HARMONIE-BIOSCOOP. De Wolgabootsman. — Een Wolga-film verplaatst ons natuurlijk in de sfeer met een reeks hard zwoegende menschen als paarden sjorrend in het trekzeel van een statig, langzaam voorbijgaand Wolgaschip, als gedragen door de rhythmische deiningen van illustratieve muziek en gezang-brokken. Deze Fransche film van Jim Vanhoucke laat ons dan echter spoedig los van die traditioneele Wolga-sfeer; want vanaf het vinden van een bewustelooze vrouw in het oeverriet, verplaatst zich de filmgeschiedenis terug naar het verleden der gevonden vrouw met haar veel-bewogen leven. En we zien dan de tragische geschiedenis zich voltrekken van een flinken, veelbelovenden jongen Russischen luitenant, die op een Wolga-boot, en later op een bal in St. Petersburg, een vrouw heeft leeren kennen, die zijn hart en hoofd in vlammen zet. De officier blijkt echter niet correct en ridderlijk genoeg om zich terug te trekken, als hij tot de ontdekking komt. dat de vrouw gehuwd is, nog wel met zijn eigen superieur. Deze ontdekt de ongeoorloofde verhouding van zijn vropw tot den jongen luitenant, dien hij op listige en weinig-eervolle wijze onmogelijk maakt door hem bij een gunstige gelegenheid waardevolle militaire documenten te ontfutselen, n.l. als de luitenant tijdens de overbrenging der stukken nog een oponthoud heeft bij de vrouw van den ander. De luitenant komt voor den krijgsraad, wordt gedegradeerd en tot dwangarbeid veroordeeld maar vlucht en wordt Wolga-sleeper. Hij heeft uit een soort plotseling eergevoel niet den naam der vrouw genoemd, wier bestaan hem ten verderve voerde. En zoo zwoegt de vroegere luitenant in het trekzeel van een Wolga-schip,als zijn gezellen 'n vrouw vinden, welke de vroegere luit. Borzine herkent als Vera, de echtgenoote van kolonel Gorev, de vrouw, voor wie zijn leven ongelukkig werd. De omstandigheden spitsen zich dan zoo toe, dat d eontvluchte gevangene Borzine opnieuw wordt gearresteerd, waarop een tweede proces volgt. Dit brengt de ware toedracht der feiten aan het licht, de kolonel voltrekt dan aan zich zelf aardsche „gerechtigheid ', en de vrouw en de man vinden elkaar! Het verhaal heeft in de onderlinge verhoudingen der hoofdpersonen zooveel gewrongen situaties, dat we ons best kunnen indenken, dat de k.F.C. deze film eerst bij herkeuring in gewijzigden vorm toelaatbaar verklaarde en dan nog maar alleen met groot voorbehoud. De film is niet-onverdienstelijk geregisseerd door Wladimir Strichewsk, en zij is gespeeld door Fransche artisten, waarbij vooral Pierre Blanchar als luit. Borzine en Charles Vanel als kolonel Gorev bepaald uitblinken. Inkijinoff geeft een pracht-weergave van de rol vai huisknecht en vertrouweling zijner meesteresse, Vera Gorev. Tusschen vijf en zes. — Dit is een ingewikkeld verhaal over een moord, een vrouw, die van dit misdrijf getuige is, over brutale afpersingen en over een tweeden moord, waarvan de schuld op zich genomen wordt door een persoon, van wien men het in de laatste plaats zou hebben verwacht. Met de logica is het* in deze film niet heelemaal in orde, maar men accepteert dat terwille van het spannend verhaal. En spanning is er genoeg, spanning, welke soms meter bij meter wordt opgevoerd. Loretta Young, Franchot Tone, Lewis Stone en Henry Daniell spelen er de hoofdrollen in. --- Echt. ROYAL-THEATER „Port Arthur". — Het aantal films, die de oorlog als motief vertoonen, is ontelbaar; daaraan moet echter toegevoegd, dat, werd enkele jaren terug het vreeselijke van den oorlog meer naar voren gebracht, de films van thans meer den nadruk leggen op den heldenmoed, de vaderlandsliefde en doodsverachting, en waartusschen door zich nog meestal een liefdeshistorie afspeelt. De film „Port Arthur" is van dit laatste genre en brengt in herinnering terug den oorlog tusschen Rusland en Japan in de eerste jaren dezer eeuw (1905), en waarbij de belegering van de groote Russische vesting „Port Arthur" een der voornaamste krijgsverrichtingen was. Velen zullen zich dezen oorlog en de verovering dezer stad nog herinneren. De