De Kampioensdraverij in het Stads park. --- 1. Het vertrek der deelnemers naar de startlijn bij het starten voor den strijd om het Nationale Kampioenschap leverde een imposanten aanblik op. * 2. Fraai moment bij het der laatste ronde van de tweede en beslissende heat. om het kampioenschap van Nederland. Abdullah Scott (2e vaji rechts) ligt, op den voet gevolgd door Zus Braun (rechts), aan den kop van het peleton. Er achter Crack en Kozir B. * 3. De 11. V. „Groningen"-voorzitter, mr. S. J. W. Nijhoff, hangt den berijder van de nieuwe kampioen, Kruithof, den traditioneelen krans om. * 4. Abdullah Scott krijgt van rijn baas, den heer Joh. Smit, het welverdiende suikerklontje. Foto's Folkers. --- FEUILLETON HUWELIJK met modern Comfort Mr. Corry Stolz-van den Kieboom (Nadruk verboden). 12 Aan den overkant rijdt weer een trein binden Leuk gedoe toch op zoo'n station. Ineens vlak voor haar coupé een lange donkere jongeman in een grijs pak., oogen een seconde in de hare., een beleefd lachje van herkenning.. een hoed die met haastigen zwaai wordt afgenomen. Dan een meisjesstem: — Nee Frank, dat is onze trein, aan den overkant, gauw. Twee hollende menschen, die in het gewoel verdwijnen Nu is ineens de heele wereld anders geworden. Ergens binnen in je is er iets stukgespron-6en en nu is je hoofd ineens zoo gek leeg en Je beenen zijn zielige bibberende dingen, daarop je niet meer zou kunnen staan. Maar dat hoeft gelukkig niet. Je mag blijven zitten, stil in je hoekje. En om je heen hollen de menschen. En de piccolo's gillen „koffie, limonade, spuitwater". Maar aan den overkant van het perron roept een conductur: „Sneltrein Amsterdam". En in één van de coupés zit iemand, dien een Meisjesstem Frank genoemd heeft. En dan vertrekt ook de andere trein, die meester Nicoline Lenswaerdt, advocate en Procureur, terug zal brengen naar de plaats Van haar bestemming, van haar werk, haar Zelfgekozen levensdoel. En dien nacht huilt een moderne, werkende Vrouw, het hoofd in de kussens, haar verdriet Ut. Een hopeloos ouderwetsch verdriet. # • * Lies en Frank hadden de Pinksterdagen in Hun oude woonplaats doorgebracht. Frank had er eerst niet veel zin in gehad, maar had zich tenslotte laten overhalen. — Weer eens alle oude bekenden opzoeken -- weer eens tennissen, Frankie. Het kan nu immers. We kunnen ons nu toch overal vertoonen, had Lies gebedeld. — Tennissen kun je hier ook, had Frank tegengesputterd. — O ja? Niets van gemerkt. Hebben ze jou hier al ooit voor een club gevraagd? Ze was er direct happig op geweest. En Frank had om er van af te zijn, maar gauw toegestemd in het reisplan. En het waren toch leuke dagen geweest. Ze hadden er allebei van genoten, vrij en zonder angst voor onbehaaglijke complicaties te kunnen terugkomen in de stad, waaruit ze onder zoo heel andere omstandigheden vertrokken waren. Frank Robberts, chauffeur van Jonkheer de Goedelaer en Mr. Frank Robberts, advocaat en procureur, medewerker op een bekend Amsterdamsch kantoor — 't maakte wel eenig verschil. De triomfantelijke herinnering vooral aan de ontmoeting met een paar fabrieksgrootheden, die, behoorlijk geïmponeerd, gezegd hadden: — Kerel, maar dat is prachtig, en dat in deze tijden hoe heb je hem dat geleverd? verzoende Lies met veel van wat zij tot nu toe als een gemis en . een slechte ruil had betreurd. En voor het eerst kon ze, in den trein die hen naar Amsterdam terugbracht, weer volmondig zeggen: — 't Is toch beter zoo, Frankie. Maar Amsterdam is een woestijn van steenen na de Geldersche hei en de Geldersche dennenboschen, denkt Lies, als ze 's middags Frank voor het raam nawuift. Hoe moet ze den zomer hier doorkomen? Vorig jaar was ze te slap en ellendig om ergens plezier of hinder van te hebben. Maar nu — het eeuwige flatje met de afgepaste dosis zon: 's morgens twee uur aan den straatkant, des middags