NUTRICIAKINDERMEEL deskundig samengesteld. --- ’T KASTEEL VAN OUDEN-BIESSEN Deze eeuw ontrukt belangrijke bouwwerken aan de vergetelheid. Er zijn van die oude kasteelen, die, na vele jaren van vergetelheid, opnieuw de aandacht beginnen te trekken. Hun geschiedenis leeft weer op, nu, op den dag van heden, steeds breedere kringen van het volk, streven naar ontwikkeling, hoe langer hoe meer zelf willen gaan aanschouwen, wat zij in boeken en periodieken gelezen hebben. Vroeger objecten alleen voor historicus, architect en aesthe ticus, eischen zij thans voor zich 't recht op, dat hunne geschiedenis een plaats vindt in de zorg voor de algemeene cultuur. Tot die voormalige burchten, eens centra van aen roem, later ontzield, nu weer zich het stof afschuddend, behoort het slot van Ouden-Biessen, gelegen in Belgisch Limburg, bij het stadje Bilsen, zoo heel ver niet va-n Maastricht. De Kruistochten gaven het aanzijn aan verschillenle orden, die tegelijk waren van geestelijken en militairen aard. Uit de geschiedenis zijn ons bekend de Tempeliers, de Johanniters, de Duitsche ridders. Ook na de Kruistochten bleven ze bestaan, over Europa verspreid. De Duitsche orde had aan haar hoofd een grootmeester en bestond uit drie klassen: ridders, priesters en dienstdoende broeders. Zij was verdeeld over twaalf landcommanderijen en elke van deze omvatte weer een aantal commanderijen. Een van de landcommandeurs had zijn zetel op het kasteel van Ouden- Biessen. Onder hem gehoorden o a de commanderijen in Brabant, Luik en Rijnland. Het is dus wel duidelijk, dat dit slot voor de orde een centrum is geweest van het grootste gewicht en dat rijk moet zijn de geschiedenis, in zijne muren verankerd. Als vanzelf spreekt het, dat de landcommandeurs behoorden tot de voornaamste, ja tot de adellijke families. Onder hen komen voor niet alleen wereldsche ridders, doch ook geestelijken. Naast de namen van Huyn van Geleen, Huyn van Amstenrade, von Sickingen, van Wassenaar, van Goer en von Reichsach, is aan dg geschiedenis van Oudenbessen ook verbonden die van een Kardinaal von Schonborn. Hunne wapens staan sinds eeuwen gegrift in de verweerde muren van het slot, tusschen de talrijke opschriften en jaartallen, die hunne historie voor de nakomelingschap levendig houden. Voor de geschiedschrijvers ligt hier een uitgebreid veld, waarop ze, aan de hand de overgebleven archieven der orde, hypothesen, maar ook waarheden, kunner?. kouwen en verbouwen. Uitwendig geeft de burcht van Ouden- Biessen wel den indruk van een vesting, verdedigingstorens en wallen schakelen zich aan breede diepe grachten. Boven allee uit steekt de hooge middentoren, waarin vroeger steeds een wachter op den uitkijk zat, die moest waarschuwen, als een vijand naderde. Het is waarlijk noodig, een specialen gids in te zien, voor wien begrijpen wil, tot welke doeleinden al deze afweermiddelen waren ingericht. Ook de wapens waren zeer interessant Verschillende van deze, zooals harnassen en een ijzeren boog, zijn bewaard in een klein museum, dat de tegenwoordige eigenaar van het kasteel in een der bovenzalen heeft verzameld. Dit bevat ook nog tal van andere voorwerpen van minder krijgshaftigen aard, alle afkomstig van de Duitsche Orde. schijnlijk ook nog een ceremonie van de Duitsche Oorde. Het koor is beladen met de wapens van verschillende heeren, terwijl Duitsche-ridder-kruisen den bezoeker herinneren aan de omgeving, waarin hij zich bevindt. De houtsnijkunst valt te bewonderen o.a. in den nog altijd aanwezigen koorstoel van den landcommandeur. Verschillende fraaie grafsteenen zijn ook in deze kerk aanwezig. In het midden van het schip een der mooiste van België, al heeft hij veel geleden. Het opschrift in gothieke letters vermeldt, dat hier in 1292 een bisschop van Koerland