regisseur Nicolaas Farkas heeft van dezen strijd een filmwerk van groot gehalte gemaakt, waaraan reusachtige massa's gansch 'n land en zeegevechtsapparaat ten koste zijn gelegd, en bovendien de speeltalenten van Adolf Wohibrück en Karin Hardt. Men krijgt .xhiUeror.de opnamen te zien van het meer open strijd voeren, van oprukkende legers :aet wapperende vaandels en tromgeroffel. Maar 't meest boeiend is wel, wat men te zien krijgt op spior.nags-gebied, dooreengestrengeld met heldenmoed en liefde. Er wordt i:1 een sterk dramatische handeling weergegeven het tragisch lot van een Russisch officier Boris en zijn kleine Japansche vrouw Youki. Als achtergrond dient de laatste étappe van den strijd om genoemde vesting, welke door de Japanners gewonnen werd. Knap werk heeft de regisseur bereikt in de opnamen van de veldslagen en zelfs van een zeeslag, zoodat 't geenszins aan spanning ontbreekt. De eene boeiende scène volgt op de andere, waartoe het meesterlijk spel van de hoofdpersonen niet weinig bijdraagt. Adolf .Vohlbriick is de Russische officier, een man van karakter en plichtsbesef. Karin Hardt is de liefdevolle Japansche, die hevig tusschen haar twee vaderlanden wordt hecngcslingerd. Dan mogen in deze veelbewogen geschiedenis nog genoemd worden René Deltgen als de slimme en dappere spion Iva Moera, en Paul Harmann als de sympathieke onvermurwbare kapitein Wossidlo. Tot 't einde zal men met spanning blijven toezien. „La Paloma". — Om meer dan een reden verdient deze film belangstelling. Niet alleen is zij rijk aan afwisseling en speelt in het mooie en warme Zuiden van ons werelddeel met z'n meer temperamentvolle bewoners, met z'n schitterende en zonnige natuur, maar is bovendien een zangflim, waarin een goede zanger volkomen terecht ten tooneele wordt gevoerd. De groote tenor Charles Kullmann van de Weensche opera, beschikt over een krachtige, gloedvolle en mooie stem. Hij vervult de hoofdrol met begeestering en naar het bekende „La Paloma-lied" en de heerlijke muziek zal men met aandacht luisteren. Leo Slezak speelt een aardige rol, eveneens Pritz Kampers en Jessie Vihrog, en deden de film te meer een succes worden. Het verhaal gaat om een zeeman, die na drie jaar plotseling terugkeert en de uitverkorene zijns harten met zijn besten vriend getrouwd ziet. Dezen pijnlijke geschiedenis wordt op een aller-sfeervolste wijze in de film opgelost. De geschiedenis speelt zich in Spanje af en bood een goede gelegenheid voor romantische en uit het volksleven 't zuiverst opwellende landeigene-episodetjes. In Royal te Echt draait de film „La Paloma" met Leo Slezak rechts. --- Venlo. REMBRANDT-THEATER . .„Kreutzersonate". — Deze film wordt deze week ook vertoond in het Royal-theater te Roermond. Elders op deze pagina vindt men een bespreking van deze film naar aanleiding van de vertooning in Roermond, zoodat wij hier kunnen volstaan met daarnaar te verwijzen. --- SCALA Sabotage. — Dit is een van de films, die dit jaar wel tot de beste zullen blijven behooren. Tegenwoordig ziet men zelden meer zulke in vele opzichten verantwoorde films. Het is een zeer boeiend werk van den intelligenten regisseur Hitchcock. Ook in deze film, zooals in „De Geheime Agent" heeft hij een misdadigen opzet tot kern van zijn film gemaakt. Het betreft hier een geval van sabotage, dat ondernomen is met de bedoeling de aandacht van de bevolking af te leiden van de buitenlandsche politiek der regeering. De aanstichters van die sabotage blijven natuurlijk achter de schermen. Zij vinden den eigenaar van een kleine Londensche bioscoop bereid, om sabotage-werk voor hen te verrichten. Eerst zet hij Londen in het duister, later moet hij ergens een bom deponeeren maar omdat hij in het nauw gedreven wordt, stuurt hij een jonger broertje van zijn vrouw met de helsclie machine naar de afgesproken plaats. Dit verloop catastrofaal. De jongen weet niet, wat voor een gevaarlijk voorwerp hij vervoert, en, zooals jongens zijn, blijft hij hier en daar al eens staan kijken, zoodat hij iets over tijd op