Geweldige overstroomingen in Amerika Schade van half milliard dollars Ramp brengt werk voor vele fabrieken Ncw-York, 3 April 1936. Wanneer er een land is, dat van overstromingen kan meepraten, dan is dat het onze, en iets vertellen over de ramp, die dezer dagen elf Anirrikaanschc Staten aan de Oostkust getroffen heeft zou dus bij eerste beschouwing noodeloos zijn. .Maar onze vaderlandschc overstroomingen zijn misschien alleen maar te vergelijken met dergelijke rampen in het verre China, dat ook zulk laagland is en waar dijken de bescherming tegen de gezwollen stroomen vormen. In Amerika heeft men iets dergelijks in de Zuidelijke Staten van Arkansas, Mlssisslppi, Alabama c.d. waar de reusachtige Mississippi-rivier door een paar duizend kilometer vlak land stroomt on bij abnormalen waterstand eindelooze streken mot zijn gele modder bedekt. D 3 laatste keer, dat dit gebeurde, was in 1930 en ofschoon de mensenen bij duizenden dakloos gemaakt werden, vee verdronk en de oogst vernield werd, was de schade lang niet zoo groot als de overstrooming van dit jaar veroorzaakte. In de Zuidelijke streken kwam er veel meer land onder water te staan, maar daar zijn geen groote steden te vinden, geen belangrijke fabriekscentra, geen banken, .theaters, woonhuizen van gegoeden en rijken. De Mlssisslppi wreekte 2ich op de armore farmersbevolking van .blanken en negers — menschen, die een heel jaar door van een paar honderd dollars moeten leven en soms van nog minder! --- Snelle was van het water. Maar wanneer steden als Pittsburgh of Hartford tot aan de tweede verdieping onder water komen te staan, dan is het wat anders ! Pittsburgh met omgeving telt ongeveer twee millioen inwoners en Hartford ongeveer een half millioen. Laat de lezer zich even voorstellen, dat Amsterdam een paar dagen geheel onder water kwam te staan, dat tot aan de ramen van de tweede verdieping zou reiken! Een dergelijke plotseling opgekomen stijging van het water is in ons vlakke land natuurlijk onbestaanbaar of er moest een vloedgolf vanuit zee komen. Maar in een bergachtig terrein komt het water met een sneltreinvaart aanrollen en verdwijnt weer even hard, wanneer de massa zich een uitweg heeft gebaand. Merkwaardig genoeg heeft niemand de catastrophe zien aankomen, aangezien de abnormale winter met extra koude en sneeuwval gepaard ging en een plotselinge dooi een even abnormale portie smeltwater moest veroorzaken, die zich een doortocht naar zee zou moeten banen. Zooals ik zelf ondervond, zijn er drie zware sneeuwstormen geweest in een paar maanden tijds, die door aanhoudende vorst op elkaar bleven liggen en een laag vormden, die op sommige plaatsen bij de meters geteld kon worden. Bij mijn huis in de buurt, dat gelukkig op een heuvel ligt on waar trouwens de Hudson de cenige rivier in de nabijheid is, smolt de sneeuw bij den eersten dooidag zoo gauw, dat bergbeken langs de wegen huppelden of van rotsen kwamen aftuimclcn, waar ik nimmer te voren water zag stroomen. --- Peilstijging van 20 M. De twee oorzaken, dat de overstroomingen in Connccticut en Pennsylvania zulk een noodlottig gevolg hebben gehad, zijn het heuvelachtige terrein en het doorbreken van stuwdammen, die de talrijke reservoirs voor drinkwatervoorziening en opwekking van electrischc kracht in gewone tijden in bedwang houden, maar die nu onder den druk bezweken. Op die manier kon een rivier als de Monongahela of de Alleghany, die de stad Pittsburgh onder water zetten, een peilstijging van 20 M. vertootien. En op die manier kon er zonder overdrijving gesproken worden van een „watermuur", die plotseling op de vaak niets vermoedende bevolking kwam toestormen. Men zou zoo denken, dat er tegen een dergelijke ramp niets te doen zou zijn. maar de stad Portsmoutih, aan de Ohio-rivier gelegen, heeft aangetoond, dat dit wel degelijk mogelijk is. Jaren geleden heeft men daar een betonnen muur aan beide zijden van de Ohio