DE WEEK IN LIMBURG (Van onze redacteuren in de provincie) Het zakenleven in Zuid-Limburg. MAASTRICHT. — Al is een jaarverslag zelden actueel, toch behoeft het daarom niet altijd ongelezen te blijven. Tien maanden na Silvesteravond ziet de Zuidelijke punt van ons gewest het beeld van zijn economischen toestand over een afgesloten jaar geteekend. Het is goed daar terdege op te letten. Er blijkt uit, dat het zakenleven niet op rolletjes is gegaan; er is veel gestreden tegen de onbarmhartige machten van de dalende conjunctuur, welke ook hier zich deden gevoelen. Maar strijd staalt spieren. En wie zijn molentje W- laten draaien, moet tegen den wind inloopen, gelijk een oude wijsheid zegt. Daartoe heeft het zakenleven in Zuid-Limburg ruimschoots gelegenheid gevonden in 1931. Landbouw, handel en industrie hebben zich, zooals uit het verslag der K. v. K. te Maastricht blijkt, niet laten ontmoedigen. Het jaar was slecht; maar men heeft zich weten te handhaven. Velen zelfs zóó, dat men de kwalificatie „niet ongunstig" aan de laatste bladzijde van het journaal kon toevoegen. Er zijn er ook, die den gang niet voldoende in 't bedrijf hebben kunnen houden en die zware offers hebben gebracht. Maar ze hebben de tanden op elkaar geklemd er waren vast besloten,' het nieuwe jaar met nieuwe hoop en frisschen moed te beginnen. Zoo hoort het, en wij moeten dat allen, naar de mate van onze krachten, ondersteunen. Dat kunnen we, wanneer we met onze inkoopen bij honk blijven. Wordt er nog niet al te dikwijls toegegeven aan de nukken, om voor bepaalde inkoopen de grens over te gaan? Of om, terwille van een paar centen, het brood van den vreemde te eten in plaats van dat onzer eigen, keurig geoutilleerde en hygiënisch ingerichte bakkerijen? We noemen maar iets, al zouden wij de lijst tot tientallen artikelen kunnen uitbreiden. 1932 zag al drie kwartalen in de historie wegglijden. Deze negen maanden zullen het economisch beeld van Zuid-Limburg nog meer in het ongunstige geaccentueerd hebben. Maar er is hernieuwing; lichtstralen dringen door de donkerte Van den tijd. Er is eenige verbetering merkbaar. Dat getuigen allen, die met het zakenleven te doen hebben. Laten wij elkander helpen, waar 't mogelijk is; misschien dat dan straks, als 't weer Silvester is, toch nog gezegd mag worden: ondanks alles eind goed en daarom al goed. --- Ons eilandenrijk. HEERLEN. — Stel IT voor, geachte lezer, dat Heerlen plotseling is gegroeid tot een stad van een 80.000 inwoners. Die gedachte is zoo dwaas nog niet. Officieele personen houden met de mogelijkheid rekening en in zijn hart is ieder Heerlenaar ervan overtuigd, dat zijn plaats nog wel eens de grootste van Limburg wordt. Daarover discussieeren we voor vandaag niet verder. We nemen maar aan, dat het op t oogenblik al zoover is gekomen. En dit dan enkel ter rechtvaardiging van de tweede veronderstelling, da* er in Heerlen een touringcar rondtuft. Met heel veel vreemde gasten, die gekomen zijn, dank zij de propaganda der actieve V- V. V. Wat kan men dezen gasten, die toch „iets" willen zien, zoo al toonen? We hebben hier wel zoo een-en-ander en ongetwijfeld zal de gids daarbij de noodige stichtelijke verhalen door zijn megafoon ten beste ge- Ven. Zoo o-a. op het Stationsplein. Daar stopt de Wagen voor den ingang; de gids verheft zich plechtiglijk van zijn zetel naast den bestuurder, keert zich om en galmt. Dit, dames en heeren, is het Heerlensche eilandenrijk. (Hij wijst daarbij op de groote vlakken, die over heel het Stationsplein zijn afgebakend). Over heel de aardbol verspreid liggen eilanden. Het zoogenaamde vasteland iS in wezen zelfs nog een eiland. In Heerlen hadden wij echter weinig Water en mitsdien ook géén eilanden (behalve het eilandje in den Weiter vijver) en mitsdien heeft men hier een paar eilanden geproduceerd. Volgens den nieuwen tijdgeest werd dat een massa product. Daarom kwamen er drie tegelijk, 's Avonds Worden zij prachtig verlicht. Aan alle kanten staan vuurtorens, die op het gevaar van stranding Wijzen. U zult zeggen, als dat gevaar van stranding zoo groot is, dan moeten deze eilanden maar weg. Dat Is hier gelukkig mogelijk en dan ben ik het met U eens. Want het verkeer zou evengoed geregeld kunnen worden met één verkeerszuil, waardoor de lantaarn, die er toch staat, mits verplaatst tot Vóór de Saroleastraat dienst zou kunnen doen. Aan een draad gespannen van die lantaarn tot den hoek Tunnelweg-Parallelweg kan dan nog een lichtbak gehangen worden met een pijl erop, °f met de woorden ~inrit verboden", zoodat ook de wagens uit die wegen om de verkeersmast heenrijden. Dan zou het verkeer óók geregeld zijn. Maar, dames en heeren, dan hadden we geen eilandenrijk méér in Heerlen en dat zou jammer 2Ün. Vindt U ook niet? --- Winkelweek en Middenstand. SITTARD- Jiet kan niet ontkend worden, dat in onze dagen de handeldrijvende middenstand Moeilijke dagen doormaakt. De groote werkloosheid, clie er heerscht, doet de koopkracht slinken; Gaar komt nog bij de loonsverlaging in zoovele Particuliere bedrijven en van overheidswege doorgevoerd, de concurrentie, welke in macht en in aantal is toegenomen. Nemen we voor deze streek hechts de veriaging doorgevoerd door de mijnen, barbij dan nog komen de zgn- „feierschichten",, — wie zal kunnen schatten hoeveel duizenden Guldens per week minder onder het volk komen, daardoor de koopkracht geringer is geworden, en dlt toch direct zijn invloed moet doen gelden op flen middenstand. Het is immers juist het gewone v°lk, dat zijn inkoopen doet in eigen omgeving en het geld laat rollen. De pogingen uit den handeldrijvendien middenstand om. door bijzondere reclame publiek en k°opers te trekken, verdient alle lof. In de afgelopen week heeft de georganiseerde middenstand in Sittard een dergelijke actie ingezet door het organiseeren van een winkelweek. Het bestuur 611 comité verdienen daarvoor alle hulde, zij hadden zoo gaarne eenige voldoening daarvan gezien door het toetreden van tal van standgenooten tot de organisatie, gedachtig het woord, dat slechts eene krachtige en sterk aaneengesloten organisatie ten goede kan werken. In plaats daaraan gevolg te geven en enkele uurtjes vrij te houden voor de daartoe belegde propagandavergadering, blijven zoovelen, ja de meerderheid der winkeliers, afzijdig staan achtten zij het nog niet eens noodig dezen openbaren feestavond bij te wonen. Ja, in plaats daarvan wordt er afgeven en „gekankerd", doet men of geen onweerswolken in de lucht hangen, begrijpt men zijn tijd niet. Zulks moest toch niet zijn; in plaats van af te breken, diende men mee op te bouwen, moest men zijn stem in eigen kring doen hooren en zoo gezamenlijk overleg plegen over alles wat in het belang van eigen stand en bedrijf dient te geschieden. En nu behoeft het niet ontkend te worden, dat er in de organisatie wel eens misstappen gezet zijn. Och, waar gebeurt dit niet, als er gewerkt wordt. Daarop dient men zich niet blind te staren, maar dit moest juist een aansporing zijn om mee te helpen de macht en invloed der organisatie zoo groot mogelijk te doen zijn. Onze tijden leeren toch over duidelijk, dat de eenling niets bereikt en slechts eendrachtig samenwerken geleid door een actief bestuur tot successen voort. Zoovele vraagstukken wachten ook in onze stad op een oplossing. Laten alle middenstanders daaraan meewerken en voet bij stuk houden dan blijft 't succes niet uit. --- Noodzakelijke beken-verbetering. ROERMOND. — Den