De pap steeg spoedig zo hoog in de keuken en daarna in het hele huis, dat de man gevaar liep er in te verdrinken. Hij deed de deur met veel moeite open en de hele tuin stroomde vol pap met haringen. Intussen had zijn vrouw, die op het veld aan het werk was, trek gekregen en was er over verbaasd, dat haar man haar nog niet geroepen had, om te komen eten. — Laten we toch maar naar huis gaan, zei ze tegen de maaiers. Die man van me heeft natuurlijk het eten niet klaar kunnen krijgen. Ik zal hem wel moeten gaan helpen! Ze gingen naar huis en moesten door een stroom van pap met haringen waden, om het huis te bereiken. De rijke broer ploeterde er ook doorheen. — Ik wou dat jullie allen ieder honderd monden had, zei hij. Pas maar op, dat je niet verdrinkt in je middagmaal! Daarop holde hij, alsof een spook hem nazat, naar het huis van zijn broer en bad en smeekte hem, de molen terug te nemen. — Als het zo nog een uur doorgaat, riep 'de rijke broer, dan loopt het hele dorp onder! De arme broer wilde de molen wel terugnemen, maar vroeg als beloning nog eens honderdduizend gulden. De rijke broer was wel gedwongen hem het geld te geven, om niet in de karnemelkse pap met haringen te verdrinken. Met dit geld liet de arme broer een prachtig huis voor zich en zijn vrouw bouwen. De muren waren met goud bedekt en als de zon er op scheen, schitterde het van alle kanten. Het stond op een hoog duin bij de zee en van verre konden de zeelui het al zien staan. Uit verre landen kwamen de mensen er heen varen om het te bewonderen en den gelukkigen bewoner te bezoeken. Onder die bezoekers bevond zich ook een zeekapitein en deze vroeg, of hij die wondermolen eens mocht zien. En toen hij hoorde, dat die molen ook zout kon malen, wilde hij hem tot iedere prijs kopen. — Als ik die molen eenmaal heb, zo dacht hij bij zichzelf, dan zal ik niet meer over zee behoeven te varen, om ladingen zout naar andere landen te vervoeren. Ik zal rijk worden zonder te moeten werken, alleen al door het zout te verkopen, dat die molen voor me maalt. De kapitein moest lang smeken om de molen te krijgen, maar eindelijk verkocht de arme broer (die nu een rijk man was geworden) de molen voor een heel grote som geld. Zodra de kapitein de molen in handen had, spoedde hij zich er mee weg (want hij was bang, dat de ander misschien berouw zou krijgen en de molen terug zou vragen) en vergat helemaal te vragen, hoe hij met de molen moest omspringen. Hij nam hem mee naar zijn schip en toen ze in volle zee waren, zette hij de molen op het dek en beval: — Maal zout voor me! En de molen maalde zout. Al maar door. Het schip raakte vol zout. En de kapitein probeerde de molen stil te doen houden. Maar wat hij er ook aan deed, de molen bleef zout malen, aldoor maar zout malen. Het schip brak tenslotte door midden, omdat de vracht te zwaar werd en zonk snel naar de bodem der zee. En de molen viel mee naar de zeebodem en bleef daar aan één stuk doormalen. Hij maalt er nog altijd zout. En dat is de reden, waarom de zee zo zout is geworden. --- Ineke en Dieneke en de logétjes Ineke verwent haar Keesje en Fransje geniet van bos en hei Fransje is nu al een hele tijd bij Dieneke te logeren en de beide meisjes kunnen reusachtig met elkaar opschieten. Dat komt omdat Frans zo vrolijk en opgewekt is en altijd vol grappen zit. — Je kunt reuzeschik met haar hebben, zegt Dieneke tegen Ineke, altijd weet ze wat leuks en gezelligs. Maar als ze ziet, dat Ineke's gezicht een beetje betrekt, maar jij bent en blijft m'n echte vriendin! En dan lacht Ineke alweer. Toch zou 't beslist wel eens een beetje gekibbel hebben gegeven, als Ineke niet zoveel werk had met haar lieven kleinen Kees. 