Hoofdpijn, Kiespijn. ÏSSLTISÖ altijd mh posder el cachet van Mljnhardt. Mijnhardt» Poeders per «tuk 8 et Doos 45 et. Cachet», genaamd „Mijnhardtjes" 2 «t. lOct DoosSOct. iteti.. ion-j o --- ÉS£&|j DRIJFWERKEN ,~ •"ïiw Transportbanden •"*,•? N&T-A. D. BOEkÓHOLT 'ÜTfL '' ''OHONlNttN?",:';''.;.''-,' ... ~ >rwo... AMSTERDAM .■;'•, ROTTERDAM --- HandelilnformttiM «n Incaisl otm d* gthMlt gevestigd anno 1891 OTTO VERDOORN ÖSKMT ROTTERDAM. LEUVEHAVEN 85. TEL. 27531. --- WETENSCHAPPEN. PHONOLOGISCHE WERKGEMEENSCHAP. In het Phonetisch Laboratorium te Amsterdam is Maandag de eerste bijeenkomst gehouden van de phonologische werkgemeenschap. Voor een aandachtig gehoor heeft in deze vergadering de voorzitter, prof. dr. N. van Wijk, gesproken over de phonologische studie van het Nederlandsch, in aansluiting bij een ontwerp vragenlijst. Uit de geanimeerde discussie, die naar aanleiding van deze rede ontstond, bleek de groote belangstelling, die ook hier te lande voor deze Jonge wetenschap is gegroeid. De ontwerp-vragenlijst zal binnenkort aan de leden der werkgemeenschap worden toegezonden. --- OPENSTELLING BIBLIOTHEEK RIJKSMUSEUM. Van 1 februari af zal de bibliotheek van het Rijksmuseum te Amsterdam des middags geopend blijven tot vier uur. --- NIEUWE BOEKEN. SPIEGEL VAN TAALGEBRUIK. ,3 y gedachten en botsingen In t a a 1", door dr. Gerlach Royen O.F.M (Collectanea Franciscana Neerlandica V—2). — Teulings *Uitg. My., 'i Bosch. De schryver van dit werk, dat verscheen In het nagenoeg monumentale formaat van bovengenoemde serie en nochtans aan matige prys te koop is, heeft sinds vele jaren de stand en de ontwikkeling van het moderne Nederlands bestudeerd en In een groot aantal publicaties de uitkomsten van die onvermoeide studie meegedeeld. , Niet enkel de uitkomsten; want de aard zijner geschriften wordt mede bepaald door ce rykdom, om niet te zeggen de overvloed van hun documentatie. Het is dan ook voldoende bekend, wat men, althans In algemene hjn, van Prof. Royen te wachten heeft. Een onaantastbaar materiaal, samengebracht met een stalen viyt, die evenwel ook aan een behoefte van zyn geest moet beantwoorden. Men krüjjt niet de indruk dat het hem verdriet zoveel schrifturen te lezen met de nooit aflatend* bygedachte aan het nut dat zy voor de taaiwetenschap kunnen opleveren Dat materiaal heeft in het algemeen niet op hogere stylkundige problemen betrekking, maar op spraakkunst Men kan dit zeggen zonder uit het oog te verliezen dat deze begrippen elkaar ieder oogenblik raken en, zoals men het heden ten dage wel op z'n Engels-Nederlands zegt: overlappen. Daarbij behoort Prof. Royen in genen dele tot de klasse van wat men gewoonlijk onder spraakkunsténaars verstaat. Hy neemt daar kennelyk afstand van, van de niet-goede natuurlijk, maar hun aantal is In zijn ogen aanzieniyk en voor hun bedryf bedenkt hy woorden als „spraakkunstlgend" en „spraakkunstelen", het laatste naar alle schgn niet buiten Invloed van elders. Het is hem om de levende taal te doen, om alles wat zich aan neigingen tn mogeiykheden In dat krioelende leven vertoont En wat daar zijn aandacht in beslag neemt, is meer bepaald het andere, het van de canon der spraakkunstige regels afwekende. Dit alles noteert, rubriceert en bestudeert hij hardnekkige, en met een scherpzinnigheid die niet de mindere is van zijn opmerkzaamheid. Ten dele geldt het verschijnselen die alles eerder dan nieuw zijn, maar door schoolse opvattingen weggesystematiseerd; als voorbeeld daarvan gelde zün herhaalde kritiek op de hun-hen-differentiatie, een punt waarop verschil van mening mogelijk is. Voor een ander en groter deel zijn het zaken die men geneigd zou zijn als wilde sprongen in het huidig taalgebruik aan te merken of als slordigheden van haastige penvoerders. Men zal zonder meer aannemen dat dezulke er in ruime mate zijn en nochtans met enige verrassing uit Royen's boek van de graad hunner verspreiding kennis nemen. Maar met die vast te stellen acht de schrijver zijn taak eerst aangevangen. A!s in een grammaire des fautes peilt hij de ondergrond