laatsten tijd zijn verschillende berichten verschenen over verzet van groepen belanghebbenden tegen de voorgenomen oprichting van het Waterschap Midden-Limburg, waartoe Ged. Staten een voorstel deden aan Prov. Staten. Nadat op een vergadering te Roermond in Januari van dit jaar de plannen waren besproken, is bij de verdere actie gebleken, dat vrijwel alle gemeentebesturen uit de betrokken streek overtuigd waren van de noodzakelijkheid, om gezamenlijk de beek-verbetering ter hand te nemen. Ged. Staten hebben, terwijl in Noord-Limburg reeds druk aan de verbetering van waterlossingen wordt gewerkt, ook voor midden-Limburg hun medewerking aangeboden om de bekenverbetering gezamenlijk te doen geschieden. In normale gevallen dragen Rijk en Provincie maar tot de helft der kosten bij; nu heeft het Rijk het standpunt ingenomen, dat er hier een goed werk-object is te maken voor gesubsidiëerde werkverschaffing en uit dien hoofde werd voor Noord-Limburg — terwijl er alle reden is, dat voor Midden-Limburg eenzelfde standpunt wordt ingenomen — bepaald, dat 't Rijk 10/18 de Prov. 5/18 en de betrokken streek slechts 3/18 behoeft bij te dragen in de kosten. Het Rijk heeft slechts alleen als voorwaarde gesteld de oprichting van een waterschap, wijl het daarin een waarborg zag, dat de beekverbetering en het onderhoud der waterlossingen verzekerd zullen zijn. Voor een waterschap schijnen velen echter wat huiverig te zijn, hoewel eigenlijk redenen voor dien afkeer niet worden opgegeven. De groote moeilijkheid blijkt wèl te zitten in de vrees voor groote waterschapslasten, hoewel daaromtrent in het op te richten waterschap nog niets definitiefs is vastgesteld. Wel ligt het in de bedoeling om de lasten in overeenstemming te doen zijn met de mate, waarin de gronden profiteeren van de waterlossingsverbeteringen. Hetgeen heel billijk is. Dè actie tegen het op te richten waterschap wijst er niet op, dat men een streekbelang wil dienen, waar vele gronden met minder waterlast in waarde zullen stijgen, terwijl anderzijds groote uitgestrektheden braakliggende grond alleen dooreen sgezinde en gezamenlijke actie tegen het watergevaar kunnen worden omgezet tot weiland en akkers. Het geheele stroomgebied, waarin verbetering wordt gebracht, is 52.000 H.A. groot, waarvan 32.000 H.A. in Limburg. Als we er dan nog even op wijzen, dat bij oprichting van het waterschap de werkzaamheden tot beekverbetering een ruim object van werkverschaffing zullen bieden in Midden-Limburg, dan kunnen we de kortzichtige houding van de groepjes tegenstanders niet erg waardeeren. Te hopen is dan ook, dat Provinciale Staten zullen besluiten tot de oprichting van het waterschap Midden-Limburg, en daarmee tot de noodzakelijke bekenverbetering, hetgeen een besluit zal zijn, waarvan de goede vérstrekkende gevolgen op den duur ook door de tegenstanders van thans zullen worden erkend. --- Het stadje van.... VENLO. — Het is nu eenmaal zoo, de een of an- is plotseling op de idee gekomen om Venlo, ,>d> hoofdstad van Noord-Limburg", het stadje van plezier te noemen. Deze kwalificatie is blijkbaar met veel genoegen aanvaard, want geregeld komt men haar in week- en dagblad tegen. Nu is niets zoo bedriegelijk als een plaats een bepaalden naam te geven, goed of niet goed, want de vreemdeling, die daarvan kennis neemt, gaat gemeenlijk tè veel op deze bijstelling af- Wanneer deze dan op een goeden dag de plaats betreedt, waarvan hij krachtens uitspraak van dezen of genen schrijver, een bepaalde eigenschap verwacht, zal hij niet zelden teleurgesteld worden, want datgene, wat hij zocht, zal hij in vele gevallen er niet ruimer aanwezig vinden dan in andere plaatsen. Mocht een vreemdelingdan denken, dat