's Morgens wast ze hem en kleedt hem aan, maar al lang voor die tijd gluurt hij tussen de spijltjes van zijn ledikantje door en roept: — Inie, tom! Inie tom nou! Als moeder hem niet stevig vastgebonden had, was hij zeker al eens uit bed geklauterd en lelijk op z'n kleine dikke neus gevallen! Ineke vindt 't een heerlijk werk om voor Kees te zorgen. Ze poetst z'n tandjes met een heel zacht borsteltje en daar moet hij altijd hard om lachen, want het kriebelt zo, zegt hij. En ook maakt ze de nageltjes van zijn dikke knuistjes schoon en kamt zijn kuifje met water plat. Maar dat duurt nooit lang, na tien minuten staan de blonde haren weer recht op z'n hoofdje. En aan tafel snijdt Ineke zijn boterhammen in blokjes en bindt z'n slab voor. Ook is ze begonnen aan een tweede blousje voor Kees, maar dat schiet niet hard op, want Kees zelf haalt haar telkens van 't werk af. — Inie tom mee bloempies plukken, zegt hij dan, of Inie, wat moet Keesie nou doen? En dan sjouwt Ineke maar weer goedig achter hem aan om hem te vermaken en leuke dingen voor hem te bedenken. — Moeder? zegt Ineke eens. — Ja, kind? — Ik begrijp niet, wat moeders met zes of zeven kinderen moeten beginnen. Worden die niet doodmoe, als ze zo de hele dag rond moeten vliegen? Moeder moet er om lachen en zegt: — Welnee, die doen het anders. Ten eerste hebben ze nooit zes van die kleintjes tegelijk en ten tweede hebben ze veel te veel te doen om met de kinderen te spelen. Ze geven ze een speelgoedje en zeggen: „Ziezo en nu stil hoor!" Ineke peinst. — En helpt dat? vraagt ze. — Soms wel, soms niet. zegt moeder. Nu dat middel zal Ineke toch ook eens proberen. Ze geeft Kees. die naast haar stoel staat en vragend tot haar opkijkt, zijn mooie bal in de hand en zegt: — Ziezo, en nu stil hoor! En dan loopt ze haastig de deur uit, naar Dieneke. De beide meisjes komen haar al op straat tegemoet. — We hebben een reuzeplan! zegt Dieneke. We gaan met Vader en Moeder fietsen en nu komen we vragen of Jij ook mee mag met Keesje. — Fietsen, zelf? roept Ineke blij. — Ja, om de beurt, legt Fransje uit. — O, dat is leuk! Ineke en Dieneke hebben ieder een fiets en kunnen er al heel aardig op rijden, zo om het plantsoentje heen en twee straten ver in de buurt. Maar lange einden door het drukke verkeer mogen ze nog niet. — Ik ga op mijn fiets en jij op de jouwe en Fransje bij Vader achterop en Keesje in 't mandje bij mams, zegt Dieneke. En over een uurtje mag Frans op mijn fiets en ik bij Vader. En dan weer over een uurtje Frans op jouw fiets en jij bij Vader. En je moeder past op broertje! Enig hè? — Dol! vindt Ineke en weet Moeder 't al? — Ja, 't was een verrassing voor jou en Kees. Ga maar gauw je boterhammen halen! Als Ineke thuis komt, is haar moeder al druk bezig met het smeren van dunne sneedjes brood. Twee met kaas en twee met jam en dan nog voor elk een dikke appel. — Zou Kees dat allemaal opeten? weifelt Ineke, terwijl ze een blik werpt op haar klein vriendje. Dan schrikt ze opeens. Kees zit in een hoek van de kamer met z'n hoofdje tegen de muur te slapen en er hangen nog traantjes aan z'n wimpers. — O Moeder, was is er gebeurd? vraagt Ineke. — Hij huilde, omdat je zo opeens weg was en toen heb ik 'm maar eens stilletjes laten schreeuwen. Die jongeheer is zó vreselijk verwend. Hij moet maar eens voelen, dat hij niet altijd z'n zinnetje krijgt! — Hè, Moes, zegt Ineke en ze wil bij Kees neerknielen om hem wakker te maken. Maar Moeder vindt 't beter, hem nog een beetje te laten slapen, dan wordt hij straks op de flets niet zo gauw moe. En Ineke moet toegeven, dat zo'n uurtje rust wel prettig is, als je gewend bent, de hele dag achter zo'n kleine dwingeland aan te lopen! Wat een heerlijke tocht wordt dat! Ze fietsen langs smalle bospaden, waar de meisjes terdege moeten opletten, dat ze het stuur recht houden, dwars over de hei, die volop in bloei staat en dan weer midden door de korenvelden vol prachtig graan, waarvan 't meeste al in schoven staat. Vooral Fransje, het grotestadskind, geniet volop. Ze roept maar telkens: — O, wat Ls 't hier heerlijk. O, kijk toch eens wat mooi! En als ze na een poos zelf op de flets mag, stuift ze jubelend en zingend ver voor de anderen uit een heuvel af. Gelukkig maar, dat Frans uitstekend fietsen kan; beter nog dar: Ineke en Dieneke. Na een paar uur zegt Dieneke's Vader: — En nu heb ik een plan. Wie raadt, wat het is? — Picniccen! roepen ze allemaal tegelijk en Keesje gilt boven alles uit: — Keesie ook! hoewel hij stellig niet begrijpt, waar 't over gaat. Al gauw hebben ze een heerlijk plekje in 't bos