VOLKSRAADSOVERZICHT. (Vargudangen van Woensdag 3 en Donderdag 4 November 1926). Whafs Heruba to me and I to Hecuba? Ziedaar in één regel de gemoedsgesteldheid van het Indisch publiek tegenover jen Volksraad. Zij zal allicht niet inniger wonlfii il a>r de discussies, die den Volksraad deze week bezighouden. De reer vérstrekkende gevolgen van de redactie van het reglement van orde ontmappen thans vrjwel aan de publieke undaclit; «Ie risico die het kiesstelsel voor je Gedelegeerden uit den Volksraad biedt, lijn voor degenen, die zich niet zeer grondig met hel vraagstuk bezighouden welhaast niet te overzien, laat staan dan voor den buitenstaander. jlcn kan slechts eerbied hofcben voor den ernsl en de zakelijkheid waarmede de Volksman1 dit laatste onderwerp behandelt. I„ tweeden termijn hebben zich uit het vrij verward debat twee diametraal tegenover elkander staande richtingen gekristalliseerd. ll''t Regeeringsstelsel, dat in openbin vergadering behalve bij den woordvoerdei di r Regeering slechts steun heelt gevonden bij den heer s' Jacob, heeft zekere lenden: in bizondere gevallen de aanspraken der (rroote partijen duidelijker tot haar recht te doen komen dan die der kleine. Daarti. • nover stellen zich in de eerste plaats '!■ heeren Dwidjosewojo, SchmuUer es Kerk kamp, die het tenslotte vrij wel eens ;:;ii ge» irden over het stelsel van het Jaraansche lid, dat in hoofdzaak Is gebaseerd op (!• I ginselen, die de Regeering in een vroeger stadium der zaak heeft aangegeven. |iii stelsel heeft do tendenz, in \le eerste plaats in gevallen van twijfel, aan de kleine partij':, recht te doen wedervaren en is dus i!- too l'°Bt-' telegraaf- en total -"" ,nst' "taatsspoor on tramwegen). Het bn ov D ,"°.verBcbot wordt dan gepoold en Het , 'uvosteering worden omgeslagen. (tehoi.l S,'rc,'kt vanzelf, dat hot op deze wijzo «at elk i 8 i^k worc" te volgen en te weten, l'Binoeiï ","','r,',M'i van staatszorg en overheids;.„ ,„•",'" Vl""'al die met liet bedrijfsleven cn ,v' .*} , zol.f J" voor het geheel beteckent 'on L, Vs\.Als ''-v- c,c' Bankatinwinning met min;oenP„ ?lmvMteering van 13.5 millioen, 40 wc,,,.., K"l(l|,|i winst maakt cn de staatsspoormeerdan oj °9 ",illiocl> gulden kapitaal niet «te u.i', , """'oen, dan helpt voor do laatwmen 1,? f ,els,)l». dat Bankatin cn 8.8. te laai f ■;-!" ! "Ilt z>jn met f 640 millioen kapihet n-,,',1, e" ,vi,lBt P°r i'""1 tfi maken. Is derf ovm? i i Hums beslissend voor het oor- He liuidsbedryven? Bezien wy bet genoemde vijftal bedrijven afzonderlijk. De Staatsspoorwegcn zijn en van 1912—1914, doch vooral in de jaren na den oorlog overgekapitaliscerd. In de wandeling heet het nu, dat na don oorlog aan gebrek aan personeel en materiaal het hoofd moest worden geboden. Toch was in die dagen van een krachtige, blijvende vermeerdering van goederenomzet goon sprake; het was de bekende periode van aanvulling van voorraden en stijging der prijzen. De invloed van het prijsniveau is door de leiding der verk eersbed rij ven toen niet begrepen. Men liet veel te lang de tarieven ongewijzigd, «lat wil dus zeggen men verlaagde de tarieven in absoluten zin. De exploitatiekosten gingen ontzettend naar hoven en men keek over den ongungtigen exploitatie-coëfficiënt heen naar het groote bruto-overschot. Bovendien werden nog lang nadat de „liochkonjunktiir" voorbij was, groote kapitalen in de BtaaUapoorwegen vastgelegd en men praatte het abnormaal dure werken bij liet hooge prijsniveau maar steeds goed. Zoo raakten die spoorwegen overgekapitaliscerd. De gemeenschapswaarde van «lil groote bedrijf is hierdoor echter niet minder. Hetzelfde geldt in.in. voor de steenkolcnbcdrijven, waarbij de tekorten meer zichtbaar worden, waarvoor in grootere mate naar verontschuldiging werd gezocht. .Met wiskundige zekerheid hlcef Ie berekenen, hoe groot het