CARNAVAL IN LIMBURG OPTOCHTEN TE MAASTRICHT, SITTARD EN SPEKHOLZERHEIDE Festiviteiten in alle steden van de provincie. Maastricht. Maastricht in de bonte stemming. Limburg, en Maastricht wel heel in het bijzonder, heeft de Carnavalsfeesten ingezet op een wijze, zooals men dat kon verwachten, in onderling plezier, in massale uitgelatenheid, op de manier, zooals we dat kennen Natuurlijk was Maastricht, de hoofdstad, een brandpunt van de jaarlijksche feestvreugde. Wekenlang had men dit feest voorbereid, en het succes van deze voorbereiding bleek op den eersten dag al op overtuigende •wijze. Natuurlijk waren het allereerst de kinderen, die Zondagmorgen lieten merken, dat het Carnavalsfeest een aanvang had genomen. Cowboys en Indianen, Chineezen en Volendammers dansten, voordat het volwassen gedeelte van de hoofdstad meedeed aan wat er zich deze drie dagen zou gaan afspelen, al over het Vrijthof, terwijl de rest zich voorloopig nog hield binnen de muren van de verschillende café's. Maar stilaan groeide de stemming Muziek op het Vrijthof brengt „so wie so" de Maastrichtenaars in een goede bui, en wanneer die muziek dan nog de bekende vastelaovesleedsjes" speelt, dan hoeft men zich over de komende stemming geen zorg te maken. Intusschen ontvang de stad haar gasten. Honderden vreemdelingen arriveerden met auto's en bussen. De spoorwegen maakten goede zaken, het trammetje van Vaals had extra wagens aangehangen en verdei maakten de gasten gebruik van het populaire vervoermiddel, de fiets, zoodat Maastricht overbevolkt was door Limburgers, die na - gen van het jaar eens even op adem pio eden te komen. Wat hun intusschen zeer g gelukt moet zijn. Het weer was, toen de optocht uittrok,, in vergelijking met wat men de laatste twee dagen gehad had, zeer goed, al dreigde iea® oogenblik een regenbui los te breken. ■^>ov' kwam het, althans tijdens het eerste geaeeit van den optocht, niet. Tronen staan in Europa niet zoo vast meer de laatste jaren. Ook de Maastrichtsche Prins Carnaval heeft dit ondervonden, zelfs voordat hij zUn hooge positie nog had ingenomen. Het Carnavalscomité had gezorgd voor een wagen, die door zijn monumentaal karakter werkelijk een waardig sluitstuk van den optocht had kunnen worden. In dit opzicht, — al is het ook het eenige. — is het Comité, volslagen buiten zijn schuld, jammer genoeg niet geslaagd. Traditioneel is de plechtigheid van het afschieten van het Momus-kanon op het Vrijthof. Hierboven het moment van den dag, in tegenwoordigheid van de bestuursleden van de Momus, met in het midden dhr. J. Eberhard. Priiis Xh<ü T van Roermond, m*t Xeden van het gevolg en het organiseerend comité der Carnavalsfeesten, gekiekt in het Stadhuis» --- (Recl.-adv. no. 6306). --- EEN TROON STORT IN!!! Prins Momusanus de Eerste, die op een prachtigen wagen zijn intrede zou maken in Maastricht, had met pech te kampen. Momusanus heeft ondervonden, dat het hem niet zoo heel veel beter gaat dan vele andere vorsten in dit werelddeel. Sterker zelfs. De troon wankelde al, voordat hij erop zat. Op het Emmaplein n.l. stortte het schilderachtig gevaarte plotseling in, zoodat de Prins en heel de Hofhouding genoodzaakt waren, de gansche plechtigheid gelijkvloers af te handelen, wat natuurlijk wel lukte, maar wat aan het slotstuk van den optocht toch wel eenige afbreuk deed. Niettemin, de stemming was er. Trouwens: die goede stemming komt vanzelf, wanneer het maar eenmaal zoover is, dat de President van de „Momus" het signaal heeft gegeven tot het inschieten van het driedaagsche feest. Dhr. Eberhard, president van de Societeit, deed dit inschieten vergezeld gaan van een geestige toespraak, waarin hij Maastricht de beste beloften deed, wanneer tenminste de burgerij