der verschijnselen. Men zoj kunnen wensen dat enige meerdere schifting van de bronnen had plaatsgevonden; het is lets anders of enige „bijgedachte of botsing' zich opdoet in het rustig en zorgvuldig ge schreven boek van enig auteur, of anderzijds in een vluchtig krantenartikel, nog daargelaten dat een courant een menigvuldigheid van schrijvers dekt Wie van deze geleerde ten besluite vi'i zijn onderzoek jenvoudige, normatice richtlijnen zou verwachten, miskent aJ'i bedoeling, hij zou dat zelf simplistisch noemen. Het ligt in den aard der zaak dat zijn opvatting ruimer is dan die van de traditionele grammatica, maar het ware een ernstige misvatting te menen dat deze voorvechter van onbevangen taalwaarncmiiig (en spellingvereenvoudiging) allerlei zou dulden of verontschuldigen, en er zelf zowat op losschrijven. Trouwens wie hem ooit ge • lezen heeft weet beter. Het tegenovergestelde is het geval, en in dat opzicht stelt hij de meesten in de schaduw die beredeneerd of onberedeneerd conservatief zijn. Zelfs is zijn stijl, en naar ik meen in toenemende mate, alles eerder te noemen dan onbevangen Zekere eigenaardigheden er van zijn zo opvallend dat geen statistisch onderzoek nodig is om ze vast te stellen. ZU zijn verklaarbaar bij een man die aan zijn speciale wetenschappelijke bemoeiing verplicht is niet alleen anderen maar ook zichzelf nauwkeurig in het oog te houden, de lectuur veraangenamen doen. zij niet. Veiligheidsmaatregelen in de vorm van be perkende toevoegingen, van de verzekering dat de schrijver met het ene „allerminst" iets anders wil zeggen dat daaruit zou kunnen worden afgeleid en van aanhalingstekens in onbeperkt aantal zijn van die gesteltenis de onbedrieglijke symptomen. Na een hoofdstuk over verbale diskon gruentie (er stonden een paar schoenen, b.v.) is het grootste deel van het boek ge wyd aan pronominale verschijnselen, wederom bepaaldelijk in zoverre zich daarbij allerlei voordoet, dat door de schr. onder de naam diskongruentie wordt samengevat, en onder meer het langzamerhand beroemd <»v worden ha a r-gebruik. Alles rykelijk f».»- schakeerd, maar ook streng gerubriceerd e:i grondig bekeken. Inhoudrijk is ook het sljthoofdstuk dat gewijd is aan het betrekkelijk voornaamwoord, en waarin naast andere dingen het toenemende gebruik van wat voor dat (het boek wat) in samenhang met verwante vcrschynselen wordt behandeld. Van de rUkdom der stof is dit slechts een povere aanduiding. Men kan uit het boek heel veel leren, en wy bevelen het daarom gaarne aan In de belangstelling van zeer velen. Het is niet moeilijk, al leest het niet bepaald gemakkelijk. De schr. eist niet dat men alles zal lezen; men zal zich door minder bewUsmateriaal laten overtuigen dan hi.i in zijn gulheid aanbiedt. Voor menigeen zul het boek een spiegel zijn, waaruit eigen niet ongerimpeld gelaat hem aankijkt Uit de geleide waarneming zal kennis, en begrip, maar ook zelftucht geboren worden. Een - gedetailleerde bespreking, die tot sommige opmerkingen aanleiding zou geven, is hier niet op haar plaats. De schr. vrage zich eens af, of zijn toepassing van Goethe'j „zieht uns hinan" exegetisch wel in orde is. En de B B. C. is geen company maar een corporation. L. C. M. --- Romantiek in de keuken. Geautoriseerde vertaling vaar het Amerikaansch van ALICE DUER MILLER. IS). Het maanlicht, dat nu opeens zooveel schooner en romantischer scheen, dan hy het vioeger op dien avond gevonden had, de soepele, snelle beweging, de koele nachtlucht, welke in zijn gelaat blies, maakten hem scherp bewust van de aanwezigheid aan zijn zijde van die kleine, zwijgende metgezellin. HIJ voelde geen behoefte aan spreken en evenmin verdiepte hij zich in dan aard van haar stemming. HU reed In stilte verder en genoot in*volle mate. Zij hadden het huis al bijna weer bereikt, voor hij vroeg: — Waarom wilde je niet, dat Je broer aannam wat ik hem aanbood? Eenvoudig en ernstig, zooals hy haar nooit eerder had hooren spreken, antwoordde zU: — Omdat het niet goed voor hem geweest zou zUn. HU is jong en vat alles veel te