iedereen, die het Venlosche station verlaat en z'n eerste voet op de Venlosche keien zet, om zoo te zeggen met muziek, zang, dans en „joeks" wordt afgehaald — een veronderstelling, welke min of meer vastgekoppeld kan worden aan genoemde kwalificatie, die heeft het natuurlijk mis. En ook wanneer deze „bevooroordeelde" vreemdeling verder gaat en zelfs een vollen dag in „het stedje van plezier" vertoeft, zal hij zeker niet ervaren, dat „het plezier" er van grooter formaat is dan in een ander behoorlijke Limburgsche stad. Wèl zal hij een bevolking aantreffen, die gemoedelijk en levenslustig is, die het den vreemdeling liefst zoo aangenaam mogelijk maakt en die er niet van houdt verveelde gezichten te zetten — ook niet in crisisdagen. Zóo is de Venlonaar nu eenmaal en dit is een van z'n vele goede eigenschappen. Misschien echter heeft de uitvinder van „Venlo, het stedje van plezier" deze kwalificatie uitgevonden toen hij een verzameling uitvoeringen en concerten van éen seizoen overzag. Maar dan is de kwalificatie niet juist, want als men een stad qua kunst op hooger peil brengt, dan zou een voornamer woord „plezier" moeten vervangen. Door een woord, dat niet vatbaar is voor lager interpretaties. --- Limburger Koerier Uitgave van de N. V. Uitgevers-Mij, „NEERLANDIA" voorheen o.a. FIRMA WEIJERHORST MAASTRICHT. ADVERTENTIEPRIJS. 25 cents per regel. Voor advertentiën van plaatselijken aard, herkomstig uit Limburg 20 cents. Reclame-annonces per regel f i.— (voor Limburg 80 cents). Advertentie- en Reclame-annonceregels worden berekend naar de plaatsruimte, gemeten van afscheidingslijn tot afscheidingslijn. --- THERESE NEUMANN Zal in een kliniek worden onderzocht. Naar „The Daily Telegraph" meldt, heeft de vader van Therèse Neumann er in toegestemd eeij onderzoek naar de stigma-verschijnselen bij zijn dochter in te stellen. Tot dusver had hij steeds het doen van een wetenschappelijk onderzoek geweigerd, uit vrees dat dit gevaar zou medebrengen voor de gezondheid van het meisje. --- OPENBARE PROCESSIES IN SCANDINAVIË Pastoor F. Krijn te Neerbeek schrijft ons In het verslag van het interview met Dr. Lijdsman in uw blad van Maandag 17 October wordt vermeld, dat er bij gelegenheid van het Eucharistisch Congres te Kopenhagen een openbare processie plaats vond, welke de eerste zou zijn geweest in een der Scandinavische landen sinds de Reformatie. Dit laatste is niet juist. JEr zijn openbare processies sedert jaren reeds in Noorwegen en wel in Oslo, waar men op de openbare straat bij gelegenheid van het Sacramentsfeest elk jaar een processie houdt en vanaf den hooggelegen ingang der kerk aan een openbaar plein den Zegen met het Allerheiligste geeft. In Tromsö werd het zelfs op het gemeentelijk muziekkiosk in het park vóór het gemeentehuis gedaan. Er worden te Bergen, te Frederikstad en te Drontheim ook openbare Sacramentsprocessies gehouden. Bij gelegenheid van de Sint Olavfeesten enkele jaren terug werd er in Drontheim een openbare bidprocessie door de stad gehouden en te Stiklestad geschiedt dit elk jaar; bij voornoemde gelegenheid zelfs in tegenwoordigheid van veertigduizend niet-katholieken. Bovenstaande vergissing is vermoedelijk te wijten aan de geregeld voorkomende vergissing, welke de verschillend n totaal verscheiqdene Scandinavische landen op verren afstand doet vereen- zelvigen. Het zou een onrecht zijn jegens de Noorsche ruimhartige verdraagzaamheid, wanneer de geschiedkundige onjuistheid, in het interview gepubliceerd, niet werd recht gezet. De processies hebben de volle medewerking van de niet-katholieke autoriteiten en de eerbiedige sympathie van het geheele publiek. --- HITLER EN VON PAPEN De „Völkische Beobachter" publiceert het