werd begraven. Indrukwekkend is in den muur rechts een epitaaf met de adelskwartieren en de wapens van een heer von Rochau. Een inscriptie achter in de kerk houdt de herinnering levendig aan De Zuidzijde van het mooie gebouw. --- BEELDEN EN SCHILDERIJEN. Te midden van ueze martiale omgeving verheft zich rustig de oude kerk van het slot, die thans nog dienst doet als parochiekerk van Rijkhoven. Onder historisch en artistiek oogpunt vormt zij wel het centrum van het geheel. Hier eene dooreenmengeling van religie, kunst en roem. Geschiedschrijver, romanticus en kunstkenner kunnen zich op deze plaats ontmoeten. Reeds op den buitengevel valt in 't oog een mooi beeld van O. L. Vrouw ln renaissance-stijl (1634). Merkwaardig is de bij de kerk aangebouwde zuilengalerij, van waar uit de bezoeker een mooi doorzicht heeft op het park. In deze gang, benevens op het uitwendige der kerk, zijn ook verschillende in steen gebeitelde wapens te zien. Mede trekt hier de aandacht een antiek houten kruisbeeld. Maar het meest interessante is natuurlijk te vinden in het inwendige van het gebouw. Boven het hoofdaltaar treft al dadelijk een prachtige schilderij van Gerard Douffet, een leerling van Rubens. Zij stelt voor de „Aanbidding der Herders". Een doek, waarop de „Afneming van het Kruis" van de Crayer, versiert het linksche zijaltaar. Ter rechterzijde een altaar ®et een tafereel, dat afbeeldt „Sint Joris, die 'n vaandel ontvangt van St. Michael". Nog twee schilderijen zijn aangebracht °P een der zijmuren. Zij zijn wat verban, doch eene vertoont „Christus, onder het Kruis bezwijkend" en waarde feiten, dat de landcommandeur Huyn van Amstenrade den eersten steen voor het gebouw legde e i dat de landcommandeur Huyn van Geleen het in 1638 afbouwde. Deze beiden, die zich zeer verdienstelijk voor de Orde maakten, liggen op het koor begraven. Een gemeenschappelijke steen, die hunne namen bevat, dekt hunne laatste rustplaats. --- RIJKE HISTORIE. Aan het inwendige van het Kasteel zijn rijke historische herinneringen verbonden. Fransche vorsten verwijlden hier meermalen en de vertrekken, hun aangewezen, dragen daarom den naam van de „koninklijke". In Juni 1673 vertoefde Lodewijk XIV hier op zijn doortocht naar Holland. Oude-Biessen waa ook eens gedurende eenigen tijd de residentie van Lodewijk XV. Onze Vaderlandsche geschiedenis .leert, dat hij in 1747 den slag bij het nabij gelegen Laefïeld won. Na dit wapenfeit betrok hij ï'.iet slot, dat eerst bewoond was door den , hertog van Cumberland, zoon van koning George II van Engeland. Tot dank voor de Fransche overwinning werd in de kerk van het kasteel van Ouden-Bi essen een plechtig Te Deum gezongen, fin tegenwoordigheid van den koning. De koninklijke vertrekken vertoonen nog de luxe van hun tijd. In de eerste zaal trekt de bewondering de prachtige zoldering met een voorstelling van Jupiter. Het portret van aartshertog Leopold, grootmeester der Orde, geschilderd in 1662, siert een der wanden. Uit dien tijd dateert ook de omlijsting in gesneden hout. Terzijde, in den toren, bevindt zich de kamer, die diende tot bibliotheek. Ook hier is merkwaardig het plafond met een symbolische uitbeelding der vier jaargetijden. Een levendige n indruk geven in deze zaal de portretten van den landcommandeur baron von Sickingen en zijn familieleden. Fraai is ook het derde salon, gebouwd in ,xenaissance-stijl. Het portret van den lan dcommandeur van Wassenaar prijkt hier boven een gebeeldhouwden schoorsteen. Op de zoldering is aangebracht een symboliseerende afschildering van de vier hoofddeugden: voorzichtigheid, rechtvaardigheid, sterkte, matigheid. k Buiten de kerk en de koninklijke zalen bevat het kasteel van Ouden-Biessen nog tal van andere merkwaardigheden. In een galerij in den Noordervleugel