gemakkeiyk op. Hy behoort geen geld te ontvangen, waar hy niet voor gewerkt heeft — Ik ben biy, dat Je er zoo over denkt, antwoordde hy. — Ik was bang, dat je niet wilde dat hy het aannam, omdat je boos op me was, wyi ik hem had weggestuurd. HU was bang, dat zy weer in haar ouden, spottend-nederigen toon zou vervallen om hem te verzekeren, dat zy zich nooit zou schuldig maken aan de vrUheld, haar werkgever te becritlseeren, maar dat deed ze niet. Ze zei: — Maar Ik was niet boos op U. Ik zou niet veel achting voor U hebben kunnen voelen, indien U anders gehandeld had. antwoordde ernstig: — Je wist, dat het me speet niet te kunnen doen wat je mij vroeg? — Ja, dat wist ik, zei ze. Zij zwegen verder. Bi) de garage lieten zij de auto staan en wandelden verder naar het huis. De samenzwering had blijkbaar niet heelemaal geklopt, want Smithficld scheen niet geweten te hebben, dat zij uit waren. De zijdeur was afgesloten en de voordeur eveneens. — Ik vermoed, dat ik zal moeten bellen, zei Crane aarzelend. Op de een of andere manier zag hy er tegen op, Smithfield's koele, vcrwytende blikken te moeten doorstaan. — Neen, volgt U irdj maar, fluisterde Jane Ellen. Zy voerde hem naar de keukendeur en wees op een raam. — Ik geloof niet, dat dat raam de laatste zestig jaar op slot is geweest, zei ze. — En te bedenken, verklaarde Crane, terwijl hy het zachtjes openschoof, dat ik, voor ik het huis huurde, "anmerking maakte, dat het zoo slecht onderhouden was. Hy klom naar binnen en opende de keukendeur voor haar. Hy had een lucifer en zy wist een kandelaar te vinden. Zij spraken nog steeds fluisterend. Er was natuurlijk geen enkele reden, waarom zy alles deden om den slaap van de overige bewoners niet te storen, en toch waren zy kennelijk eensgezind in hun voornemen, geen onnoodig geluld te veroorzaken. — Zoudt U nog iets willen eten? vroeg Jane-Ellen. — Een pracht-idee, antwoordde hy. Zy ontdeed zich van zijn overjas en wenkte hem mee naar de Uskast. Zy hadden volkomen opgehouden meester en ondergeschikte te zUn. • — Er Is nog van die kippen-salade, welke U aan het diner gehad hebt, mompelde zy Burton keek geboeid toe, terwijl zy de l keukentafel dekte voor hun eenvoudig souper. Jane-Ellen toonde een vage bereidheid om haar werkgever te bedienen, maar liet zich gemakkelijk overhalen door zijn verzekering, dat hij geen kruimel zou eten, tenzij zij eveneens aan tafel kwam zitten. Een paar minuten later was hij het, die deed wat er te doen viel, terwijl zij hem, met haar ellebogen op tafel geleund, gadesloeg. Er scheen tenslotte niets onnatuurlijks in deze nieuwe verhouding. Op het gerammel van schalen en borden schrok Willoughby wakker en de kippensalade ruikend, sprong de poes op tafel. — Vindt U het erg? vroeg zijn meesteres op smeekenden toon. Crane vond het heelemaal niet erg. Hij bood de kat een stukje klppenvleesch aan. Willoughby genoot er kennelijk van. En plotseling stak zij een pootje uit en annexeerde een hap, welke Crane juist naar zijn eigen mond wilde brengen. Zelfs dit scheen Crane amusant te vinden. , Voor zij klaar waren, sloeg de keukenklok achter hen plotseling en verrassend één maal. Burton schrok op en wilde het hoofd omdraalen, maar zij hield hem tegen. — Laten wij eens raden, hoe laat het Is, zei ze. Natuurlijk is het later dan half elf. Het is mogelijk reeds half twaalf. — Of zelfs half een. — Het kan óók één uur zijn. — Maar zeker niet half twee. Zij keken om. Het was half twee. Jane-Ellen sprong op. — Oh, hoe vreeselUk! riep zU uit, zonder dat er echter eenige overtuiging in haar stem doorklonk. Wat afschuwelijk laat, en ik moet morgenochtend weer zoo vroeg op. — Het maakt me wanhopig beschaamd, verklaarde Crane, wanneer ik er aan denk, dat JU moet opstaan om het ontbijt voor, ons klaar te maken, terwijl ik net zoo lang kan blUven slapen als ik maar wIL Zy lachte. — Indien U geen erger zorgen In de wereld hebt, bent U erg gelukkig. Maar hij had wél iets anders, om zich bezorgd over $e maken. En zoodra zij weg was, begon hy daar aan. Namelijk, de pUnlijke en gecompliceerde