opgericht tot een bescherming in precies zulk een geval. En jaren achtereen werd Portsmouth een beetje uitgelachen met deze kostbare en zeer weinig schilderachtige bescherming. Maar terwijl nu de heele omgeving matelooze schade heeft geleden bleef Portsmouth beschermd — de fabrieken werkten door en de kinderen speelden achter den muur, twintig meter onder den waterspiegel van de langsrazende Ohio. Toen kwam de rest tot de ontdekking, dat er toch wel iets te zeggen valt voor dijken, ook al had het maar 6 c.M. gescheeld en de Ohio was over den muur van Portsmouth gekomen. --- Een record. Sinds menschenheugenis is het water nimmer zoo hoog gestegen in die streken. In 1889 heeft er een overstrooming bij Johnstown plaats gehad, waarbij 2200 menschen cm het leven kwamen en dit jaar kwam het water in datzelfde Johnstown veel hooger dan in '89, maar eischte nog geen half dozijn menschenlevens. Ziehier een van de voordeden van ons moderne ir.lichtingssystcem — men was gewaarschuwd. Die zich tijdens deze overstroomingen als reddende engelen gedragen hebben, dat zijn de amateurradiostations geweest, van wie vele eigenaars hebben doorgeseind tot het water hun toestel bereikte. Zij hebben onschatbare diensten bewezen met het opgeven van namen en persoonsbeschrijvingen, waar duizenden hun woning hadden moeten verlaten en naar alle kanten verspreid waren geworden. En evenzeer hebben de groote radiostations ongelooflijk bijgedragen tot het verslaggevcn van de ramp zelf. Er is niets merkwaardiger en meer adembcklcmmend dan dergelijke Amerikaansche reportage, die eigenlijk een verbetering is van het filmjournaal — de laatste komt meestal iets te laat en laat fragmenten zien, maar de beschrijving hoe de stad Hartford overvallen werd, de geluiden, die naast de stem van den verslaggever klonken en het dreigende gevaar, waarin de spreker zich /elf bevond, maakten die uitzending tot een onvergetelijke. --- De schade. Even snel als het water is opgekomen, verdween het ook weer. Pittsburgh bleef maar een paar dagen overstroomd en toen alles weggevloeid was kon men zich pas een goede voorstelling vormen van de geleden schade. Het spreekt vanzelf, dat tallooze menschen als kleine winkeliers en handelaren eenvoudig gcrineerd zijn, om maar te zwijgen van de schade, die in duizenden, ja tienduizenden woonhuizen is aangericht. Behalve dat de vloed een massa vernield heeft — huizen en zelfs stalen bruggen werden door de kracht van het water meegesleurd — maar in de huizen, winkels en fabrieken, die bleven staan, werd een schade aangericht, die nog niet precies geschat is kunnen worden. In sommige fabrieken had men nog tijd de machines onder het vet en de olie te zetten, waardoor het water er niet zulk een funesten invloed op had. Maar de meegevoerde modder, die 15 cm. hoog in de winkelstraten van Pittsburgh bleef liggen, is liet beste bewijs hoe gronig alles bedorven is geworden. Vandaar dat deze overstrooming een nog niet te schatten prikkel zal zijn voor productie en zaken doen. Want men moet niet denken, dat geprobeerd zal worden om motoren en dergelijke dingen te repareeren, wanneer de onkosten daarvan te groot zijn naar verhouding van de schade en de veroudering van model. Op dat gebied vertoonen de Amerikanen over het algemeen een naar onze Europeesche opvatting verbijsterende roekeloosheid. Amerika is en blijft nog altijd het ideale land van den ..ouwekleerkoop" of den handelaar in lompen en 'oud ijzer. Ik overdrijf niet met te zeggen, dan er heele auto's langs de wegen liggen in zulken getale, dat men zelfs spreekt van een „auto-begraafplaats". Het is dus niet overdreven te zeggen, dat alle winkels van Pittsburgh, Hartford en kleinere r>teden, die van het water te lijden hadden, een heele nieuwe inventaris, inrichting en voorraad op gaan doen. De straten van Pittsburgh lagen den volgenden dag vol met vermodderde zijde en fluweel, kasregisters, toonbanken, voedsel