antwoord van Adolf Hitier op de rede, die Rijkskanselier Von papen te München heeft gehouden. Hitler's antwoord is verschenen als extranummer van de „Völkische Beobachter" in een oplaag van tien millioen exemplaren. Het omvat vier pagina's groot formaat van het Nationaal-socialistische hoofdorgaan. In het antwoord noemt Hitier het zijn taak om niet alleen te wijzen op het onlogische in de rede van den Rijkskanselier, doch ook in zijn optreden, dat voor de natie ondoelmatig en bovendien gevaarlijk is. De crisis van het Duitsche bedrijfsleven kan niet alleen met het economische verstand begrepen worden. Von Papen heeft gesproken van een Goddelijke ordening, maar God schiep geen verstandige wezens opdat onverstandige zouden leiden en regeeren. Voor Goddelijke roeping bestaat slechts één bewijs, en dat is de prestatie. Over de gebeurtenissen van 13 Augustus zegt Hitier, dat het onwaar is dat de nationaal-socialisten de geheele macht hebben opgeeischt. De Duitsche buitenlandsche politiek was reeds vóór den oorlog doelloos en stelselloos en sedert 1918 is dit voortdurend erger geworden. Een klassiek voorbeeld van verkeerde politiek was de Tolunie-overeenkomst. Het opreden van Von Papen in de Ontwapeningskwestie bewijst, dat men sedert dien niets geleerd heeft doch dezelfde demonstratie-politiek in grootere mate voortzet. Het is voldoende voor de geheele wereld Prankrijks onwil om te ontwapenen duidelijk te doen blijken en dan de conferentie te verlaten met de opmerking dat daarvoor het Vredesverdrag van Vtersailles door de onderteekenaars zelf geschonden is en dat Duitschland daaruit de consequenties zal trekken. Hitier keert zich voorts tegen Von papens vlootpolitiek. Een vertrouwelijke houding met Engeland is thans eerste voorwaarde voor de toekomst van Duitschland. De gelijksgerechtigheid blijft practisch een waardelooze formule als zij niet het herstel van het Duitsche verdedigingsvermogen uitdrukt. Het is duidelijk, dat Duitschland er slechts in de nauwste samenwerking met Engeland en Italië kan slagen de verdere handhaving of versterking der Fransche hegemonie te verhinderen. --- Onderhandelingen tusschen Pruisen en het Rijk. Over omzetting Pruisen-kasse in Rijksinstelling. BERLIJN, 20 October. (H. N.) De onderhandelingen tusschen Pruisen en het Rijk over de omzetting van de Pruisen-Kasse in een Rijksinstelling zijn thans geëindigd. Dientengevolge zal de Rijksregeering in de eerste kabinetszitting de aangekondigde verordening over de reorganisatie dezer instelling vaststellen. --- JUWEELENDIEFSTAL Vier met revolvers bewapende mannen hebben een Inval gedaan in een juwelierswinkel, te Londen, waar zij onder bedreiging den chef en een verkooper in bedwang hielden. Zij plunderden de brandkast en verdwenen met den buit, die geschat wordt op een waarde van eenige duizenden ponden sterling. --- GEMENGDE BERICHTEN EEN VALSCHE CHèQUE VAN ƒ9000.— Dezer dagen verscheen voor een sigarenwinkel op den Zeedijk te Amsterdam een groote auto van de politie. In dezen wagen werd onder groote belangstelling van het publiek de geheele inventaris van het huis geladen. Na de sigaren kwamen crapauds en andere meubelen. Alles werd overgebracht naar het bureau Leidscheplein. Deze bijzondere verhuizing stond in verband met de arrestatie van den winkelier en diens vriend, die bij hem inwoonde. De laatste was kantoorbediende bij een firma op de Stadhouderskade. Van deze firma was in het begin van het jaar Lij een bankinstelling een chèque aangeboden en ook uitbetaald van ƒ 9000.