— Ja, mijne-beste, dat waren wij, antwoordde George, terwijl hij zijn zoon op de knieën nam, hem liefde- Tol in de donkere oogen staarde en met zijne welige lokken speelde. — Wiit lijkt hij op u, Eliza, en gij zijt do schoonste •vrouw, die ik ooit gezien heb, en de beste die ik ooit wensch te zien. Maar toch, o! hadden wij elkander nooit gezien. — O George! is het mogelijk! — Ja, Eliza! het is rampzalig, diep rampzalig! Mijn leven is bitterder dan alsem; hot ondermijnt mij. Ik ben een arm, ellendig, onnut wezen. Alleen zal ik u in mijn verdriet medesiepen, dat is alles. Wat baat het te beproeven iets te doen, iet 9 te weten, iets te zijn? Wat baat het te leven? Niets! Ik wenschte nooit bestaan te hebben! O! dierbare Georgc! welke kwade gedachte! Ik weet het hoe hard uwe overplaatsing uit de fabriek is; ik weet dat gij thans een harden meester hebt; maar, ik bid u, heb geduld; en misschien. . . . — Geduld! viel hij haar in de rede. — Heb ik geen geduld gehad? Heb ik een woord tegengesproken, toen hij mij zonder eenige rede ontscheurde aan de plaats, waar alles mij dierbaar was? Al mijn loon, tot de laatste duit toe, heb ik hem uitbetaald; en iedereen zeide dat ik een geschikt werkman was. Hetïs verschrikkelijk; maar hij is immers uw meester, vergeet dat niet, zeidc Eliza Mijn meester! En wie heeft hem tot meester over mij gesteld ? Daar denk ik dag en nacht over. Welk regt heeft hij op mij. Ik ben een man, zoo goed als hij, misschien beter dan hij. Ik weet meer omtrent zaken, dan hij ; ik heb er meer slag van; ik lees beter; ik schrijf beter; en ik heb dat alles volstrekt niet aan hem te danken. En welk regt heeft hij dan om van nijj een lastdier te maken ; mij van eene bezigheid af te scheuren, die ik beter dan hij kan doen; mij werk op te dragen dat een paard kan doen. Hij beproeft het, zegt hij, om mij klein te krijgen en geeft mij daarom het grofste, laagste en Miicrigste werk. — George, George! gij jaagt mij schrik iian. Zoo heb ik u nog nooit hoorén spreken. Ik vrees dat gij iets kwaads op het oog hebt, Het verwondert mij niet; maar o! wees voorzigtig, om mijnent, om Hendriks wil, bid ik u. — Ik ben voorzigtig en geduldig geweest, maar 't wordt al erger; ik kan het niet langer verduren. Hij doet alles om mij te plagen en te belecdigen. Ik dacht, dat ik inijn tuuk gerust zou kunnen afdoen, en toch nog eenige vrije uren om te lezen zou overhebben; doch hoeveel te meer hij ziet, dat ik doen kan," des te meer (KerauÜH hij mij met werk. Hij zegt «lat ik in weerwil van mijn stihvijgen door den duivel bezeten bon, dien hij or wel zal uitdrijven. Welnu! als ik het niet mis heb, zal die er eerstdaags uitkomen, op eene wijze, die hem alles behalve aangenaam zal zijn. — Ach! wat zullen wij beginnen? riep E iza smartelijk uit. — Gisteren nog, ging George voort, laadde ik steenen op een kar. De jonge heer Tom stond er bij, en klapte inet de zweep, waardoor mijn p.iard schrikte. Ik verzocht hem, zoo beleefd mogelijk, zulks te laten; maar hij stoorde er zich niet aan. Ik verzocht het hem nogmaals; hij begon mij te slaan. Ik greep zijne hand; toen begon hij te schreeuwen', en liep naar zijnen vader, klagende dat ik hein geslagen had. De heer Ilarris kwam woedend op mij los, mij toegraauwemlo, dat hij mij wel zou lecren, wie mijn meester was. Hij bond mij aan een boom, sneed er eenige twijgen af, en beduidde zijn zoon, dat hij mij ïanselen kon, tot dat hij moede was. Deze deed het, maar wacht! vroeg of laat zal ik het hem doen berouwen. Het gelaat van den jongen man betrok, en in zijne oogen schitterde een vuur, dat zijne jonge vrouw sidderen deed.