f. Sii WJ SLOAN'S LINIMENT v*rlotl U 6êêry»n ipoedi» SIOAN'S LINIMENT Il «*n (tli niêêi d■ 9 \ product d«l «•* !••' **l hoiliamo wirltino. fct«(t i \ op d« ipiorin. Houdl M SLOAN'S LINIMENT %\»l»gd bil do hand. Tog«n «H« mogilitW tplirpijntn, «ontwik ingo» o* dor gtiyfc* IIHIMIMJP»i 15530 --- '/»Lichtstee! hl; S\:ï3KiiQ£s7 leder, wiens hinderen aan Kinkhoest lijden, moet gebruik maken \an Akker's Abdijsiroop, op bijzondere wijze bereid mef die bestanddeelen. die rechtstreeks op e:n Kinkhoestoanval inwerken. Abdijsiroop werkt grondig, want ze bevrijdt de ademnclingsorganen van sli|tn en andcra ïiekte-verwekkenrie stoffen. Akker's Abdijsiroop verruimt de ademhaling, neemt benauwdheden weg, heelt de aangedane en on'stoken plekken. Geer dus in vol aar» Uw kleine en groote kinderen bij: Hoest-C.'iep-Ercnchitis-Ast'ima oMWsffioM 15535 --- /Sr De hordnekkigs»e \' HOEST \ bedaart oogenblikkelijk bij 3 gebruik von U VAL DA 1 ' PASTILLES a 1553: --- HET NATUURPRODUCT kinine wordt meer en meer verkozen als genees- en voorbehoedmiddel tegen griep, influenza en andere door kouvatten veroorzaakte ziekten. N. V. Bandocngschc Kinincfabrick. 1302 --- Het graf van Abdoerachmad bin Hamid Een verhaal uit Arabië Aan den grooten weg van Djcddah naar Medina ligt, juist halverwege, een groote steenhoop. Het bovenvlak van cezen steenhoop is vlak gemaakt en daarover is een wit doek gespannen. Niet ver daarvandaan woonde een oude Sjech in een tentje van geitenvellen. Vele van de pelgrims, die daar langs komen, het hart van vroomheid vervuld, zijn welkom voor een kleine afleiding op den langen, stoffigen weg en blijven nieuwsgierig voor den steenhoop staan. Dan komt de Sjech uit zijn kleine tentje van geitenvellen en eerbiedig verklaart hij hun : ~Dit is het graf van den grooten Abdoerachmad bin Hamid, c'ie bij den Profeet — Allah verbreide zijn naam — zeer geliefd was". En hij vertelt den wonderbaren levensloop van dezen Heilige. Dan haalt de Sjech een aarden kruik met water en biedt den dorstigen pelgrims te drinken. Zij verlaten geroerd het heilige oord. niet zonder een „baksjisj" voor den trouwen Sjech achter te laten. Zoo is het vele, vele jaren gegaan. Het aantal pelgrims nam voortdurend toe en toen de Sjech eenmaal in Djeddah was, nam hij vandaar het kind zijner zuster mee om hem te helpen bij het drenken der dorstige pelgrims. Weer gingen vele jaren voorbij. Het knaapje groeide op tot een jongeling en in zijn hart groeide de wensch, ook eenmaal als de velen, die hun tentje voorbij kwamen, den pelgrimstocht te maken. Noode liet zijn oom hem gaan, want de bezigheden waren talrijk en hij was niet jong meer. Een voorbijgaanden kameeldrijver, op weg naar Djeddah, zond' hij met een boodschap tot zijn zuster. Zij zou zijn ezeltje, dat bij haar was, met een vertrouwde meegeven. Te goed .kende hij uit eigen ervaring den feilen brand van ce woestijn, dan dat hij Moesli — zoo heette de knaap — daaraan zou willen blootstellen. Op een ezeltje zou hij den pelgrimstocht maken. Slim bedacht hij, dat hij dan ook zooveel sneller terug zou kunnen zijn En Moefti vertrok, verheugd, dat hij zijn plicht als Moslim ging vervullen. op het ezeltje, dat moedig de pooten in het heete woestijnzand zette. Maar of nu het ezeltje niet meer aan zooveel inspanning gewoon was, of dat het als zijn ouden meester den last der jaren torste, — toen Moesli eenige uren gereden