het punt van bestemming zou komen. Maar het oogenblik, waarop de machine springen zal nadert langzaam maar zeker. De jongen heeft van een tram gebruik gemaakt en als hij daar in zit, breekt het noodlottige oogenblik aan. Deze tocht van' den kleinen jongen. — dcnzelfden, dien men zich herinnert uit Chevalier's film ~De Geliefde Vagebond!" — is een van de scherpste fragmenten uit dit werk. Het verloop der geschiedenis is door Hitchcock op een geraffineerde manier in vorm gebracht. Deze regisseur legt een buitengewonen ideeën-rijkdom aan den dag. Zijn werk is overvol van keurige filmische vondsten, welke de volkomen toegewijde belangstelling van den toeschouwer eischen, maar voor deze groep van toeschouwers dan ook momenten van zuivere filmverrukking brengen. --- NIEUWE PORTRETTEN VAN BEKENDE FILMSTERREN Rudolf Forster. Mariene Dietrich. Jacquet Feyder. Jenny Jugo. Mickey Roomey. --- FILM VAN DE WEEK Roermond. ROYAL-THEATER Kreutïersonate. — Dit werk is een film, gemaakt naar de bekende novelle van Tolstoï. In den regel betreurt men 't, wanneer men van een verschenen roman op het celluloid zoo weinig van de feiten en den gang varv zaken, als door den schrijver gerangschikt, terug vindt. De maker van de film kan zich daar in den regel moeilijk aan houden, omdat zijn materiaal een andere behandeling behoeft, andere eigenschappen noodig heeft om het contact met zijn publiek levend te doen worden, dan een boek. In dit geval, nu het ging om de behandeling van Tolstoï's bekende novelle, is dit afwijken van Tolstoï's tekst eigenlijk niet zoo betreurenswaardig als in andere gevallen. De film heeft haar spierkracht elders gezocht dan in de novelle, en zij is er beter door geworden, dan wanneer Tolstoï in dit geval op den voet zou zijn gevolgd. De inhoud van het verhaal is in een eigenaardigen vorm gegoten, ten minste wat het begin betreft: een man zit in een spoorwegcoupé en vertelt aan een medereiziger zijn levenstragedie. Die tragedie betreft Peter Petersen, een stoere, krachtige filmfiguur met snor en baard: het is de geschiedenis van een door jalouzie tot razernij opgezweepten man, die zijn vrouw van ontrouw verdenkt. Een kunstenaar (Albrecht Schoenhals) tracht het huwelijk van het echtpaar Posdnyschen uiteen te rukken door een flirtatio met de vrouw. Deze Jelaina (Lil Dagover) sympathiseert sterk met den violist Gregor (Albrecht Schoenhals), die dit als een goede gelegenheid aangrijpt om zich in te dringen in de goede verhouding van 't echtpaar Posdnyschen. Het blijkt duidelijk, dat de vrouw haar man en kind trouw blijft. Het ongeluk wil, dat de echtgenoot zijn vrouw toch van on- trouw verdenkt en haar doodt. Met dit tragische slot eindigt het verhaal van den treinreiziger, die eraan toevoegt, dat de rechtbank hem, Posdnyschen, vrijsprak, maar dat die uitspraak hem niet voldeed, en dat hij zocht naar iets, waardoor zijn vrouw, Jelaina. hem eens zal kunnen vergeven. Dit tragisch einde van het verhaal karakteristiek voor Tolstoï en voor de eind-19e eeuwsche litteratuur-periode, maakt intusschen geen onbevredigend einde aan de film: want deze laat de oplossing zweven, laat aan de verbeelding over een positief ' einde te knoopen aan het verhaal daar, waar het den toeschouwer loslaat. De film behandelt Tolstoï's psychologische ontleding zeer beperkt, doch de wijze, waarop de hoofdpersonen hun rol vervullen, is voor volwassenen wel te begrijpen en desnoods zakelijk te accepteeren. Lil Dagover, de van Nederland afstammende Ufa-actrice, speelt de vrouwelijke hoofdrol ingehouden, maar voornaam-vrouwelijk. Peter Petersen toont zich een uitstekend acteur in de rol van den goedigen, later jajoerschen en ten slotte verwoestenden echtgenoot. Schoenhals speelt hierin een rol met denzelfden inslag als in Mazurka, waarin hij de koele, berekenende en charmante verleider speelde, en die als fascineerend musicus en als de ~interessante man" menschenlevens uit elkaar rukt. Verschillende malen roept het verloop van de ~Kreutzersonate" herinneringen aan „Mazurka'' op. Vooral als speelfilm heeft de Kreutzersonate, welke, op vele plaatsen zelfs zeer verdienstelijk, werd geresisseerd door den nieuweling Veit Harlan, uitstekende kwaliteiten. 