gevonden en nu wordt er een zeil op de grond uitgespreid, de bekertjes komen uit de rugzekken en Mammie schenkt heerlijke melk uit de veldflesschen. — Ik heb nog nooit zoo heerlijk gegeten als hier in 't bos! roept Dieneke. — En ik eet tweemaal zoveel als thuis, beweert Fransje. Alleen Kees zegt niets. Hij heeft z'n boterhammetjes op en z'n kroesje leeg en is tegen Ineke's schouder in slaap gevallen. — Hoe moet dat nu straks? zegt Mammie bezorgd. — O mevrouw, dat hindert niets, weet Ineke te vertellen, 't is zo'n doezebol, die Kees! Hij valt telkens in slaap, maar na een half uurtje of zo wordt hij vanzelf weer wakker, helemaal fris! En ze streelt zacht zijn blonde kuif. — Nu, zegt vader, dan stel ik voor, hier nog een poosje te blijven. Zullen we Kees op een mantel leggen? Dan kunnen jullie wat spelen. Maar Ineke is niet te bewegen haar troetelkind te verlaten. Dus gaan Dieneke en Fransje samen de hei op ooi een grote bos van die beeldig paarse bloemetjes te plukken. Ineke zit intusschen maar heel stil met Keesje in haar armen en ze denkt: Wat een schat is hij toch! Kon hij maar altijd bij me blijven! Als de meisjes terugkomen, hebben ze de grootste pret. Allebei hebben ze zich van top tot teen met hei versierd. Een kransje om het hoofd, plukjes hel op hun jurk en hei-armbandjes om de polsen. Die hebben ze gemaakt met een draad, die Fransje bij zich had. — Maar 't grootste boeket is voor Moeder! roept Frans, als ik straks weer naar huis ga. En daar schrikken ze allemaal van — Naar huis? roept Dieneke, naar Rotterdam? — Ja, -want ik moet toch ook naar school? Ja daar is niets tegen in te brengen, straks is de vacantie om; Ineke en Dieneke moeten weer hard aan 't leren en Fransje ook. — Bah! zegt Dieneke, maar haar Mammie zegt: — Dat meen je niet! — Nee, ik meen 't niet, maar ik vind het erg, dat Frans al weer weggaat! Ineke zegt niete. Ze drukt Keesje tegen zich aan en denkt: Fijn zeg, dat jij nog niet naar school hoeft! R. DE RUYTER—V. D. FEER. --- De geschiedenis van den Kalief en den duivel Een boeiend verhaal uit het Verre Oosten door M.E.L. Hektor (vervolg) Daar was onder de vergaderden een jonge Imam (priester) — van de moskee Djamah el Merdjamiah, een man, die juist niet in de reuk stond van grote heiligheid en van wien men fluisterde, dat hij de volle wijnbeker meer beminde dan de Koran. Toen deze man aan het woord kwam, was de verbazing groot en geen der eerwaarde heren geloofde, dat hij in deze uiterst moeilijke zaak verstandige raad zou kunnen geven. Maar er wordt immers in gewone aarden potten soms een schat gevonden, de kostbare paarlen zijn in ruwe schelpen ingesloten en een onder puin bedolven bron levert soms het helderste water. De jonge Imam wierp zich voor de troon des kaliefs ter aarde, kuste de grond en sprak: — Verheven heer en gebieder, indien er een mens bestaat, die den duivel vangen en boeien kan, dan is het Doeban, de vrome Soefi, die buiten op de dodenakker woont en die om de andere dag vast. Hij is niet alleen in alle geheime wetenschappen en kunsten bedreven, maar hij is ook een heilige, onbevreesd voor de geesten der hel. Derhalve raad ik u, o Heer, gebied, dat hij voor uw aangezicht verschijne en uw bevelen ten uitvoer brenge. Die raad beviel Haroen. Hij stuurde terstond zijn kamerdienaar weg en liet den Soefi halen. Maar de heilige man kwam niet. Hij liet den Kalief zeggen, dat deze maar bij hem moest komen als hij iets van hèm verlangde, want hij, de Soefi, was bevreesd, dat de hoflucht, de muskus en al de onheilige geuren zich aan zijn gewaad hechten en de reuk van zijn heiligheid schaden zouden. De Kalief was eerst woedend over deze aanmatiging van den hermiet, maar weldra herwon hij zijn kalmte en reed met groot gevolg naar de dodenakker. De Soefi, die bij zijn aankomst op de deksteen van een graftombe zat en tot verpozing na lange gebeden met een muis speelde, achtte 't niet de moeite waard om op te staan en zijn hogen bezoeker te begroeten. Zonder zich in zijn spel te laten storen sprak hij: — Ik weet al, wat u hierheen voert, abasslde; gij kunt uw woorden sparen. En ofschoon uw wens dwaas is, wil