kolenverhruik in Nederlandsen- Indië is en welk (geleidelijk) accres daarbij in acht moet winden genomen. Wal dit betreft draait Indië al sinds jaren om het éa'nc millioen ton steenkolen waarvoor een gereede markt bestaat, terwijl naast de drie gouvemeinents steenkolenmijnen de enkele particuliere mijnen als „finst-coming" leveranciers mogen «orden aangemerkt met op de balans en als prysrcgelaar de import (dez.g wanverhouding) van uitheemsche kolen. De .efficiency" van de gouvernements steenkolenmijnen in Indië is afhankelijk van beperking van spillage en verwerking van afval. van winning van de bijproducten; dus van uitbreiding in de br Ite niet in de diepte. Thans ritti n deze bedrijven vrijwel op de blaren van te heet geroosterde uitbreiding, doch zijn of worden allerminst bedreigd door toenemendeii of ongunstigen import van uitheemsche kolen als gevolg van wanruimte in di> aankomende schepen. Het percentage met eigen schepen aangevoerde -teenkolen van de Nedei landxche (en vreemde) atoomvaarliynen i» en blijft uiierst gering en wordt niet 2" a 25.00 U ton per jaar a! hoog genoeg geschat. Ook de /wakke posjtie der kolenmijnen in de laatste jaren is hij enkele het gevolg van te groots kapitaalmvesteerini; na 1918 en 1921, doch vooral van buiten verhouding opgeloopcn winningskosten, vooral te lenig voor deel- /oo minderwaardige kolen en hij eenvoudige winning van de ruwe grondstof. Men kan dit niet tegen«preken door de/e mijnen in een .pool" te doen verschijnen en te doen ileehn m de afstraling van 7<> millioon netto winst, verworven niet een kapitaal van t-7 niillioen. leiwijl ze in werkelijkheid niet 2U mlllioi n k ij.i! cal tot een verlies van een vol niilliocii gulden bijdragen. De I'.T.T.-dienst niet zijn 4'> millioen kapitaal maakte in 1925 werkeljjk ;t millioen netto-winst, zoodat men nu ernstig aan tariefverlagiug denkt Het zout met zijn 10 millioen kapitaal zon in 1922 lo millioen nettowinst hebben gebracht en zou naar het voorkomt dus uu-er dan zijn monopolie-, — i ,q. fiscalen — plicht hebben gedaan. De vraag rijst of hier Inleid en accijnsverlaging niet evenwijdig zullen moeten toopen. Tenslotte de It.mkutinwinui'ig, met een gewaardeerd kapitaal van l.> a 14 millioen gulden, waarbij hij topmarkt een winst van 40 millioen gulden in één jaar is behaald, schijn! werkelijk den horizont van de gouvernemenlsbedrijven te kunnen heheerscl.en, ware het niet, dat op een zichzelf uitputtende ontginning geen blijvende toekomstverwachtingen mogen gebouwd; hetgeen door de leiding van gouvernementsbedrijven en door de regeering trouwens al l.mgcren tijd wordt ingezien. --- Nederl.-Indië. De gewezen Landvoogd Van Stirum naar Indië. De beer Van Limburg Stirum komt naar Indië. Uit gerucht, dat welhaast ongelooflijk scheen, wordt bewaarheid. Lievegoed schrijft aan de Locomotief het volgende : Reeds lang — lut is bij ingewijden bekend—koesterde de oud-gouvemeur-generaal het voornemen om Indië, waaraan bij zijn hart verpandde, nog weder eens te bezoeken. Zijn ambteloosheid biedt hem hiertoe sedert eenigen tijd de gelegenheid. Men kan zich echter wel voorstellen dat hij beeft willen wachten tot een geestverwant te Buitenzorg zou zetelen. Welnu, jbr. mr. De Graeff is niet alleen een geestverwant van graaf Van Limburg Stirum. (al wil dit nog niet zeggen dat hij diens politiek in alle opzichten is toegedaan; de aanhaling van de rede van zijn voorganger bij de installatie van den Volsraad zeide overigens genoeg), maar hij is bovendien intiem met hem bevriend. Deze vriendschap dagteekent van lange jaren en de betrekkingen zijn voortdurend aangehouden. Begrijpelijk dat voor de familie Van Limburg Stirum (ook mevrouw v.L.St. voelt zich aan Indië verknocht) thans de aangenaamste gelegenheid aanwezig is om aan liet Indische plan gevolg te geven. Hot zal niet in de