trekken de aandacht de portretten van verschillende landcommandeurs met hunne wapensteenen. Een oude schoorsteen, met afbeeldingen van Adam en Eva, staat in het kantoor, de vroegere secretarie. Hij bevat ook een inscriptie, vermeldend, dat in 1190 de Duitsche Orde werd gesticht. In een der wanden een ijzeren deur met het jaartal 1639. die toegang geeft tot de voormalige schatkamer, wier vensters van ijzeren staven zijn voorzien. Ouden-Biessen bezit ook onder - aardsche kelders, waarin de gevangenen werden gefolterd en geëxecuteerd. Nog aanwezig is de ring, die diende voor het ophangen. In den hoogen middentoren hangt een uurwerk met drie klokken. De grootste van deze — zij heette St. Lambertus — draagt een Latijnsch opschrift, inhouden, dat de klok in 1566 geplaatst werd door den landcommandeur Jan van Goer. Er zijn nog eenige bijgebouwen, die de aandacht verdienen. Nabij den ingang aan dei. Westkant het Gastenhuis, waar oudtijds waarschijnlijk voorbijgaande vreemdelingen werden geherbergd. Het wapen van den landcommandeur Kardinaal von Schonborn bevindt zich boven de deur. Wat afgelegen van het kasteel is het Apostelenhuis met eenige interessante historische opschriften. Volgens een legende zouden in dit antieke gebouwtje twaalf armen, ter eere der twaalf Apostelen, gastvrijheid hebben genoten. Ten slotte mag niet vergeten worden het aan de Zuidzijde gelegen prachtige park, misschien aangelegd door baron von Reichsach, een der laatste landcommandeurs. Hierin staan twee roode beukeboomen, die de mooiste van geheel België zijn. Ook is interessant I in dezen tuin het Minervatempeltje, opgetrokken in den trant van „l'Amour" te Versailles. Maastricht. FR. DAZERT. Koorstoel van den landcommandeur in de kerk. --- Sombere Vlamingen EEN VERGISSING EN EEN BELOFTE. De uitgeverij P. N. van Kampen en Zoon heeft in ons land Felix Timmermans ingevoerd. Later stelde zij ons nog meer Vlaamsche schrijvers voor en het bleek, dat zij bij haar keus door een goed litterair gesternte geleid werd. Ditmaal geeft zij weer twee boeken van Vlamingen uit, die beide iets verrassends hebben. Het eene boek is „Jongens in 't gesticht" 1) en het verrassende daarvan is, dat het nü pas verschijnt. Het had mischien beter een halve of een heele eeuw geleden kunnen uitkomen. Er is althans een periode geweest, waarin het „stond", ~onthullingen" te doen over „toestanden". En wellicht is er ook een tijd geweest, waarin de gebrekkigheid van het op moderne inzichten gebaseerde, groeiende gestichtswerk aanleiding kon geven tot zulke liefdelooze vermaningen. Doch waar de auteur van dit boek in het jaar 1936 en in de Nederlandsche contreien eigenlijk op doelt, aal wel altijd een raadsel blijven. Veel psychologisch inzicht steekt er in dit boek niet. Het geeft oppervlakkige beschrijvingen van kattekwaad en daar tegenover gesteld onverstandig optreden van opvoeders. Soms ook is het verhaal onzindelijk. Dit alles is verrassend. Men voelt het, als een verraad van het gesternte, waardoor de keuze van deze uitgeverij steeds geleid werd. Het boek is niet erg bekwaam geschreven, ouderwetsch van compositie en, vanwege de groezelige elementen, ongeschikt, om als lectuur in eenig gezin te kunnen dienen. Oudere lezers met onderscheidingsvermogen vinden overigens allicht iets beters. * * * Het boek van F. N. Fonteyne „Pension Vivès' 2) staat litterair op hooger peil. Ook dit verhaal stelt weliswaar den eisch van groot voorbehoud, doch de gerijpte lezer zal toch wel de goede elementen er-1 in kunnen waardeeren. De schrijver voert ons in een pensionnetje binnen, waarin een tiental menschen hun tenten hebben opgeslagen. Het leven van al die menschen is in een of ader opzicht mislukt. Bovendien is er een vrijwel idioot meisje en een vrouw rr,\et maar één normaal