FILM VAN DE WEEK Roermond. ROYAL-THEATER. Burgtheater. — Onlangs, bij de eerste vertooning van dit werk, gaven we een uitvoerige beoordeeling van deze Willy Forst-film, die we stempelden als een werk van groote gaafheid. De film heet Burgtheater, omdat zich in dit Weensche theater het verhaal uit tooneelkringen, met een gelukkig behoorlijk afloopend, tragisch avontuur van twee tooneelspelers, afspeelt. De inhoud verhaalt van een jongeman, door Willy Eichberger voorgesteld — die een vurig verlangen naar het tooneel heeft, vooral als hij zulke groote mannen als Von Mitterer spelen ziet. Met de hulp van zijn meisje, de dochter van een kleermaker, weet hij toegangte verkrijgen op een der „jours" van een barones, wier invloed in tooneelkringen bekend is: zij brengt voor haar vader n.l. een nieuw pak bij von Mitterer thans en neemt daar de invitatie voor een bezoek aan de barones weg. De jonge tooneelspeler komt zoodoende in contact met de barones, die inderdaad zijn carrière aan hët Burgtheater bevordert. Er dreigen echter moeilijkheden: de jongeman wordt tot het uiterste gedreven door allerlei onkiesche praatjes, welke over hem en de barones worden rondgestrooid, en die zijn tooneelcarrièr. beïnvloeden. Intusschen heeft von Mitterer door een toevalligen samenloop den indruk gekregen, dat hij avances maakt bij het meisje van den jongen tooneelspeler, doch deze voelt niets voor hem. De toestand spitst zich toe, als zij von Mitterer's hulp voor den jongeman komt inroepen, wijl deze van plan is een einde aan zijn leven te maken wegens de lasterpraatjes. Die hulp bestaat dan hierin, dat v. Mitterer zijn jongen collega van zijn dwaze euveldaad weerhoudt in een nachtelijke scène op het tooneel van het leege Burgtheater, waar de jongeman tot boven tusschen de coulissen geklommen is en von Mitterer op het tooneel staat. Forst verstaat zijn vak en is ontegeiisegge- lijk een kunstenaar; hij bezit de wondere begaafdheid tot film-opbouw, welke doet vergeten, dat men slechts 'n geschikte en geordende rol voor zich afgedraaid krijgt, terwijl men toch ieder individu in zijn eigen leven en eigen waarde voor zich waant. Ontegenzeggelijk dingen verscheidene spelers mee om de eer van groote waardeering in het kader van dit werk. Over het algemeen is men, wat men de keuze van types noemt, bijzonder geslaagd. Werner Kraus beleeft in deze film ongetwijfeld eenige sublieme oogenblikken. Daarnaast genieten we de realiteit van esn Hans Moser in zijn humor; bewonderen we de teere, aanhankelijke onschuld in het spel van Hortense Raky, de sluwe verleidelijkheid van een Olga Tschechowa, den ernst van een Karl Günther en de onstuimigheid en spontaneïteit van een Willy Eichberger. China Clipper. — De China Clipper was de groote Amerikaansche vliegboot, welke ongeveer IV2 jaar geleden met de uitvoering van een geslaagde vlucht, de mogelijkheid opende van een geregelden trans-oceanischen luchtdienst tusschen Amerika (San Francisco) en Honoloeloe. Het werd inderdaad een feit van beteekenis in het handels-luchtverkeer voor Amerika^ Deze film heeft de beteekenis van dit gebeuren vastgelegd in een film, waarin naast veel vliegtechniek en alles wat daarmee verbonden is, ook de noodige romantiek verwerkt is. Het werd een soort documentaire, welke de bewonderende belangstelling voor de luchtvaart bij de groote massa heeft willen opwekken. In een opwindend tempo laat de film (regie Raymond Enright) ons de riskante, maar slagende vlucht zien van de China Clipper, waarbij dan nog als prettige toegift voor het publiek de geruststelling komt, dat „hij en zij" elkaar ten slotte begrijpen. Een mooie, wetenswaardige een spannende film. haal wat dieper op de uitwerking van dit gegeven was ingegaan, zou men een vrij delicate, wellicht zelfs onaanvaardbare, uitbeelding hebben gekregen over den zielestrijd van den afgedwaalden Trappisten-monnik en zou men een vrij sterk accent hebben gelegd op de z.g. waarachtige zwaarte van het offer der vrouw. Gelukkig