allernaaste toekomst verwezenlijkt worden maar vermoedelijk wel binnen de eerste twee jaren. Het zal dan zijn, een zuiver particulier bezoek, bij welke gelegenheid zeker vele oude kennismakingen zullen worden hervat. Het is bekend, hoezeer de familie Van Limburg Stirum er, eenmaal terug in het moederland, prijs op is blijven stellen de oude relaties aan te houden en er gaat dan ook geen jaar voorbij dat niet de vroegere Buitenzorgsehe kennissen aan een maaltijd of tea vereenigd worden, telkens wanneer de oud-landvoogd en zijn gemalin de residentie bezoeken/' Hoezeer belangstelling in Jmlië valt toe te juichen, en in het bizonder die van een gewezen landvoogd gewaardeerd kan worden, lijkt ons het moment van deze reis niet het geluktigste, dat te vinden zou zijn. --- Statuten. Bij Gouv. besluit is goedkeuring verleend op do verlenging van duur der vereeniging „Spaar- Hulp- en Crcd iet bank f.imbangan" te Oaroet met 29 jaar gerekend van 1 Nov. 1! '215 en mitsdien tevens op do daarmede overeenstemmende wijziging van art. 1 van de gewijzigde statuten dier vereeniging. --- Onrust onder de Bevolking. Het afdeelingsverslag van den Volksraad met betrekking tot de IVde Begrootingsafdeeling — Binnenlandsch Bestuur — bevat uitvoerige beschouwingen over den politiekcn toestand. De uitingen van onrust der bevolking, — aldus het verslag—welke op Sumatra's Westkust moordaanslagen op bestuursambtenaren tengevolge hebben gehad, en in Bantam tot het vormen van een complot in den geest van de afdeeling B hebben geleid'en in het Tegalsche uiterste maatregelen van militairen en politie noodzakelijk hebben gemaakt, en welke blijkbaar tegen het bestuur waren gericht, maken een diepgaand onderzoek naar de oorzaken dier woelingen dringend naadzakelijk. De historie heeft geleerd, dat revolutionnaire woelingen veelal een eeonoinisehen ondergrond hebben. De bevolking op Sumatra's Westkust en in Bantam reageert sneller en is minder lijdzaam dan de bevolking in het algemeen hier te lande, zoodat de rust welke elders bewaard is gebleven, nog geen bewijs is dat daar geen gronden tot ontevredenhe'd bestaan. Van andere zijde werd de tot uiting gekomen ontevredenheid niet aan minder juiste bestuursdaden te wijten geacht maar werden de belastingen en communistische invloeden als de oorzaken er van beschouwd. Ook de psyche der bevolking, welke gemakkelijk is te beïnvloeden, is een factor waarmee rekening is te houden, zoodat een oproerige stemming niet altijd eeneconomischen grond behoeft te hebben. Hiertegenover werd opgemerkt, dat weliswaar ook communistische werkzaamheid aan de locale onrust niet vreemd zal zijn. maar dat de vatbaarheid der bevolking voor opruiing er op zmi kunnen wijzen, dat grieven van economischen aard aanwezig zijn. Ken bevolking, Welke licht tot fanatisme overgaat. is veelal een bevolking, die zich op geen andere wij/e kan uiten. Van andere zijde werd gewezen op de ingesteld" regentschapsraden, door w.-lke organen toch de grieven der bevolking in dl" regentschappen tot uiting kunnen komen. Ken ander lid neende. dat het ontwaken van het zelfbewustzijn van het volk wrijving tnsschen het bestuur en de bevolking ten gevolge heeft, welke zich door dergelijke excessen manifesteert. Men wee- er <>p dat diepliggende economische misstanden noch langs ambtelijke w.l' noch door organen als de rojrentschapsriden, waar t\--a- zijn ingesteld, aan het licht komen, maar dat een subtiel onderzoek • laartoe vereischt is. N'aar aanleiding van deze beschouwingen werd gevraagd, wat naar de meening der Regeering oorzaak i* der woelingen i:i de betreffende streken. Vele leden waren het er over eens. dat een zeer ernstig onderzoek ware in te stellen naar de oorzaken van de onrust* ter Sumatra's Westkust, in Bantam, Tegal, Djocja, Solo en Atjeh. Dit onderzoek zon niet een zuiver