twee uur achter.... Geen andere gelegenheid om frissche lucht binnen te krijgen, dan voor de openslaande ramen — dat is niet om uit te houden. — Maar we kunnen toch in ieder geval gaan zwemmen dezen zomer, troost Frank, als ze er des avonds direct over begint. — En Zondags kunnen we er toch ook op uit trekken. _ Hoe? En waarheen? Met de electrische naar Zandvoort bijvoorbeeld?" Dan mag jij alleen gaan hoor, zegt Lies minachtend. — Ja, 't lijkt me ook niet overdreven genoeglijk, zoo'n massa-uittocht, zegt Frank — Dat is nu ons noodlot. Dat we met onze drieduizend per jaar nog erfelijk belast zijn met den $maak en de aspiraties, die bij een inkomen van zesduizend hooren. _ ik ben er doodgewoon te provinciaal voor, bekent Lies. — Ik vind het alleen maar griezelig, zoo'n gedrang. Trouwens, ik zal er nooit aan wennen aan het leven hier. Na die paar dagen „thuis" voelt ze het heimwee weer dubbel erg. — Dag in dag uit kun je over straat loopen zonder dat iemand je groet. Geen enkele winkel, waar ze je kennen klaagt ze. en als je liever niet gezien wilt worden, kom je overal bekenden tegen, vult Frank in stilte aan maar hij zegt: — Later als we rijk zijn, krijg jij je hutje op de hei, hoor. — Ik wou liever, dat we nu maar vast een wagentje hadden, zegt Lies. — Lieve schat, daar is de eerste jaren geen denken aan. Maar, weet je wat, we kunnen wel af en toe een wagentje huren. Dat kan bruintje langzamerhand wel trekken. — 000, zalig, roept Lies verrukt. — Doen we dat? De eerste Zondag, dat het mooi weer is? Samen uit — net als vroeger, hè Frankie? — Mag ik je er attent op maken, dat je precies — Frank kijkt op de klok — negenen-een-half uur geleden bent thuis gekomen na een reis van twee-en-eenhalven dag, uithuizig vrouwspersoon dat je bent. — Stil maar, huiselijk manspersoon, zegt Lies. — Ik zal er niet meer om vragen, hoor. Ik zal netjes afwachten, tot jij me op een morgen komt verrassen met de boodschap, dat de wagen voorstaat. Afgesproken? — Ik beloof het je, zegt Frank. — En ik zal deze week nog mijn rijbewijs laten verlengen. Zoek het morgen maar eens op. — Het leven moest eigenlijk niets dan één lange autotocht zijn, langs gladde wegen met de zon op je bol, zegt Lies. Ze kijkt Frank van opzij aan, — en met jou aan 't stuur natuurlijk. Hij pakt even haar hand. Vin je 't leuk, meiske? — Ja, zegt ze met een diepen zucht. — Nog veel heerlijker dan vroeger. En jij rijdt nog precies even keiïg als toen je 't eiken dag deed. — Allicht. Frank, met nog dezelfde automatisch-zekere bewegingen van vroeger, manoeuvreert het wagentje door het stadsverkeer — de Ceintuurbaan — de Amstel over — — Links maar hè? zegt hij — Richting Bussum, dan zijn we 't gauwst aan jouw gladde wegen toe. De rest van het programma is in orde. — Amsterdam loopt leeg. zegt Lies, als ze op den grooten weg zijn. Ze kijkt om. — We zitten gewoonweg in een file. — We hebben hier in elk geval méér ruimte dan in de tram naar Zandvoort. En we kunnen uitstappen waar we willen. — Hier voorloopig niet, alsjeblief. Langs den weg is het één doorloopende pleisterplaats van picknickers, die het hier al voldoende „buiten" vinden. — Hoe rijden we nu? informeert Lies, als ze Bussum door zijn. — Langs Amersfoort de Veluwe in, dan zijn we het eerst uit de drukte. Goed? — Als er nog maar ergens een leeg stuk hei te vinden is, waar we ons kunnen neervlijen, zegt ze. Maar langs zijweggetjes van zijwegen vinden ze een „absoluut leege" hei. Lichtgroene Derken, donkere dennen, stilte en de zon. Het is allemaal even heerlijk, geniet Lies. Het picnicmandje, dat ze al die jaren niet meer gebruikt hebben. De broodjes, die nooit zoo lekker smaken als buiten. Frank, jongensachtig in zijn grijs flanellen sportpak, zijn gezicht nog eens zoo bruin boven het witte poloshirt. — Jij wordt weer een nikker, constateert ze. — En ik krijg