situatie van een man, die verliefd is geworden op ztfn keukenmeisje. --- RECHTSPHILOSOPHIE. „Het denken over staat en recht in de negentiende eeuw", door Jhr. Dr. J. J. von Schmid (Volksunlversiteitsbibliotheek, no. 72) — De Erven F. Bohn N.V., Haarlem. Dit boekje bezit al de goede eigenschappen van zï)n voorganger: „Groote denkers over staat en recht, van Plato tot Kant" (V. U.B. nr. 60), dat ik in De Maasbode van 17 Jan. 1933, Av. heb besproken. Op uiterst bevattelijke wijze, in eenvoudige, roms zelfs te weinig verzorgde taal heeft de schr. de rechts- en staatsopvattingen van de 19de eeuw in haar onderling verband voor een algemeen ontwikkeld publiek beschreven. Ook aan studenten in rechtswetenschap en geschiedenis zal zijn boekje ter eerste orienteering in de desbetreffende theorieën van dit tijdvak goede diensten kunnen bewijzen. Terecht is von Schmid ervan uitgegaan, dat het denken over recht en staat in de lCde eeuw voor een groot deel beheerscht wordt door de vraagstukken, die door het wereldschokkend gebeuren van de Fransche Revolutie waren opgeworpen. Hier werd op grond van de zuiver abstracte beginselen van het „natuurrecht" der 18de eeuw, en met volslagen'miskenning van het feitelijk gegroeide, een breuk geslagen in een historische traditie van eeuwen, welke breuk in het verder verloop der Revolutie tot gevolgen heeft geleid, die in de juist bedeelde beginselen in gemeenen deele waren gegeven. De ver-, waarloozing van het historlsch-feitelijke als element bij de rechtsvorming heeft zich in de bloedige geschiedenis van het revolutionnaire tijdvak bitter gewroken. Geheel de 19de eeuw zal men naar een nieuw evenwicht tusschen de werkelijkheid en de feiten eenerzljds en de wljsgeerige beginselen omtrent recht en staat anderzijds blijven zoeken. Wat er aan winst van de Revolutie was overgebleven: de gedachte der rechtsgelijkheid en een draaglijke oplossing van het vraagstuk van de verhouding van overheid en onderdanen, moest opnieuw worden gemotiveerd om een algemeene erkenning te kunnen verwerven, en vooral om in het maatschappelijk leven te kunnen worden toegepast. De schr. mocht er op wijzen (126), dat in deze periode al te.radicale uitersten met betrekking tot het laatste punt in het algemeen werden vermeden. Maar binnen deze grenzen bleef nog ruimte genoeg over voor een verscheidenheid van meeningen, die onder de namen conservatisme en liberalisme slechts al te schematisch kunnen worden samengevat. De groote waarde, die von Schmid bij de rechtsvorming aan de maatschappelijke werkelijkheid toeschrijft, erken ik ten volle. Ook deel ik zijn afkeer van het rede-recht der 18e eeuw, dat zijn onvruchtbaarheid in de 19de afdoende heeft bewezen. Maar aan zijn realisme ontbreekt een ondergrond van wijsgeerige rechtsbeginselen, die m.i. alleen kan worden gevonden in een natuurrecht, dat zijn normen aan een orde van objectieve noodzakelijkheid in de dingen ontleent, en dat bij verandering van feitelijke omstandigheden allerminst het karakter van absolute en eeuwige geldigheid behoeft te vertoonen, hetwelk den schr. niet zonder grond afschrikt, maar integendeel een soepelheid bezit, zooals voor de rechtsvorming in realistischen zin niet beter gewenscht kan worden. Bij de bespreking van het vroegere, hierboven genoemde boek; e van Jhr. von Schmld moest ik het reeds betreuren, dat de schr. in de natuurrechtsleer zoo slecht thuis was. In het hier voor ons liggende werkje doet dit zich niet in feitelijke onjuistheden voelen. Maar het blijft een tekort, dat de.schr. geen enkele melding gemaakt heeft van de Neo-Scholastieke natuurrechtsleer, die toch ook in de 19de eeuw haar vertegenwoordiT gers gehad heeft, en ovenmin van de Katholieke staatsopvattingen,."wier princiepen In de groots doctrinaire encyclieken van Leo XIII zijn neergelegd, en die later door tal van schrijvers op zod veelzijdige wijze zijn uitgewerkt. .De Katholieke gedachtenwcreld is den schr. ten eenenmale vreemd gebleven. Wij zullen dit wel aan zijn opleiding aan de zoo „objectieve" openbs.re universiteit