in de goede bui zou blijven, die ze zich op dat oogenblik had eigen gemaakt. Dhr. Loe Lambrix, samensteller van den optocht, zal het niet gemakkelijk gehad hebben op den Hertogsingel. Groepen kwamen aan. Muziekgezelschappen gaven de vroolijkste marschen ten beste, en tusschen dit alles de begon men maar vast te hossen en te dansen. Om bij dit tumult toch de leiding in handen te houden is geen lichte opgaaf, en het viel bij dit alles mee, dat de stoet zich niet veel later in beweging zette dan op het uur dat was aangegeven. Intusschen hadden zich langs den weg, dien de optocht zou volgen, duizenden opgesteld, die zich amuseerden met wat de eerste drie kwartier zou voorbijkomen. --- EEN DOOR EN DOOR MAASTRICHTSCHE CFTOCHT Toen Prins Carnaval des middags met de Noord-expresse vanaf de Bilserbaan het Emmaplein kwam opgereden, stond een enorme deputatie van de meest vreemdsoortige maskers Zijne Hooglustigheid, die vergezeld werd door een kleurrijk gevolg' op te wachten. Zooals gezegd, van alle kanten kwamen de deelnemers aan het schouwspel aangezet. De commissie voor den optocht moest alle zeilen bijzetten om alles op tijd op zijn plaats te krijgen. En de organisatie zat wel zoo goed in elkaar, dat binnen enkele oogenblikken alle losloopende carnavalsgasten in het verband van den optocht waren ingevoegd. De zegetocht van Prins Momusanus I door de stampvolle straten kon hierna een aanvang' nemen. De wegen waren vol muziek, en alle kleuren van den regenboog vroolijkten het sombere weer op. Tien-duizenden menschen waren getuige van den triomftocht van dezen eersten prins uit het geslacht Momus door zijn rijk, waar hij gedurende drie dagen het tempo van de vrcolijkheid zal aangeven. De grootste muil van Maastricht was zeer terecht aan den kop van den stoet opgesteld, want een groote muil behoort nu eenmaal haantje de voorste te zijn. En hierachter volgde een onafzienbare stoet van groepen en tafereelen, in groote lijnen voorstellend „Maastricht door de eeuwen heen", vanaf het steenen tijdperk tot de regeering van Prins Momusanus I toe. Men was er in geslaagd de hand te leggen op een jong, en gezien de dartelheid van zijn optreden nog zeer levenslustig Mosasaurusje dat bijkans de heele straat voor zich opeischte, en voorts omstuwd werd door een drei-) gend met knotsen zwaaiend escort* van oer-t menschen, die alle moeite deden cm het groene gevaar in de plooi te houden, hetgeen vooral in de tweede helft van den tocht maajr amper gelukte. Ook in de Middeleeuwen werd er in Maastricht met carnaval geducht van leer getrokken, en de Maastrichtsche lakenwevers, dooide Kanoclub uitgebeeld, wisten teen reeds, dat met 'carnaval de laken-industrie tot bloei pleegde te komen. De zeventiende eeuw lawam reeds in zicht, ■ want de geschiedenis trok in snel tempo langs ons vanuit de hoogte neerziend oog voorbij. In. de Maastrichter Brugstraat tenminste zette de stoet er een vaart in, als moest de Maasbrug stormenderhand op de Saracenen |van het pessimisme en het booze oog veroverd worden. Het lied van den matroos, die gaan varen was, heel ver van hier, plantte zich als het carnavalswachtwoord voort langs de dolle straten. Serpentines hingen naer vanaf de huizen, en van de carnavalsgekken, die men aan palen gespijkerd had en het blijkbaar niets aangenaam vonden dat ze niet in de algemeene vroolijkheid werden losgelaten. Weer was de geschiedenis van aangezicht veranderd. Kleuren verschieten als worden se in een caleidoscoop door elkaar geschud De rooversbende van Bakeland was niet mis in haar tijd. Een postkoets met inhoud werd in een handomdraai door haar snoodheid leeggeschud. Jammer dat een en. ander niet met wat meer actie werd voorgesteld. Wat revolvergeknal en