—•, welke chèque valsch bleek te zijn. De politie had zich toen veel moeite gegeven te ontdekken, wie de chèque had geschreven en geïnd. De verdenking viel toen op een jeugdig kantoorbediende. Hij werd aan het bureau Leidscheplein gehoord door den commissaris, maar de jongeman bleef ontkennen en er kon toen niets bewezen worden. De rechercheurs van het bureau Leidsche plein hebben toen de gangen nagegaan van den verdachte. Den laatsten tijd zijn zij daarin bijgestaan door twee rechercheurs van de mobiele brigade van de Centrale Recherche. Het bleek, dat de kantoorbediende, die nog bij dezelfde firma in betrekking was, meer geld uitgaf, dan in overeenstemming was met zijn inkomen. Niet zoo heel lang geleden is hij verhuisd naar den Zeedijk, waar een vriend van hem in Mei een sigarenwinkel had geopend. Ook de vriend had daarna alle aandacht van de politie. Het bleek, dat de heeren een mooien inventaris hadden, motorfietsen en heel dikwijls auto-tochten maakten. Dit gaf aan de politie aanleiding in te grijpen. De beide jonge mannen werden gearresteerd. Aanvankelijk ontkenden zij iets te weten van de chèque van ƒ9000.—, maar tenslotte zijn beiden door de mand gevallen. De kantoorbediende heeft thans erkend de chèque te hebben in orde gemaakt en zijn vriend heeft het geld geïnd. Beiden zijn ter beschikking van de justitie gesteld. --- WAAR ZELFS EEN CHINEES BANG VOOR IS. Mrs. Muriel Pawley, de 19-jarige echtgenoote van den heer Pawley, die, zooals men weet, onmiddellijk na de sluiting van haar huwelijk met haar begeleider, mr. Corkran door Chineesche bandieten is ontvoerd, heeft een origineel plan uitgedacht om haar vrijheid terug te krijgen. De beide gevangenen bevinden zich thans reeds veertig dagen in de macht der bandieten, terwijl laatstgenoemde . autoriteiten herhaaldelijk de weinig bemoedigende boodschap deden toekomen, dat zij hun gevangenen de ooren zullen afsnijden en hen later doodschieten, tenzij een enorme losprijs aan geld, geweren, munitie, koopwaren en opium wordt betaald. Mrs. Pawley, die het plaatselijke Chineesche dialect vloeiend spreekt, werd dezer dagen, aldus meldt de bijzondere correspondent van de „Daily Express" uit Newtsjang, bij den bandietenhoofdman Pei Pa-tien geroepen. Tijdens het gesprek dat volgde, bleek, dat zelf een Chineesche bandiet niet opgewassen is tegen een vrouwentong. „Dood ons" aldus verklaarde mrs. Pawley, die met het geloof der Chineezen uitstekend op de hoogte is, „en onze geesten zullen jullie dag en nacht vervolgen". Vervolgens bedreigde zij den Chinees met de verschrikkelijkste wraak waarmede een zoon van het Hemelsche Rijk maar bedreigd kan worden: „Onze geesten zullen al het mogelijke doen, om de zielen van jullie voorvaderen te veranderen in schildpadden!" Deze bedreiging bleef niet zonder gevolg, want Pei Pa-tien, die tot nog toe leder compromis van de hand had gewezen, bleek plotseling bereid het hooge losgeld, dat hij tot nog toe had geëischt, te verminderen. Toen de heer Van Ess, die namens de Britsche autoriteiten met de roovers onderhandelt, dit hoorde, verklaarde hij, dat mrs. Pawley een uitstekende kennis heeft van de Chineesche mentaliteit en dat zij op weg is Pei Pa-tien onder haar invloed te krijgen. „Alle Chineezen zijn bang voor een vrouwentong" constateerde de heer Van Ess, „en dank zij mrs. Pawley maken we thans vorderingen". --- TROUWPARTIJ MET HINDERNISSEN. Het stadje Bodmin in Cornwall is het tooneel geweest van een trouwpartij met hindernissen. Het. huwelijk van het jonge paar, zekeren William Tamblyn, een werkman uit Lostwithiel en Doris Gay, zou reeds eenigen tijd geleden plaats gehad hebben, indien niet de vader van de bruid zijn minderjarige dochter verboden had, in het huwelijk te treden. Thans echter was de bruid meerderjarig geworden en niets stond haar volgens de Engelsche wetten meer ia den weg om te huwen, wanneer en met wien zij wilde. Zoo geviel