moeten wijten. Wij hadden echter ook gaarne gezien, dat hij wat meer gegeven had van de 19deeeuwsche rechts- en staatsopvattingen in Nederland. Het komt mij voor, dat hij de beteekenis daarvan onderschat heeft. Wat hij schrijft over de geringe belangstelling In de nieuwe theorieën In ons land In de 18de eeuw, Is beslist onjuist (111). Op andere punten lijkt wat meer uitvoerigheid gewenscht. Zoo is aan de opvattingen van bStahl (139) en Stammler (208) niet genoeg recht gedaan. Met name de eerste, die toch een grootcn invloed heeft uitgeoefend, zou een meer objectieve behandeling hebben verdiend. De kleine tekortkomingen kunnen echter de werkelijke verdiensten van dit leerzame boekje niet wegnemen. Ik beveel het dan ook gaarne aan, maar spreek tevens den wensch uit, dat de schr. bij een volgenden druk zijn literatuuropgaven wat beter moge verzorgen. Nijmegen, Dr. FERD. SASSEN. --- KORT VERHAAL. De hondenwacht van Sinnika Kallio. Sinnika Kallio had zich direct voor de Lotta Svaerd aangemeld. En men nam haar met graagte aan, omdat ze gezond en sterk was, sportief en gehard en de grensgebieden op haar duimpje kende, aangezien ze er reeds als kind in kano en op ski's had rondgezworven. Ze verliet het rustig kantoor te Helsinki met een zekere opluchting. Want die lange uren tusschen besloten muren waren naar gaan vervelen. Ze hield nu eenmaal van de wijde openheid der velden en meren. Maar toen haar verloofde, Pako Sillano, voor den krijgsdienst werd opgeroepen, juist toen ze be?ig waren met de voorbereidsclen van hun huwelijk, had ze graag het voorstel van diens patroon aangenomen en was als zijn plaatsvervangster opgetreden. Nu behoorde ze tot de Lotta's, aan wie de taak werd opgedragen, op enkele belangrijke punten een wacht- en uitkijkdienst te organiseeren. In de eindelooze gebieden van Noord-Finland kon men niet overal soldaten uitzetten. En toch was het noodig, dat het hoofdkwartier op de hoogte was van alles, dat zich er afspeelde. De Russen zouden immers te allen tijde kunnen probeeren hier plotseling door te breken, al leek het bijna onmogelijk. Bovendien konden naderende sovjet-vliegtuigen van te voren worden gemeld. Sinnika Kallio had de hondenwacht. Ze zat alleen in een tamelijk hooge stellage. Ze kon den heelen omtrek overzien. De witte sneeuw bracht overal licht. Elke schaduw zou er door opvallen. Het was bitter koud. De stellage was met rletbossen afgeschoten en bovenin had men een soort nest gemaakt. Er liep een telefoon van boven naar den grond en de tusschen de boomen verborgen lijn vormde de verbinding van Sinnika's wachtpost met het op twintig kilometer afstand liggende dorp, waar alle berichten uit den omtrek opgevangen en weer doorgegeven werden. Sinnika Kallio probeerde zich zelf wakker te houden. Haar wapenzuster was op verkenning uitgegaan, na de ski's te hebben ondergebonden. Ze waren het er allebei over eens geweest, dat één „man" op den uitkijk voldoende was. Haar vriendin had eigenlijk het betere deel verkozen. Ze had veel minder kans in slaap te vallen, aangezien ze in beweging bleef. Het op' verkenning gaan was weliswaar gevaarlijker, omdat zich in de bosschen wilde beren bevonden en misschien ook wel verdwaalde Russen. Er stak een hevige wind op, die door de stellage heen woei. En 't begon te sneeuwen. Sinnika kreeg de sneeuwvlokken in het gezicht, telkens als ze haar hoofd naar buiten stak. Ze verblindden haar. Tevergeefs probeerde ze het straalkacheltje wat op te stoken. Er zat bijna geen spiritus meer in. Dat was wel het ergste, dat haar kon overkomen. Ze moest nog minstens drie uur In deze koude beweging doorbrengen, alvorens ze zou worden afgelost En het viel haar steeds moeilijker. Ze voelde, hoe de koude. zich over heel haar lichaam , verspreidde. Zou ze naar omlaag gaan en wat beweging nemen? In dit geval zou ze zich zelf misschien wat opmonteren, maar ze liet dan haar taak in den steek. Het was haar plicht, goed uit te kyken, zulks te meer, omdat ze haar vriendin had laten gaan, die thans wellicht ergens tegen den storm schuilde en