(Advertentie) --- (Advertentie) MOEDER WORDEN... Dit Is de titel van het nieuwe boek van Dr.W. de Kok. Alles over zwangerschap, geboorte, babyverzorging en kleuteropvoeding. Dit waardevolle boek (184 pag. In fraaie omslag) krijgt U ten geschenke bij aanschaffing van een BABYSET DE LUXE --- (Advertentie) PfpiDE NIEUWE ■gMIBSKLEURENDE HMIIfIISHAMPOO • In 18 prachtigs, natuurlijks tinten I • Geeft Uw haar da kleur die U wenst HAÉAMVfflnrftfl • In grote tube voor 2 kleurspoelingen f. 2,25 --- + Het heeft de Almachtige God be' haagd heden tot Zich te nemen, voorzien van de Genademiddelen onzer Moeder de Heilige Kerk, in de leeftijd van bijna 17 jaar, onze gediefde zoon, broer, behuwdbroer, oom en neef CORNELIS GIJSBERT VAN TUIJL bevelen zijn ziel in uw god- Vruchtige gebeden aan. De bedroefde familie: C. van Tuijl C. W. van Tuijl-Boeijen en kinderen Heerlen, 2 augustus 1962 plechtige uitvaartdienst, gevolgd de begrafenis, zal plaats vinden ?aterdag 4 augustus a.s. om 10.45 uur {5 de parochiekerk van het H. Hart, Jfleezenbroekerweg Heerlen. Bijeenkomst Kasteellaan 7, Heerlen, om 10.30 uur. --- t Heden overleed tot onze diepe droefheid, voorzien van de H.H. Sacramenten der Stervenden, mijn dierbare echtgenoot, onze lieve en zorgzame vader, behuwdvader, grootvader, overgrootvader, behuwdbroer, oom en neef de Heer WILHELMUS DIRKS echtgenoot van MARIA CHRISTÏNA MOLLE In de gezegende ouderdom van 86 jaar. Wij bevelen de ziel van de dierbare overledene in uwe godvruchtige gebeden aan. De bedroefde familie: Wed. M. Chr. Dlrks-Molle M. Snackers-Dirks, kinderen en kleinkinderen C. Vijgen-Dirks en kind A. Smits-Dirks en kinderen E. van der Venne-Dlrks, kinderen en kleinkinderen W. Dirks-Verzellenberg en kinderen H. Jansch-Aretz en kinderen Familie Dirks Familie Molle Eygelshoven, 2 augustus 1962 plechtige lijkdienst, gevolgd door de begrafenis, zal plaats hebben op "maandag 6 augustus a.s. in de parochiekerk van de H. Johannes de Doper te Eygelshoven om 9.30 uur. Bijeenkomst aan het sterfhuis Prins Hendrik- Jtraat 14, Eygelshoven om 9 uur. Oe H. Rozenkrans zal gebeden worden heden vrijdag-, zaterdag- en zondagavond om 7 uur aan de kapel op de Bossen. Zij, die geen kennisgeving mochten ontvangen hebben, gelieven deze advertentie als zodanig te beschouwen. mmmm~^mmmM^BW ■■ t Heden overleed tot onze diepe droefheid na een langdurig met geduld gedragen lijden, geheel overgegeven aan Gods H. Wil, meermalen voorzien van de H.H. Sacramenten der Stervenden, in het Zusterklooster te Merkelbeek in de ouderdom van 85 jaren Mevrouw MARIA ANTONIA BELTJENS echtgenote van wijlen ALBERT HOUTVAST Familie Houtvast Familie Beltjens Merkelbeek, 1 augustus 1962 plechtige uitvaartdienst, gevolgd door de begrafenis, zal plaats vinden ® zaterdag 4 augustus in de parochiekerk van de H. Clemens te Merkelbeek om 10 uur. H. Rozenkrans zal gebeden worden iedere avond om 6 uur. Enige en algemene kennisgeving. --- HEILIGDOMSKERMIS ')e Servaaskerk zou oorspronkelijk een Petruskerk geweest zijn en Servaas *elf dus tweede patrooin. Dr Boeren acht het terecht merkwaardig dat dit nimmer Celeid heeft tot de pretentie dat de ••kerk van Maastricht zon opklimmen tot aPostolische tijden, in tegenstelling welhaast tot de pogingen om Servaas tot bloedverwant van Jezus zelf te promoveren door middel van een volkomen legendarische stamboom. Als de kerkwü- behandeld z«n komen we tot de 'Jeiligdomskermls, die mogelijk terug klimt tot het kerkwijdingsfeest van de ''■K. Bouwbisschoppen Monulfus en Gon''ulfus. ook de aflaatverlening die zo *vpisch hoort bij de middeleeuwse heiligdomsvaart werd het eerst verleend door 11 ais Innocentius IV in 1249 bij bezoek *an de Servaaskerk ter gelegenheid van "et feest van Monulfus en Gondulfus met "ctaaf. Dit feest is nog altijd op 16 juli etl Wanneer we dit