ambtelijk onderzoek moeten zijn. omdat een commissie, slechts uit ambtenaren bestaand'-. om begrijpelijke redenen niet geheel objectief in haar oordeel zou kunnen zijn: daarom zouden ook niet-ambtenaren b.v. leden van den Volksraad daartoe aangewezen onder invloed van den Volksraad. mede aan het onderzoek moeten deelnemen. De weinige mededeelzaamheid van het departement van lUnnenlandsch Bestuur, wanneer om inlichtingen naar bepaalde toestanden werd verzocht, was mede aanleiding voor eenige leden om op een gemengde commissie van onderzoek aan te dringen. Een lid zou het onderzoek zelfs over hul .lava willen uitstrekken. Anderen achtten van een commissie-onderzoek weinig resultaat te verwachten en meenden dat een onderzoek dooi personen, welke volkomen het vertrouwen der bevolking hebben, alleen succes zou kunnen hebben. Gedacht werd aan het destijds te (iaroet ingesteld onderzoek in verband met de werkzaamheid van de Afdeeling R aldaar, door l'rof. Hazeu. Gevraagd werd of het van Regeeringswege in Ajeh in te stellen onderzoek ook betreft den economischen toestand of slecht* de godsdienstige zijde tot voorwerp van studie heeft. Benige leden zouden wenschen te vernemen of de Regeering voldoende waarborgen heeft, dat de bestuursaangelegenheden in de buitengewesten ten allen tijde goed behartigd worden. (iewezen werd op wat destijds door Colijn, I.ulofs en l.iefrinck in dit Opzicht was gedaan. De belangstelling ware niet al te eenzijdig op Java te richten, maar ook aan de buitengewesten ware voldoende aandacht te wijden. Van andere zijde meende men, dat de toestanden in de buitengewesten in het algemeen gunstig zijn te noemen. --- Een Vergiftigde Put. Enkele dagen geleden hield een bewoner van de kampong Mangkoeboemen, binnen de muren van den Kraton, een huwelijksfeest, waartoe vooraf de noodige voorbereidselen werden gemaakt, meldt Mat. Een paar buren hielpen hem met het aanbrengen der versieringen en sloofden zich uit om de woning een feestelijk aanzien te geven. Gedurende een korte rustpoos werd thee gedronken. Niet lang daarna openbaarden zich bij de negen arbeiders ernstige vergiftigingsverschijnselen, zoodat de hulp van een geneesheer werd ingeroepen en ook de politie met het voorval in kennis werd gesteld. Uit een ingesteld onderzoek bleek, dat het water uit de put, dat ook voor de thee gebruikt was, vergiftigd was. Door het spoedig toedienen van tegengiften konden de lieden in het leven worden gehouden, terwijl de put onverwijld werd gedempt. --- Officiëele Provinciale Mutaties. Door het College van Gedeputeerden van den Provincialen Raad van West-Java is bij den Provincialen Waterstaatsdienst overgeplaatst van Poerwakarta naar Soekaboeml de opzichter Iste klasse J.Timmermans; van Buitenzorg naar Poerwakarta de Hoofdopzichter H.A.F. Hess; van Bandoeng naar Tasikmalaja de opzichter'A.C. Beein; van Batavia naar Bandoeng de adspirant-opzichter Mohamad Joesoef. --- Theorie en Practijk. ! De herhaaldelijk voorgekomen relletjes te Magelang tusschen militairen van verschillenden landaard zijn door zekere zijde het gevolg genoemd van tekortkomingen van officieren en kader te Magelang. In de Magelangsche militaire wereld — en wellicht ook daarbuiten — heeft deze betvering, zooals begrijpelijk is, verontwaardiging gewekt en van deze zijde komt men nu in de Lor. ertegen op. Moge de discipline te Magelang al te wenschen overlaten, de inzender acht dit in ieder geval geen gevolg van plichtsverzuim van officieren en kader, doch eerder het gevolg van een tekort aan ervaren officieren. I)e luitenants die pas uit Holland hier aankomen weten in den regel weinig van den Indischen "Dienst af en zijn zelfs veelal het Maleisen niet voldoende machtig om zich in die taal begrijpelijk uit te drukken. Zoo omschrijft b. v. artikel 15 van den inwendigen dienst der Infanterie