haar oogen dus niet den kost kon geven. Sinnika bemerkte met schrik dat haar voeten begonnen te verstijven. Hiertegen hielp alleen flinke beweging. Ze hoopte, dat haar vriendin gauw zou komen opdagen. Als het lang duurde bevroren haar voeten, bevroor ze zelf misschien eveneens. Ze vroeg zich af, of ze naar het dorp om hulp zou telefoneeren. Maar in dit weer kon men niet gemakkelijk bU haar komen en het zou wellicht te laat zijn. Verder was er opdracht gegeven alleen in uiterste nood-» zaak te telefoneeren, aangezien er altijd kans was, dat vijandelijke verkenners de lijn ergens hadden afgetapt. Ze streed met zich zelf en ze dacht aan Pako Sillano. Vurig hoopte ze, hem terug te zien. Waar zou hij zün? HU kon zich overal bevinden. Zoowel hier vlakbij als ergens in de Karelische landengte of bij Petsamo. Ze had in geen weken iets van hem gehoord. Hij kon gewond wezen of dood. Haar angstige gedachten dreigden haar nog eerder te overweldigen dan de koude. Sinnika wilde echter geen kamp geven. En ze verzon van alles om zich zelf wakker te houden. Ze wist, dat haar verlangen, zich op een stroozak uit te strekken en te gaan slapen, haar dood zou beteekenen. Het leek wel, of de temperatuur met sprongen daalde en de vorst elke minuut toenam. Voor de zooveelste maal waagde ze oogen en neus en staarde over de omgeving, probeerend, tusschen de vlagen van den sneeuwstorm door iets te ontdekken. Het werd opeens kalmer en de sneeuw hield op. Maar ze voelde, dat zij bijna niet meer kon. Het deed haar nauwelijks iets, toen ze in de verte schaduwen zag naderen en ijlings passeeren. Met alle macht zich tot denken en handelen dwingend, greep ze naar de telefoon. Daar in de verte ging een troepenaf deeling. Het konden Finnen zijn, maar evengoed Russen. En ze moest het rapporteeren. Er kwam na eenige minuten antwoord. Met inspanning van haar laatste krachten vertelde ze, wat ze gezien had. Ze kon voor zich zelf niet eens meer hulp vragen. Toen ze weer tot bewustzijn kwam, stond haar vriendin over haar heen gebukt. Ze greep naar haar voeten. Die waren bevroren. „Ze komen je direct halen en zullen je naar het ziekenhuis brengen", hoorde ze zich toevoegen. Tegelijkertijd dacht ze aan de toekomst, rees de vraag op, of het met haar voeten ooit weer in orde zou komen. Bijna wanhopig liet ze zich wegvoeren en toen ze in het ziekenhuis op een helder bed lag, voelde ze geen blijdschap. Tot het verlangen opkwam te weten, wat er na haar telefoongesprek gebeurd w:.s. Ze vroeg het haar vriendin. Die lachte slechts geheimzinnig, belovend het haar spoedig te zullen vertellen. Momenteel echter nog niets mei zekerheid te weten. Wel zei ze, dat Sinnika's voeten er goed zouden afkomen en ze haar hondenwacht nooit zou behoeven te betreuren. Terwül Sinnika daar lag, ging al het gebeurde weer aan haar geest voorbij. En weer dacht ze aan Pako Sillano en waar hij misschien wel zou zijn. Droomde ze? Kwam hij daar niet de zaal binnen? Maar ach, z'n hoofd zat in een dik verband, waardoor het rood van zijn bloed schemerde. Ze probeerde zich op te richten, zag hem glimlachen. Hij* strompelde met een voet Had hij ook half bevroren geweest? Nu stond hij naast haar en zijn handen grepen de hare. Beiden zwegen ze, diep ontroerd door dit weerzien. Geen van tweeën hadden ze er ooit rekening mede gehouden, elkander in een ziekenhuis, gewond en toegetakeld door de koude terug te zien. De dokter trad op hen toe. En hij vertelde wat Pako Sillano in zijn ontroering niet overr,zljn Hppen k«n krijgen. Pako Sillano's ski-patrouille was op weg, om een der verbindingen van de Russen af te snijden. Zijn colonne trok rustig op. Men vermoedde den vijand niet nabij. Die had zich in de afgeloopen weken zoo apathisch getoond, had zoo weinig aansevallen en nog minder onverwachte slagen toegebracht, dat de Finnen zich zoo veilig waanden als in Helsinki. Een ordonnans, uitgestuurd om hen te vinden, bracht een waarschuwing mede. Er was een Russische colonne gesignaleerd, die hen tegemoet trok en veel sterker was. Deze waarschuwing voorkwam