en wat verder maar eenigszins door het water beschadigd was en onderwijl zoemden de draden van telefoon en telegraaf naar fabrieken over het heclc land met reusachtige bestellingen. De Zuidelijke staten van de Vcreenigde Staten zijn door een hevigen wervelstorm geteisterd. In de stad Grecnsborough werden hierbij hevige verwoestingen aangericht. Windmolen (paprika molen) van Dorozsma. ; --- FEUILLETON De Gevolgen van een Operatie 45). Maar de heer Rinders, de onderhoofdredacteur, had helaas dat zintuig wel; en las den volgenden morgen het Ochtendblad — hij was gewoon, dat in bed te doen — met een hccle gamma van gevoelens. „Verbazing" was van die gevoelens het eerste ; een ontzaglijke, zijn oogen stilzettende verbazing. Was dat mogelijk ? Hij las de stukjes nog eens; en vatte daarbij kou, want van verbazing „rijst" men ook „overeind"; en zoo gleden de dekens van hem af. En : hij merkte dat niet eens! Tot hij ineens niezen moest. M'n hemel, — was dat van dien Van Hoghen Lugt, dien ... dien... nu ja, hij keek helder uit z'n oogen ; eigenlijk meer helder dan pienter trouwens ; maar hij was toch ook zoo'n door-en-door nette man... De tegenstelling, die in deze overweging lag opgesloten, tusschen helderheid van geest en netheid-doorcn-door, zou in alle andere omstandigheden den heer Rinders, die in zijn vrijen tijd smaak had voor psychologie, hebben getroffen, zoodra hij ze zelf had geconstateerd; op dit oogenblik echter was hij te zeer onder den indruk van 't geval. Het was onbegrijpelijk ! Zou er iets bijzonders gebeurd zijn ; zou die van Hoghen Lugt 't, door één of andere omstandigheid, niet zelf geschreven hebben ? Of Ineens weck zijn verbazing ; en maakte plaats voor een ander gevoelen : hij vertrok zijn mond tot een ooiijken lach Er leefde in hem iets op: een herinnering uit zijn jeugd — lang war's her — toen hij nog student in de medicijnen was, telkens zakkende voor zijn candidaats, met telkens meer „maanden", maar, ongeschokt door dit resultaat, zijn keurigst-genoeglijke oogenblikken beleefde, wanneer hij artikeltjes schreef voor een ondeugend-satiriek weekblaadje ; en Onwillekeurig keek hij schichtig even rond ; of iemand die gevoelens en die herinneringen had kunnen beluisteren En toen werd hij ineens weer heel ernstig; met een schrik weer teruggekaatst op de hooge hoogte van zijn tegenwoordige positie Hij was nu : overwegend. Zou hij wel góéd gelezen hebben? Was 't wel ironie ? 't Slot was zoo netjes, zoo verzoenend, zoo gematigd ; zoo echt in den geest van De Middenweg... Hij las de beide artikeltjes nog eens door ; wikkend ; woord voor woord... Hij was nu weer heelemaal Middenweg-man, voorwerker in den dienst der Drinkwaters Hij was zoozeer in den geest der Drinkwaters, dat het zweet hem uitbrak M'n hemel, dat zou wat geven Dat waren de artikelen, twéé nog wel, twéé over brülante quaesties, die precies geschikt waren om allebei de partijen woest te maken En toch was er, zei de stem uit 't verleden heel zachtjes, toch was er iets razend amusants in 't heele geval Weer keek hij schichtig rond ; en voelde een nieuwen nies opkomen... Dat riep hem volkomen tot de koude werkelijkheid terug. Neen, het ging niet Drinkwater zou t wel niet heelemaal begrijpen ; hij begreep niet zoo héél veel; maar hij had dat instinct van domme menschen, dat hem toch als leider niet ongeschikt deed zijn, zoolang hijzelf niet schreef Hij zóü „nattigheid" voelen. En dan zou hij, met die soort handigheid waarover hij ook al beschikte, dezen en genen volkomen degelijk-maatschappclijken kennis ongemerkt polsen. De oude Drinkwater, de stichter van 't blad, kwam in zoo'n geval, als iets niet in den haak scheen, altijd aan met 't verhaal van een kolonel of een dominee, dien hij ontmoet had. en die hun ontevredenheid hadden uitgesproken; het was één van zijn klassieke gauwigheden, waarmee Rinders en zijn collega's, toen hij nog niet an allcrhöchster