had, maakte het ezeltje eerst een paar hikkende geluidjes ; toen deed het een vreemden sprong en daarna viel het op zijn zijde. Angstig legde Moesli de hand op de borst van het trouwe ezeltje, maar geen geklop voelde hij meer. Hij keek omhoog, als om den hemel raad te vragen. Maar de hemel gaf geen raad. Wel zag hij reeds een paar zwarte stippen in een grooten kring boven hem bewegen. „Gieren", dacht hij. Als hij nu te voet verder trok zouden achter hem de gieren neerstrijken en van zijn ezeltje zou niets overblijven dan een karkas, blikkerende in het zonlicht. Neen, dacht Moesli, daarvoor heeft hij te trouw zijn dienst gedaan. Met de handen groef hij een diepen kuil en daarin legde hij het ezeltje neer. Een groote hoop steenen stapelde hij op het graf, dat geen jakhals het ezeltje meer zou kunnen bereiken. Vermoeid van het inspannende wer:-:. rustte Moeli een oogenblilc uit, voor hij te voet verder zou trekken. Juist, kwamen een aantal pelgrims den weg langs. Den jongen voor den steenhoop bespeurende, kwamen zij van den weg af en vroegen hem, waarom het was. dat hij hier bij dezen steenhoop in de zor. zit. En toen doorlichtte plotseling een schrandere gedachte zijn jonge hooiri, zonder hst hoofd op te heffen, want Allah verbiedt den leugen, en hij voelde wel dat hij onwaarheid ging spreken, zei hij op bedroefden toon, dat dit het graf was van Sjech Ibn Rachid, grootvader van den oom van den Profeet. Het was er uit! En van den tijd bij zijn oom wist Moesli wel, wat er nu zou moeten komen. Tersluiks keek hij onder de zwarte wenkbrauwen door naar de pelgrim. Waarlijk, reeds maakten enkelen den geldbuidel los, om den vromen jongeling „baksjisj" aan te bieden. • Een jaar ging voorbij. lets was er in de ziel van Moesli, dat hem zei, dat het niet goed was. wat hij deed. en toch kwam steeds gemakkelijker de leugen over zijn lippen. En steeds grooter werd het aantal pelgrims, dat toefde bij het graf van Ibn Rachid. Eenige uren daar vandaan zat rie oude Sjech en peinsde. Ongerust maakte hij zien. De pelgrims, die te voet, gelijk met Moesli vertrokken waren, waren reeds iang weergekeerd, maar Moesli was nog r.let gekomen. En dan verbaasde» hij ?ich, dat bijna niemand mttr de moeite ram, even een blik te werpen op het graf van Abdoerachmad bin Hamid. Hij besloot nog den tijd van één maan te wachten, en als Moesli dan nog niet terug gekomen was zou hij hem gaan zoeken. Het was toch het kind zijner zuster. De maan ging voorbij, maar zonder dat Moesli gekomen was. Bij het invallen van de duisternis ging de oude Sjech op weg. Het loopen viel hem niet gemakkelijk meer ; hij vorderde maar langzaam. Tegen hut aanbreken van den dag zag hij op zij van den weg een grooten steenhoop en een schcre pelgrims, eerbiedig luisterend naar een uitleg dien ten jongeman hun gaf. Maar deze jongeman, uas dat niet zijn Mcesll, dien hij verloren waande, versmacht In het heete zand ? Tegelijkertijd besloop hem de achterdocht en ter nauwernood bedwong hij zijn ongeduld om op di-n ondankbaren neef los te stormen. De laatste pelgrim had den geldbuidel nog nauwelijks dlchtgesnoerd of de Sjech liep, zoo hard de jicht het hem toestond, op zijn neef toe. ~Zoo, zoo", begon hij, ..de pelgrimstocht duurt nogai, zie ik." En toon, den wrevel niet meer kunnende bedwingen : „Van wien is dit graf." Maar Moesli had ce vrome leugen te velen pelgrims reeds verteld, dan dat