gaat de film niet erg diep in op de verhouding van den kloosterling tot gelofte en wereld. Al moet men dan wat gereserveerd staan tegenover de verfilming van zielsconflicten als hier geboden, voor den Katholiek met behoorlijk doorzicht liggen romantiek en sentimentaliteit, gehuld bovendien in een waas van Oostersche geheimzinnigheid, er dik genoeg op om het geval niet ernstig te nemen. Mariene Dietrich en Charles Boyer spelen de hoofdrollen van dit woestijn-liefde-verhaal. Mariene Dietrich. met het zeer eenzijdige type in karakter-uitbeelding, ligt deze rol niet heel en al, al is ze ras-artiste genoeg om ook hier met haar talenten zooveel relief aan haar spel te geven, dat ze ook hier weer in deze film een opmerkelijke hoogte bereikt. Maar naast haar speelde Charles Boyer met een gevoelige charme de rol van den jongeman, die den strijd tusschen het lokkende geluk van het huwelijk en het kloosterleven, waaraan hij zich door gelofteverbreking onttrok, soms vrij aanvaardbaar uitbeeldde. Joseph Schildkrauth als de Arabische gids, met al de sluwigheden aan zijn ras en beroep eigen, gaf aan zijn Batouch-uitbeelding een in deze film misschien wel de best geslaagde rolvervulling. Het verhaal vroeg een entourage met woestijn-scènes, Arabische markten, inlandsche dansen enz., die een gretige aanleiding werden voor den regisseur om daarvan prachtige opnamen te geven. De film is tevens een kleuren-film, waarin het kleuren-proces door zijn technisch nog niet volmaakt zijn, wel niet algeheele voldoening geeft, maar waarvan het kleuren-element toch wel soms meewerkt aan de opbouwende factoren van de filmcompositie. Het geheim van Charlie Chan. — Warner Oland vervult de rol van detective in deze In het Royal-theater te, Roermond draait „Burgtheater". --- HARMONIE-BIOSCOOP. „De tuin van Allah" is een door den onlangs overleden regisseur Boleslawski geregisseerde verfilming naar den roman van Robert Hitchens, „Garden of Allah". Het verhaal is nu niet bepaald iets opzienbarends: een juffrouw Domine Enfilden 'Mariene Dietrich), die in een klooster is opgevoed en alleenstaande op de wereld, die eenzaamheid tevergeefs tracht te vergeten in een rusteloos heen- en weer-trekken, krijgt van de moeder-overste den raad, door een verblijf in de woestijn te trachten weer zich zelf te vinden. Zij doet dat, en maakt dan alras kennis met een jongen Rus (Boris Borowski (Charles Boyer); de jongelui vatten liefde voor elkaar op, en hun huwelijk wordt vrij spoedig in de woestijn gesloten. De man is vaak in zich zelf gekeerd; een wroeging over een door hem verzwegen iets in zijn verleden doet hem stil en ernstig zijn. zoodat hij zich slechts zelden tot het spontane geluk van jong-gehuwden weet op te werken. Een Fransch officier, die de jong-getrouwden ontmoeten, herkent Boris, waarna blijkt, dat de j-ige man een uit zijn klooster weggeloopen monnik is, die, door zijn veelvuldig contact met de buitenwereld, ten slotte niet meer aan de lokkende roepstem dezer wereld kon weerstaan, en zijn klooster-geloften verbrak. De wroeging en spijt van Boris over deze daad vergemakkelijken het de teleurgestelde, doch offervaardige vrouw, om den ex-monnik te bewegen weer naar zijn klooster terug te gaan. Als de schrijver of verfilmer van het ver- crimineele film, waarin 't aan geheimzinnigheid niet onbreekt. Een erflater is vermoord, en meerderen worden erop aangezien den moord bedreven te hebben. Oland is opnieuw de stoïcijnsche detective bij uitnemendheid in dit spannend verhaal, en de vele bijrollen worden mede knap gespeeld. Herbert Mundir in de rol van den butler, zorgt voor een flinke portie vroolijkheid; hij is kostelijk in zijn overdreven angst. --- Weert. SCALA-THEATER De groote schoonmaak is, goed beschouwd niet één schoonmaak, maar een heele reeks van schoonmaken, over welke werkjes het pittige filmsterretje Anny Ondra den scepter zwaait. Daaromheen is een entourage geweven met komische momenten en allerhande leuke verwikkelingen. Deze ontstaan