als volgt een gedeelte van de taak van een kapiteincompagnies-commandant: (5). Zijn hoofddoel moet zijn de officieren —vooral de jongere—te vormen, hen—zoowel als het kader —te leeren ten volle verantwoordelijkheid te dragen aan hun rang verbonden en hen op te linden tot verantwoordelijke aanvoerders. Hij ziet toe, dat de officieren en het kader de meest mogelijke zorg besteden aan de opleidiruj en militaire vorming van hunne ondergeschikten en dezen gewennen aan zelfstandig handelen, zonder tekort te doen aan orde en tucht, die voortspruiten uit een juist plichtsbesef en cenc gepaste waardeering van hunne meerderen. 'tij. Hij waakt ei voor. dat de officieren en het kader hunnen minderen op oordeelkundige wij/e behandelen, waartoe hij hun de noodige roorlicbting zal verschaften, vooral net het oog op den omg*ng met ondergeschikten van anderen landaard dan de hunne. Tot goed begrip der zaak zij vermeld dat hij een compagnie o.a. behooreo te zijn: 1 kapitein (compagnies-commandant). 2 luitenants (-ectie-commandantcn). In de practijk wordt hieraan echter dikwijls niet de hand gehouden. Ten bewijze biervan bevat het artikel de volgende taaltjes: 1. hij de Iste camp.ignie van het 2e Bat. Inf. te Magelang is bij de geheele compagnie slechts 1 officier (een 2eluitenant)aanwezig. Dcie 2e luitenant is reeds bijna 1 jaar wd. compagnies-commandant, bovendien is hij belast niet de verantwoording van de munitie va:: het bataljon terwijl die zelfde luitenant som- zitting heeft in krijgsraden en commissies ; "2. bij de Se compagnie van hetzelfde bataljon is ingedeeld 1 kapitein: en der beide luitenants die bij die compagnie is ingedeeld doet geen dienst hij de compagnie omdat hij reeds bijna ti maanden belast is met het helieer dei militaire sociëteit, terwijl de andt re luitenant sedert kort is overgeplaatst: 8. reeds geruimen tijd is de commandant van genoemd bataljon afwezig en is de commandant der 2e (.'ie wd. Bat. Oomat., terai.il thans een der luitenants wd. conidt. der 2e Cic is. Ken ieder die met militaire zaken op de hoogte is. weet dat deze practijk-gevallen zich niet alleen bij het 2e Bat., maar bijna overal voordoen, teekent de medewerker van de I.'"\ hier nog bij aan. Inderdaad, en dat is juist de ernstigste zijde van het geval. --- Van het Departement van Koloniën. Men schrijft uit den Haag aan de N.S.C. I* stijds hebben wij de aandacht gevesti.:.l "i> het — onder het ministerschap van den heer De (iraaff — aan het aan den heer ü. .1. (iorter. referendaris bij het departement van Koloniën verleende ontslag. »i;! dit onder nogal eigenaardige omstandigheden werd verleend. In de inlichtingen, terzake door den heer De Graaiï aan de Kamer verstrekt, zulks naar aanleiding van een door den heer Goru r tot de Tweede Kamer gericht adres, werd gezegd, dat hij dit ontslag mede hebben gegolden „overwegingen van organisatorischen aard, verband houdend met persoonlijke eigenschappen van den adressant". Thans is verschenen het verslag der commissie uit de Tweede Kamer in wier handen de inlichtingen op het adres van den heer Gorter zijn gesteld; daarin leest men: Al kan de Commissie over de al of niet gegrondheid van overwegingen van organisatoiisehen aard geen vaststaand oordeel uitspreken, zij aarzelt niet te verklaren, dat zij ten stelligste atkeurt de wijze, waarop aan adr, met ingang van denzelfden dag. waarop hem werd medegedeeld dat hij op 1 Jan. '2ti eervol ontslag, zou bekomen met opwachtge'dstelling, tot dien datum ongevraagd verlof werd verleend. De commissie stelt de Kamer voor, den minister van Koloniën uit te noodigen aan .ulr. mede te deelen, dat hem 4 Sept. '25 ten onrechte ongevraagd verlof is verleend. Au ! Deze kreet heeft de secretaris-generaal van het departement van Koloniën, mr. M.S. Koster, te slaken, daar hij de aanleidende oorzaak is geweest van de grievende bejegening, tien heer Gorter ten deel gevallen. Toen laatstgenoemde—zoo luiden de berichte —zich op 1 September bij den secretarisgeneraal aanmeldde, om zijn belangen te bepleiten, aangezien hij bericht had ontvangen, dut hij per 1 Januari l'.