natuurlijk weer sproeten. Geef je spiegeltje eens. — Ik zal je wel inspecteeren, zegt Frank en trekt haar, met beide handen in haar krullen, naar zich toe. — hier zit er een en hier en hier Is het mogelijk, dat dit dezelfde Frank is, die thuis kan snauwen en uitvallen, om niets? Is het mogelijk, dat ze het leven ooit één minuut vervelend en saai heeft gevonden? Vervelend en saai — met Frank? Ze is een monster van ondankbaarheid en ze is stapelgek om nog' ooit een seconde te verknoeien, nog ooit een seconde niet te genieten van het leven, van het geluk, van Frank, die van haar is, alleen van haar En dan opeens, waardoor, waar vandaan, ze weet het niet, overvalt haar een angst, een stomme wilde angst ,dat het misschien te laat is, dat ze het niet meer zal kunnen — het geluk vastgrijpen en vasthouden, dat er iets is — iets komen zal — ze lacht het meteen weer weg. — Lieveling, zegt ze, — hou je nog van me? Nog evenveel als vroeger? Franks hand, die haar krullen naar achteren strijkt. — Moet je dat nog vragen? Kijk me eens aan. — En nu gaan we de bewoonde wereld weer opzoeken, zegt Frank. — 't Is vier uur. Hij gooit Lies haar taschje toe. — Hier, ga jij je sproeten maar wegwerken. Ik pak de rommel wel in. Zorg maar, dat je er onberispelijk uitziet, want we gaan het grootscheeps aanleggen. — Hoezoo? Lies kijkt op van haar poederdoos. — Wat ben je van plan? — We gaan dineeren. Ergens in een leuk hotel, in Doorn of in Soestdijk of in Baarn, zeg maar wat je wilt. — Ik vind het allang best. Heerlijk. Maar hoe kom je op zooiets buitensporigs? — Vertel ik je straks wel. Ik heb een meevaller gehad, iets echt leuks. En dat gaan we vieren. — Jammer dan, dat ik maar zoo'n ouwe jurk aan heb. En hij zal er hier ook wel niet mooier op geworden zijn. Zie ik er niet abominabel uit? — Afzichtelijk, beaamt Frank. — Kom nu maar. Het trouwe wagentje in het mulle zand van het heipad. Frank kijkt bezorgd naar de achterwielen. — Als we er maar weer uitkomen zegt hij. — Ik geloof warempel, dat hij een heel eind weggezakt is. Blijf maar even wachten, tot ik gestart heb. Of nee, start jij maar liever, dan zal ik van achteren opduwen. Natuurlijk tiert Frank even later: — Minder gas, ezel, hoor je dat nu niet? Jij leert het ook nooit. — Nee schat, zegt Lies braaf. — Nee schat, nee schat, wat koop ik daarvoor, als je eerst den boel in de soep draait..! Maar het lukt — gelukkig het lukt. Lies is blij, als ze weer achter het stuur vandaan mag. De groote eetzaal van het buitenhotel. Het licht van den zomeravond door de open terrasdeuren en de glazen wanden rondom. Gedekte tafeltjes met pratende en lachende menschen. Muziek in de verte — buiten wordt gedanst. — Ik ben nog nooit zoo onzinnig gelukkig geweest, zegt Lies over hun tafeltje, waar het rose schemerlampje is aangegloeid. — En ik weet zelf niet waarom. — En nu weet je nog niet eens de reden voor dit feest, zegt Frank en haalt zijn portefeuille te voorschijn. — Hier, lees dit eens. Lies neemt de enveloppe aan, die hij haar toesteekt. Van de Oliefabrieken?? Wat hebben die?? Kan het zijn, dat ze — dat Frank terug mag komen? Ze vouwt den brief open en leest: Amice Confrère, Zooals u van vroeger bekend zal zijn, heeft het kantoor van cfrs. Elders en Van Vaarthuizen sedert meer dan tien jaren de belangen onzer Vennootschap als procureus bij de Amsterdamsche colleges waargenomen. (Wordt vervolgd.) --- SPER-AFWEERVUUR bij Bremen. Foto Hoffmann. --- NU DE EIKELS RIJP ZIJN en veel waarde hebben, trekken dagelijks honderden kinderen en ouderen er op uit om de afgewaaide vruchten te rapen. * Links: Een jeugdige raper toont blij zijn oogst. # Boven: Niet tevreden met wat de sterke wind van de boomen rukt, klimmen de jeugdige rapers er zelf in en plukken en schudden de zoo begeerde eikels er uit. Foto's Folkers. aicM's ff. ff. Clicfiéfabr., Groningen ---