hij zou aarzelen met het antwoord. En was dit ook niet het graf van Ibn Rachid ? Heel glauw was In hem een gedachte, dat het anders was. maar het was al 200 lang geleden... De Sjech echter had nu weer te lang in zijn geitenvellen tentje gewoond en te vele menschen met hun ingeschapen neiging tot bedrog gezien, dan dal hij voetstoods zou aannemen, dat hier Ibn Rachid na zijn roemrijk '.even zou rusten. En het lukle hem. zijn neef de bekentenis ce ontwringen. Plotseling voelde Moesli zich verlucht, nu hij het snoode geheim niet langer alleen droeg. Maar ook hij was in het jaar van leven in de woestijn wijzer en achterdochtiger geworden : hij was een man geworden. „Maar het graf. waarbij wij samen gewaakt hebben. Oom. dat was toch wel werkelijk het graf van Abdoerachmad bin Hamid ?", klonk zijn spottende stem. „Zoo waarlijk " prevelde de grijsaard, maar de woorden wilden hem niet over de lippen komen. „Van wicn is het ?" hield Moesli genadeloos aan. lets kwam de waarheidsliefde van den grijsaard te hulp. Hij had gezien, hoe talrijk de pelgrims waren, die hier een „baksjisj" achterlieten. Zou zijn neef niet hij was toch nog' flink genoeg en Moesli kon het werk nauwelijks af. „Het graf. Moesli. waarbij wij trouw gewaakt hebben, is het graf van den vader van den ezel. die hier begraven ligt." Het ezeltje deed een vreemden sprong en daarna viel het op zijn --- EIGENWIJZE LIEDJES Een non-stop liedje Het meisje ging trouwen. Het joggie deed mee. Ze bleven ?iu voortaan Alleen met zn twee ; Ze groeiden nu samen Inplaats van alleen Tot huiselijk leven En vel over been. Ze iciste?i nog weinig, Maar hielden zich groot; Ze smecrdcji de boter Royaal op hun brood; Ze leefden hun leven Op rekbaar crediet E?i guldens of zorgen Erkenden ze niet. Ze hadde?i hun ouders Als toevlucht in nood : Je ging tcgemcoordig Van armoe niet doodt; De ouders verdienen, Het kind, dat verteert. Aldus tvas hun ii?vners Van jongsaf geleerd. Ze leefden hun leven Alleen in jolijt En' raakten elkander Dus spoedig iceer kicijt: De ouders betaalden De scheiding en zoo. Zij gaven elkander Hun ringen cadeau Toen trouwde het meisje Opnieuw met een man ; Het joggie, dat keek het Nog liever eens an ; De vader betaalde Opnieuw het festijn, Het huis en de meubels, 't Hotel en de trein. Weer leefden ze luchtig Op pa z'n crediet Als kriekende krekels En waarom ook niet ? De mier moet maar mieren, De krekel gaat voor .. En zoo draait dit liedje Voortdurend maar door! BRAMMETJE. ' I l tin m ' "> 'Hl 'i i ii iii in i i mi pmrmmmmmtm i i --- Zaterdagsche Acoustiek Opvoeding tot meneer.... I De filosoof uil de blauwe bergen kwam afzakken. En hij trof den makelaar en mij in zwarte en prikkelbare stemming tengevolge van het heidensche, het helsche kinderspektakel in ons straatje. ..Dat ligt niet aan de kinderen", vond de filosoof. ..Nee, dat ligt aan ons !", hoonde de makelaar, „w ij zijn natuurlijk seniel en humeurig en " „Misschien ook wel", troostte de filosoof, „maar het ligt in hoofdzaak aan de ouders en " ..Allicht ! Natuurlijk !", stemde de makelaar dadelijk in — hij leeft in voort - duienden onmin met vrijwel alle ouders in de naaste omgeving, die de kindertjes maar laten lawaaien en tieren zooals die kindertjes willen. En van de opvoeders", voltooide cie filosoof zijn stelling. En hij heeft vervolgens getracht haar te bewijzen. Ongeveer als volgt. | In zijn eenvoudige