J3loemen en S I vlotte modellen 22.50 27.50 32.50 Speciale aanbieding COSTUUM en REGENJAS samen 52.50 per maand 4.- Gld., zonder vooruitbetaling yMgf Maatcostuums 45.- 49.50 54.50 \ COUPON k wens zonder verplich- | Knip nevenstaande coupon uit ting cou peur s b e zoe k. HB en zend ze onder No. bureau van dit blad en onze Naam : coupeur, die regelmatig in Uw woonplaats is, komt U bezoeken met grote collectie stalen en " res I modellen. Beroep: - H --- 'bonné's op de dagblad-uitgave van de Limburger Koerier zijn gratis verzekerd tegen ongevallen op voorwaarden, welke wij op aanvraag gratis verkrijgbaar stellen. Verzekerde uitkeeringen voor de gevallen in de bedoelde voorwaarden omschreven: ƒ 5.000—, ƒ 3.000.—, ƒ 2.500.—, ƒ 2.000—, ƒ I.ooo—, f 500—, t 400—, ƒ 200—, ƒ 100—, ƒ 60—, ƒ 50—, ƒ 40—, ƒ 30—, ƒ 25—, ƒ 20—, ƒ 15—, ƒ 10—, of ƒ s—. — Sedert 1 MAART 1927 uitgekeerd ƒ 310.650— in 731 gevallen. --- FEUILLETON TARWE DOOR WILLIAM CORCORAN. 2) Maar dat zou niet lang zoo mogen blijven. Susan zat in het wagentje te piekeren. Ze reden langzaam over den stoffigen weg, die dwars door de droge, dorre vlakte tusschen twee heuvelruggen voerde. Allan Voelde zich niet op zijn gemak. Dat stille meisje naast hem -was zijn vroolijke, hartelijke Susie niet. En toen hij er eindelijk over begon, sloegen haar woorden hem met diepe verbazing. — Ik heb beloofd met je te trouwen, Allan, zei ze, en dat meende ik ook. Maar ik heb je nooit beloofd, dat ik in dit land zou blijven wonen. Ik wil er niet langer blijven. Ik moet mijn belofte terugnemen". — Om het land? vroeg Allan verbluft, — Hoe kan het land voor ons belang zijn, Susie? . — Niet van belang? Susan keek hem aan. Hij was zoo knap en zoo jong, zoo helder van blik en zoo goedlachs, en toch zoo op en top een man, koppig en blind. Wanhopig vervolgde ze: „Kun je niet inzien, dat het van belang is? Kijk dan eens rond, Allan, overal in het rond. Het heeft mijn moeder vermoord. Het heeft iedere vrouw, die hier ooit is gekomen, tot een slavin gemaakt. Ik wil dat lot niet deelen. Ik heb nu een kans, hiervandaan te komen. Ik zal die aangrijpen, voordat het te laat is. Allan Harper keek over het land. Hij deed het liever op dat oogenblik, dan naar haar kijken, want hij wist maar al te goed, hoe hij altijd voor haar lieve gezichtje bezweek. Hij moest nu sterk zijn. Susan in haar Zondagsche japon, van grijze tafzijde met wijduitstaande rokken, met haar nuffige hoedje en haar parasolletje, zag er snoeziger dan ooit uit; ze had een kleurtje en haar blauwe oogen staken helder af bij haar korenblond haar. Ze was adembeklemmend mooi. Hij kwam er met groote hartelijkheid tegen op. — Je weet toch zeker wel, dat ik niet van plan ben, jou eenige moeilijkheden of geslaaf te laten ondervinden, Susie. Ik weet, dat het hier veel teleurstellingen meebrengt, vooral voor een vrouw. Maar denk toch aan de toekomst, die ons zeker te wachten staat! Het is nieuw land! Het begint hog pas te groeien en die groeiperiode brengt moeite, pijn en inspanning mee. Ik heb me tot doel gesteld, met dit land mee te groeien en groot te worden. En ik hoop, dat jij dan met mij overvloed en weelde zult deelen, als het eenmaal zoover is! ' — Ik zal je vertellen, Allan, waar ik nu al weken en weken op heb