— Wie heeft dien man tot mijn meester gemaakt, ging hij voort— dat is het, wat ik wel wenschtcte weten. — Wel, zeide Eliza treurig,— ik heb altijd gedacht, dat ik mijn meester en mijne meesteres moet gehoorzamen, anders zou ik geen christen zijn. — Wat n zelve betreft, hebt gij welligt gelijk. U hebben zij groot ge.bragt als hun kind. Zij gaven u voedsel en kleeding; hebben u behoorlijk opgevoed; en daarom hebben zij eenig regt op u. Maar ik — ik werd geslagen, geschopt, gescholden, en was nog gelukkig als men mij maar alleen liet. Wat ben ik schuldig? Ik heb immers al mijn onderhoud honderdvoudig betaald. Ik wil het niet verdragen— neen, ik wil het niet! Woedend balde hij den vuist. Eliza beefde en zweeg stil. Nooit had zij haren man zoo opgewonden gezien; en haar zacht karakter boog als een riethalm onder den storm dier woedende hartstogten. — Gij herinnert u dat kleine hondje dat gij mij onlangs gegeven hebt, hernam George.— Het dier was mijn eenige troost, het sliep bij mij, volgde mij overal, en scheen medelijden omtrent mijnen toestand te gevoelen. Op zekeren dag voedde ik het met eenige beenderen, die ik voor de keukendeur opraapte. Mijn meester kwam daarop aan, en snaauwde mij toe, dat ik het beest op zijne kosten te eten gaf; en dat hij overigens niet kon dulden, dat elke neger zijn eigen hond had. Hij gelastte mij het dier een steen om den hals te binden, en het in den vijver te verdrinken. — O George! dat hebt gij toch niet gedaan. — Ik niet, maar. hy deed het. Hij en zyn zoon Tom wierpen steenen naar het ongelukkige beest, tot dat het verdronk. Arme hond! hij keek mij zoo treurig aan, als of hij mij verwijten wilde, dat ik hem niet hielp. Ik kreeg met de zweep, omdat ik het niet had willen doen; maar om 't even, meester zal ondervinden, dat do zweep mij niet gedweö kan maken. Als hij niet oppast, zal mijn tijd ook wel eens komen. — Wat wilt gij beginnen? O, George! bega geen misdaad : Vertrouw op God, en beproef het mogelijke. Hij zal u verlossen. —• Ik ben niet zulk een goed christen als gij, Eliza; mijne ziel is vervuld met bitterheid. Ik kan geen vertrouwen stellen op God. Waarom laat Hij zoodanige dingen toe? — O , George! wij moeten er in berusten. Mevrouw zegt dat als ons alles in de wereld tegenloopt, wij moeten geloovcn. dat God zulks voor ons eigen best alzoo bestuurt. — Dat valt gemakkelijk te zeggen voor menschen, die zich op hunuo rustbank kunnen uitstrekken, of paarden en rijtuigen ter beschikking hebben. Maar waren zij eens in mijne plaats,— zij zouden er misschien veel erger over denken. Ik wenschte goed te kunnen zijn, maar mijn hart brandt, en kan niet bevredigd worden. In mijne plaats zoudt ook gij het niet kunnen verdragen; ja, gij zult het nu niet kunnen, als gij alles vernomen hebt.. Gij weet nog niet alles. — Wat moet ik dan nog hooren? — Onlangs heeft mijn meester gezegd dat hy eene dwaasheid had begaan, om mij eene vrouw buiten de plantage te laten trouwen; dat hij den heer Shelhy en zijn geheelen troep haatte, omdat zij trotsch waren en hem uit de hoogte behandelden; dat ik mijne hoogmoedige denkbeelden van u had opgedaan. Hij zou mij geen verlof meer geven, om naar u toe te gaan; en mij laten trouwen met eene vrouw van zijne hoeve. In het eerst mompelde hij deze dingen enkel, maar gisteren gelastte hij mij Mina te trouwen , en mij op zijne hoeve te vestigen, of anders zou l'.ij mij aan een handelaar van om de Zuid verkoopen. — Wat? maar gij zijt immers met mij getrouwd, door een' predikant, op dezelfde jvijzo als de blanken, zeide Eliza in hare eenvoudigheid. — Weet gij niet dat een slaaf niet kan trouwen. Er bestaat hiervoor in dit land geene wet. Ik kan u niet als mijne vrouw houden, als mijn meester ons wil scheiden. Daarom wenschte ik u nooit gezien te hebben; daarom wenschte ik niet geboren te zijn ; dat ware voor ons beiden beter geweest; ,ook voor dit arme kind zou het beter geweest zijn nimmer het aanzijn te hebben ontvangen. Ook hem staat dit alles te wachten. ■— O, maar meester is zoo goed! — Wie weet! hij kan sterven, en dan wordt de knaap aan de eerste de beste verkocht. Wat baat het ons, dat hij bevallig en