>2t> moest „afvloeien" en op wachtgeld gesteld zou worden, trof hij het bijzonder slecht; de heer Koster toch was in een slecht humeur (hetgeen hem vaker overkomt, zegt men) en stond den heer Gorter ternauwernood te woord; toen deze echter voet bij stuk hield en, volgens mr. Koster, „een hoogen toon aansloeg," kreeg hij te hooren, dat hij zijn boeltje kon pakken, hem zou tot 1 Januari, ongevraagd, verlof worden verleend, daarna zou hij op wachtgeld worden gesteld. De commissie uit de Tweede Kamer valt den heer Gorter geheel bij, dat deze in 's rijks dienst herplaatst zal worden, is niet aan te nemen, maar wel zal hij, indien tenminste dr. Koningsberger aan het geuite verlangen voldoet, de voldoening mogen smaken, dat het begane onrecht wordt hersteld. De ambtenaren op het Plein juichen, zij gunnen dit échec den nogal willekeurig handelenden secretaris-generaal van harte 1 --- Soeban Ajam en Poelau Mandi. Uit het afdeelingsverslag van den Volksraad over Justitie: Het gebeurde, te Poelau Mandi en Soeban Ajam had bij vele leden een ontstellenden indruk gemaakt. De mogelijkheid van het bestaan van dergelijke toestanden hadden zij zich niet kunnen indenken. Zij zagen een nauw verband tusschen het gebeurde en de poenale sanctie. Indien de betreffende koelies vrij geweest waren om hun verbintenis te verbreken, waren zij ongetwijfeld bij een dergelijke behandeling, uit eigen beweging weggegaan en omgekeerd zou de mogelijkheid hiervan bedrijvers wellicht weerhouden hebben. Zij meenden dat dit een nieuwe aanleiding is om ten spoedigste op afschaffing van de poenale sanctie aan te dringen en hoopten dat de permanente commissie voor de arbeidstoestanden ter Sumatra's Oostkust deze aangelegenheid ter harte zou nemen. Waar principieel geen verschil in misdadigheid bestaat tusschen het gebeurde te Soeban Ajam en te I'oelau Mandi, had het onaangenaam getroffen, dat het gebeurde te Poelau Mandi scherper beoordeeld was dan hetgeen te Soeban Ajam is voorgevallen,- Dat in het bijzonder de mentaliteit van den Japanner hierbij ter sprake was gebracht door sommige dagbladen, was in verband met het te Soeban Ajam voorgevallene niet redelijk. Erkend toch moet worden, dat de Japansehe directie dadelijk heeft ingegrepen en al het personeel der onderneming heelt ontslagen, terwijl nog niet is vernomen, dat hetzelfde te Soeban Ajam is geschied. o>k heeft naar men vernomen had «Ie A.V.H. O. >.. wat betreft het lidmaatschap dier vereeniginjr, ten opzichte van .Soeban Ajam niet gelijke maatregelen genomen als ten opzichte van Poeloe Mandi. hetgeen te betreuren is. Het verschil in strafmaat van den betreffenden administrateur van .Soeban Ajam en den mandoer (resp. 9 maanden en 8 jaar) werd onevenredig groot geoordeeld en voor den eerste veel te laag. Men zou gaarne vernemen, of de arbeidsinspectie van het gebeurde niet te voren op de hoogte had kunnen en moeten zijn en of wellicht het bestuur in gebreke is gebleven. Verscheidene leden waren van meening dat de arbeidsinspectie in deze was te kort geschoten, hetzij doordat het personeel niet op de juiste manier wordt aangewend, hetzij tengevolge van onvoldoende personeelsbezetting. Dat dergelijke toestanden van af 1921 hebben kunnen voortduren, duidt op een fout bij de overheid. Herhaaldelijk is in den Volk-raad unaniem aangedrongen op uitbreiding van de arbeidsinspectie, zonder dat aan dien wensch gevolg is gegeven. Dat door de Regeering geen verbod is uitgevaardigd, dat koelies op de betreffende ondernemingen, waar dergelijke toestanden zijn voorgekomen, werkzaam