uitgekeken. Ik heb uitgekeken op een eindelooze optocht van kolonistenwagens, die naar het Oosten trokken, dag aan dag; die hun land en hun huis achter zich hadden gelaten; die de streek uittrokken. Ik heb vrouwen op de drempels zien staan, die hen . akeken met verlangen in haar oogen. Ik heb het laatste groene sprietje op dit land zien verkwijnen en verdorren. Ik heb duizenden en duizenden stuks vee, wilder dan wolven, uit die woestenij zien komen, en bij groote kudden weg zien drijven naar de veewagens en stallingen, om verscheept te worden. Ik heb cowboys, troep na troep, Orlando zien binnenrijden en van de stad één nachtkroeg zi?n maken vol lawaai en verschrikking. Ik heb gezien, hoe de weinige goede en rustige burgers zich schuil hielden uit vrees voor hun leven, als er herrie dreigde te komen en hoe de sheriff zelf — mijn eigen vader — weigerde erop uit te gaan, om de rust, het recht en de vrede te handhaven en af te dwingen, als er gevochten of gemoord werd. Ik heb hem hooren zeggen, dat de stad eigenlijk buitenlijn rechtsgebied valt. Wel, dat mag zoo zijn, maar wat denk jij van een stad zonder vrede of wet, waar geen recht kan worden uitgeoefend? Allans gezicht stond strak en hard en hij gaf er geen antwoord op. Ze had in zekeren zin gelijk. Maar voor sommige dingen liep een man nu eenmaal niet ergens vandaan. — Ik kan het niet uithouden, Allan ! En bedenk toch, dat ik nog iets anders gezien heb. Moeder heeft naar mijn vader geluisterd en zich, tegen haar wil, door hem hier laten houden. Ze is gebleven en heeft trouwhartig meegestreden en geworsteld om ons huis in Ohio te kunnen vergeten. Ze streed zonder te klagen tegen den altijd gierenden wind en het stof, de gloeiende hitte, de lange eenzaamheid van den winter en de verschrikkingen van den zomer. Dat heeft haar dood gemaakt, A11an.... Als ik ook maar iets van 'dit land verwachten kon! Als het maar eenige belofte van verbetering inhield! Maar ik kan niet! Ik moet naar huis terug! — Wat zegt je vader ervan? — Och, hij praat net als jullie mannen allemaal doen. Wachten en moed houden. Maar hij kan me niet meer tegenhouden. Ik hc-b geld van mezelf. Grootmoeder heeft me haar huis gemeubeld en geheel in orde vermaakt. Ze schreef in haar testament, dat ze hoopte, dat ik naar huis terugkwam. Ik heb ?r over nagedacht en gepiekerd. Ik ga naar huis terug ! — Dat is dus allemaal voor elkaar! zei Allan op vreemden toon. Hij keek haar aan. — Susie, ik kan onmogelijk met je gaan redetwisten, schat. Ik kan je niet in den weg staan. Er is maar één ding, dat ik graag zou weten. — En dat is? Hij liet de leidsels los en sloeg zijn armen om haar heen. Ze weerde hem aanvankelijk af, maar gaf even later toe. — feusie, één ding moet ik weten, zei hij. — Ik moet weten, of Logan Maury er iets mee te maken heeft. — Maar Allan Harper, hoe kun je zoo iets ? —Ik houd er niet van, mijn neus ergens in te steken, zei Allan. — Ik dacht, dat je dat wel begreep. Maar ik heb zeker recht, het te weten. Ik wil het geval ronduit onder de oogen zien. Je wilt weg en dit is eén manier om weg te komen. Maar ik weet ook, dat jou geen grooter ongeluk kan overkomen, dan op eenige manier in betrekking te komen tot Logan Maury. Dit voorjaar heb ie zelf mij het recht