feest met een inlei"' "d voor-oktaaf en een gewoon oktaaf ''r "a zien, dan hébben we de veertiendaagse Heiligdomsvaart midden in de '''aand juli. Wordt dit in plaats van een Jaarfeest een feest gehouden aan de turnus van zeven jaar, dan zijn we helemaal klaar. Dr. Boeren valt de historicus Albers echter niet bij die meent dat de zevenjaarlijkse Heiligdomsvaart in 1289 • al praktijk was. Ook de veronderstelling dat voor 1349 naast Aken en Cornelimunster ook Maastricht zeven jaarlijkse Heiligdomsvaart kende vindt verzet bij Dr. Boeren omdat geen document dit steunt. Eerst 'n magistraatsresolutie van 1391 selt dit jaar definitief tot Heiligdomsvaartjaar, al geeft Dr Boeren toe dat 1349 in hoge mate waarschijnlijk is, en de genadetijd (9-23 juli) in 1289 al definitief geformeerd was. Dr Boeren ziet meteen al in de dertiende eeuw de samenhang met de stedelijke ontwikkeling. Reliekenfeesten — zo schrijft Dr Boeren op blz. 183 — waren een aangelegenheid der gehele gemeenschap. AKEN Eigenlijk hadden wij hier een vergelijking met Aken verwacht, waar tot op heden de burgemeester der stad, samen met de domproost het beschikkingsrecht heeft over het Maria-schrijn. Beiden moeten aanwezig zijn bij de opening van het schrijn, en na de sluiting wordt de gouden sleutel van het hangslot in twee stukken gebroken, waarvan één helft berust bij de Domproost, de andere helft bij de burgemeester op het stadhuis. In Maastricht is de burgemeester alleen aanwezig als een soort versierend ornament en niet actief deelhebbend aan de Heiligdomsvaart, wy bedoelen het organiserend overleg, waarbij ook materiële kwesties van welvaart en aanzien der stad aan de orde zijn, wat heel wat anders is dan een geldelijk subsidie of het plaatsen van een afrastering. Dat Aken de moeder-heiligdomsvaart van alle Lotharingse vaarten zou zijn neemt Dr. Boeren niet zonder meer aan. De Maastrichtse vaart gaat terug tot 1289, de Akense tot 1312. Ook wat de invoering van de zevenjaarlijkse turnus betreft is Aken beslist niet het eerst geweest, en heeft deze misschien overgenomen van Trier en Limoges waar hij beslist ouder was. De genadetijden van Aken en Maastricht vielen niet samen. Maastrichts Heiligdomsvaart ontwikkelde zich zelfstandig, al is men sedert 1349 of 1391 met Aken samengegaan wat de datum betreft en de wijze van toning. Omstreeks 1440 was de samenwerking volledig en kon men spreken van een goed georganiseerde groep van Akense heiligdomsvaarten. Het hoofdstuk over de Maastrichtse relieken (par. 62) is erg summier gebleven. Hier hadden we toch minstens een actuele reliekenlijst der twee hoofdkerken verwacht. Bleven de toningen in de O. L. Vrouwekerk werkelijk achter bij die van S. Servaas, zoals Boeren meent, of heeft hier S. Servaas force majeur getriomfeerd? Feit is dat het Kapittel van S. Servaar met spijt de enormde toeloop naar de Staurotheca van de O. Lieve Vrouwekerk zag, wat aanleiding werd tot de opdracht aan Meester Ulrich om een soort imitatie van dit Byzantijnse kruis te maken. Maar er blijft zo enorm veel in het vage, want de beschrijving van Bock en Willemsen uit 1873 moet noodzakelijk eens gelegd worden naast het feitelijk bezit in 1962. HET EI Deken Wouters z.g. kocht uit het bezit van een Russische Prins twee reliquairs terug die eertijds tot de schat van S. Servaas behoorden. Zaten daar nog relieken in? of zijn er relieken weer in geplaatst? en welke? In de struisvogeleieren werden origineel uitsluitend relieken van maagden bewaard, wat samenhangt met de symboliek van het struisvogelei bij alle natuurvolkeren. Wat zit er nu in? De zogenaamde oosterse hoorn in de Basiliek van O. L. Vrouw is enkele jaren geleden door een Skandinavisch hoogleraar teruggekend als een originele Vickingerhoorn, op het continent een unicum. In de ananasbeker was vroeger de