been. Al mogen de anderen er lichamelijk en geestelijk beter aan toe zijn, zij zijn op hun beurt psychisch ontspoord. Het tezamenbrengen van al die beklagenswaardigen verraadt eenige opzettelijkheid bij den schrijver. Doch nu het geval eenmaal zoo staat, spreekt er een door merg en been snijdende somberheid uit deze geschiedenis. Bij de een is het 't lichamelijk gebrek, bij den ander een bedorven jeugd of invloed van den oorlog, die een noodlottige richting aan hun leven gaven en hen sefjijnbaar van de kracht beroofden, om het leven meester te blijven, hoe dan ook. Het is dit sombere, deze haast onwelriekende opeenstapeling van mislukking en geschondenheid en door nooddruft in de hand gewerkte boosaardigheid, welke Fonteyne in al haar angstwekkendheid heeft uitgebeeld. Hij schroomt ;uiet, daartoe ook grive middelen te gebruiken. Er blijkt ook uit het werk van o'.ezen Vlaming, dat de Vlaamsche schrijvers niet per se sappigheidsexploitanten* hoeven te zijn. Wellicht vindt Fontevne nog eens inspiratie in minder morbide stof, zoodat zijn bekwaamheid in wijderen kring gewaardeerd kan worden Voor Pension Vivès is dit niet mogelijk, het vraagt te ernstig voorbehoud. 1) Lode J. Vankrinkelen; „Jongens in 't gesticht", — (194 b>lde.) Uitg. p. N. van Kampen & Zoon N V., Amsterdam 2) F. N. Pontey.ne: „Pension Vivès' (173 bldz.), — Uitg. P. IV van Kampen & Zoon, N V„ Amsterdam, , --- UIT DE BRIEVENMAP VAN hIENRI T’ SAS BRIEVEIN VAN SUSKE Zottegem, Januari 1937. Ze zijn ier in Zottegem mee 'n ottobuus naar die schoon lank brug gaan zien bij den Moerdijk. „Moederdijk" noemen ze datte. De club van de centenomhalers in de kerk en de Suisse en de koster mee de vrouwen, ze zijn alle gaan zien, en de Klee.rmaker tegenover ons heeft zijn schoonmoeder doen meegaan, vermits ze naar den Moederdijk gingen zien, en daar heeft 'm de brug te voet mee da dikke wijf zekers drei keeren achtereen te voetf gegaan, mee z'n schoonmoeder aan zrtvnen erm, ge kent da: bras-dessus, bras-dessous. En as ze hem vroegen, waarom hem da dee, zeet 'm: „Ik wacht op 'nr.-e storm ". Mee de Kerstdagen heeiït hier 'n groot barak gestaan mee gedresseerde leeuwen, maar och erme, 't was om compassie te krijgen mee den bestuurder... de menschen lieten hem stillef es staan mee da gebrul daarbinnen en het lawaait buiten de tent. Ze hadden geklaagd, dat ze het voeder voor de dieren.niet hadden verdiend. En den omroeper op het verhoog bezuinde de bloedige wonderen van de beesten rond aan het volk dat er langs ging: „Komt zien naar den Afrikaanschen leeuw, die eiken dag 'nnen zwerte neger voor 'nnen dejeuner geroofd heeft in de wildernis van Zuid- Afrika, die met een en slag van zijnen klauw een stier den kop verplettert. En witte, wat er gebeurde? Zjaak, dieje kleermaker, die op 'nnen storm wachtte, die z'n schoonmoeder van de Moerdijksche brug zou blazen, die stapte naar die jen lawaait-maker en vroeg: „Is uwen Baas 'n menuutje te spreken?" „Natuurlijk Hij is sjuust doende met het voederen van de leeuwen". „Mee zwarte negers?" De man bezag Sjaak zoo vies omdat hem voelde: die houdt mij voor den aap: „Kun je.mij uw verzoek niet doen?" „Neeje, neeje, ik mot d'n baas zelf hebben. Ik heb hem een Interessante proppoziesse te doen". „Allee, 'n momentje dan", zee dn ompoeper en ging zijnen baas zien. „Seffes zal 'm ier zijn, zulle menier". Na een paar minuten kwam d'n directeur met z'nne stijve moustache en Sjaak begon: „Meneer d'n directeur", zeet 'm, „ge mot meer attractie aan de affaire geven, ge maakt nie de goede reclame. Ik wil u helpen. Ik ben mijn leven beu ik ben 'nnen Dopper, die maar honderd franken in de week trekt, ik heb zoodanig veel schulden, dat de schuldeischers mij niet met rust laten. Bezie m'ne frak, die Is ajour, bezie m'n kousen, die gapen