hoofdzakelijk als gevolg van het feit, dat wanneer „Bessie" met haar staf van „Blitz Blank" weer een schoonmaak verricht, bij een soort carnavalsgelegenheid, zij plots voor een „inbreker" komt te staan. Deze is echter in werkelijkheid een heer van goeden huize maar hiervan is ons werkstertje zich niet bewust. Natuurlijk mogen deze hij en zij elkaar al spoedig heel graag, waarbij het meisje van haar kant probeert om den jongeman weer op het goede pad te brengen. De „inbreker" zelf heeft zooveel plezier in dit geval van vergissingen en malle situaties, dat hij zich bij het schoonmakersgilde aansluit met al de gevolgen van dien, in een reeks van zotte verwikkelingen. De gevolgen zijn intusschen lang niet zoo slecht, want al komt ten slotte een oplossing van alle verwikkelingen, het slot is, dat twee jonge harten elkaar vinden. Het is een amusementsfilm van de goede soort, zoo vermakelijk en vlot, als wij dat van de uit de combinatie Ondra-Lamac ontstane films gewend zijn. De vliegende duivel is een film van het genre, waarin we vliegmachines met haar bemanning in emotioneele gevechten gewikkeld zien tijdens den oorlog tusschen Bolivia en Paraguay. Deze scènes worden met technische knapheid van weergave heel realistisch aan den filmbezoeker voorgezet; deze krijgt daarbij een echtelijk drama te „genieten", waarbij „de vrouw" moeilijkheden sticht tusschen haar man en diens ondergeschikten. De film brengt ons geen definitieve oplossing. De ondergeschikte, een officier, die met de vrouw van zijn superieur een ernstige flirt is begonnen, wordt ernstig gewond, en de film laat ons in het onzekere omtrent diens lot. Intusschen zijn de man en de vrouw aan het einde van de film nader tot elkaar gekomen, dan ze in het begin waren. De rol van den ten opzichte van vrouwen gevaarlijken Bob Kent wordt gespeeld door David „Jack" Holt en hij toont zich in deze oorlogsvliegersfilm een onverschrokken held op wien de naam van luchtduivel, gezien zijn bijna ongelooflijke staaltjes van doodsverachting, heel wel van toepassing is. Ten slotte vermelden we nog, dat in het program nog zal gaan een tropendrama Hallo H! „De tuin van Allah" draait deze week in het Harmonie-theater te Roermond. In Royal te Echt draait de film: „Het meisje van de Veenhoeve". --- Venlo. REMBRANDT-THEATER Jij bent mijn leven. — Een film, waarin de bekende zanger Benjamino Gigli optreedt is niet begonnen om het spel op zichzelf, want daardoor leidt de stem van den gevierden zanger te zeer af. Men volstaat dan ook met het aanhooren van Gigli en men kijkt niet naar de ietwat houterige figuur, die Gigli in de film nu eenmaal maakt. Trouwens, waarvan wordt men zoodanig afgeleid dat men er hoegenaamd niets van opmerkt alleen de stem van Gigli imponeert: zij dringt diep door. Temeer maakt Gigli indruk omdat hij opera-aria's zingt en daarvoor in de omlijsting treedt van de decors welke daarvoor noodzakelijk zijn. Men ziet den zanger, wiens stem we reeds meermalen beschreven hebben, in fragmenten uit Aida en Manon I'Escaut, terwijl hij verder nog eenige in het gehoor liggende volksche liederen zingt. In het verhaal, dat feitelijk op de tweede plaats komt, laat men zijn vrouw treuren om de verdwijning van het dochtertje uit het eerste huwelijk., Zijn vrouw stuurt er Gigli op uit, maar deze vindt niets. De oplossing komt dan onverwacht wanneer Gigli ergens zingt en hij een meisje ziet zitten, dat sprekend op zijn vrouw gelijkt — u ziet weer: de wereld is klein, — doch dat gaat allemaal zoo snel niet, al ligt het voor de hand, dat de schrijver van den inhoud het er steeds weer op aangelegd heeft om Gigli aan het zingen te brengen. En hij doet dat onder meerdere gemoedsuitingen. Hetgeen trouwens water op den molen is voor den aanhoorder, want die komt ook in de eerste plaats luisteren. --- CITY. De Moordspecialist. — Een echte Amerikaansche thriller, waarin na den moord en de veroordeeling', de verwikkelingen eerst goed beginnen. De veroordeelde laat zich 'n