Stelle zetelde, zich menigmaal hadden geamuseerd ; het was één van de fijnste anecdoten over den onsterflijke ; en de nieuwste Drinkwater had dien zin voor autoriteiten-citaat geërfd Ineens energiek, sprong de heer Rinders 't bed uit. Hij voelde een klem van een besluit in zich ! Onder de douche, als zoo'n kiem mee-begoten werd, groeide die gemeenlijk. Zoo ook nu ; en een ding stond bij den heer Rinders, terwijl hij zich afdroogde, vast: die van Hog'hcn Lugt moet niet ongecontroleerd verder schrijven. Dat in geen geval; maar misschien is 't beter, als hij heelemaal niet meer terugkomt... Dergelijike overwegingen met „misschien" maakte hij veel; het was, zonder dat hij zich daar volkomen rekenschap van gaf, de manier om, met behoud van zijn zelfrespect, te kunnen zwichten, wanneer de collega maior, de heer Drinkwater, dat subsidiair aangegeven, meer rigoureuze besluit genomen wilde hebben. Hij ging dien morgen wat later naar 't bureau ; had eerst nog thuis op een paar telefoontjes te wachten van medewerkers, die hem daar zouden opbellen ; en iets te zeggen hadden over aangelegenheden, die hij het best kant en klaar aan Drinkwater kon voorleggen ; het gold zijn oude departement, de kunst, waar hij wat meer zelfstandig kon optreden ; ook omdat de kunst natuurlijk niet van zooveel belang is. Drinkwater was ervan op de hoogte dat hij later zou komen ; te opvallender was zijn ongeduld. Dat zich zelfs uitte In de houding van zijn stoel, die niet als gewoonlijk met de rug naar de deur stond, een rechten hoek vormend met Rinders' zetel, maar schuin gekeerd, als om elk oogenblik het gesprek te beginnen. Rinders voelde nog voor hij de kamerdeur achter zich sluiten kon, de situatie, en verernstigde zijn blik. Het eerste wat hem, behalve Drinkwaters houding, in de kamer opviel, was een stapeltje brieven op zijn eigen bureau ; door een drietal telegrammen bekroond. Trouwens, zijn collega zorgde wel, dat hij ze opmerkte. — Lees dat eens", zei hij, zonder Rinders* groet te beantwoorden. „Daar zul je van genieten". Er was eenig verwijt in zijn stem. Maar dat was er altijd, als iets hem onaangenaam trof. Het was dan de schuld van „de redactie"; die hij in zijn kamer door Rinders vertegenwoordigd achtte. Deze hing bedaard hoed en jas weg ; maar steeds met den ernst op het gelaat, die de stemming welke de ander gepast bleek te vinden, demonstreerde ; en keek toen, met dien ernst, die zich van buiten naar binnen in hem projecteerde, en steeds echter werd, het stapeltje telegrammen en brieven in. Het waren diverse protesten, enkele vrij heftig, die van een paar officieren zéér heftig, naar aanleiding van de artikelen van den „specialen verslaggever". . De meest beheerschte briefschrijvers spraken van „eigenaardige" wijze van behandeling van een ernstige zaak; een professor gebruikte het woord „ongepast" ; een anonymus „.ploertig". Drie onderteekenaars zegden hun abonnement op, nu „De Middenweg" een dergelijkeu toon ging voeren ; één der opzeggers betuigde meteen zijn voorlie'fde voor het Gele Gevaar; dat althans „aan zulke geraffineerde onhebbelijkheden" zich niet schuldig maakte Rinders zag wel, dat dit zeer ernstig moest worden opgenomen. Dat deed hij trouwens nu ook wel uit eigen hoofde-en-harte. Vooral dat bedanken van abonné's was een machtig, een vernietigend argument. — Terwijl hij nog met het laatste briefje in de hand draalde om het verwachte tribuut zijner gevoelens aan den in brieschende afwachting naar hem tcc gedraaiden Drinkwater af te dragen, kwam Hendrik, de onverstoorbare portier, binnen, stapte met zijn kalmen stap, die onveranderlijk kalm bleef, wat voor fataals hij ook binnendroeg, naar Rinders toe, en bood hem den eersten oogst van den postbus. „Geef es hier", beval Drinkwater, wiens wellustige woede méér brandstof voor zijn laaiend innerlijk voorvoelde ; en scheurde op de wijze die bij deze gevoelens paste, de eerste enveloppe