ik voel dat ik nog >nne keer in het water zal springen. Maar ik wil pertang nog 'n laatste kans riskeeren, As ge me drei honderd franken geeft, dan zet ik die plannen uit m'nne kop en wij beiden zullen een schoone kans hebben om franken binnen te halen. Ik wil m'n leven op 't spel gaan zetten. Geef mij drei honderd franken en ik ga het kot binnen! Er zijn maar twee dingen meugelijk: Ik zal als sle'chtoffer vallen van mijn courage, wat niet veel te beteekenen zal hebben, vermits ik toch van plan was een eind aan mijn leven te maken, ofwel, ik zal bleuzend en gezond uit het kot komen en wij hebben goede zaken gemaakt. Ge mot da serieus accepteeren: Ze kennen Sjaak hier overal, het zal storm loopen, de menschen zullen dat willen zien, al vraagt ge dubbelen inkomprijs. Ik zal met mijn drei honderd franken bijn schuldeischers van mijn lijf houden. Awel, ge stemt toe? De circusbestuurder vond die proppeziesse zeer verleidelijk en vroeg de helft op vurhand te mogen betalen, want drie honderd franken had 'm niemeer in kassa. „Wacht 'n menuutje", zee d'n directeur, „ge mot mij een contract teekenen, waarin gij verklaart dat ge met uw heele verstand dit besluit hebt genomen en dat gij alleen verantwoordelijk wilt zijn voor alles wat er passeeren kan". De Sjaak onderteekende alles wat hem maar ter onderteekening werd onder den neus gelegd en deed zoo dapper, dat de bestuurder er door in volle bewondering geraakte. Het les daarmee, dat 'm Sjaakske eenige wenken ten beste gaf: ..Luister", zegde hij, „als gij de voorzorg neemt de leeuwen frank in de oogen te zien, dan zullen ze u niet dadelijk attaqueeren „De leeuwen? Welke leeuwen?" vroeg Sjaakske. „Hoe nu? Welke leeuwen? De leeuwen in het kot, natuurlijk!" „Het leeuwenkot?" schreuwde Sjaakske, „gij zoudt willen dat ik in het kot van de leeuwen ging? Zijde ge zot geworren?" „Maar gij zijt het toch zelf die „Ik? Maar ik heb zelf niet aan een leeuwenkot gedacht ik had het over het kot, hier, op het hoekske, het kot van de politie!" En dan heeft Sjaakske rap gemaakt dat 'm uit de voet was, want de directeur gaf hem eenen trap tegen zijn achterwerk. Wat 'nnen zwanser, niewaar? Ge zult lachen als ik u vertel hoe hem gedurig z'n vrouw noemt. Ge raait datte natuurlijk nie. Die noemt 'm gedurig „Giraffe" en het is nochtans een klein dik frommes, sjuust as die stormschoonmoeder aan den Moederdijk. Overlest vroegen ze hem: „Maar Sjaak, ge mot 'nne keere explikeeren waarom ge Melanieke „Giraffe" noemt. Ze ies nochtans dik en klaan". „Omdat 'nne Giraffe 'n tong van 'nnen halven meter heeft", zeet 'm. Ge weet masschien nie dat 'm scheel is, en veul scheel zulle! Gepasseerde week had 'm 'nne pint te veul gepakt en z'n schoonmoeder was zeer colerig: „Ge schaamt gij u niet om in zulk een toestand ons huis binnen te kome n?" En Sjaak antwoordde nie. Hij zee maar gedurig op alle verwijten: „Het ies vandaag Woensdag". Da maakte z'n schoonmoeder nóg furieuzer en ze schold: „Och watte! Hottentot, dat ge daar staat, wat heb ik voor affaires mee jouwen Woensdag?" En Sjaak antwoordde: „Da's heel natuurlijk: ik ben scheel, en 's Woensdags zie ik twie Zondagen: de gepasseerde en de toekomende!" Hebt ge het ook gelezen in de gazetten? Daar schrijven ze: „Nu hebben ze in Engeland in een jaar drie koningen gehad". les da nu om zoo op te stoevfen! Wij hebben toch alle jaren drei keuningen! SUSKE VAN TESTELT. --- GEMENGDE BERICHTEN GEHEIMEN VAN EEN NACHTCLUB ONTMASKERD „Een wreede vriendelijkheid", aldus de' Londensche correspondent van de „Tel.", noemde een rechter uit Londen de manier, waarop een brigadier van politie de weduwe Lilian Wilson, eigenares van een nachtclub in het noorden van de wereldstad, haar financieele geheimen had weten te ontfutselen. De politieman had het gevoel, dat