drinkschaal van S. Servaas gevat, nu een schedelreliek van S. Martinus van Tongeren. De basiliek heeft relikwieën van de H. Theresia van Lisieux, van de H. Maria Goretti en de H. Pius X. Er lopen zoveel kletspraatjes over onze kerkschatten, die de Heiligdomsvaart ernstig in discrediet brengen. Gedegen vakstudie, zoals in de laatste tijd de Noodkist kunsthistorisch gekregen heeft, is dringend'nodig. Wij denken aan het altijd gewilde praatje, dat wanneer men eens alles aan elkaar legde wat voor Kruishout door gaat, dan zou dit een kruis van kilometers lang worden. Dat is een succesvolle aardigheid, maar volkomen kinderachtig, wanneer men weet dat de franse geleerde Rohaula de Fleury inderdaad al het kruishout en wat er voor door gaat heeft gemeten en alles te samen tot het volume van één balkje komt nauwelijks voldoende om het lichaam van een kind te kunnen dragen. Bij fiet hoofdstuk over Karei de Grote en de Servaaskerk hadden we graag iets gehoord over de vermoedelijke geboorteplaats van Karei de Grote. Wat bond Karei de Grote, zijn voorouders en zijn nageslacht toch zo nauw aan de Servaaskerk? Het ziet er echt naar uit, dat Servaas de familieheilige bij uitstek was. Waarom? Welke band was er tussen de burcht van Herstal en de Palst op het Vrijthof? Mogen we hier analoog denken aan de praktijk der adelijke geslachten, overal, tot in de negentiende eeuw, die hun kastelen buiten, maar hun „poirte" binnen de stad hadden, in de zomer en in het jachtseizoen het voorvaderlijk slot prefereerden, maar in de winter de behaaglijkheid der veilige stad? --- Heiligdomsvaart 1962 (111 en slot) Bloei, verval en herstel in de nieuwe vorm Maastrichtse heiligdomsvaart ouder dan die van Aken MAASTRICHT, 2 aug. (Eig. red.) — Eerst in het vierde hoofdstuk, op blz. 163, begint Dr. P. Boeren in zon lezenswaardig boek over de Heiligdomsvaart van -Maastricht, paragraaf 51 tot en met 72, allemaal vrij korte paragraafjes. Het eerste hoofdstukje stelt de stad Maastricht aan de lezer voor in een beknopt prospect, een stad die vroeger tot Gallia, later tot het Teutoonse volkercngebied gerekend Werd. In de twaalfde eeuw noemt Veldeke haar de hovestad des landes, wat Dr Boeren wil verstaan als de hoofdstad van Lotharingen. Inderdaad zetelde de hertog van Neder-Lotharingen in Maastricht tot en met Godfried die markgraaf van Antwerpen was en heer van Bouillon en als aanvoerder van de eerste kruistocht in 1099 in Jeruzalem stierf. Het hertogdom Neder-Lotharingen is eigenlijk nooit tot ontwikkeling gekomen. Maastricht hoofdstad der Nederlanden, het ware voorzeker een dieper onderzoek waard. Wij zijn eerder geneigd om het einde van Maastrichts hoofdstedelijke betekenis rond het jaar 800 te stellen, als de bisschopszetel naar Luik verplaatst is en Aken op komt als nieuwe stichting van Karei de Grote. Ondanks de beknoptheid van dit hoofdstukje, dat nog geen twee pagina's groot is, ziet Dr. Boeren nog kans ons te vertellen, dat volgens een Keuls professor van de 15e eeuw de Maastrichtse studenten vroeg rijp en scherpzinnig waren, "laar hun studie zelden afmaakten. Dr. Boeren verdedigt de Maastrichtse studenten door te veronderstellen, dat zij in Leuven en Parijs wellicht hun studie voortzetten. Dat de Servaaskerk de enige grafkerk in ons land zou zijn is niet juist. De kerk van St. Odiliënberg staat boven het graf van de H.H. Odger, Wiro en Plechelm. ■Het Servaasikapittel „bezat" veertien dór- Pen. Dr. Boeren aciht het mogelijk dat de •Heiligdomsvaart in eerste oorsprong de Jaarlijkse gang van deze dorpen naar Maastricht geweest is. St. Servatius' Leven en Legende krijgt eveneens 'n hoofdstukje en dan komt de opkomst van de Servaascultus. Deze is volgens Boeren niet ouder dan het jaar 1000. Het patronaat van Servatius over kerken in heel "est Europa demonstreert niet zozeer