gegeven, iets in je leven te zeggen te hebben. — Ik ben een volwassen vrouw, zei Susan, stijfjes, maar gaf zich meteen gewonnen. — O, Allan, waarom maken we ruzie? Er is toch niets, dat je verhindert, het op te geven en mee terug te gaan? — Waarheen terug, om een voorbeeld te nomen? — Allan, wees niet zoo hard! Denk je dan niet, dat het mijn hart bijna breekt? Ik ben doodsbang.... en jij bent zoo tot alls in staat en ik heb zulke wondervolle droomen over jou gedroomd. Kun je het dan niet begrijpen? Ze plukte smeekend aan zijn mouw: „Ik bedoel, terug naar geregelde toestanden, naar vreedzame menschen en omstandigheden. Waarheen je maar wilt ergens jn het Oosten, waar vjij je een bestaan kunt scheppen en me dan bij je laten komen. Je kimt dat doen. En ik zal op je wachten. Hij bleef een oogenblik zwijgen. — Ik ben bang, dat je dat niet zou doen, Susie. Het zou veel te lang wachten worden. En, heusch, ik ben er de man niet naar om terug te gaan. Bovendien, er is iets van beteekenis, dat het me belet. — Wat kan dat wel wezen? vroeg ze fluisterend. — Vijfhonderd bunder bouwland ten Westen van de stad. Verleden winter gekocht. — Oh! zei ze angstig. Daar heb je me nooit iets van verteld, Allan. En je kunt er geen bunder van verkoopen, nu ten minste niet. O, wat is het hier toch een afschuwelijke streek. Hoe kon je daartoe besluiten? Plotseling begon ze te schreien. Allan hield haar vaster omklemd. — Susie! Blijf met me hier. Vecht het met me uit. Samen. We hooren bij elkaar Dit land kan ons niet ten onder brengen V Ze trok zich terug. — Nooit! Nooit blijf ik hier wonen! — Geef me dan nog een kans. Geef me een week tijd. Geef me gelegenheid om op adem te komen. — Ik heb een besluit genomen, zei ze. Maar ik blijf hier nog in elk geval een week. — En wil je dan naar me luisteren? Ze gaf daar geen antwoord op. Hij lachte. Roekeloos en wanhopig. — Susie, zei hij. — Daar op den weg komt een ruiter aan. Ze ging rechtop zitten, droogde haastig haar tranen.... en zag, dat er géén ruiter aankwam. Hij begon hartelijk te lachen en zette het huurpaard in draf, zoodat de warme wind hun in de ooren suisde Maar met die rit eindigde ook het lachen van Allan Harper. Na Susan thuis gebracht te hebben, bracht hij rijtuig en paard naar den stal terug. Hij verliet de stalhouderij en wandelde Trail straat in , denkend over Logan Maury. Hij vroeg zich af, hoeveel invloed hij op Susan's besluit had. De kerel wilde Susan hebben en hij bezat zoowel de macht van het geld, als overredingskracht. Hij was méér dan een mededinger: hij was een gevaarlijke vijand. Het was geen bijzonder spottende speling van het toeval, dat de stem, die Allan van af den drempel van de Buck & Wing riep, aan Maury toebehoorde. In zoo'n klein stadje loopt men elkaar telkens tegen het lijf. Allan bleef op het planken wandelpad staan en keek naar den man, die naar hem toekwam. Met lange stappen, groot en knap, joviaal en indrukwekkend, kwam hij naar hem toe. Hij was een man van zoowat dertig jaar, met een snor en innemende, maar echt mannelijke manieren. — Zeg Harper verdraaid, ik ben blij, dat ik je net zie. Ik heb al overal naar je uitgekeken! — Ik heb een ritje gemaakt, Maury. Maury keek hem aan en scheen inwendig te moeten lachen. Wordt vervolgd. ---