er in een bepaald perceel iets niet pluis was, maar de eigenares der club was listig. De klanten, die soms tot in de vroege morgenuren bleven drinken en spelen, verklapten niets. De brigadier meende derhalve, dat er niets anders overbleef dan óók tot de klanten te gaan behooren. Hij ging de vrouw het hof maken en... zij vloog er in. Hij ging met haar naar een duur theater in het Westend. In hun loge genoten zij samen van het spel, maar intusschen dacht de politieman aan de ontmaskering, die onvermijdelijk zou volgen. Na het schouwburgbezoek volgde er een fuif. De politieman zorgde voor champagne. Hij zorgde voor oesters, hij zorgde voor bloemen, rose anjers. Bij lederen dronk van het schuimende vocht dacht de agent aan de wachtende onthullingen. Ten slotte kwam de politieman dan eindelijk in de nachtclub. Hij zag toen, hoe er gedronken werd, lang nadat de daarvoor bestemde uren waren verstreken; hij zag, hoe er gespeeld werd, hoe groote bedragen van bezitter verwisselden en hoe de eigenares van de nachtclub aan dit spel schatten verdiende. Toen het feest afgeloopen was, maakte de politieagent thuis zijn proces-verbaal op. Thans verschenen beiden voor den rechter, zij als verdachte, hij als getuige. De brigadier vertelde al de geheimen, die de vrouw haar charmanten ridder had medegedeeld; dat één gokmachine al 140 pond sterling (rond 1300 gulden) per week aan winst opbracht; dat ieder die haar club bezocht, een hoogen toegangsprijs moest betalen. Verbijsterd hoorde de vrou">' dit alles aan. Zij had in haar ridder geloofd. Nu hoorde zij haar eigen woorden herhalen en zij waren alle in haar nadeel. De rechter veroordeelde haar tot drie maanden gevangenisstraf. De brigadier kwam er ln het pleidooi van den verdediger niet al te best af. De advocaat gispte deze wijze van optreden, van iemand „met oloemen te verraden". Meer dan honderd guiden heeft de brigadier op één avond uitgegeven, om de geheimen der nachtclub te ontdekken. Hij is geslaagd, de club wordt gesloten, de vrouw is veroordeeld. Doch toen zij het vonnis vernam, zakte zij bewusteloos ineen. Dit einde van haar liefde had zij niet verwacht. --- DE FILM SCHONK EEN MOEDER HAAR ZOON TERUG Over enkele dagen zal in de Californische filmstad een ontroerende ontmoeting plaats hebben. Sinds langen tijd woonde in de stad Charbin (Mandsjoerije) de Russische gravin W. Tijdens de revolutie van 1917 werd de geheele grafelijke familie in de gevangenis geworpen en uitgemoord. Slechts aan de gravin gelukte het, dank zij de hulp van een oude, trouwe dienstbode, als boerin vermomd aan 't bloedbad te ontsnappen. Na lange omzwervingen door Siberië bereikte de ongelukkige vrouw de grenzen van Mandsjoerije en begon met het weinig geld, dat zij nog had kunnen redden, een winkeltje, dat haar een bestaan opleverde. Eenige weken geleden bezocht de gravin een bioscoop. Onder de voorstelling zakte zij plotseling ineen. Toen zij weer tot bewustzijn was gebracht, verklaarde zij met groote beslistheid, dat zij in een der filmspelers haar zoon had herkend. Deze was in 1916 als vaandrig naar het oorlogsfront vertrokken en moest volgens een, kort voor het uitbreken der revolutie ontvangen, bericht op het slagveld gesneuveld zijn. Nooit evenwel had de gravin aan het bericht geloof willen schenken en zij werd van de zekerheid van zijn bestaan ten volle overtuigd, toen zij ten tweede male de film voor zich zag afdraaien. Aanstands werd bij de filmmaatschappij geïnformeerd en reeds spoedig kwam het bericht, dat de ware naam van den speler van de bewuste rol Graaf Michel W. was. Verder vermeldde het bericht, dat hij bij het uitbreken der revolutie niet in dienst der rooden had willen treden en thuis komende, het vreeselijke nieuws van de uitmoording zijner familie vernam. Hij