mogen zijn. maar dat alleen voor Poeloe Mandi i* verboden koelie? aan te werven, zoodat wel ter plaatse wonende koelie- gebruikt kunnen worden, werd onjuist geacht. In verband met het trebeurde ware een bepaling als in de verschillende koelieordonnanties voorkomt, dat geen beheerders, opzieners of assistenten op de ondernemingen werkzaam mogen zijn. dan na een schriftelijke vergunning van het Hoofd van Gewestelijk Bestuur verkregen te hebben, overal in Indië van toepassing te verklaren. De voorgestelde uitbreiding met een adjunct-inspecteur werd van geringe beteekenia geacht Uit de toelichting blijkt niet, dat naar aanleiding van het gebeurde te I'oeloe Mandi en Soeban Ajaui thans tot ingrijpende maatregelen wordt overgegaan. In dit verband zij hier nog een merkwaardis zinnetje vermeld uit het requisitoir van het O.M. bij den Raad van Justitie te Medan in de zaak van den Japanschen assistent van Poelau Mandi: ..Het optreden van beklaagde" — aldus het O.M. — „is een excesse. gelijk elders excesses voorkomen op zedengebied, op gestichtengebied, op prohibitiegebied en zooals ze altijd zullen voort blijven komen, zoolang menschen menschen zijn. Een andere vraag is het of niet door intensieve, door onverwachte en dan diepgaande controle meer zoude kunnen worden gedaan ter voorkoming, dat een zaak, als thans behandeld, zulk een omvang bekomt. Dit nu, meent spr. dat wel het geval is, doch daartoe zoude z.i. de Dienstleiding der Arbeidsinspectie een andere werkwijze moeten volgen, dan zij naar hem bekend is. thans volgt. Df thans gevolgde is er allerminst op berekend spoedig „uitspattingen", te ontdekken, dit is spr. ten duidelijkste gebleken en aan de Inspecteerende ambtenaren hier, voor wier toewijding spr. alle waardeering heeft, kan z.i. in deze niets verweten worden." --- Geslachtsnamen. Bij Gouw besluit is aan Jessy Puyt en Arnold Edmond I'uyt vergund vóór hunnen geslachtsnaam „I'uyt" dien van de Witt te -voegen en zich alzoo voortaan te noemen en te schrijven ,",Jessy de Witt Puyt" en „Arnold Edmond de Witt Puyt". --- De Strijd tegen de „Charleston”. De gemeenteraad van Leyton bij Londen heeft besloten de „Charleston" te verbieden in alle zalen waarover de raad zeggenschap heeft. Een der raadsleden noemde op grond van eigen aanschouwing de Charleston een der gevaailijkste dansen; bij een danspartij, (iie hij had bijgewoond, hadden twintig a dertig dansers uf danseressen geklaagd dat ze schoppen hadden gekregen. Een ander vond, dat de uitvinder van dezen dans rijp was voor wat ten onzet weleer Meerenberg heette. Weer een ander betoogde, dat er Charleston en Charleston was. Zoo had hy vernomen, dat de Prins van Wales een gewijzigde Charleston danste. i— Dan zullen we maar wachten tot die hier komt, zei de voorzitter, waarop de raad eenparig besloot de Charleston te verbieden. --- W. MUURLING f. De heer \V. Muurling, hoofd vertegenwoordiger van de B.P.M., is gisteravond plotseling overleden. Hij is bij een autoongeluk in de nabijheid van Paroengkoeda gedood. Dit einde van een vijftigjarige, die ondanks de last van een merkwaardige Indische carrière naar lichaam en geest welhaast als een • goede dertiger f'risch en krachtig bleef, moet wel diepen indruk maken op geheel de Europeesche gemeenschap. Niet alleen zijn militaire loopbaan gaf een spiegel zijner bekwaamheden; daarna heeft Muurling in andere functiën den lande aan zich verplicht. Totdat tenslotte de ambtelijke mogelijkheden hem blijkbaar geen perspectief meer konden bieden ; in de periode, die hem met verlof naar Holland voerde kwam vast te staan, dat hij in zijn laatste betrekking, diV van Regeeringsgemachtigde voor Algemeene zaken bij den Volksraad zou kunnen terugkeeren. Voor zijn sterke en gezonde ambitie kon een verlengstuk aan een carrière, die hij niet als een eindpunt, maar als