de ®ctieraidiius van de actieve historische St. Servaas dan wel de invloed van 't machte Kapittel. In deze zin nemen wij terstond aan, dat het Graf van St. Servaas belangrijker was dan de H. Servatius zelf, Waarvan de historische gegevens zo schaars zijn, dat zelis elke gelegenheids- Pfedicatie van de H. Servatius een overtrokken beeld geeft. Ook de leuze Servatius, eerste bisschop van ons land" achten wij bedenkelijk, en in ieder geval te om op grond daarvan heel Nederland één keer op de zeven jaar op te poepen naar Maastricht. Deze oproep achten wij echter wel gerechtvaardigd in de historische rol van de stad en van de oude Maasgouw ten opzichte van de Nederlanden. --- Bondsschuttersfeest te Ubachsberg ÜBACHSBERG, 2 aug. (Eig. corr.) — De schutterij St. Hubertus organiseert zondag een bondschuttersfeest in de boomgaard van de heer Schuurmans, aan de Kerkstraat tegenover de Kerk. Übachsberg zal één dag ten volle in het teken staan van het schuttersgilde. Straten en feestterrein zullen gevuld en gekleurd worden door schuttersgroepen in magnifieke uniformen met zwierige pluimen en als van zilver en goud glinsterende epauletten en cocarden. En de zo pas bekroonde fanfare St. Cecilia zal voor de juiste feestmuziek zorgdragen. Aan dit schuttersfestijn nemen o.a. deel: St. Sebastianus Bocholtz; St. Paulus Epen; St. Martinus Houthem; St. Sebastianus Mechelen; Wilhelmina Nieuwenhagen; St. Sebastianus Spekholzerheide; St. Maurits Strucht; St. Nicolaas Valkenburg; St. Sebastianus Voerendaal; St. Jozef Vijlen; St. Martinus Wijlre. Als gastverenigingen verlenen medewerking St. George Simpelveld en St. Hubertus Gulpen. Ontvangst der verenigingen van 13 tot 14 uur op het feestterrein. De route van de optocht is vanaf het feestterrein, Kerkstraat, Minnegardsweg, Vloedgraaf, Mingelsborgerweg, Kerkstraat, Bernardusplein, waar het défilé plaats vindt, vervolgens Aldegondastraat, Minnegartweg via Kerkstraat weer naar het feestterrein. Vervolgens zullen hier de exercitie-drumband-trommelkorpsen en schietwedstrijden plaats vinden, tevens zijn er nog verschillende volksvermakelijkheden. --- VEER EN HAAR V tiLilV il/imv Overigens zullen de vos de gebraden fazanten en patrijzen niet in de bek vliegen. Natuurlijk kap men van de stand van het wild in deze jachtvelden van de Zelfkant en elders nog niets zeggen. Zolang de veldvruchten staan blijft het gissen en straks kan een andier beeld te voorschijn komen. De heer Jetten meent echter afgaande op zijn dagelijkse waarnemingen dat de klochten patrijzen niet groot zijn. Dit houdt dus geen beloften in voor een flinke stand van deze veldhoenders. Tot ver in het voorjaar hebben deze vogels een stevig stuk gevrijd in plaats van een talrijk gezin te stichten. Evenals meerdere collega's is de heer Jetten van oordeel dat het zeer vroeg maaien van gras (maaikneuzen) vele patrijzenniesten fataal is geworden. Voorheen gaf die moeder vaak de jongen reeds vliegles voor de scherpe zeisen in het jonge gras werden gezet. In één perceel werden negen dergelijke nesten veirstooird .. Ook fazantenmoeders klagen steen en been over de nieuwe moderne methodes tJi.v. de verwerking van de gras - sen. Ze hebben zich nauwelijks op de volle nesten met eieren geïnstalleerd of de haarscherpe messen van de maatmachines dwingen de vogels tot een overijlde aftocht. Meestal blijven de eieren — figuurlijk — In de pan. Toen het gras nog met de zeis werd gemaaid kon de fazant het lange kromme mes zoemend horen dlcht er bij komen en meest vonden de maaiers de nesten ongeschonden. De eieren werden gewoonlijk bö de jachtopziener gebracht die speciaal „getrainde" krieltjes in voorraad had om de eieren uit te broeden. We herinneren ons nog een jachtpartij voor de tweede wereldoorlog waarop een krielhen een waardige en prachtige rol vervulde. De