ik u toch helpen. Want men moet kinderen en vorsten ter wille zijn als men er prijs op stelt, rustig en in vrede te leven. Ga nu naar huis en kom in de nacht van de nieuwe maan terug, maar zonder vorstelijke gewaden en tooisel, in 't kleed van een hadji met staf en pelgrimsfles. En breng niet een hele ruiterstoet mee, maar slechts één begeleider, een man die niet bevreesd is en zwijgen kan. En terwijl hij de muis in de mouw van zijn pij liet glippen, stond hij op, knielde neer op de mat, die hem tot gebedstapijt diende en verzonk in diepe gebeden. De Kalief keerde geheel ontgoocheld naar huis terug. Hij had verwacht, zijn wens onmiddellijk vervuld te zien, en nu moest hij tot nieuwe maan geduld oefenen. Eindelijk was het vastgestelde tijdstip aangebroken en de Kalief begaf zich, van Djaafar vergezeld, naar de graftombe, die Doeban bewoonde. De Soefi, die hem aan de ingang der spelonk wachtte, liet de twee mannen het gewelf binnentreden. Hier brandde slechts één graflamp. — Abasslde, sprak de Soefi, hij, dien gij zoekt, ls reeds hier. Gijzelf hebt hem meegebracht. Er is geen heiligdom, waar de mens niet het boze binnenbrengt. Nu staat het in uw macht, den duivel de terugtocht af te snijden en hem tussen deze muren gevangen te houden. Kniel neer in het stof en schrijf met dit stukje houtskool op de drempel deze woorden: „Er is geen majesteit en geen macht dan alleen bij Allah, den grote, glorierijke! En terwijl de Kalief deed zoals de heilige man hem geboden had, trok deze een mes uit de schede, waarop de heilige naam gegraveerd was, trok daarmee op de vloer een kring en schreef met krijt heilige spreuken met kufische letters. Dan nam hij van Haroen's gordel de pelgrimsfles, plaatste ze in 't midden van de kring en sprak een bezweringsformule uit. Met een geweldige knal sprong de loden capsule van de fles, en een gele rook steeg er uit omhoog, die de gehele ruimte vulde met een stank als van zwavel en brandende kameelmest, zodat Haroen en den vizier de tranen uit de ogen liepen en het licht der lamp verduisterd werd als door zeven sluiers. Toen volgde een donderslag alsof de bliksem in een boom sloeg en toen de mannen opkeken stond voor hen een wezen niet groter dan een pens, maar met twee hoorns aan het voorhoofd. Dit wezen was de duivel in eigen persoon. Hij staarde den Kalief aan, die met Dja&far buiten de kring stond en sprak: — Wie zijt gij, mensje, die het waagt der hel, in dit nachtelijk uur te storen? De Kalief antwoordde: — Ik ben Haroen al Raschid, de dienstknecht van Allah en de minste onder de moslims. Maar aangezien de Almachtige in Zijn genade heeft toegelaten, dat deze vrome heremiet mijn onderdaan is, heb ik de macht ook over het heLse rijk te gebieden. — En wat wilt gij van mij? vroeg de duivel. — Dat gij deze muren niet meer verlaat, totdat de engelen de dag van het laatste oordeel aankondigen! — Armzalig mensje, riep Satan, meent gij, dat deze kring in staat is, mij vast te houden? Ziehier, hoe ik u en uw onderdaan bespot! Met deze woorden stapte hij uit de kring en plotseling reusachtig groot wordende naderde hij Haroen en Djaafar met dreigend gebaar, zodat beiden ontzet terugweken en door de poort naar buiten vluchtten. De vorst der duisternis wilde hen ook daarheen volgen, maar toen hij het schrift op de drempel ontwaarde, bleef hij staan, krabde zich achter zijn oren en overlegde wat te doen, want hij ontwaarde, dat hij inderdaad de gevangene van Haroen was. (Wordt vervolgd). --- Een goed begin! Augustus is voorbij gegaan Vol sport en spel, vol vrinden, Vol lustige vacantiejool! Wie dacht er zelfs nog aan de school? Ik wist 'm niet meer te vinden! Maar voor je 't weet luidt weer de bel En roept de arbeid binnen Mijn boeken zijn al fijn gekaft, Mijn moe is blij, mijn Bello blaft Nu ik weer ga beginnen. En wat ik doe, doe ik kordaat! Ik zal niet zeuren, klagen. 'k Ga aan het werk met forse slag, 'k Zal stevig ploet'ren dag bij dag; Mijn eigen pakje dragen. Wij kind'ren moeten dapper zijn, Aanpakken vol vertrouwen Wij willen ln de nieuwe tijd Met vreugde en met taaie vlijt Ons Neerland helpen bouwen! MARIE MICHON. ---