jeugd en op hun eenvoudig bovenhuis heerschte de ouderlijke tucht. |En het werd hem en zijn broertjes en zusjes, zoo noodig krachtdadig, bijgebracht wat wel en wat niet mocht. Oók met het oog op de buren. Geen geschreeuw en geen gekrijsch en geen indianendansen. zoodat bij de meneer in het benedenhuis de kalk van het p!afond viel en gezegde meneer met een stoffer zijn ontstemming tegen 't plafond klopte. Net „Buren" van Heyermans En hij leerde'wat onbeleefd was — zoo noodig met een haal. En wat onbeschoft was — met twee halen. En wat onhebbelijk was — met een pak halen.1 „En toen ik met verlof was", peinsde de filosoof, ..toen heb ik een week gelogeerd bij een ouwen, dikken vriend. Die had een zoon van zeventien jaar. Eerste klas H.B.S. gedoubleerd. Tweede idem. En in de derde zou het nu wel misloopen. Hij rookte al, hij droeg maatkieeren van pa's tailleur, hij ging alleen, maar mét een meisje naar de bioscoop, en hij deed precies wat hij zelf wou. \ Als ik 's 'avonds met z'n vader gezellig zat te hoornen en meneer kwam thuis, dan slingerde hij zich in een fauteuil eti sloeg me op m'n schouder en dan was het : ..nou, oompie. kom eens met een sigaret voor den dag !" En als ik dan losschoot, dan grinnikte de vlerk, en woof naar zijn vader en zei: „nou dan jij maar, ouwe heer !" En dan hield die ouwe heer hem de sigarettenkoker plus nog een vlammetje voor ! Na vier dagen ben ik gevlucht. ..Och", zuchtte de oude dikke, „zoo zijn ze tegenwoordig allemaal! Niks aan te doen. Dat leeren ze van elkaar op school. Dat hoort zoo. Dat geeft cachet". En die snotjongen is geen uitzondering. Ik ben van de stoep geloopen en sefietst. Zij hebben me weggedrongen. Zij hebben me blauw geërgerd met hun taaltje, met hun manie Ten. rnet hun onhebbelijkheid en onbeschoftheid. Ik heb mezelf afgevraagd of ik het verkeerd zag. Of ik wellicht te oud was om de jonkheid nog objectief te kunnen zien en beoordeelen. En of onze vaders misschien gevloekt en geleden hadden. Maar daarop heb ik toch ontkennend geantwoord. Wij zijn anders en wij zijn Szeer beslist beter geweest. En, lieve vrienden, dat lag "ra | doodeenvoudig aan de opvoeding. Maar'dan niet uitsluitend thuis, maar vooral ook op school! I Tegenwoordig "worden pc volgepropt met doode stof. Cijfers, formules, jaar tallen, wetten. Ze worden klaargestoomd tot examen-machines. De machinisten noemen dat: |opvoeden tot denkende en wetende menschen. Maar ze worden niet opgevoed tot meneer! Dat vindt het machinepersoneel blijkbaar zonde van den tijd ! i I „Het normale kind, althans in onzen tijd", vervolgde de filosoof, „was gevoelig voor een pluim : „dat heb je nou eens echt als een heer gedaan!" Dat zit blijkbaar in het kind — ridderlijkheid, keurigheid, beleefdheid tegenover j ouderen. De Engelschen weten het en werken erop. \ Die hechten meer aan een heer dan aan een wetenschappelijk volgepersten boerenpummel. Kijk om je heen en luister ! Hoe vaak hoor je tegenwoordig, in den tijd der toegepaste onbeschoftheid, in den tijd van Jan Pet en ,Co., een chef ten opzichte van een sollicitant niet informeeren : „ja maar, is hij een heer?'' Want de ouderen, de leidende menschen, voelen en begrijpen het : rieze tijd en wat wij cultuur en beschaving noemen, wordt in hoofdzaak bedreigd door de pummels, de boertjes, de plat-sprekers, de confectie-jongens, de zwarte nagelranden, de cneeknipte haren, de vette