interview/ afnemen door een dagblad en er volgt dan een voortreffelijk gespeeld en spannend melodrama, dat naar de bekentenis van den waren moordenaar voert. Spencer Tracy en Virginia Bruce werkten onder de regie van Tin Whelar zoodoende samen tot een heel spannend filmverhaal, waaraan volwassen menschen wel eenigen tijd plezier kunnen hebben. --- SCALA. ~De Geliefde Vagebond/' — Wij hebben een tijdje geleden deze film reeds kunnen prijzen, omdat zij zoo een goed geslaagd experiment was, met Maurice Chevalier in een geheel nieuwe verschijning, waarin zijn eigen zin en voorkeur waarschijnlijk op den achtergrond gebracht zijn, om plaats te maken voor de inzichten van den regisseur. Daardoor is deze film niet een van die eeuwig-en-altijd-dezelfde Chevallierfilms geworden, maar een werk met eenige originaliteit, waarin Maurice Chevaüer 'n behoorlijke rol vervult en waarin zijn persoonlijke eigenschappen, als tooneelman op een verstandige manier te pas gebracht zijn. Het verhaal laat ons Chevalier zien, als een Engelschman, die zijn land verlaat, cmdat zijn huwelijk niet doorgaat. In Frankrijk raakt hij aan het vagebondeeren en hij ontmoet enkele lieve menschen. In Engeland terug is zijn vroegere verloofde inmiddels getrouwd en haar man is gestorven. Maar toch zullen zij en hij elkander niet vinden, want de geliefde vagebond voelt zich niet thuis in het van deftigheid opgeschroefde milieu. En weer keert hij ng,ar Frankrijk terug met menschen, die hem dierbaarder geworden zijn en die er niet tegen opzagen, zijn lief en leed te deelen. Het is een geestige, vaak zeer origineele film. --- Echt. ROYAL-THEATER. „Het meisje van de Veenhoeve". — Met dit mooie filmwerk heeft de regisseur Detlef Sierck een uitstekende geslaagde film-bewerking gegeven van den gelijknamigen roman van de bekende Zweedsche schrijfster Selma Lagerlöf. „Das Madchen vom Moorhof" (de Duitsche titel) is het bedeesde, opgejaagde boerenmeisje, dat door haar meester op weinig eerbare wijze is behandeld, en dan door haar omgeving verstooten en uitgebannen, zich vastklemt met al haar aanhankelijkheid en liefdevolle toewijding r an de genegenheid van een jongen boer, die dan ook ten slotte de groote geestelijke waarden en levenskracht van het meisje in de juiste mate weet te waardeeren. Uitmuntend heeft men, evenals in den roman ook in de film weten te leggen de sfeer van het boeren-leven, de levensopvattingen en gedachten van den boer en de eigenaardigheden van land en bodem, waarop hij dagelijks werkt en mee vergroeid is. 't Is hier echter niet Zweden, maar meer Noord- Duitschland, waar het gegeven zich afspeelt. Hier is het het veen-land met zijn somberheid en grauwheid, en welke sfeer men terugvindt in de bonkige, sombere en zwijgzame boeren. Prachtige opnamen van dit landschap kan men bewonderen, eveneens van interieurs van boerderijen, terwijl de muzikale illustratie goed gekozen is. De verschillende types en karakters zijn degelijk uitgebeeld, en sterk komen de mooie en fijne karakters naar voren tegen de liefdelooze en huichelachtige. Hansi Knoteck is de hoofdpersoon en men kent haar bijna niet terug in deze rol, waarin zij een zeer gevoelige en karakteristieke typeering van het uiterlijk wat onevenwichtige en hulpbehoevende, maar innerlijk toch geestkrachtige boerenmeisje weet te leggen. Zij heeft van haar rol iets bijzonders weten ts maken. Opmerkelijke rolvervullingen geven ook de impulsieve jonge boer (Kurt Fischer), zijn stillere in zichzelf gekeerde vader, en de onheil-suggereerende veenschipper. Onweerstaanbaar boeit deze Duitsche film, welke zeer vele goede hoedanigheden heeft en al is zij niet direct 'n meesterwerk, terecht tot de eerste klas films gerekend mag worden. „Wie is wie?" is een bijzonder humoristische film vol verwikkelingen, welke heel wat vroolijkheid teweeg brengen. Het is een op en top amusementsfilm, waarin normale menschen voor gek worden aangezien. Dit is het gevolg van een brand in een sanatorium, welker gasten