bijtijds, dat ze in een hinderlaag vielen. Sinnika Kallio behoefde niet lang te peinzen, toen de dokter haar de vraag stelde, aan wie het te danken was, dat de colonne slechts met geringe verliezen en enkele gewonden aan don onverhoedschen aanval der Russen was ontkomen K. VAN 'T ST. (Nadruk verboden). --- HERDRUKKEN. Van „D'n Dré en d'n Blaauwe van Ulvenhout", een der bekende Brabantsche romans van A. A. L. Graumans, verscheen bij de Torentrans te Zeist een herziene druk (5e duizendtal). --- HOOFDSTUK VIII. Mrs. Falkener ontbeet nooit beneden. Op de minuut af om negen uur klonk haar belletje, waarop Lily met een beladen dienblad naar haar kamer snelde, waaraan, naar het scheen, telkens heel wat ontbrak. Want de volgende tien minuten kon men het meisje heen en weer zien draven van de slaapkamer naar de keuken, op zoek naar zout, poedersuiker of een theemuts. Cora kwam echter naar beneden om koffie in te schenken voor beide heeren. ZU zag er frisch en aantrekkelijk uit en Crane, die tegenover haar zat, vroeg zich af, of het zijn lot zou moeten zijn gedurende de rest van zijn leven zoo tegenover haar te moeten zitten. HU keek naar haar slanke, blanke handen — krachtig als staal — terwUl zij de kopjes rangschikte. Er was een tUd geweest, dat hij ze bewonderd had. Maar nu wist hij, dat handen niet zoo sterk en gespierd behoefden to zijn, om alle mogelijke wonderlijke dingen te kunnen verrichten. Tegen tien uur kwam mrs. Falkener naar beneden, een en al welwillendheid en opgewektheid. Den vorigen avond, terwijl Crane met het probleem van Brindlebury's wangedrag worstelde, • hadden zij en Tucker nog eens krijgsraad gehouden. Er was een nieuwe aanval op het keukenmeisje beraamd en zij waren er van overtuigd, dat deze feiten aan het licht zou brengen, welke zelfs Crane niet zou kunnen negeeren. ,— Kom, Burton, zei ze, terwijl zij de zitkamer binnentrad, zou je mij de keuken niet eens willen laten zien? Je weet, dat die voor een ouderwetsche huisvrouw als ik het interessantste deel van het heele huis vormt. Crane voelde een nelging om te antwoorden, dat een dergelijke interesse niet alleen voor ouderwetsche hulsvrouwen bestond. Haar voorstel wekte in hem tegenstrijdige verlangens; bet verlangen, om Jane-Ellen terug te zien en de wensch, haar tegen mrs. Falkener te beschermen. — Tuck zou er ons alles van kunnen vertellen, zei hij listig. Tucker, die de courant zat te lezen, hield zich alsof hij niets hoorde, waarop Crane belde. — Zeg tegen het keukenmeisje, Smithfield, zei hij, dat mrs. Falkener en ik over een minuut of tien beneden komen om dg keuken te inspecteeren. Zoodra Smithfild vertrokken was, schudde mrs. Falkener haar vinger tegen Crane. — Dat was een fout, lieve Burton, zei ze, een groote fout. Overval ze bij verrassing, wanneer je kunt; dat is de eenige manier om ons tegen onscrupuleuze leden van haar soort te beschermen. Zonder van zijn courant op te kijken zei Tucker: Crane zal die jonge vrouw voldoenden tijd willen geven om Jongelieden, die haar vanmorgen mogelijk een bezoek brengen, uit de keuko:. te smokkelen. — Ik ben geen gluiper, Tuck, antwoordde Burton, zijn toehoorders in twijfel latend, of hU al dan niet den nadruk gelegd had op het woordje „ik" Tucker lachte sarcastisch. — Neen,"beste kerel, antwoordde hij, zelfs Je beste vriend zou je niet kunnen beschuldigen van het bezit van detective-talenten. — Misschien niet, antwoordde Crane. En a-propos, heb ik Je verteld dat het miniatuur weer terecht is? Tucker's gelaat betrok. HU had op het verdwijnen van dat miniatuur gerekend als een krachtlgen hefboom om het heele stel bedlenden de deur uit te werken. — Neen, zei hij, waar is het gevonden? — O, het was enkel maar verplaatst, antwoordde Crane. Het lag op een andere tafel, waar Ik het toevallig zag liggen. HU haalde het uit zijn zak en bekeek het aandachtig. Ik denk, dat ik het voor alle veiligheid nu maar in mijn eigen kamer zal bewaren. Daar ben Je het toch zeker wel mee eens, niet waar, Tuck? Tucker, die voelde, dat hij bedrogen werd, gaf geen antwoord en daarom