OP HET PATERSWOLDSCHE MEER werden gisteren door de zeilvereeniging „De twee Provinciën"langebaan-zeilwedstrijden gehouden. Een overzicht vanaf den starttoren bij den start der 16 M 2 (C-klasse). Foto Folkers. --- EEN MODEL VAN HET PALEIS DER SOVJETS, dat te Moskou zal worden opgericht. Foto Ver. Fotobur. --- WOONWIJKEN EN VOORSTEDEN VAN BERLIJN werden in den nacht van •28 op 29 Augustus door Engelsche bommen getroffen. Een der getroffen perceelen. Foto's Hoffmann. --- FEUILLETON JEUGDDROOM Roman van CHRISTEL BROEHL—DELHAES JWuk *rboden 32 . Johanne was vertrokken en ze had voor &piar kennissen sléchts de boodschap achter j[®laten, dat ze schrijven zou, zoodra ze haar öu es 11011 opgeven. Omtrent het doel en den »„iür van haar reis liet ze allen in het on*erev ere- v ®ttch zou zich nu weer graag bij iemand ö n aangesloten. Bij Braubach! Maar hij bril te trotsch om uit zichzelf naar den fa- toe te gaan; hij voelde zich min of ®er als de valsche held in een theatrale rol. 6°0 was het dan tenslotte Braubach zelf, J met het begrip en de tact van den zoo®el ouderen man de verbroken relatie weer pvatte: hij belde Erich Kyber eenvoudig op. v Heb jij, aldus leidde hij het gesprek in, o"*® onze Jo ook zoo'n belachelijk kort briefje Ja? Zoo, ik dacht al, dat ik de was" Kunnen we> als lotgenboten, niet het een of ander samen ondernemen? öa7~ Hoe weet u, vroeg Erich wat koeltjes, 1 We — lotgenooten zijn? Joh" Nou' als dat niet het seval was, zou t>p„nne stellig niet zoo plotseling op reis zijn imvn- Wat is er eigenlijk gebeurd? Hebben Ile je niet verzoend? Integendeel. — houden jullie dan niet meer van JT Integendeel. antwoorden waren van een verontruste beknoptheid. w! K°m toch eens een avondje bij me! vertw Braubach. Zooiets kunnen we toch niet 0r de telefoon bespreken. Accoord, zei Kyber, maar het viel hem Saan niet SemakkelÜk naar de Braubachs te hij op zekeren avond dan toch maar e stoute schoenen aantrok en toen hij er ïh -?aal was — het was buiten vinnig koud beh .?laatsje den haard leek hem Qaaglijker en begeerenswaardiger dan ooit — deed het hem toch goed over dingen te kunnen spreken, die hij diep in zijn hart verbórg en hem daarom te meer bedrukten. — Tusschen Jo en mij, zoo bekende hij openhartig, is het voor goed uit. Ik ben haar te jong en aangezien daar niets aan te veranderen is, zal ze haar besluit ook niet herroepen. Braubach zweeg geruimen tijd na deze bekentenis, maar een eigenaardige trek op zijn gezicht bewees, dat deze indruk op hem had gemaakt. — Jo is zeer verstandig, zei hij eindelijk, akelig verstandig. Misschien besef je zelf niet, wat Jo in dezen geest voor je doet. Want ze heeft heel veel van je gehouden, Kyber — benijdenswaardig veel. Erich keek hem hulpeloos aan. — Het is wederzijdsch en ik weet niet, wat ik doen moet —. Braubach stond op en ontkurkte langzaam een flesch wijn. Terwijl hij de glazen vol schonk, zei hij, zonder bijzonderen nadruk: — Heelemaal niets doen. Laat haar maar begaan! — En haar verliezen — ?! Braubach glimlachte veelbeteekenend. Kind, dacht hij, jij, eeuwige jongen! Maar hardop zei hij: — Jo zal je nooit verliezen! En daarop bracht hij het gesprek op een ander onderwerp. Geheel toevallig en zonder eenige bijbedoeling, merkte Braubach daarbij terloops op, dat hij binnenkort logé's verwachtte, de kinderen van zijn eenigen broer, die in Hamburg woonde. Erich hoorde het wel, maar die kinderen lieten hem steenkoud. Braubach, wien het gebrek aan belangstelling vooi alledaagsche gebeurtenissen bij zijn gast niet ontging, wierp een snellen blik op Kybers vermoeid, zelfs ietwat vervallen gezicht. Hij had werkelijk medelijden met den jongen. Mevrouw Gahl was alweer terug vóór Johanne nog gelegenheid had gehad om te schrijven. Haar eerste bezoek na haar thuiskomst gold mevrouw Kyber. — O ja, de reis was schitterend, maar voor een vrouw op leeftijd, die weinig gereisd