E>£OGE KEEL door overwarme treinen, bioscopen, etc.? Verzacht de keel, alvorens het een verkoudheid wordt,met de medicinale (Recl.-adv. no. 8047) --- WG* Allerheiligen In verband met het hoogfeest van Allerheiligen zal de yyLimburger Koerier" WOENSDAG INOV. NIET VERSCHIJNEN. --- Allerheiligen. Het feest van Allerheiligen — is het niet typeerend, dat Protestanten en Anglicanen een dergelijk feest niet kennen ? — herinnert ons aan onzen kardinalen plicht heiligen te worden. Dit woord bevat geen dwaze overdrijving. Christus heeft van ons de volmaaktheid, de heiligheid verlangd. Hij heeft dit met scherpe woorden zijn gehoor ingehamerd: Wat baat het den mensch, zoo hij de heele wereld wint, maar schade lijdt aan zijn ziel, wat baat het den mensch, heel de wereld veroverd te hebben, als hij schipbreuk lijdt in de eenige doelstelling van zijn leven: een heilige te worden ! Wij moeten heiligen worden. Hiermee wordt niet beweerd, dat wij later allen heilig verklaard moeten worden, heiligen met een altaar, met bloemen en kaarsen, maar desniettemin echte en ware heiligen. Wanneer wij dit doel op het einde van ons leven niet bereikt hebiben, wanneer wij niet in staat van genade, in staat van heiligheid, sterven, is alles verloren, zou het voor ons beter en zaliger zijn niet geleefd te hebben. Sister Miriam Teresa, een frissche, pittige Amerikaansche heilige uiit den allerjongsten tijd, schrijft in haar boek : „Hooger Volmaaktheid": „Om heiligen in den hemel te zijn, moeten wij heiligen op aarde wezen; willen wij hiernamaals duivels zijn, dan behoeven wij hier op aarde geen bijzondere moeite te doen." Dit la een waar woord. Willen wij op aarde heiligen zijn, dan moeten wij daarvoor heusch wel bijzondere moeite doen. Slecht leven gaat zonder inspanning; men behoeft zich slechts te laten gaan: aJljd toegeven, zich nooit verzetten, nooit stroom-op roeien, altijd den koristen en gemakkelijksten weg kiezen, nooit naar anderen vragen, nooit met anderen rekening houden, leven op de deining van onze grillen en luimen, nooit hard zijn voor ons zelf, nooit ons zelf iets ontzeggen, nemen wat oni behaagt en weigeren wat ons lastig is. Niemand wordt vanzelf heilig. Bij den een kost het meer moeite dan bij den ander. Zijn natuür is weerbarstiger; zijn omgeving is verleidelijker; zijn spankracht is slapper; zijn wil is ongeschoolden Bij niemand gaat het echter zonder zelfbedwang, zonder zelfbeheerschdng, zonder zelfoverwinning. Het leven is een strijd, omdat wij heiligen moeten worden. Wij moeten strijden tegen onze aangeboren gemakzucht, die alle geestelijke en zedelijke inspanning schuwt. Wij moeten strijden tegen onzen aangeboren hoogmoed, die niet wil inzien, hoe ver wij nog van het ideaal verwijderd zijn. Wij moeten strijden tegen onze aangeboren hebzucht, die vergeet, diat er schatten zijn, welke niet door de mot verteerd kunnen worden. Wij moeten strijden tegen onze aangeboren zinnelijkheid, die geen remmen wil erkennen en het recht meent te hebben zich in volle bandeloosheid uit te leven. Wij moeten strijden tegen den geest van de wereld, die ons in zijn netten wil vangen en ons afkeerig wil maken van het rijk der hemelen. Dezen strijd moeten wij strijden alle dagein van ons leven, van onze jeugd tot in onzen hoogsten ouderdom. Nooit krijgen wij vacantie ; nooit wordt er een wapenstilstand gesloten. De fronten kunnen verlegd worden, het geweld van den strijd kan luwen, maar er komt geen vrede, vooraleer wij den vrede van Christus zijn binnengegaan. Heiligheid is bij ons stukwerk. Het gaat met