in 'n noodlijdend hotel worden ondergebracht. Over deze gasten loopt het onjuiste gerucht dat zij niet geheel normaal zijn. Zij besluiten van dit gerucht gebruik te maken om zich enkele dagen kostelijk te amuseeren. De een beweert tegenover het ontstelde hotelpersoneel dat hij Maharadja is, de andere geeft zich voor Marlène Dietrich uit enz., en te midden van dit alles komt een echte millionnair terecht, die natuurlijk door niemand als zoodanig wordt gehouden. De medewerking van puike komische spelers als Hans Moser, Paul Hörbiger, Hans Richter en Trude Marlen in de hoofdrollen doet de film te meer genieten. --- Helden-Beringen. VIOS-BIOSCOOP Miehaël Strogoff. — Met deze film worden we weer onder gedompeld in de romantiek en nog wel een romantiek van voornaam gehalte. De geest van Jules Veme treedt hierin nader en viert thans op het celluloid wederom zijn triomphen. De rol van Miehaël Strogoff wordt vervuld door Adolf Wollibriick en hij is de koerier van den Czaar — van den Czaar aller Russen. Het zou niet de oude, beproefde romantiek zijn wanneer het booze niet erg boos was en het brave niet hyper-braaf. Miehaël Strogoff is nu eenmaal de held en daar doet niemand wat aan — en daar hebt ge den verrader, die op geen greintje medegevoelen of menschelijkheid aanspraak kan maken. Enfin, we krijgen een decor rondom Miehaël dat in geene deele uitmunt door edelmoedigheid. Dit is echter niet zoo heel erg, want de hoofdvertolker draagt, geheel op zijn eentje, deze prachtige eigenschappen mee en hij pronkt er niet weinig mee. We bevinden ons dan in Rusland, waar het onder de regeering 7an Nicolaas ook al wat roerig was. De Tartaren, den langen vrede moe. besloten tot een opstand en er ontbrandt een strijd tusschen dezen volksstam en de troepen van den Czaar. Dan is er een koerier van noode om het gewichtigste bericht van die eeuw over te brengen. Deze dan beleeft allerlei wederwaardigheden en hij speelt zóó suggestief dat j we allen als het ware aan het doek hangen. Als garneering van het pakkende verhaal treden ook nog twee journalisten op, die een beetje uit den toon willen vallen. Zij doen wat vreemd, doch men schrikke niet, want een beetje kleursel misstaat niet en men zal zich door deze wat luchtige aanvoer best amuseeren, al is de film daar, waar de romantiek met karrevrachten vol wordt aan gevoerd, ook op haar best. --- FILMNIEUWS „OOGEN EN OOREN DER WERELD” Het pseudoniem van tientallen waaghalzen. Bij een film-voorstelling zijn wij eraan gewend om via het doek te worden ingelicht omtrent de namen van alle menschen, die hebben meegewerkt aan de totstandkoming van de film, vanaf den regisseur tot den kapper en de modiste toe. Hoe anders is dat bij de wereldnieuwsreportages, waarbij nooit iets wordt gezegd over de makers, wier werk meestal heel wat bezwaarlijker en avontuurlijker is dan dat der gewone film-operateurs. De speelfilm-regisseur kan doorgaans in het atelier onder de volmaakste belichtingsvoorwaarden en met behulp van talrijke technische hulpmiddelen zijn werk tot stand brengen. De film-reporter daarentegen heeft niets van dit alles tot zijn beschikking. Zijn „filmspelers" .herhalen een scène geen zesmaal om betere opnamen te maken! Voor de voorbereidingen van zijn opnamen staan hem doorgaans niet meer dan enkele seconden ter beschikking. Des morgens is hij in Stockholm des middags landt zijn vliegtuig in Parijs en 's avonds roept zijn werk hem naar Rome. Hij is de man die overal en onder alle omstandigheden filmt, boven en onder den grond, in de lucht en op en onder het water. Duizenden gevaren bedreigen hem dikwijls bij zijn opdracht om den bioscoopbezoekers den waarsten snelsten en nauwekeurigsten indruk te geven van de prettige en droevige gebeurtenissen dezer dagen. --- MOORD Een der meest sensattioneele journaal-opnamen in het afgeloopen jaar was ongetwijfeld de film-reportage van den moordaanslag op den Joegoslaafschen vorst Alexander bij zijn aankomst in Marseille. Maarniet alleen