jasjes ! Waarom is zelfs Napoleon tenslotte uitgeschakeld en weggezakt ? Omdat hij van huisuit geen heer was en ook niet als heer werd opgevoed ! En toen hij dat als pienter man tenslotte inzag en heer wou worden, toen was het te laat! Want wat je in dit opzicht in je jeugd mist of missen moet, dat haal je later nooit meer in. Kijk naar de Engelschen en wordt wijs ! En als ik (dan vergelijk : wat hebben wij in onze jonge jaren als regel geboft met onze onderwijzers op de lagere school, met die doodeenvoudige meesters ! Die wisten ie, in al hun eenvoud, toch maar bij te brengen wat wel en wat niet goed was, wat een behoorlijke jongen wel en wat hij niet mocht doen ! Ik herinner me nog : we hadden de slag bij Duins behandeld — 1639 — Maarten Harpertszoon Tromp slaat don dOquendo cp z'n gezicht ! En stuurt hem eerst kruit en kogels en zeilen en tuig en alles wat hij noodig heeft. Dat was ..knal" volgens de tegenwoordige nomenclatuur. En toen kregen mijn vriendje en ik ruzie met twee andere jongens uit de klas. Snert jongens, juffersjongens. En hadden we geen geschiedenis geleerd ? Van bondgenooten en zoo ? Dus zetten we de andere klasgenooten op. kochten ze om tot bondgenoot en hulpkracht met veterdrop en onrijpe appels. En toen waren we zestien tegen twee en wachtten op de speelplaats als op de reede voor Duins. Maar toen kwam de meester en zag en vroeg en begreep en toen was er geen slag, maar wel een half uur extra vertellen ! En hij vertelde dat het wel heel slim en ook wel een beetje volgens het geschiedenisboek was' geweest, ma a r... zooiets deed een Tromp, een de Ruyter, zooiets deed een held en zooiets deed een heer nooit! Dat is me mli heele leven bijgebleven. Omdat wij ons zoo geschaamd hebben ! En ik herinner me hoe ik als dertienjarige jongen op een instituut voor jongeheeren kwam. Met om de een of twee uur een andere leeraar. En in die klas bestond de gewoonte van het vieze geluidje. In dat opzicht waren er kunstenaars. Die juist op het oogenblik, waarop de leeraar in vuur kwam voor een som of een beeldspraak, het geluidje konden lanceeren. Vrienden, in ons en onze kinderen leeft klaarblijkelijk de humor van het vieze. Wijlen Bcrel heeft het, geloof ik, zoo omschreven. En zoodoende had het geluidje altijd succes. Want eerstens kreeg je het benauwd van de lach, die geen lach mocht zijn, en tweedens sloeg elke leeraar op zijn manier aan. Er waren er, die zenuwachtig werden, er waren er zelfs, die onwillekeurig op het geluid afkwamen een neusje gaan halen", heette dat in de tale van het instituut. Toen kwam er een nieuwe Fransche leeraar. En toen hij het eerste geluidje onderging, stopte hij even. En keek ons één voor één aan en schudde rustig het hoofd en zei alleen : „Jongelui, geloof mij nou, zooiets doet een heer nooit! Uitgesloten!" En ging vervolgens door met de passé tiéfini als ware er niets gebeurd. I !■ En het merkwaardige : 's avonds op slaapzaal hebben we het erover gehad. Ernstig en langdurig. En we hebben hem gelijk gegeven. Tja, zoo hadden wij het natuurlijk nooit bekeken. En... tja... het geluidje is eens en voor al afgeschaft. | Zie, dergelijke dingen blijven je toch maar je heele leven bij. Waarom ? Om dat di e opvoeders het kind precies begrepen. En ook de waarde voor het kind van het „heer zijn", als heer te worden opgevoed en als heer te worden behandeld ! ABR. EXODUS. (Slot volgende week) ---