Mijnheer van Slurven gaat per fiets Des morgens naar kantoor; Alleen als 't regent, stormt of joo, Dan gaat hij met de spoor. Mijnheer van Slurven fietst wel graag, Het hourlt je jong en frisch ; Geen olifant, die zeggen zou Dat hy al vijftig is! Daar ziet hij Tom van Buurman Aap, Een leuke kleine strop! Hè, alsjeblieft, meneer', vraagt Tom, „Neemt U mij achterop? „Ik zag juist dat mijn eigen fiets „Met 'n leegen voorband staat, „Eu als ik loopen moet naar school „Dan kom ik vast te laat!* — „Vooruit", zegt Buurman, „stap maar op'* En Tom zegt: „Dank U wel!" Nu komt hij nog bijtijds op school, Want Buurman rijdt zoo snel! --- De Reis van Miekie-Poes. Miekie-Poes is een aardig katje, zwart met wit gevlekt. Ze lag met Dog drie broertjes en zusjes in 't nestje bij de groote poes, toen Bjn en Guds haar op den hooizolder van du boerderij vonden. De jongens waren met nioeder en kleine zus voor een groot deel van de vacantie gelogeerd in het aardige, gemeubileerde huisje, dat naast de boerderij Van Gart stond, en dat vader voor hen gebuurd had. De veertien dagen, welke vader vacantie had, zou hij daar ook komen in 't rustige, gezunda dorpje aan den Westkant van de Veluwe. De jongens vonden het er fijn en ze waren groote vrienden geworden van boer Gart en z'n vrouw, zóó zelfs, dat ze meer op de boerderij dan in den tuin van hun eigen huis waren. Het ontdekken van de jonge poesjes was mi heele gebeurtenis geweest en een nieuwtje voor de boerin. Ze was dadelijk mee 't laddertje op geklommen, om naar bet kleine jioeil te kijken. De moederpoes vond 't wel liet plezierig, dat er zooveel bezoek kwam, maar daar was niets aan te doen. De boerin nam één van de kleintjes in baar band: „De oogjes zijn al open," zei ie, „dus zijn ze al meer dan negen dagen oud" Ei waren twee zwarte poesjes, één grijze en dan de wit met zwart gevlekte. „Mogen wij er één van ?■ vroeg Ben. „Gerust, hoor. Zoek er maar eentje uit,' tA de gulle boerin. De zwart-witte was de grootste en dikste van de poesjes en de jongens vonden haar .1 >k 't leukste. Daarom kozen ze die. „Maar ze moet nog bij de moeder blijven, tot ?e zelf kan drinken," vertelde de boerin. Dat begrepen de jongens. Ze beschouwden de poes echter toch reeds als hun eigendom en kwamen iederen dag kijken, of 't beestje weer gegroeid was ; ze doopten haar : Miekie- Poes. Toen de poesjes al over den zolder liepen en met elkaar begonnen te spelen, namen Ren en Guus Miekie-Poes mee naar huis. Moe'ier vond 't een snoezig katje, schonk dadelijk een schoteltje vol melk en zette dat op den grond. Guus zette Miekie-Poes er bij, maar ze liep weg. Toen duwde moeder 'i poesje met haar snoetje in de melk, zoodot ze kon proeven, dat 't lekker was. Miekie proestte wat, maar likte toch haar bekje sf. 't Was wel een toer om 't beestje zelf te kerm drinken, soms stond Miekie-Poes met alle vier pootjes in den schotel melk en knoeide geweldig. Gelukkig maar, dat moeder den schotetel op een krant gezet had! In de vier weken, die de familie nog buitm was, groeide Miekie-Foes flink. ledereen «■as dol op haar, tot kleine Zus toe, die 't poesje wel eens wat al te hardhandig kon iitfkoozen. Toen kwam 't eind van de t&cantie, werden de koffers gepakt, 't kinrfi rledikantje en de box afgebroken en moest d« bode komen om alles weer naar de stad t« brengen. Miekie-Poes moest ook mee. Maar hoe ? Guus wou haar in z'n arm meeremen. Doch vader zei, dat je geen poes nee in den trein mocht brengen. De boerin «ist raad. Die bracht een mandje met een dtk=sl er op en wat stroo er in. Daar kon 't poesje in, als straks de bode kwam om alles te balen. Een legde nog wat stukjes brood in het mandje, zoodat Miekie-Poes geen honger zou lijden. Even vóór de familie naar den trein ging, kwam de vrachtrijder. De koffers en al 't andere werden ingeladen, Guus stopte