het dan, dat Maandag een gelukkig blozende bruid en een trotsche bruidegom het stadhuis wilden binnenstappen, om zich daar met de zoo lang begeerde huwelijksbanden aan elkander te laten smeden. Dit binnenstappen verliep niet zoo vlot en voorspoedig, als het jonge paar zich dat wellicht had voorgesteld. Toen het trouwlustige menschenpaar namelijk het stadhuis naderde, kwam uit het hotel van de overzijde der straat een troep jongemannen aangestormd onder aanvoering van den vertoornden vader der bruid, die de ongelukkige jonkvrouw beetpakten en haar ia een langs het trottoir staanden auto duwden. De ontvoerders hadden echter vergeten, den motor van hun auto tijdens het wachten aan den gang te houden, met het gevolg, dat een politieagent en de hevig ontstelde bruidegom intijds te hulp konden schieten. In de worsteling welke hierop plaats vond, kwa men de s'/ijdende partijen er niet zonder kleerenscheuren af en ook de bruid moest eenige veeren laten. Met gescheurde kousen en verkreukeld bruidstoilet stapte zij tenslotte het stadhuis binnen, waar zij zich met een triomfantelijken glimlach in het huwelijk liet verbinden. --- TREBITSJ LINCOLN DREIGT! De beruchte Trebitsj Lincoln, na een verblijf van drie dagen in de Belgische hoofdstad, op bevel van het parket naar Duitschland teruggestuurd, is in den sneltrein naar Keulen bij verrassing nog geïnterviewd door een redacteur van de Brusselsche „Peuple". Lincoln had even vóór het vertrek van den trein geweigerd op de hem gestelde vragen, die geen betrekking hadden op het Boedhisme, te antwoorden. Toen hij echter in den trein door den medewerker van het socialistische blad, die zelf van Hongaarsche afkomst is, in zijn moedertaal werd aangesproken, bleek Lincoln toch nog over iets anders te willen praten. De wijze waarop hij door de Belgische autoriteiten werd behandeld, had hem zeer ontstemd. Ik ben Zondag, aldus zijn verhaal, te Brussel gearriveerd op weg naar Parijs. Daar ik niet in het bezit was van een Fransch visum, maar onlangs nog 25 dagen in Frankrijk heb vertoefd, verwachtte ik geen moeilijkheden vóór de komst van het gewenschte Fransche visum. De Fransche consul verklaarde mij echter, dat mijn verzoek eerst naar Parijs moest worden toegezonden. Dinsdagochtend ben ik naar de Belgische Suretié gegaan om te vragen, of ik te Brussel mocht blijven totdat ik het antwoord van de Fransche regeering had ontvangen. Er werd mij verzekerd, dat ik nog eenige dagen te Brussel mocht verblijven. Woensdagochtend echter werd ik, trots deze toezegging, onverwachts gearresteerd en uit het land gedreven. Dit heb ik, naar is weet, aan de duivelskuiperijen van de Britsche regeering te danken. Het oogenblik is dan ook gekomen om deze regeering te waarschuwen, dat zij mij met rust moet laten. Zoo niet, dan zal de kastijding van haar wandaden niet lang uitblijven. Er is iets ter wereld, dat sterker is dan de Engelsche Intelligence Service. Ik bedoel het recht en de waarheid. Engeland zal dit wel ondervinden! Lincoln verklaarde verder nog zich sedert zeven jaar van alle politieke daden te hebben onthouden. Ik wil alleen de Boedhistische leer verspreiden, zeide hij. Mijn verblijf in Europa heeft met de politiek niets te maken en toch wordt ik steeds door de Secret Service vervolgd en achterna gezet. Ik heb er meer dan genoeg van. Wil Engeland mij niet met rust laten, dan keer ik naar Azië terug en zal ik het uit dit werelddeel verjagen. Ik kan het doen en heb de macht daartoe. Wat de houding der Belgische autoriteiten betreft, stelde Lincoln de vraag, of België nu een Engelsche kolonie is geworden en of de regeering te Brussel aan de bevelen van de Intelligence Service te Londen gehoorzaamt. Indien ik mij op België