Alexanter, Barthou en Generaal George werden daarbij getroffen door de kogels van den aanrander. Ook de filmoperateur Forrester, wien wij het historische filmdocument danken, werd gewond. Met zijn camera volgde hij aanvankelijk het rustige verloop van de stoet en op het moment dat de aanrander plotseling uit de menigte naar voren schoot en op de treeplank van den wagen sprong, was de filmman de eerste die de situatie overzag. Sneller dan de bereden garde was hij vlak bij den wagen en toen daarop een der kogels van den Kroaat hem trof, klemde hij de tanden op elkaar en filmde de geheele gebeurtenis tot het einde toe. Eerst toen gaf hij zijn toestel over en liet zich door de roode-kruisauto wegbrengen. --- GEVECHT De journaal-filmreporter moet altijd in de voorste linies zijn. Bij de groote stakingsgevechten, die verleden jaar in Noord-Amerika plaats vonden, waagde John Barning het zich midden tusschen de strijdenden te begeven, die in een hevig handgemeen met de politie gewikkeld waren. Daarbij werd hij door de gummiknuppels van de politie zoo op het hoofd geraakt dat hij in elkaar zakte en liggen bleef en daarbij bijna door de demonstranten die ijlings den aftocht moesten blazen vertrapt werd. Maar terwijl hij zich zelf niet kon bewegen, hield hij als bij intuï tie de kleine handcamera met de waardevolle film hoog boven zijn hoofd. Zoo merkte men hem op en werd hij naar het ziekenhuis vervoerd. Den volgenden avond liep de film in alle bioscooptheaters van San Francisco! Men herinnert zich wellicht nog den Ame rikaanschen film-reporter die tijdens den Pebruari-opstand in Weenen kans zag tot de belegerde arbeiders-vestigen door te dringen en daarop met vele ingezetenen gevangen genomen werd. Een al te ijverig aanvoerder wilde hem ter plaatse laten fusilleeren. Nadat hij vergeefsche pogingen tot protest had aangewend, sprak hij ten slotte een laatsten wensch uit: hij wilde den betreffenden aanvoerder filmen. Aldus geschiedde en daar de gefilmde nu toch moest wachten tot de opname ontwikkeld was, werd de executie uitgesteld. Intusschen hadden de autoriteiten er lucht van gekregen, de Amerikaan werd onmiddellijk vrijgelaten en overladen met verontschuldigingen. De betreffende leider werd uit zijn ambt gezet en kon zich verder met zijn filmpje troosten. De film-verslaggever zal een volgende maal echter wel wat meer voorzichtigheid in acht nemen. --- ONGELUK Het komt overigens steeds veelvuldiger voor dat de filmreporter opgeroepen wordt om te getuigen voor den rechter. De film die hij heeft opgenomen is doorgaans het meest afdoende bewijs bij de oplossing van ongelukken en misdaden. Tijdens een belangrijken auto-racewedstrijd op de bekende Brooklandsbaan veron gelukte de Italiaansche coureur Tessi. De familieleden van den coureur en de fabriek waarvoor hij reed beweerden, dat het ongeluk het gevolg was van sabotage. De mecanicien van een concurreerende firma zou een der wielassen zoodanig hebben bijgevijld dat een der voorwielen onder het rijden losgetrild was, waardoor de wagen in volle vaart over de steenen balustrade was geslagen. Men vertoonde daarop de film van den journaal-reporter en deze nu bewees dat het wiel zich inderdaad had losgewerkt, maar eerst na de buiteling over de balustrade. Van een misdadigen opzet behoefde dus in het geheel geen sprake te zijn. --- SENSATIE Een energieke camera-reporter moet natuurlijk de kunst verstaan om overal door te dringen, ook op plaatsen waar het verboden is te filmen. In dat opzicht worden heel wat stoute stukjes gewaagd. Een goed voorbeeld daarvan was mee te maken tijdens het sensationeele Hauptmann-proces te Flemington. De eerste dagen waren de filmreporters uit de rechtzaal verwijderd. Wat deden zij? Een van hen gelukte het des nachts aan een der vensters van de zaal een fiim-camera aan te brengen, die van buiten af kon worden bediend. Zoo werd het toch mogelijk in alle Amerikaansche bioscooptheaters de dagelijksche filmreportage van dit sensationeele proces