beetjes en brokjes. Maar God zal de vele pogingen van onze zwakheid pogingen, die ondanks hun eerlijkheid nog lang niet altijd met succes bekroond worden — samenvoegen tot een sterk geheel, het gebouw van onze volmaaktheid. Dit gebouw kan klein zijn als de hut van een armen daglooner of groot als het paleis van een geldmagnaat, het zal echter steeds het huis zijn van onze heiligheid, opgebouwd uit de steenen van onzen goeden wil en gevoegd met het cement van Gods genade. P. H. RONGEN, O.C.R --- Dr. Colijn over „De Coalitie" Een definitieve breuk? Op een bijeenkomst van het Centraal Convent der Anti-Revolutionnaire Partij heeft dr. Colijn een rede gehouden over de positie der anti-revolutionnairen onder de gewijzigde staatkundige verhouding, een rede, welke grootendeels gewijd was aan de politieke samenwerking in de coalitie. Wij willen hier even aandacht besteden aan deze rede, al blijven wij ons ervan bewust, dat in de gegeven oorlogsomstandigheden strijd voeren over gedachten betreffende samenwerking in de rechtsche coalitie een zaak is geworden van ondergeschikt belang, te vergelijken met een huiselijken twist in een woning, welke bedreigd wordt met brand. En wij stellen dan ook roorop, dat het meest belangrijke woord tijdens de besprekingen in den calvinistischen kring ons de verklaring lijkt van mr. de Wilde, die constateerde, dat we ons niet moeten laten leiden door rancune. Wat de rede van dr. Colijn zelf betreft, zij kwam neer op een uitvoerig uitspinnen van de wrijvingen tusschen de katholieken en de anti-revolutionnairen en op een poging tot verklaring en verontschuldiging van de breuk, welke aanleiding werd tot de demissie van het vierde Kabinet-Colijn. Aan de geschiedenis van een en ander werd de conclusie verbonden, dat onder normale omstandigheden op een herstel van de oude coalitiegedachte weinig of geen uitzicht meer aanwezig is. Wij nemen hiervan acte. Maar overigens ontgaat ons, hoe deze conclusie dwingend zou voortvloeien uit de tegenstellingen, welke van de reformatie af tusschen katholiek en protestant bestaan. Juist om de aanwezigheid van deze tegenstelling ie er een „coalitie" ontstaan, terwille van de eener practische politiek op den grondslag van christelijke beginselen. De door dr. Colijn bedoelde breuk in de coalitie heeft dan ook naaste oorzaken van practisch-poiitieken, in het bijzonder van economisch-financieelen aard, waarvan de herleiding tot een specifiek katholiek of protestantsch beginsel steeds min of meer willekeurig blijft. Dr. Colijn zelf stelt het conflict op rekening van de neiging bij katholieken om op eeuwenoude ervaring berustende economische waarheden terzijde te schuiven voor een nieuwere economie. Hij vergeet intusschen, dat de „eeuwenoude ervaringen" met den zoogenaamden gouden standaard, een kernpunt zijner economische dogmatiek, nog geen honderd jaar oud zijn en derhalve geslagen worden door véél ouder en véél langduriger ervaringen van een samenleving, welke arbeid en goederen tot maatstaf nam voor de volkshuishouding. Er lijkt overigens terzake geenszins een christelijk, slechts een politiek liberaal beginsel in het spel. Met dat al meent dr. Colijn, dat de breuk tusschen R.K. en A.R. zóó groot is, dat er in normale omstandigheden geen coalitie meer mogelijk is. Dat deze niet spoedig herleven zal, gelooven wij nu ook wel, als valt niet in te zien, waarom een niet-principieele tegenstelling, — van het standpunt eener christelijke levensbeschouwing, — een samenwerking zou moeten blijven belemmeren, welke in het nationale belang