eenige natuurgetrouwe slachtoffers, en een betere roofoverval zou men met een lantaarntje moeten zoeken. Maar daar is reeds Napoleon in zicht, met een zwaar gehavende troep Fransche soldaten. Blijkbaar vindt hij zijn rol nog zoo tragisch niet, want met een vriendelijk gezicht zit hij op de slee, en houdt met één hand zijn portefeuille vast. Overigens, de terugtocht verliep in de beste orde, en ook de overgang over de Maas geschiedde geheel volgens den wensch van Napoleon. We komen weer meer in den modernen tijd met de weergave van het cofé-leven achter en voor de grenspalen. Een groep, die een heeleboel te denken geeft. Hier dansen de ratten van het Pesthuis om zoo te zeggen over de buffetten, en buiten de grenzen kent het vertier en het verteer geen grenzen. Menige hartige raad zit er vooral in het moderne gedeelte van den optocht verborgen. Het vliegveld wordt in een fraai ontworpen wagen vergeefs gezocht door de Maastrichtsche Aeroclub en natuurlijk is de hoofdpersoon van den schlager die seizoenen lang onze avondstraten heeft opgevroolijkt in den optocht aanwezig. Madame la Marquise blijft onder al het ongeluk, dat via de telefoon over haar hoofd is gekomen, haar goed humeur bewaren. Öp klaarlichten dag maakt de bende van „De wrekende hand" de straat onveilig, en elders in den optocht zwerven de bewijsstuk ken van de vergrijpen: Max geniet uitbundig van zijn vrijheid. We naderen steeds meer de problemen van dezen dag. Het pesthuis is zwaar beladen met ratten, en dit is zeker wel een voorstelling die voor zich zelf spreekt; daar hoeft geen ingezonden stuk meer bij. De salarisbezuiniging krijgt ook een goede beurt. Eh dan na eenigen tijd, met machtneming van een eerbiedigen afstand verschijnt de hofstoet van Prins Carnaval, zooals men boven gelezen heeft jammer genoeg op een kaduke verhevenheid. Maar dat hindert allang niet moer. De prins heeft er niets van zijn hcoglustigheid onder verloren. De straten zijn boordevol met verkleeden van allerlei rang en stand, vanaf den keizer van China tot en met het Ligakindje, dat vroolijk met zijn hoepel door de menigte huppelt. Schlagers — veel nieuw geluld komt er eerlijk gezegd niet bij, bloeit hier in de stad niet ergens een schlager-componist in het verborgene? — dreunen tegen elkaar in. De klok mag waaien en slaan, Marie Louise en Kovacs zijn ook weer aanwezig, en dj mooie molen heeft nog niets van haar draailustigheid verloren. Dat zijn de traditioneele geluiden, die dit feest der zotheid blijven omspelen, en het carnaval nog zoo oud! zullen maken als Methusalem. Matth. I Prins Carnaval te Brunssum. --- OP DE MARKT. Het was intusschen,- wat men in gewone omstandigheden „een vies weertje" zou noemen, geworden. Maar de omstandigheden waren nu eenmaal niet normaal, zoodat de optocht in al zijn geledingen even vroolijk bleef en de menschen zich even ijverig, al kijkende, bleven amuseeren. Zooals de politie van tegen het middaguur al in vele straten regelingen getroffen had, waardoor de heele cortège in de puntjes is kunnen verloopen, zoo was er cok op de markt voor een uitmuntende orde gezorgd. Een geweldig carré was er voor het raadhuis gevormd, waar de optocht straks in zou kunnen binnenloopen. Op de markt leidde de Comm. van Politie met eenige inspecteurs zelf alles. In 't stadhuis wachtten de genoogdigden. De Burgemeester was er al vroeg, alsook wethouders, secretaris en raadsleden. --- BELANGSTELLENDE GASTEN. Ei- waren ook enkele belangrijke gasten: de Burgemeester van ,'s Hertogenbosch: de heer van Lanschot, dr. Löhr, onderburgemeester van Aken en de bekende folklorist de heer Van de Ven, Van het stadhuis af had men natuurlijk weer een prachtig overzicht van den stoet, zooals hij, van de