't Geheimzinnige eiland. — Deze film verplaatst ons naar een der Zuid-zee eilanden, waar de bevolking zich bezig houdt o.a. met parelvisscherij, zulks onder leiding van een blanke, die naar dit afgelegen eiland de wijk heeft genomen voorde politie. Hij heeft een jonge, bevallige vrouw, die de aandacht trekt van enkele andere blanken, die met een schipbreuk op het eiland belandden. Er spelen zich spannende en soms emotievolle gebeurtenissen af in deze film, welke volle aandacht geeft aan de vriendschappelijk verhoudingen tusschen de verschillende hoofdpersonen, welke niet verstoord wordt door de kuiperijen van een hunner. Er is in dit vlotte, boeiende filmwerk veel romantiek en sensatie te genieten. De hoofdrollen erin worden goed vertolkt door Margaret Lindsay, Humphrey Bogart, Donald Woods, Paul Graetz alsmede door E. E. Clive. Peter Petersen, Albrecht Schoenhals en Lil Dagovcr in de film „Kreutzer-sonatc" Royal, Roermond. Vera Korèna, Inkyinoff en Charles Vanel (op den achtergrond links) in de Fransche film Wolga-bootsman Harmonie R'mond. --- Helden-Beringen. VIOS-BIOSCOOP. De Hoogeschoolrijder. — Het is Rudolf Forster, die in deze film de hoofdrol vervult; hij is 'n ietwat geheimzinnige variété-artist, die er een bijzondere waarde aan hecht gemaskerd op te treden. Hij doet dat niet om zijn publiek met een puzzle te vereeren, doch hij wil, zoo mogelijk, onkenbaar door het nu en dan wat deinende leven trekken. De waarheid is, dat hij een oud-officier is, die in vroegere jaren een vriend heeft gedood bij een duel. Daarvoor heeft de vader bloedige wraak gezworen en het toeval wil, dat de hoogeschoolrijder in relatie komt met de zus van zijn vroegeren vriend, hetgeen tot complicaties leidt. Het is een boeiend gegeven, vooral, omdat de hoofdpersonen gedurende langen tijd rakelings langs elkaar heenleven. Behalve Forster treden nog andere goede spelers en actrices in deze film op. • --- FILMNIEUWS La Marseillaise. Jean Renoir gaat een film maken over de Pransche revolutie. Het werk zal heeten: La Marseillaise en wordt door de Regeering gesteund. De kosten zullen ongeveer twee millioen francs bedragen. De film zal haar aanvang nemen met. gebeurtenissen, welke zich even voor de revolutie afspeelden. Renoir is van plan het werk op te vatten, zooals de in de dagen der revolutie levende menschen die gebeurtenis ervaren hebben. Vooraanstaande auteurs zijn met het manuscript voor de film bezig en een eerbiedwekkende staf van muzikale medewerkers zal er muziek voor componeeren, zooals Milhaud, Ibert. Auric, Honegger en Kosma. --- Duitschland en Italië. Samenwerking op Filmgebied. De relaties tusschen Duitschland en Italiï zijn op filmgebied wel bijzonder sterk. Er bestaat o.a. een Difu (deutsch-italienische Film Union), die de gro te Italiaansche speelfilms „Grande Appello", „II Corsaro Nero" en „Cavalleria" voor Duitschland overgenomen heeft --- Oscar Wilde. Een Fransche regisseur heeft de laatste hand gelegd aan een film naar Oscar Wilde's tooneelspel A Woman of No Importance. Charles Spaak heeft het stuk voor de film bewerkt. --- Film over Afrika. Sedert de verovering van Abessinië is de Italiaansche filmproductie sterk in films over Afrika. Terwijl Scipio, De Afrikaan nog niet geheel voltooid is, is men reeds begonnen aan Marrabo, een film die in Somaliland wordt opgenomen onder regie van Romolo Marcellini. naar een manuscript van Marcella Orana, een autoriteit op het gebied van de etnologie van Somaliland. --- Fransche plannen. — Marcelle Chantal zal de hoofdrol te spelen krijgen in „L'Empreinte du Dieu", een film, welke naar den roman van Maxence van der Meersch zal gemaakt worden door Julien Duvivier. — Harry Baur gaat spelen in de film „Nostalgie", welke door Tourjansky zal worden geregisseerd. — Jacques Feyder gaat een circusfilm maken. — Maurice de Canonge is bezig aan de voorbereiding van „La