jachtheer die uitstekend op de hoogte was van de aanwezigheid van krielkippen-met-fazanten gaf voor de aanvang van een „drif" de waarschuwing aan de jagers door geen krieltje te schieten. Er kwamen links en rechts enkele fazanten naar buiten die werden neergeschoten. Ook lieten enkele hazen en konijnen hun leven. Plots echter klonk de kreet: „Ein kriel. Ein kriel." Onmiddellijk hierop werd het stil en kon men duidelijk de krijsende protesterende stem van de kip horen. Zij verzette zich blijkbaar tegen het lawaai dat rond haar gezin werd gemaakt. Buiten het bos stonden de „geweren" nieuwsgierig te „staan" en te wachten op het slot. Dit kwam zeer spoedig. Opeens verscheen de kriel met haar „onechte" kinderen op vleugels buiten het geboomte. Nog steeds fel protesterend vleugelde de hen voor haar gezin uit dat uit 13 dochters en zonen bestond. „Pas op voor de kriel" riep de jachtheer opnieuw. Het was niet nodig. Geen van de jagers hief het geweer en de (aangenomen) moeder bereikte met haar kroost veilig een naburig bos Men zal een dergelijk schouwspel niet gauw meer zien omdat veelal weinig eieren ongeschonden worden ingeleverd. --- NOG NIET VEEL Insiders die regelmatig stappen door velden en bossen hebben dit jaar de fazantenhen met kuikens nog niet veel gezien. Wellicht zijn de gezinnen — in overeentsemmihg met de „verlating" van de natuur — ook later gesticht. Bovendien heeft het wild een zo uitstekende dekking dat het helemaal niet aan de kant van de weg behoeft te komen. Het voer groeit tot in het nest en de jonge fazanten behoeven slechts de mond open te doen. Er is wandel- en speelgelegenheid te over op de grote velden waar deze vogel jeugd leeft in een paradijs. Ook in het heerlijke bos is volop dekking en alleen bij een overstapje moet even uitgekeken worden of het sein op veilig staat.... --- HAAS Ook de haas vertoeft niet meer in de onmiddellijke nabijheid van de mens dan strikt nodig is. Een dezer avonden geraakte een bijna volwassen haas (een „drieslaeger") in de koplampen van ons voertuig. Hij begon — toen we onmiddellijk stopten — een Twist waarop ons alle Chubby Checker zeker jaloers zou zijn als hij deze lenige haas aan 't werk had gezien. Nadat we onze lichten even gedoofd hadden was de „Twister" verdwenen. In zijn plaats kwam een zeer nieuwsgierig haasje met verwondering kijken naar de „levenmaker" op de weg. We hebben de motor laten brommen, gesignaleerd met de lichten, geclaxonneerd: de jonge haas werd als maar nieuwsgieriger. Bij elk nieuw geluid ging hij prachtig op zijn achterpoten zitten en stak de jonge oren steil in de lucht. Pas toen we hem begonnen toe te spreken met „Hei kameraad" draaide hij ons minachtend zijn wipstaartje. Of er veel hazen komen? De meningen zijn over het algemeen gunstig, omdat vooral in de verkeringsperiode veel samenscholingen werden gezien. We hebben zo'n idee dat de hazenvaders zich meer en meer gaan afkeren van de ij delheden dezer wereld en tot inkeer komen. Ze hebben hun wilde haren verloren en gaan een veel gedegener leven tegemoet.... --- KONIJN Ondanks de verwoede pogingen van het konijn — men kan ons geloven als we schrijven dat een konijnenrekel niet geprest behoeft te worden om gezinnen te stichten — om een nieuwe generatie op te bouwen is het dit jaar niet helemaal gelukt. Er is natuurlijk wel een konijn maar niet dat men zegt ~'t Is bij de konijnen af". De gelederen waren een vorig jaar door de myxomatose blijkbaar te zeer gedund. Als de landbouwers die percelen rond de bossen hebben zeggen „Dao zeen gein knien" dan zijn er stellig geen teveel. REEWILD De reebok staat elk jaar opnieuw voor een bijna hopeloze taak. Hij voelt zich verplicht de geit in alle eer en deugd het hof te maken en moet zich tegelijker tijd onzichtbaar maken voor de jager. Precies in een tijd als hij