kan worden geacht. Maar de breuk zal op den duur zeker verdwijnen met de personen, die haar in het leven riepen en principieel waanden, en dan rijst klemmend de vraag: of samenwerking van allen, die de waarden van het Christendom hoog willen houden tegen de machten der ontkerstening van dezen en van een toekomstigen tijd, wel buiten de bereikbare mogelijkheden kan blijven liggen. Op de een of andere manier zal de toekomst hierop een ontkennend antwoord weten te geven. --- Uit de Pers. Suiker-distributie. De HAAGSCHE POST critiseert op heel huishoudelijke manier de suikerschaarschte, (waarvan ze zegt, dat die ook veroorzaakt is, doordat ons land nog in September suiker uitvoerde.) Niet slechts de particulier, schrijft het weekblad, ook de banketbakker is gerantsoeneerd. „Zijn j-aarfijksch verbruik bedraagt, laat on. zeggen X, en per week wordt hem nu toegewezen X : 52. Het klopt volgens Bartjens, maar niet volgens de practijk. Want —om nu maai- bij de naaste toekomst te blijven — de heeren in Dsin Haag hebben vergeten, dat een banketbakker van nu af tot aan Sinterklaas en Kerstmis, wat de productie betreft, den drutaten tijd van het heele jaar beleeft! onder hoogen druk suikergoed, marsepein e.d. moet produceeren en daarvoor suiker noodig heeft; derhalve in den eerstvolgenden tijd veel meer dan X : 52 p. w. Daar staat natuurlijk tegenover, dat er in andere seizoenen stille weken zijn, waarin hij zijn X : 52 niet nootk'g heeft. Zullen we "t nu beleven dat tegen Sinterklaas onfce chocola-letters, onze borstplaat, onze marsepein zijn weggedlstribueerd? — " Men weet, dat intusschen het suikerrantsoen voor banketbakkers gedurende de acht weken van 16 October—9 December met de helft zal worden verhoogd. --- Eén gulden geschrapt. Zooals men weet, is ten vorigen jare een principieele beslissing gevallen in zake het subsidieeren der Tilburgsche Hoogeschool. Het amendement Moller om subsidie toe te kennen werd aanvaard. Het ging om het principe, n.l. uit te spreken dat de Tilburgsche school subsidie toekwam evenzeer als de Rotterdamsche die f 47.500 subsidie geniet. Door deze uitspraak werd vastgesteld, dat de Tilburgsche school te zijner tijd ook een behoorlijke subsidie zal worden verstrekt. DE TIJD vestigt er de aandacht op, dat de gulden thans van de begrooting is verdwenen. „Wanneer men de tabellen van de Onderwijsbegrooting naziet, vindt mm merkwaardigerwijze den toestand in zijn ouden staat hersteld. De ééne gulden van dr. Moller is geschrapt en de post waaronder hij ressorteerde luidt niet meer , Subsidie aan Economische Hoogescholen" doch ~ Subsidie aan, de Nederlandsdhe Hoogesohoal te Rotterdam . Is het geoorloofd te vragen, wat dat beteekent, en wie deze beslissing heeft genomen en daarmee een besluit van de Kamer naast zich neer heeft gelegd? Vas staat, dat dhr De Geer zich verleden j.aa: heftig tegen het amendement van dr. Moller verweerde.... Hij zag in dien éénen guiden een memoiie-pos'" en memorie-posten ' zeide zijn, zijn moties, uit de Handelingen van de Kamer in de begroeting verdwaald; motiefiderH)Uit de bovengrondmet de kool wtnt "' rechtstreeks niet ïlt ï,»hK. tamng ondergronds te ma- Ken zooals smeden en and^rp acJ^t.slieden' *Un Maandagmorgen naar huis gezonden. Op de mijn Julia. ..ie zooals men weet eveneens eigendom s. va.n T Société des Charbonnages réunis Laura en Vereeniging SA. en die aan de Laura grenst, werd het werk eewoon voortgezet. --- OOK DE MIDDAGPLOEG NIET AFGEDAALD. tn°°* Maandagmiddag is de Ploeg, die gezonden6 Jn m°e&t afdalen- naar hSls ---