Pouponnière", een film waarin uitsluitend kinderen zullen spelen. — Pierre de Lange gaat met Ernest Ferny, Geneviève Gallix, Jean Appert en Gine Charvet de film „Tornado" draaien. De belangrijkste buitenopnamen zullen in de Belgische Congo worden gemaakt. --- EEN VOEDZAME SOEP Als men een soep vooraf wil hebben, kieze men bij voorkeur een lichte, geurige scep, die vooral niet te voedzaam mag zijn. Daze soep dient dan tot eetlust opwekking, maar moet de maag niet te veel vullen, daar er nog andere gerechten volgen. Heldere bouillonsoepen komen in dit geval hoofdzakelijk in aanmerking. Is de maaltijd wat eenvoudiger, zoodat er slechts een licht gerecht op volgt, dan komen de gebonden soepen in aanmerking. Voor een gewonen huiselijken maaltijd 5s een voedzame soep niet te versmaden; vanzelfsprekend moet dit gerecht evengoed geurig en smakelijk zün. De voedzaamheid is hierbij te danken aan het gebruik van room of melk. Hoewel room de soep wat fijner maakt, is ook met melk een bijzonder smakelijk gerecht te bereiden. --- KERRYSOEP (voor 4 personen) V: L. melk en 1/2 L. water; óf 1/8 L. room en 7/8 L. water. 3 Bouillonblokjes. 1 theelepel kerry en een uitje 50 gram boter (2'/s afgestreken eetlepels) 40 gram bloem (5 afgestreken eetlepels) Snipper het uitje zeer fijn en smoor het, met -de kerry, in de boter gaar, zonder het bruin te laten worden.Breng ondertusschen 't water aan de kook, los er de bouillonblokjes in op en voeg de melk er aan toe (als men tenminste geen room gebruikt). Voeg, als het uitje gaar is, de bloem bij de boter; roer deze bestanddeelen tot een glad mengsel. Voe& daar na, bij kleine scheutjes tegelijk en onder goed roeren, de bouillon hieraan toe. Laat de'soep even doorkoken om te binden en voeg den room toe (als men geen melk gebruikt heeft). Giet de soep door een zeef in de soepterrine. Presenteer bij de soep desgewenscht gebakken dobbelsteentjes brood (in een klein pannetje met wat boter lichtbruin gebakken). --- FOLKLORISTISCHE FILMREPORTAGE De heer Hub. Leufkens, die in Heerlen woont heeft een excellenten naam als fotograaf. Men zal zich herinneren, dat hij verschillende zeer mooie tentoonstellingen van zijn fotografisch kunstwerk hield. Hij beschikt echter ook over behoarlüke film-camera's en hij heeft den laatsten tijd gefilmd. Hij legde zich toe op de verzorging van een soort van folkloristisch film-journaal en als eerste stukje in die reeks heeft hij een film gemaakt van „Een Paaschgebruik en een exceJitriéke kip in Zuid-Limburg". Men herinnert zich ongetwijfeld het geval, waarop dit laatste slaat. In Heerlen placht een kip een schoolklas binnen te wandelen, heel rustig over banken en vloer te kuieren en dan in een papiermand een ei te leggen, na welken arbeid het nijvere dier weer rustig het vertrek verliet. De heer Leufkens heeft deze kip bereid gevonden, voor zijn camera te spelen en h\j heeft er een erg interessant detail van gemaakt in zijn filmpje, dat overigens gebouwd is op het motief: eieren-zoeken met Paschen Hij laat er de terugkeerende klokken een rol in spelen en de kinderen, die 's morgens in den tuin aangelande eieren zoeken. Zeker in fotografisch opzicht kon men van den heer Leufkens verwachten, dat zijn filmpje goed werk zou zijn en dat is dan ook het geval. Vermits daarmede, echter nog niet de kwaliteit van een filmwerkje hoe klein ook bepaald is, mag een apart woord van waardeering gewijd worden aan zijn manier van opvatting in de beweging, welke voor het maken van een film, óók van een documentaire van zooveel belang is. Terwijl de inhoud van het documentair filmpje, dat ongeveer tien minuten duurt, op den voorgrond blijft is deze inhoud toch op een zeer aannemelijke manier voorgedragen met een soepele camera-beweging en gevoel voor details. Op deze wijze werkend kan de heer Leufkens ongetwijfeld nog aardige dingen tot stand brengen. Zijn Paaschfilmpje, opgeluisterd met het avontuur van de rare kip, is in alle geval zeer aardig. Het draait deze week in het Royal-theater te Maastricht. De kip op school. ---