stond mrs. Falkener op en zei opgewekt: — Zullen we dan maar eens gaan? — Ga je mee, Solon? > — Neen, Ik denk er niet aan, antwoordde Tucker koppig. — Wilde je niet beleedigen, zei Crane. Ik dacht, dat jij ook nog al van keukens hield. Beneden vonden zij de keuken verlaten. Jane-Ellen stond buiten de deur en sloeg Willoughby gade, die klaar zat om een vogeltje te vangen, dat in het gras rond sprong. De groote kat drukte zich tegen den grond, onbeweeglijk, met uitzondering van het puntje van haar staart, dat dreigend heen en weer zwaaide. Dan kwam zij overeind, scheen op het punt toe te springen, om dan ook dat voornemen te laten varen en met haar buik op den grond nog een beetje dichter naar haar slachtoffer toe te sluipen. Kn dan werd aan de gchecle vertooning plotseling een eind gemaakt door het vogeltje, dat zich schijnbaar voldoende te goed had gedaan en rustig wegvloog, Willoughby teleurgesteld achterlatend. Jane-Ellen bukte zich en streelde de poes. — Jij domme lieveling, zei ze liefkoozend. Willoughby was de eerste, die Crane zag. Met een levendige herinnering aan het-kippen-festljn van den vorigen avond, snelde het dier op Crane toe en drukte haar neus herhaaldelijk tegen Crane's broekspijp' als teeken van broederschap en dankbaarheid. Burton voelde zich behoorlijk gevleid. HU nam Willoughby op, die zich direct behaaglijk in zijn arm nestelde en alle toebereiddelen trof om in te slapen. Mrs. Falkener keek hem sentimenteel aan. — Alle dieren houden op het eerste gezicht van je, Burton! zei ze. Crane bukte zich en zette Willoughby langzaam op den grond, terwijl Jane-EUen even het hoofd afwendde. Mrs. Falkener vervolgde: (Wordt vervolgd.) --- WAT DE RADIO MORGEN GEEFT. HILVERSUM II (301,5 M. 995 K.H.) Het programma wordt verzorgd van 8.00 tot 9.15 door den K. R. O.; van 10.00 tot 11.00 door de N. C- R. V.; van 11.00 tot 2.00 door den K.R-O. en van 2.00 tot 12.00 door de N.C.R.V. 8.00 Berichten A.N.P. — 8.05 tot 9 15 en 10 00 Gramofotmmuziek — 10.15 Morgendlenst — 10.45 Gramofoonmuziek — 11.30 Godsdienstig halfuur — 12.00 Berichten — 12.15 K.R.0.-orkest — 12.45 Berichten A.N.P.. gramofoonmuziek — 1.10 K.R.0.-orkest en solisten — 2 00 Haniwerkuurtje — 300 Cello, piano en gramofoonmuziek — 3.45 tot 3.55 Gramofoonmuziek — 4.00 Bijbellezing — 5.00 Gramofoonmuziek — 5.15 Handenarbeid voor de jeugd — 5.45 Ensemble van der Horst en gramofoonmuziek — 6.45 C. N. V.-kwartiertje - 700 Berichten — 7.15 Boekbespreking — 7.45 Gramofoonmuziek — 8.00 Berichten A.N.P., herhaling S.O.S-berichten — 8.15 Orgelconcert — 9.00 Lezing „Vogelleven en natuurbescherming in Zuid-West Frietland" — 9.30 De „Gooilanders" en gramofoonmuziek — 10.00 Berichten A-N.P., actueel hplfuur — 10.30 De „Gooilanders" en gramofoonmuziek — 11.15 Gramofoonmuziek — Ca. 11.50 tot 12.00 Schriftlezing. HILVERSUM (1875 M. 180 K.H. en 414.4 M. 724 K.H.) Het programma wordt verzorgd door de A. V. R. O. 8.00 Berichten A.N.P. — 8.10 Gramofconmuziek — 10.00 Morgenwijding — 10.15 Gramofoonmuziek — 10-30 Voor de vrouw — 10.35 P.'anovoordraeht — 11.00 Weekoverzicht — 11.15 Zang en orkest — 12.00 Ensemble Malescu — 12.45 Berichten A.N.P., gramofoonmuziek — 1.00 A. V. R. 0.-Aeolian-orkest — 2.00 Voor de vrouw — 2.30 Zang met pianobegeleiding — 3.00 Brei- r — 10.10 Pauze of div. — 11.20 Keulen — 11.50 Pauze — ca. 1200 Keulen — 12.20 Nederl. Brussel — 2.20 Deutschlandsender — ca. 2.45 Keulen — 4.20 Pauze — ca. 4.30 Deutsehlandsonder — 5.20 Nederl. Brussel — ca. 6-35 Fransch Brussel — 7.20 Nederl. Brussel — 7.35 Fransch Brussel — 7.3s,Fransch Brussel — 7.50 Nederl. Brussel — 8-20 Fransch Brussel — 11.20 Pauze — ca. 11.30 Deutschlnnrtsenc'er. Programma 4: 8.00 Ned. Brussel — 9.20 Engeland — 11.20 Danmarlcs Radio — 12.20 Fr. Brussel 2.20 Danmarks Radio — ca. 3.50 Engeland — 4.20 Pauze of div. — 4.30 Keulen — 4.50 Engeland — 5.20 Beromunster nf div. — 5.45 Keulen — 6.00 Breslau — 6 50 Beromunster — ei. 7 ?0 Danmarks Radio — 9.20 Reromunster — 9.50 Boedapest — 1020 Ned. Brussel — 11.20 Ned. Brussel — 11.20 Pauze — 11.25 Engeland- ---