open. Rinders loerde van terzijde naaiden indruk. Drinkwater scheen een oogenblik verlegen, bekeek 't adres van de enveloppe, maar herstelde zich dadelijk in den woede-toestand en las gretig 't briefje door. „Ik heb per ongeluk een particulieren brief aan hem opengemaakt", zei hij toen op den toon van matig schuldbesef, „maar da's toevallig een brief van Helmcrs, den kapitein van den Staf, die hem particulier inlichtingen heeft gegeven. Hij is razend. Zie maar " — Dank je", antwoorddde Rinders bedaard, en legde 't briefje ongelezen naast zich. „Als 't een brief is, die niet voor mij bestemd is " Het was een beau-geste, zeer te pas, die voor hem een positie-verbetering tegenover Drinkwater beteekende. Wiens boosheid nu, weer correct, verijsde ; wat het afwezige slachtoffer alweer niet ten goeie kwam. Met de verdrietigheid van een terecht-gewezene keek h% de verdere brieven in ; er waren er genoeg bij, die beschuldigingen tegen den „specialen verslaggever" bevatten om een eigen fout te overschaduwen. — Die van Hoghen Lugt moet direct terugkomen", zei hij strak. (Worit vervolgd). --- Hitler als schilder FACSMILE'S VAN ZIJN SCHILDERIJEN TENTOONGESTELD. In de Württembergsche staatsbibliotheek te Stuttgart zijn facsmile's tentoongesteld van waterverfschilderijen, welke door Hitler gedurende den oorlog zijn gemaakt. Gedurende den oorlog nam Hitler, naar de Daily Telegraph meldt, eerst als gewoon soldaat en vervolgens als korporaal, zijn verfkwasten overal mee. De waterverfschilderijen stellen verschillende deelen voor van het front en zijn geschilderd in 1916 en 1917. Een ervan is, naar verklaard wordt, geschilderd in December 1917, in de loopgraven aan het front van Yperen. Het stelt een kerk voor, vernield door granaatvuur, met in puin geschoten huizen cp den achtergrond. „Veldhospitaal" is de titel van een ander schilderstuk, dat een stukgeschoten boerderij voorstelt met een rood kruis boven de deur. Evenmin als ce andere werken van de tentoonstelling bevat dit schilderij menschelijke figuren, doch drie vogels zweven boven het beschadigde dak. Alle watcrverfschilderijen zijn klein, daar hun omvang zonder twijfel heeft afgehangen van de omstandigheden, waaronder zij gemaakt zijn. Verklaard wordt, dat nog tal van andere schetsen, olie- en witcrvcrfschilderijen van Hitler bestaan, meest dateerend van vóór den oorlog, welke in het bezit zijn van particulieren of van de nazi-partij. --- Overstrooming en business. Met andere woorden, 't verlies is de oorzaak geweest van enorme opdrachten, zoo enorm, dat de Reconstruction Finance Corporation en de Federal Reserve Banks een handje zullen helpen met leeningen. Het is gebleken, dat 175 menschen het leven verloren en ongeveer 450.000 uit hun huis verdreven werden voor eenige dagen, maar de schade zelf wordt wel op een half milliard dollars geschat. Vandaar dat de vertegenwoordigers van fabrieken, handelsreizigers e.d. al naar het terrein van den ramp stroomden, toen het water nog niet eens weggezakt was. Immers, een verkooper van behar.gselpapier kan er even goed zaken doen, als een van drukpersen. Stel u voor, dat het water in tallooze bankkluizen is doorgedrongen en men daar bezig is de effecten met een electrisch strijkijzer weer een fatsoenlijken vorm te geven. Daarvoor alleen al werden strijkijzers bij wagens vol besteld. Wat de roest zal doen bij electrische geleidingen, is iets dat men nog moet afwachten, maar vele zaken nemen geen risico en laten alles opnieuw installecrcn. Men ziet in dat alles niets bijzonders ; gisteren een overstrooming, vandaag een reusachtig nieuw afzetgebied voor letterlijk elk denkbaar artikel. Is het niet voor een zakenman om van te likkebaarden ? --- Van een „Doode” gescheiden Was Mitzi getrouwd? Een Saksische tooneelspelcr leerde In 1917 de aardige Mitzi kennen en toen hij na zijn verlof weer aan het front was, schreef hij haar onder veldpostnummer 317 — de