heeft, zooals ik, is het toch op den duur niets Ik kan zoo lang niet van huis weg. Maar Jo was niet te bewegen om mee terug te gaan. Doch daarvoor liet Jo dan nu schriftelijk iets van zich hooren. De Braubachs en Hermine moesten zich tevreden stellen met een dicht beschreven kaart. Maar Erich kreeg — een brief! — Ik beleef hier, zoo schreef ze, een Zweedsche lente. Nadat moeder gedeserteerd is uit louter heimwee naar „den grond der vaderen", trek ik alleen door dit interessante land en ik moet eerlijk bekennen, dat ik mij nog geen enkelen dag verlaten heb gevoeld Ik hoop nu binnen afzienbaren tijd getuige te kunnen zijn van het fantastische spel der middernachtzon, maar tegen dat tijdstip zal ik me wel veel Noordelijker bevinden, misschien in Are aan den voet van den Areskutan, die ruim veertienhonderd meter hoog is, bij de geweldige watervallen van de Indalself en de Angerman-elf. En daarna komt Norrland aan de beurt en ook Lapland is dan niet ver meer.... En dan vertelt Jo op de haar eigen, levendige wijze honderd uit over hetgeen ze reeds gezien en bewonderd heeft, over de bezienswaardigheden van Stockholm en andere steden, over Gotland en de landstreek van Selma Lagerlóf, Varmland en Dalarna, waar ze, als ; 3 Berling> dwars door de bosschen heeft gereden en al haar enthousiasme en bewondering culmineeren tenslotte in deze woorden: ~Keizen en werken is het mooiste, wat er is. Men leert zijn eigen land nooit meer waarderen dan op een reis buiten de grenzen; men sceit menschen en landschappen tegenover eiKaar en verheugt zich, wanneer men in het menschdom over de geheele wereld goede, verwante eigenschappen aantreft. Neen, zoo be- Tir 18 men nerSens alleen en nergens vreemd. Pen er van overtuigd, dat reizen in niet geringe mate bijdraagt tot een betere verstandhouding tusschen de volkeren. Ik geloof, dat i-rins Wilhelm van Zweden deze zelfde woorcien neeft gebruikt en ik kan ze, als vreemdelinge m dit gastvrije land, ten volle onderschrijven Na een interessante en uitvoerige beschrij™gvan de beroemde scheren en de typische eederdrachten der plattelandsbevolking, waarvan Johanne zich een warm bewonderaarster toont en die ze ook in de Eifel weer zoo graag in eere hersteld zou willen zien, ein?igtude twaalf zij dj es tellende brief aldus: „Ik heb hier o.m. ook kennis gemaakt met een zeer bekenden uitgever, met wien ik waarschijnlijk zal gaan samen werken. Hij wil „De grond der vaderen" laten vertalen en interesseert zich ook voor mijn nieuwste werk. Hij heeft beloofd mij met de prominente figuren uit de Zweedsche literaire wereld in kennis te zullen brengen. Als je dezen brief ontvangt, zit ik stellig al in Halsingland, waar ik eens hard aan het werk hoop te gaan. Ook jij moet je handen weer flink uit de mouwen steken, Erich! Ik hoop spoedig weer van grootsche plannen en nieuwe idealen te hooren. Ben je nu bij Braübach aan het werk? Hoe ver is de voorgenomen verbouwing al gevorderd? En wat is er verder voor nieuws? Ik heb voorloopig nog geen verlangen naar huis, maar mijn gedachten wijlen steeds bij jullie en ik zou er zoo graag iets over hooren. Moeders brieven zijn altijd zoo beknopt en ze zeggen zoo weinig. Daarom Erich, moet jij me eens uitvoerig schrijven, wat er alzoo bij jullie gebeurt. Weldra zitten we weer midden in den zomer en dan zullen er wonderen gebeuren. Wees hartelijk gegroet door je ouwe Jo". „Vertel me eens, beste kerel, zei Braubach, toen Erich, zooals bijna dagelijks den laatsten tijd, op een avond zijn vrije uren in de villa van den industriëel doorbracht, heb jij ook een kaart van Johanne ontvangen? — Nee, antwoordde Erich, ik heb een brief gekregen. Op dit oogenblik keek het nichtje van den gastheer, Astrid Braubach, Erich oplettend aan; in het aangrenzende vertrek preludeerde haar broer. Jürgen aan den vleugel naar motieven van Bach. Broer en zuster, beiden negentien jaar