ontvluchtte zijn vaderland en vond, na veel armoede en ontberingen verduurd te hebben, een plaatsje bij de film. Deze film heeft thans moeder en kind na een en twintig jaren van scheiding aan elkander teruggeschonken. Toen het groote nieuws zich onder de spelers van Hollywood verspreidde, werd er onmiddellijk een sommetje bijeengebracht, om den overgelukkigen graaf in de gelegenheid te stellen naar San Francisco te reizen, om zijn moeder daar van boord te kunnen halen. --- BLOEDIGE VECHTPARTIJ OM EEN MEISJE Een boerenarbeider uit Den Dungen wilde een bezoek brengen aan een meisje te Gemonde. Nu is het de gewoonte in Noord-Brabant, dat de jongens uit een bepaald dorp zich er met man en macht tegen te weer stellen, dat jongens uit een ander dorp bezoeken brengen en wandelingen maken met hun schoonen. De jongeman uit Den Dungen had dit reeds herhaalde malen aan den lijve moeten ondervinden, maar dit had hem er niet van kunnen weerhouden zijn Dulcinea opnieuw te gaan bezoeken. Voor alle veiligheid had hij den broer van het meisje verzocht hem per fiets te gemoet te komen. Even voor het dorp wachtte echter een viertal jongens uit de buurt het tweetal op. Er vielen woorden en klappen en ten slotte werden de messen getrokken. Een tweetal leden van de aanvallende partij, V. en v. K., werd ernstig gewond, zoodat het zich onder medische behandeling moest stellen. Intusschen ging de vechtpartij voort, en toen v. d. S. op de fiets wilde stappen om verder naar Den Dungen te gaan, werd hij door de aanvallers met knuppels van zijn rijwiel geslagen. Ten slotte verscheen de gemeentepolitie van Boxtel op het tooneel, die een drietal jongens in arrest stelde. Een vierde was er zoo erg aan toe, dat hij niet gearresteerd kon worden. Drie verdachten zijn voor den officier van justitie te 's-Hertogenbosch geleid en door den rechter-commissaris gehoord. --- VRIJGEZELLEN IN HET LAGERHUIS De ~Tel." verneemt het volgende uit Londen: Het parlementslid R. Pilkington heeft de vorige week in een Lagerhuisrede zijn verontwaardiging uitgesproken over het feit, dat er van de 625 leden ongeveer 200 vrijgezel zijn. Deze rede heeft den jongen politicus een stortvloed van brieven bezorgd, want het parlementslid, dat zoo bezorgd is voor de instandhouding van het Britsche ras, is zelf ook vrijgezel, een knappe vrijgezel nog wel, met een slanke gestalte, blond haar, een aantrekkelijk gelaat en bovendien een flink aandeel in een bloeiende fabriek. Uit alle deelen van het land heeft mr. Pilkington, naar hij vertelde, brieven ontvangen, van vrouwen vooral. Duizenden en duizenden heeft de post er op zijn aantrekkelijke flat bezorgd, en nog steeds duurt de stroom voort. Heel lange epistels zijn er bij vol goed bedoelde raadgevingen aan het ongetrouwde parlementslid, dat eigenlijk wel gaarne getrouwd zou willen zijn en niets liever begeert dan aan de vrijgezellenbelasting, die hij zelf denkt voor te stellen, te ontkomen. Deze raadgeefsters vertellen hem, hoe hij het moet aanleggen om bij het schoone geslacht even gevierd te worden als bij de kiezers in zijn kiesdistrict. Anderen onthouden zich van adviezen, maar betuigen in teedere bewoordingen haar leedwezen met het lot van den politicus, die, naar zij aannemen, geen tijd heeft om uit te zien naar een vrouw, die zijn hart kan bekoren. Er zijn ook briefschrijfsters, die de Lagerhuisrede hebben opgevat als een openbaar huwelijksaanzoek en die hem haar hart en hand aanbieden. Mr. Pilkington's rede heeft haar in het hart getroffen als een pijl van den liefdegod. Talrijke bekoorlijke jongedames bekennen, dat Pilkington de eenige is, die haar gelukkig kan maken. In een interview, dat mr. Pilkington kort na zijn Lagerhuisrede heeft toegestaan, wist een verslaggever hem het geheim te ontfutselen, dat de