wilde wreken, aldus de beruchte avonturier, dan had ik maar naar China te telegrafeeren en mee te deelen op welke wijze een Boedhistische priester van hoogen rang in België wordt behandeld. Ik verzeker u, dat de Belgische katholieke missionarissen niet lang meer in China zouden blijven! Ik wil echter geen haat dragen en weet, dat de positie van een klein land ten opzichte van een groote mogendheid niet altijd gemakkelijk is. Maar vast staat het, dat noch de Duitsche, noch de Fransche regeering zich tot iets dergelijks zouden leenen. --- DIEPZEE-REPORTAGE Eenigen tijd geleden is een Amerikaansch geleerde, Prof. Beebe, in een speciaal daartoe geconstrueerden stalen bol ver onder het oppervlak der zee afgedaald voor een reportage van hetgeen hij op het gebied der diepzeefauna voor zijn oogen zag. Prof. Beebe maakt een studie van het leven der diepzee-visschen en tracht exemplaren te verzamelen voor musea. In den stalen bol, die „bathysphere" genoemd wordt, bevond zich ook de uitvinder yan het toestel, Mr. Barton. De wanden van den stalen bol zijn li duim dik en het deksel wordt met voorhamers op zijn plaats gehamerd; de bol kan een waterdruk van een half millioen kilogram verdragen. De afdaling vond plaats in den Atlantischen Oceaan, een tiental kilometers buiten de kust van een der Bermuda-eilanden. Vanaf de bathysphere liep een telefoonlijn naar het moederschip, vanwaar de in den bol gesproken reportage door middel van een kortegolfzender werd doorgegeven naar New York en hier werd overgebracht op hetomroepnet. De eigenlijke reportage begon, toen de bal zich op ruim 300 M. beneden het zeeoppervlak bevond en duurde voort, totdat een diepte van ongeveer 700 M. was bereikt. Prof. Beebe beschreef in zijn verslag de bewegingen van de diepzee-visschen, die zelf licht uitstralen in de volkomen duisternis, die op deze diepten heerscht. Op 700 M. diepte meldde Prof. Beebe dat de bol hevig heen en weer geslingerd werd. Het oorspronkelijke plan van de inzittenden, om een reportage te geven van het diepzeeleven op 1000 M. diepte kon niet doorgaan, daar reeds eerder op de plaats waar de electrische kabels geborgen waren, water begon binnen te dringen. --- SLAVENMARKT IN DE BINNENLANDEN VAN CHINA. In verschillende districten van het land heeft di' Chineesche regeering de publieke slavenmark ten afgeschaft. In tal van plaatsen werden soms met goedvinden en medewerking van afzonderlijke ambtenaren, met inachtneming van alle formaliteiten, heele huisgezinnen verkocht. Voor het meerendeel werden er echter kinderen verkocht, die voor een zacht prijsje werden verhandeld en die dan door angstvallige industrieelen 16 uur per dag en soms nog langer werden uitgebuit voor hun eigen bedrijf. Meer dan 80 procent dezer slavenkinderen zijn reeds na drie jaar, wat hun gezondheid betreft totaal geruï neerd tengevolge van de onmenschelijke behandeling en onvoldoende en slechte voeding. De voornaamste leveranciers van deze slaafjes zijn de boeren die door den burgeroorlog, door ziekte en misgewas totaal verarmd zijn. Talrijke boeren verkoopen daar voor een geringen prijs hun have en goed alsmede hun vrouw en kinderen om dan zelf een zwerversleven te beginnen. Deze, en dergelijke feiten, die ons van verschillende zijde worden bevestigd en talrijker worden, naarmate de nood van het Chineesche volk meer en meer stijgt, wijzen er op, dat Centraal China nog lang niet het peil van een beschaafde natie bereikt heeft. Natuurlijk worden deze slavenmarkten alleen in de binnenlanden van dit reuzenrijk gehouden. In de groote steden langs de kust is de nood ook wel zeer hoog gestegen maar dergelijke misbruiken uit het oude heidensche tijdperk komen daar toch niet meer voor. ---