schoon is? Ik voorspel het u, Eliza, al de beminnelijke hoedanigheden van dit kind zullen u lateides te smartelijker wonden. Hij is te veel waard, dan dat gij hem zoudt kunnen behouden. Deze woorden vielen zwaar op het gemoed van Eliza. In hare verbac'.ding zag zij den slavenhandelaar Haley; zij werd bleek en hijgde naar adem, als had zij een doodelijken slag ontvangen. Angstig wierp zij hare blikken in de galerij, waar do knaap, verschrikt door het treurige gesprek zijner ouders, zich vermaakte met op een wandelstok van den heer Shelby te paard te rijden. Zij wilde haren man hare ongerustheid inedcdeelen, doch bedacht zich. Hij had immers reeds genoeg te dragen, arme man! Neen, zij zou het hem niet vertellen. Bovendien was het niet waar. Mevrouw had haar nog nooit misleid. — En nu Eliza, mijne beste, zeide George smartelijk, — goeden moed! vaarwel! want ik vertrek. — George, George! Waar gaat gij heen? — Naar Kanada, zeide hij zich ccnigzins herstellende,— en als ik daar ben zal ik u koopen, dat is de eenige hoop, die ons overblijft. Gij hebt een zachten meester, die u wel aan mij zal willen overdoen. Ik zal u en den knaap koopen, als God mij helpt; dat zal ik. — O! vreeseiijk!—■ als gij eens gegrepen werdt. — Ik zal mij niet laten grijpen, Eliza. Liever wil ik sterven. Ik zal vrij zijn, of sterven. — Zult gij u zelven om het leven brengen ? — Dat behoeft niet, zij zullen mij spoedig genoeg dooden, want zij zullen mij nooit levendig verkoopen. — O George! Om mijnentwille wees voorzigtig. Bega geen slechte daad. Sla de handen niet aan u zelven , noch aan iemand. Uw binnenste wordt te sterk beroerd; geef er niet aan toe. Gaan moet gij; maar ga voorzigtig. Bid God, dat Hij u helpe. — Kom Eliza, hoor mijn plan. Meester kreeg het van middag in zijn hoofd, om mij dezen kant uit een boodschap te laten doen, aan den heer Symmes, een mijl hier van daan. Ik geloof dat hij verwachtte, dat ik hier zou komen, om u mijne smarten mede te deelen. Het zal hem pleizicr doen, want dat moet de Shelby's verbitteren, denkt hij. Ik keer bedaard terug, begrijpt gij, als of alles in orde was. Mijne toebereidselen zijn gemaakt, men wil mij helpen, en binnen eenige dagen behoor ik onder de voortvlugtigen. Bid voor mij Eliza, misschien zal de goede God u verhooren. — O! Bid ook gij , George. Vertrouw op Hem dan zult gij geen kwaad bedrijven. — Nogmaals, vaarwel! zeide George, de beido handen van Eliza in de zyne houdende, terwijl hij haar onbewegelijk in de oogen staarde. Beiden stonden als aan den plek geketend. Toen waren er laatste afscheidswoorden, snikken, tranen en geween, zoo bitter als van de zoodanigen die hier op aarde geene hoop meer hebben. Do beide echtgenooten waren gescheiden ! HOOFDSTUK IV. Een avond in de hut van Oom Tom. De hut van Oom Tom was ccne kleine uit boomstammen vervaardigde woning, digt bij „ het huis," zooals de neger bij voorkeur zijns meesters verblijft noemt. Voor dezelve zag men een net tuintje, dat door een zorgvuldig onderhoud des zomers frambozen, aardbczien en andere vruchten en groenten opleverde. De geheele voorzijde der hut was bedekt met bignonia's en inheemsche rozenstruiken , waardoor er naauwelijks iets van hare ruwe vervaardiging zigtbaar bleef. Ook was er geen gebrek, aan schoone en prachtige bloemen die de vreugde en den trots van moeder Chloö uitmaakte. Treden wij de hut binnen. De maaltijd op het boerenhuis is af'geloopen, en moeder Cliloë, die als eerste kokin het opertoezigt over do keuken had, heeft de zorg om het vaatwerk te wasschen aan de mindere bedienden overgelaten. Zij gaat hare eigene bckrorapene woning binnen om voor het avondmaal van haren echtgenoot, „ haar oudje," te zorgen. Zij is het dus, die daar bij het vuur koeken zit to bakken. Met angstvallige belangstelling staart zij op de pan , van tijd tot het deksel opligtende. De wasem, Jic er uit stijgt, belooft iets