met hoge borst wil paraderen voor de liever tere ogen van zijn gezellinnen moet hij zijn coiffure riskeren met dolle ritten door struiken en bospartijen om de staalharde kogels te mijden. Enkele bokken die we goed gekend hebben zullen hun zonen en dochters komend voorjaar niet zien. We hebben er twee zien vallen terwijl ze langzaam zochten naar de geurige voetstap van het wijfje dat spelend en stoeiend haar gemaal ontvluchtte. Deze bokken hebben hun dood zelfs niet kunnen aanzeggen: zij vielen alsof de bliksem in hen was gevaren. Als het aantal te groot wordt hopen we dat veroordeelde exemplaren bovengeschetste dood mag beschoren zijn.... We hopen ook dat in de meeste jachtvelden de jagers niet alle vergunningen zullen benutten. We zouden graag deze zomer, herfst en winter ook nog reebokken zien en horen schelden op alles wat deze schone ranke dieren niet naar d'r zin is ... --- Vossen schuwen thans de Zelfkant Wild-jeugd leeft in velden en bossen in een heerlijk paradijs Tijdens verlovingsfeest loert de dood op de reebok ZELFKANT, 2 augustus, (eigen red.) — De vossen in West-Duitsland hebben een heilige schrik... Ze durven blijkbaar niet jneer in de Zelfkant komen omdat daar „Vossen-Vijand no 1" op hen loert. Jachtopziener Jan Jetten heeft sinds maart geen staart van een vos meer gezien en zelfs geen spoor meer van Reintje ontdekt. „Vreemd is het", zegt hij en trampelt over het vossenkerkhof in de bossen van Hoengen waar meer dan 100 vossen begraven liggen. Vijf jaar geleden kwam de eerste vos voor de lopen van het jachtgeweer van deze opzichter en „keigelde" omver. Sinds zijn vele tientallen broeders en zusters van deze vos gevallen onder de hagel van Jan Jetten. De jachtopziener weet nog vele bijzonderheden van deze gevallen rofdieren vooral als hij zijn zakboekje voor de dag haalt. Hierin noteerde hij — ais 'n volleerd boekhouder — dag en datum van 't nieuwe wapenfeit alsmede een enkele bijzonderheid als het de moeite waard was. Zo weet hij nog dat een week eens 5 slachtoffers opleverde. Vos 50 en 51 werd een doublet! Deze vossen kwamen gekscheren d en liefkozend uit het houtgewas op de bloeiennde hei. Het wijfje zag de jachtopziener het geweer schouderen en heeft ongetwijfeld haar hartovriened nog zien vallen. Haar geweldige sprong naar het kreupelhout reikite echter niet ver genoeg en 't tweede schot doodde haar. „Ik behoefde maar een graf te maken", zegt Jan Jetten en wijst met een schoen op het vossen-familiegraf. Een van de gesdhoten exemplaren staat thuis in de kamer op een kast. Een fantastisch mooi exemplaar waaruit naast listigheid en sluwheid ook kracht en behendigheid spreekt. ,Hij weet niet dat hij dood is", vertelt Jetten en aait de vos over de prachtige pels. „Op een prachtige lentemorgen had hij slechts „neus" voor een wildspoor en de hagel trof hem toen hij droomde van een rijke lelkkere buit". De jachtopziener heeft met de jaohtbazen een groot feest aangericht toen de 100ste vos werd neergelegd. „Ik maakte gebruik hierbij van mijn flobert", zegt Jetten en toont dit mechanisch geweer met 12 kogels. „De vos zat op de kop van dit bos en keek uit over het wijde land. Hij gaapte wijd en graaide met zijn rechterpoot door zijn baard. Op dat moment blafte de flobert en verhuisde de 100ste vos pijnloos naar zijn vaderen in -de eeuwige jachtvelden. Het was een jong exemplaar dat waarschijnlijk voor de eerste maal in de Zelfkant kwam. Hij heeft het thuisfront geen reisverhaal kunnen ophangen. Sinds is dit gebied zo ver ik kan nagaan „vosloos". Vam de ene kant is het voor een jachtopziener prettig dat de gevreesde rover niet aanwezig is. Voor de heer Jetten was het een hobby geworden om de vos te jagen, hem te begraven in het dennebos en het aantal „monumentjes" in zijn aantekenboekje te vermeerderen. De jachtopziener meent