Groote Gracht komende, de Boschstraat op en terug trok, om dan langs het stadhuis met de autoriteiten te defileeren. De talrijke wagens stelden zich daarna op het Marktplein op en Prins Carnaval besteeg de trappen van het Raadhuis. Op het eerste bordes staande sprak hij door de microfoon van de Radio Centrale, welke al de muziek en redevoeringen weer versterkte, toe, in de volgende toespraak. Börgers vaan Mestreech, Maanders, Jcnges, Meitskes, Kinder en Aw Lui. Wélt eve luustere nao wat Veer, Prins Carnaval en Vorst vaan alle gekke uuch te zégge höbbe. Veer zien oonder den indrök vaan de plechtige ontvangs die de Mestreechsche Vastelaovondsgekke veur Us hcöbe geprepareerd en veeur veule Us gepeers uuch daoveur hartelik te daanke. Veer wiste 't wel dat Mestreech op ziene kop zou stoon um Us feestelik in te hoole, dat alle ver'einiginge, ziech wie gewoenlik zouwe vreigele euver wee de choenste wagel zou kinne bouwe en de prachtigste groep formeere. Veer wiste dat geer al wat aon gekke fratse uuch sinds iewe in 't blood zit zojt opspaore wekelaank um ze daan op de straot te bringe Us ter ier en veur de gooie naom van eur stad. Mè dat geer zóé good veur den daag zoit komme hejje Veer noets gedag gehad en Veer zien daodoor gefrappeerd dat geer wét wat ene Prins toukump zéker es 't enen Hoeglöstige is. Hei binne steit de Börgervajer gereid um Us plechtig te ontvaange en de regeering vaan de stad aon Us euver te drage. Véür dat Veer uuch nao hoes chikke um boeldeberlins en nonnevotte te ete, véürdat geer nao de kaffees trék um euren al te lang oetgestèlden doors te lèsse, daanke Veer uuch nog ins allemaol, oueh de vreemdelinge vaan boete de stad en moot geer In Maastricht trok onder groote belangstelling de „Vastelaovesoptoch uit. Een dier groepen: de Maastrichtsche palitiesportvereeniging komt terug van die Vierdaagsche. Natuurlijk stond het Pesthuis va n Maastricht in het middelpunt van d» belangstelling. Hierboven het bewuste huis, met de ratten, die er om en in gespeeld hebben, een der aardigste groepen uit den Maastrichtsclien optocht. --- Us belaove, dat dees drei daog vaan Us regiering in groet spektakel en plezeer zulle verloupe. Veer zulle uuch regeere zoe wie es geer 't nog nots höto mètgemaak en dat alles zoonder eine cent belasting vaan uuch te heffe. Heimèt verklaore Veer plechtig de Mestreechter Vastelaovend veur 1937 veur geopend en nuudige uuch oet um mèt Us in te stumme in ene flinken hoera veur Eus stad. — Lang leve de Vastelaovond, hiep hiep, Lang leve Mestreech, hiep hiep hoera. Met deze vreugdekreten werd natuurlijk hartelijk ingestemd en daarna ging de hofstoet het stadhuis binnen. Daar werd de Prins met gejuich begroet en toen hij op Zijn troon had plaats genomen sprak dr. Kessen, als voorzitter van het comité een woord van welkom. Hij richtte daarbij ook woorden van dank tot B. en W. en aan alle medewerkers. Hij hoopte ook, dat de drie dagen van Momusanus' driedaagsche regeering veel plezier zouden verschaffen. Burgemeéster Van Oppen richtte zich vervolgens tot Prins Momusanus I. «„Wiet geer. Prins Momusanus I euren intoch höb gedoon heet de hiel stad gejuich umdat de stad in vreugde kaom te zitte", aldus de burgemeester, 't Weer heet wel neet erg mètgewèrrek, më toch daon 'ch uuch mèt plezeer e stök van de mach, die 'ne burgemeister heet, euver. lech hoop dat eur önderdaone in dees daog vaöl plezeer zaile höbbe en daobij wie ouch dr. Kessen al gezag gegad heet, neet boete de sjraom zalle goon. Want dao zien 'rs, die de blömkes wel ins get te wied boete wlle zétte, zoe tot ze ander lui op hunne kop valle. Ouch daank 'ch uuch deveur, tot geer ouch aon de vaöle gedacli höb, die neet zoe vaöl zalle kinne springe en danse in dees