oud, logeerden nu reeds een paar weken bij den broer van hun vader. Terwijl Jürgen het plan koesterde over een paar dagen weer te vertrekken om zijn studies te kunnen hervatten, had Astrid reeds een paar maal den wensch te kennen gegeven nog wat te mogen blijven. Ze kon daarbij met eenige zekerheid verwachten, dat deze wensch gaarne zou worden ingewilligd, want tijdens haar verblijf had ze zich als hulpvaardige assistente van haar tante, die nog steeds eenigszins lijdend was, schier onmisbaar weten te maken. — Zoo, zoo, ben jij als bevoorrechte met een brief bedacht? Wij hebben met een korte reisbeschrijving, waarin het alleen maar wemelde van namen, genoegen moeten nemen, zei Braubach, waarbij hij zijn best deed een luchtigen toon aan te slaan. — Ook mij schreef ze voornamelijk, waar ze allemaal geweest is en waar ze nog heen wilde gaan. Maar terloops gewaagde ze toch ook nog van een nieuw boek, waar ze mee begonnen was en van samenwerking met een nieuwen uitgever, een Zweed. — Ach! ! zei Braubach geïnteresseerd. Noemde zij zijn naam ook? Erich tastte naar zijn portefeuille en nam daar Johanne's brief uit. — U kunt den brief zelf wel lezen, als u dat wilt. Er staat niets persoonlijks in. Braubach protesteerde; zóó was zijn vraag natuurlijk niet bedoeld. Het ontging Erich echter niet, dat de zaak hem werkelijk belang inboezemde en daarom zei hij: — Nou, dan zal ik u den brief voorlezen! Niemand verzette zich daartegen en derhalve ontvouwde Erich het epistel en begon Johanne's interessante reisbeschrijving met zooveel zorg en op zoo plastische wijze voor te lezen, dat de toehoorders er onmiddellijk door geboeid werden. Jürgen onderbrak zijn pianospel en voegde zich bij de anderen. Ook voor hem en zijn zuster was Johanne Gahl geen vreemde meer. In gesprekken met hun oom en Erich Kyber was haar naam meer dan eens genoemd en bovendien hadden zij beiden „De grond der vaderen" gelezen, welk boek ook bij hen een onuitwischbaren indruk had achter gelaten. Astrid had Erich reeds ettelijke malen op zijn tochten door de Eifel vergezeld en als hij daar over Johanne Gahl en de vele uren, die zij samen in deze landstreek hadden doorgebracht, sprak, placht zij stil naar hem te luisteren, zonder hem ooit met een enkel woord te onderbreken. Als Erich dan na geruimen tijd verrast opkeek, omdat hij niets meer hoorde, ontmoette hij haar helderen, waakzamen blik, die hem tot zijn blijde verwondering verried, dat ze al dien tijd met intense belangstelling naar hem had geluisterd. Zij was in alle opzichten het gezelschap, dat hij in deze moeilijke dagen het meest van noode had. De rust en de stille toeneiging, die er van haar aantrekkelijk persoontje uitgingen, deden even weldadig aan als haar opgewektheid en gezonde humor, die haar, als Hamburgsche, geen moment verlieten en meer dan eens, wanneer hij zich op hun gemeenschappelijke wandelingen verbaasde over haar intelligentie en helder inzicht in onderwerpen, die hen beiden interesseerden, bekroop hem het gevoel, dat met het afscheid van Johanne den weg naar het geluk toch ook voor hem nog niet geheel was afgesloten. Maar nog nam Johanne Gahl een te groote plaats in zijn hart in dan dat deze jonge Hamburgsche er nu reeds in zou slagen tot zijn duidelijk omlijnde gedachtenwereld door te dringen. (Wordt vervolgd), --- EEN BEELD VAN DE KAASMARKT TE WOERDEN, die, na 2 weken te hebben stilgestaan in verband met de inventarisatie Fan kaas, Vrijdag j.L weer werd gehouden. i Foto Schimmelpenning!!» --- De paardensportdag te Scheemda a. Nestor van Riddersla?, eig. D. E. Mellema, won op Iraaie wijze de limietklasse der eenspannen. * b. Van de dravers t'oonde Ciamphie Scott, eig. H. B. v. d. Veen, zich de sterkste . door de A-draverij te winnen, c. Gloriettes Jaap en Jofiero van den beer Henunes-%jMHieii-*iïe~limietklasse tweespannen. Foto Folkers. Clicfié's ff. N. Groningen ---