standplaats mocht men niet noemen — dat hij haar per procuratie zou Jrouwen. Korten tijd later zond hij haar een te velde opgemaakte huwelijksacte, welke voorzien was van het officieele Oostenrijkschc ronde zegel. Een vcldkapelaan had een onleesbare handtcekening er op gezet, er stonden ook de parafen van twee getuigen op en ook Mitzi's p'aatsvervangcr bij de trouwerij had zijn handtcekening gezet. Dat ,was Mitzi's huweiijk. Toen Otto de tooneelspelcr uit het veld terugkeerde, konden de twee niet goed met elkaar opschieten en na zeer korten tijd interesseerde zijn vrouw hem niet meer en verliet hij haar. Jarenlang bleef -ze als verlaten vrouw in Wennen en moest hard werken om den kost te verdienen. In 1923 gaf ze de hoop op, dat haar man zich weer wat van haar zou aantrekken en stelde weger;'; kwaadwillige verlating een eisch tot echtscheiding in. Zij won |dit proces, daar haar man destijds net een straftijd doorbracht In de gevangenis van Steyr en niet aanwezig was ter zitting ; ook overigens liet hij taal noch teeken hcoren. Zoo hadden de cchtgenootcn elkaar dus noch .bij het huwelijk, noch bij de scheiding gezien. Maar van de scheiding had de arme Mitzi geen nut, daar haar man na den oorlog Tsjecho-Slowaaksch staatsburger hvas geworden en ze ook als zijn gescheiden vrouw zijn nationaliteit behield. Als Tsjecho-Slowaaksche echter was het heel moeilijk voor haar om haar betrekking te behouden en voor de toekomst was het zelfs uitgesloten. Daar de huwelijksacte welke ze indertijd van Otto van het front had gekregen, velen, wien ze haar liet zien, verdacht voorkwam, stelde ze een onderzoek in naar de daarop voorkomende personen en kwam zoo aan de weet, dat bijvoorbeeld de beide getuigen heclemaal niet bestonden. Ook de hulpaalmoezenier was niemand bekend. Op deze omstandigheden zich 'baseerende stelde ze een eisch in tot ongeldig verklaring van haar huwelijk. Daar bleek heel wat aan vast te zitten, want 'bij een onderzoek ter officieele plaatse bleek, dat de acte heel goed echt kon zijn, vooral, daar het zegel echt was. Otto, die als onderofficier de rechterhand van zijn majoor was, had dezen op een dag een schriftuur met vele 'andere ter ondcrtcekening voorgelegd. De majoor, als getuige gehoord, kon zich na zooveel jaar onmogelijk herinneren hoe het bij de onderteekening van dit stuk was toegegaan, of een hulpaalmoezcnier aanwezig was geweest — misschien was het een Rutheensch geestelijke, die niet eens Duitsch kon lezen — en wie en of er nog iemand bij was geweest, i De vrouw kwam op het idee zich om inlichtingen te wenden tot het Heimatdorp van haar man, of deze — waar ze hem |best toe in staat achtte — daar soms niet getrouwd was. En nu kwam het volgende aan het licht: In 1915 bracht Otto zijn verlof van het front door in Dessau. Daar beviel hem Elsa en hij trouwde die heel net in de kerk. Toen hij daarna weer naar het front ging en tot 1919 niets meer van zich liet hooren, liet ze hem \oor...dood verklaren. Mitzi had zich dus van een doode laten scheiden. Of het huwelijk van de arme Mitzi geldig was nu. is zeer de vraag en in elk geval zal ze nu spoedig weer Oostcnrijksche zijn. ; --- VERPLEEGSTER TERECHT GESTELD. De 34-jarige verpleegster Waddingham, moeder van vijf kinderen, die ter dcod werd veroordeeld wegens moord op een invalide vrouw, die aan haar zorgen was .toevertrouwd en een testament ten voordeele van de verpleegster had gemaakt, is 16 dezer te Birmingham terechtgesteld. Tijdens de terechtstelling van de verpleegster Waddingham hadden zich naar sohatting 3000 personen voor de gevangenis verzameld, die godsdienstige liederen aanhieven. De bekende propagandiste tegen de doodstraf, mevrouw van der Eist, werd gearresteerd wegens felle demonstratie. De laatste keer, dat in Engeland een vrouw werd terecht gesteld, was in December 1934, toen mevrouw Major, die haar echtgenoot had vergiftigd, op het schavot het leven liet. ---