een nieuw begin beschouwde, echter weinig bekoring bieden. Een reorganisatie in de leiding hier te lande van de B.P.M, bracht in dat tijdvak de beslissing: de scheiding en de vertegenwoordiging in een politieke en een commerciëele tak bracht den heer Muurling naar Indië terug als hoofdvertegenwoordiger — Vulgo: politieke agent — van de Bataafsche. In dat leven was actie de sterkst sprekende behoefte: het is thans niet het oogenblik de vraag te stellen, of de krachtige vitaliteit van deze merkwaardige figuur in een functie bevrediging vond, die aan zijn expansie geen bevrediging kon verschaffen. Wat in maatschappelijken zin de bekroning was van een avontuurlijke en rijke carrière, was voor den scherpen en onrustigen geest misschien niet het meest begeerde slot. Het einde is nu gekomen, zooals het was: Snel, abrupt, in volle actie. Het is wellicht het einde, dat bij dit leven paste, hoe diep-aangrijpend het zijn moge. * Na het verslag van dit tragisch gebeuren volgen eenige biografische bizonderheden. Zij kunnen slechts zeer onvolkomen een beeld geven van de wisselvalligheden en nog minder van de talenten van deze wel zeer typische figuur. Een loopbaan als de zijne is ten slotte nog alleen maar mogelijk in een land met zoo rijke verscheidenheid van kansen als Indië biedt. Als jong luitenant ter Hoogere Krijgssehool bleek Muurling uit hout van ongewone kwaliteit gesneden. Zijn belangstelling ging ver uit boven het militaire in engeren zin : hij zag toen reeds het leger niet, als' zoovelen zijner collega's, als doel op zich zelf, maar als middel in hooger verband. Het verhaal wil, dat Muurling later voorgedragen als leeraar voor de Hoogere Krijgsschool werd gediskwalificeerd als ,,te rood" van aanleg, een gemakkelijk eti'iuet voor een figuur die aan ongewone scherpzinnigheid een welhaast legendarische onafhankelijkheid van gedachten paarde. Deze beslissing bleek Indië tot zegen: in Atjeh was hij stellig in zijn element, l'it deze periode dateert het typeerend verhaal van het succes dat de kapitein der marechaussee Muurling behaalde, tegenover de bevolking, met de voorzegging van Allah's straf in den vorm eener zonsverduistering] Maar feitelijk heeft de man, die spottenderwijs „de legercommandant" genoemd werd onder zijn kornuiten van de Academie — er schuilt symboliek en psychologische grond in deze aanduiding — eerst de aandacht op zich gevestigd door zijn werk aan den Politieken Inlichtingsdienst van het Departement van Oorlog, die in het tijdvak van den grooten strijd uitgroeide tot een algemeene informatiedienst van welhaast overwegende beteekenis. In Muurling vond men een der weinigen die dit ongelooflijk veeleischend werk konden verrichten. En bovendien slaagde hij erin, zijn karakter en onafhankelijkheidszin ongeschonden te bewaren. Toen Mr. Tal ma als Regeeringsgemachtigde aftrad, was de weg tot dit niet minder veeleischend ambt voor Muurling gebaand. Zijn slagvaardigheid en doordringingsvermogen, zijn menschenkennis en ongehoorde werkkracht zijn misschien in deze periode het best tot haar recht gekomen. Maar toch niet alleen aan deze kwaliteiten heeft hy zijn welslagen in deze functie te danken. Als geen ander wist Muurling te zijn wat hij als Regeeringsgemachtigde, althans in dat tijdsgewricht, zijn moest. Persoonlijk bleef hij steeds op den achtergrond: het was de Regeering, die het woord voerde en welke de invloed zyner adviezen op de uitspraken der Regeering zou geweest kunnen zijn, bleef in het duister. Tegenover den Volksraad wist hy dank zy wel zeer ongewonen zuiverheid van politieke intuitie zyn plaats te bepalen en veler vertrouwen te winnen. Een merkwaardige krachtige en zeer talentvolle figuur —een, die men gaarne ook thans onder de raadgevers van den Landvoogd zou hebben aangetroffen. * Onze berichtgever te Soekaboemi seint: ---