speech inderdaad een soort huwelijksaanzoek was, gericht tot een meisje, wier naam hij niet wilde mededeelen; doch hij hoopte, dat zij hem goed begrepen zou hebben, en het eenige antwoord zou geven, dat hij zoo vurig begeert. Is haar brief, haar jawoord onder de duizenden brieven, die het parlementslid heeft ontvangen? Hij heeft geweigerd, deze vraag te beantwoorden. Geduld, geduld, was het eenige wat hij zeggen wilde, toen de nieuwsgierige pers hem vroeg, of hij inderdaad een goed voorbeeld zou geven aan de tweehonderd andere ongetrouwde Lagerhuisleden. „Ik hoop het te kunnen doen, maar ik moet nog wachten; doch, als het eenigszins kan, zal ik, vóór ik weer een rede in het Lagerhuis houd, mijn verloving bekendmaken. Met wie? Dat zeg ik u niet, doch mogen dan de andere ongehuwde parlementsleden spoedig volgen." --- OUDE VROUW OVERVALLEN TE LUIK In een huis aan de rue de Namur te Luik, heeft een stoutmoedige overval met roof plaats gehad op de 76-jarige weduwe Nivelle. De oude vrouw woont op de tusschenverdieping, terwijl een gemeubileerde kamer verhuurd is aan den 24-jarigen Pierre van Hoorbeek. die op het oogenblik zijn militairen dienst doet te Luik. Van Hoorbeek was 's middags tegen 3 uur thuisgekomen en belde aan de woning van zijn tante, die eveneens in het huis woont. Deze tante was echter niet thuis, zoodat de soldaat weer naar beneden ging. Eenigen tijd later ging een huurder, die den soldaat aan de woning van zijn tante had zien bellen, naar beneden, toen hij op de tusschenverdieping hoorde kreunen, terwijl de sleutel van de woning van de weduwe Nivelle voor de deur lag. De man opende de deur en zag toen de vrouw met bebloed gelaat op het bed liggen. Hij waarschuwde een geneesheer, dit overbrenging naar 't Beiersch hospitaal noodzakelijk achtte. Aan de politie heeft de oude vrouw verklaard, dat de soldaat bij haar binnengedrongen was en gevraagd had waar haar geld was. Toen de vrouw weigerde de plaats te noemen, sloeg de soldaat haar op het hoofd. De vrouw vluchtte naar haar slaapkamer, waar de soldaat haar volgde en trachtte te wurgen Daarna doorzocht hij de meubels en vond in het geheel een bedrag van 85 frank, waarmede hij de vlucht nam. Hij sloot de deur van de woning achter zich en wierp den sleutel op den grond. Het signalement van den dader is in alle richtingen verspreid. Te vermelden valt, dat kort geleden bij de weduwe Nivelle een diefstal werd gepleegd, waarvan de soldaat eveneens werd verdacht. --- DOODELIJKE VAL UIT AUTO In den avond heeft zich op den steenweg Brussel—Ath een ernstig ongeluk voorgedaan. Een auto kwam uit de richting van Ath gereden, bestuurd door dhr. Gustave Liévin, uit Vorst. Hij was vergezeld door zijn vijfjarig zoontje en enkele vrienden, die een bezoek hadden gebracht aan familieleden te Gellingen. De inzittenden hadden niet bemerkt, dat de kleine aan het spelen was met de klink, plotseling sloeg het portier open en het knaapje viel uit den wagen. Dhr. Liévin stopte dadelijk. Toen hij bij het kind kwam stelde hij met ontzetting vast, dat zijn zoontje den schedel had gebroken. Een uit Gellingen bijgeroepen geneesheer verpleegde het slachtoffertje, maar niets kon baten, de kleine was bezweken. --- ASTRIDLAAN TE BUITENZORG Te Buitenzorg, in Nederlandsch-Indië, werd een Astridlaan ingehuldigd. De overheden en de inwoners hadden hun huizen met bloemen versierd en bevlagd met de Belgische en Nederlandsche kleuren. Bij deze inhuldiging waren tegenwoordig de gouverneur-generaal en mevr. Tjarda van Starkenborgh Stachouwer, hun vleugeladjudanten, kapitein De Bie, luitenant ter zee Van Vreeswijk, evenals de intendant ridder De Stoppelaar, dhr. M. Hart, directeur van Economische Zaken, de consul-generaal van België, dhr. Verbruggen en verschillende andere personen. ---