te vertoonen. Eerst na drie dagen geïukte 't, de verstopte camera te ontdekken. Maar zelfs rechter Trcnchard kon ondanks zijn toorn niet tegenspreken, dat de filmreporters die er op uit waren gestuurd „clevere" jongens waren! De „oogen en ooren der wereld". Wanneer eenmaal een filmjournaal-verslaggever eens zijn mémoires zal schrijven, dan zal dat stel lig een avontuurlijk document worden. Tot nog- toe heeft geen van hen er nog den tijd voor gevonden. De filmreporter blijft anoniem achter zijn lens. „Oogen en ooren van de wereld", niet meer, niet minder! W. --- Een politie-corps in de bioscoop Charley Chan geeft les aan Hollandsche agenten. De Engelsche politie heeft voor 'n moeilijke moordzaak eens de hulp ingeroepen van Edgar Wallace. Men dacht, dat de man, die zoovele misdaden op papier beraamd en., opgelost had, misschien in staat zou zijn, licht te brengen in een werkelijke moordzaak. Zoo wilde dus de politie van den detective-boekenschrijver leeren. De Hillegomsche politie heeft dit voorbeeld gevolgd. In het Luxor-theater te Haarlem draaide de film, ~Het geheim van Charley Chan". Een detective-film naar 't klassieke model. Vol spanning zitten de bioscoopbezoekers naar het witte doek te kijken, waar de geheimzinnige, ja, huiveringwekkende figuur vafi Charltey Chan, een misdaad uiteenrafelt en met onverbiddelijke logica den schuldige aanwijst. Welnu: Burgemeester Mr. Pont uit Hillegom heeft dezer dagen de agenten van het gemeentelijk corps een vxijbiljet gegeven voor het bijwonen van deze films, mits., zij na een kwartier op een papiertje schreven, wien zij als dader beschouwden. Zoo zaten dan op het frontbalkon van 't Luxor-theater de Hillegomsche agenten in hun grijze uniformen te raden en te kijken. Wat het resultaat geweest is, weten wij niet. Alleen heeft een der agenten, die ai te scherpzinnig wilde zijn.... Charley Chan als dader aangewezen. Voor de rest wordt het resultaat geheim gehouden. Elke speurder dient nu eenmaal het licht zijner intelligentie onder de korenmaat te zetten. v In alle geval: een aardige gedachte van burgemeester Pont! --- Stan Laurel en Oliver Hardy. Een definitieve scheiding? Er is weer een nieuw bericht over een mogelijke scheiding van Stan Laurel en Oliver Hardy. De Telegraaf weet het ditmaai te melden. Laurel zou met den producer Hal Roach gebroken hebben, omdat hij ontevreden was over de geringe mate van zelfstandigheid, welke Roach hem bij de productie van de door hem en Hardy gespeelde films toekende. De Stan Laurel Production Cy. is thans officieel te New York ingeschreven, de mogelijkheid van produceeren in Engelsche stu dio's wordt eveneens overwogen. Oliver Hardy is echter genoodzaakt bij Hal Roach te blijven; hem bindt een contract waarvan de expiratie over twee jaar plaats vindt. Tenzij Stan Laurel op zijn beslissing terugkomt, is de kans uitgesloten dat gedurende de twee eerstkomende jaren Oliver Hardy en Stan Laurel samen zullen optreden. Het is een vaststaand feit, dat Hal Roach geen poging ongedaan zal laten om deze splitsing, die een voorloopig einde zou maken aan het succesvolste komieken-team dat de film tot dusverre opleverde, te voorkomen. --- Nieuwe film van Lubitsch Ernst Lubitsch die, zooals reeds gemeld aan een film met Mariene Dietrich in de hoofd rol bezig is, zal na de voltooiing daarvan beginnen aan een nieuwe filmcomedie Bluebeard's Eight Wifes, met Claudette Colbert en Fred MacMurray in de hoofdrollen. --- Harry Baur Harry Baur zal de rol van Jean Jaures spelen in een flm, die het leven van den vermaarden Franschen socialist behandelt. Carlo Rim, die het scenario heeft geschreven, zal waarschijnlijk ook de regie voeren. --- Erich von Stroheim Erich von Stroheim, die op het oogenbliK als acteur meewerkt aan een Fransche spioranage-film Marthe Richard, Espionne de France, heeft het scenario geschreven, getiteld General Hospital, dat te Hollywood zal worden verfilmd; het is echter nog onzeker of von Stroheim zelf de regie zal voeren. ---