Miekie- Poes in 't mandje, Pen sloeg het dekseltje dicht. Er zat een sluiting aan, waar een .stokje door gestoken moest worden, zoodat 't mandje niet open kon gaan. Miekie-Poes vond 't niet plezierig in het mandje : te begon te miauwen. • „Stil maar, Miekie-Poes, je bent er gauw, hoor,* troostte Guus. „Ga maar wat slapen,* raadde Bjn. „Er zit 'u poesje in dit mandje/ zei moeder tegen den bode. „Zal je't bovenop zetten, zoodat 't beestje niet stikt?' „Ik zal er voor zorgen,* beloofde de man en nam 't muzikale mandje in ontvangst. „Alles komt vandaag nog bij ü thuis," voegde hij er aan toe. Er toen reed hij weg. Miekie-Poes vond 't heel niet prettig in haar gevangenis. Telkens als de vrachtrijder stil stond en weer wat in z'n wagen laadde, hoorde hij het gemiauw van 't arme dier. O, wat wou ze er graag uit, die Miekie-Poes 1 Ze sprong wel eens omhoog, maar het deksel bewoog niet. De man zorgde goed voor 't poesje. Want als er weer wat bij in den wagen gezet werd, gaf hij Miekie-Poes een plaatsje bovenop. Tenslotte stond haar mandje op een toren van kisten en pakken. De helft van den wagen was vol, toen de bode eindelijk de stad inreed. En toen gebeurde er een klein ongelukje, want de vrachtauto reed een melkwagen aan, die tegen het trottoir stond. Het was niet erg, de kar werd alleen maar omgedraaid, maar de auto van den vrachtrijder kreeg zóó'n schok, dat het mandje van Miekie-Poes naar beneden tuimelde. Door den val schoot 't stokje uit het deksel, het mandje viel open en meteen was Miekie-Poes uit haar gevangenis verlost. De auto remde, de man stond even stil om te Icijken, wat er gebeurd was en meteen sprong Miekie-Poes den wagen uit en vluchtte de straat op. Twee meisjes, die daar aan 't lallen waren, hadden het lawaai gehoord en zagen het mandje vallen en poes er uit ppringen. Het eene pakte gauw het poesje, op, wat nog niet gemakkelijk was, en het andere meisje liep vlug naar den voorkant van de auto om te vertellen, wat er gebeurd was- Maar vóór ze zoover was, zette de auto zich in beweging en reed met een vaart;e weg. Daar stonden ze nu met het poesje; 't begon te spinnen in den arm van 't meisje. „Wat zullen die menschen schrikken, als 70 't leege mandje ontvangen," zei bet zusje. Juist kwam er een politieagent voorbij en dien vertelden ze het gebeurde. „Ga 't poesje opgeven bij de gevonden voorwerpen aan 't hoofdbureau van politte," raadde de man „en zorg er dan zoo lang voor, tot 't gehaald wordt." Dat deden de meisjes en lieten op het bureau baar adres acbter. Wat schrikten Guus en Ben, toen de bode linn 't leege mandje overhandigde I Ze kon- Hen wel builen. En de man wist zelf niet, boe het gebeurd was. Toen hij de laatste maal wat in den wagen laadde, had hij 't beestje nog booren miauwen. Hun heele dag was bedorven. Telkens weer moesten ze aan Miekie-Poes denken. Ze hadden al melk en een lekker hapje klaar gezet voor Miekie en nu... hadden ze niets! „Ik zal toch eens bij de gevonden voorwerpen kijken," zei vader om zes uur, toen hij de krant uit de bus nam. „Warempel, dat is ie vast, luister eens: Uit een vrachtauto gesprongen een wit met zwart poesje. Terug te bekomen Heerenstraat 12." .Stellig I* riepen de jongens. „We gaan 't dadelijk halen. Kan 't nog v&ór 't eten, Moes ?• „Als jullie hard loopt, wel." Ja, hoor, 't was Miekie-Poes 1 Wat waren de jongens blij ! En wat bedankten ze de meisjes voor haar goede zorgen 1 Want natuurlijk hadden de zusjes de heele gebeurtenis verteld. Opgetogen kwamen Guus en Ben met Miekie-Poes terug. De reis had slecht kunnen afloopen, maar nu was 't nog mooi terechtgekomen. Den volgenden dag kochten Ben en Guus een mooie doos chocolade kattetongen van hun zakgeld en gingen die aan de redsters van hun lieveling brengen. Nu, dat hadden die dan ook wel verdiend! J.H. Brinkgbkvk — Ektrop. ---