goeds. Haar rond, zwart en schitterend gezigt is zoo glimmend, dat men veronderstellen zou, dut zij het even als haicn trekpot, met eiwit geglansd had. Onder een net opgcmaakten tulband schitterde haar vol gelaat van trots en zelfvoldoening, gepaard met dat gevoel van eigenwaarde dat haar, als wordende voor de beste kokin van de r.a-bunrschap gehouden, wel pastte. En de leste kokin was zij inderdaad. Dy hare nadering begonnen de kippen, eenden en kalkoenen ernstig to kijken, als of zij over hun laatste uur nadachten. Zeker is het, dut zij voortdurend peinsde over de wijze, waarop hen toe te bereiden, op te vullen en te braden; en dit deed zij zoodanig, dat al het gevogelte wel van schrik en angst moest beven. Haar gebak in al deszelfs verscheidenheden was een diepzinnig geheim voor alle minder ingewijden; en zij kon schudden van het lagchen, wanneer zij verhaalde, hoe de cene of andere harer kameraden het vruchteloos beproefd had , om hare hoogte te bereiken. : De aankomst'van gezelschap bij haren meester, het regelen van maaltijden „ volgens de mode," maakte al haren geestdrift gaande; en geen gezigt was haar meer welkom, dan het voorhuis opgehoopt met reiskoffers; dat beloofde nieuwe pogingen en nieuwe zegepralen. Thans echter ziet moeder Chloë in haren koekepan; bij welken arbeid wij haar zullen laten, om onze beschrijving der hut te voltooijen. In een hoek stond een bed, zorgvuldig bedekt met eene sneeuw-witte sprei, terwijl op den vloer voor hetzelve een tapijt van nog al aanzienlijke grootte lag uitgespreid. Dit tapijt strekte echter alleen ten gebruike van moeder Chloé, die niet jong meer was; de geheele hoek werd inderdaad met bijzondere onderscheiding behandeld, en zooveel mogelijk togen do woeste invallen en ■ overtredingen der kleinen bewaakt; en maakte als het waro do zaal der hut uif. Tegen over stond een tweede maar eenvoudiger bed, dat voor gebruik bestemd was, en boven den schoorsteen hingen eenige bijbclsche tafcrcclen en een portret van Generaal Washington, zoodanig geteekend en gekleurd, dat die held wel verwonderd zou hebben gestaan, indien hij zich zelve zoo had wedergevonden. Op ceno bank in den hoek zaten eenige kinderen met gekroesd hair, glinsterende zwarte oogen en bolle wangen, de eerste schreden cencr jongere zuster to bewaken. Zoo als gewoonlijk slaagde deze er in zich opterigten, eenige oogenblikkcn heen en wcêr te waggelen, en dan op den grond te vallen; terwijl elke herhaalde mislukking door de anderen met luid gejuich begroet werd, als waren het blijken van do volmaaktste behendigheid. Voor het vuur stond eene hobbelende gedekte tafel met kommen, borden en andere benoodigdheden voor eenen maaltijd bezet. Oom Tom had er reeds plaats aan genomen; en daar hij de held van ons verhaal is, willen wij meer van nabij kennis met hem makeu. Oom Tom, de beste neger van den heer Shelby, was een groot, breedgeschouderd, sterk gebouwd man, van ecnon pikzwarten glinsterenden kleur, en met een gelaat, welks echte Afrikaansche trekken gekenmerkt werden door eene uitdrukking van ernst en gezond verstand, gepaard met zachtheid en welwillendheid. Zijn geheele voorkomen kenschetste gevoel van eigenwaarde, vereenigd met ongekunstelde en nederige eenvoudigheid. Hij was druk bezig met ceno lei, waarop hij langzaam eenige letters trachtte te copiereu, welke arbeid door den jongen heer George Shelby, een knaap van dertien jaren, mot al do waardigheid eens pedagoogs bestuurd werd. — Zoo niet, Oom Tom, den anderen kant uit, gij maakt er een q van, zeide de knaap, toen Oom Tom den staart der letter g verkeerd trok. — Laat zion, is het verkeerd? antwoordde Oom Tom, met eerbiedigo bewondering toekijkende, hoe rijn jeugdige meeslcr met vlugheid eene menigte van g en q op do lei schreef; en de griffel tusschen zijne dikke vingers nemende, beproefde hij op nieuw hem na te volgen. {Vervolg hierna.) ---