Bijdragen tot de kennis van het grondbezit in de Minahassa. IN NAAM DES KONINGS! De Raad van Justitie te Amboina heeft de volgende beschikking genomen op het Rekest ran Lourens Roeland Sigar, luidende als volgt: Aan Heeren President Leden ran den Kaad van Justitie te Amboina. Bijlagen DIVERSE. Geeft met deu meest gepasten eerbied te kennen: Lourens Roeland Sigar, Majoor van het distrikt Langowang, wonende te Langowang-, dat requestrant eigenaar is van een stuk land, deels door hem ran eenige Inlanders aldaar sedert 1874* en 1875 gekocht en deels door hem sedert 1866 zelf rolgens de adat van de Minahassa ontgonnen, gelegen in de buurt Noóngan distrikt Langowang; dat requestrant — nadat de hoofden ran genoemd distrikt hem, op zijn rerzoek, ingevolge de adat van het land, op den i3dcn Mei 1875 het l.ierbij overgelegd onderhands-eigendomsbewijs [vide bijlage No. 1] van dat land hebben afgegeven —• het door deu Landmeter te Menado had doen opmeten, blijkens den hierbij gevoegdeu meetbrief en kaart dd. 19 Juli 1876, en geregistreerd op dato 12 Februarij 1879 sub No. 229 [vide bijlage No. 2], waaruit blijkt, dat het bedoeld stuk land of perceel iu zijn geheel eene inhoudsvlakte heeft van 1.564.294 vierkante meters of eene oppervlakte van ongeveer 220 '/3 bouws; dat, aangezien bet door den heer J. Gerungan, Majoor van het distrikt Tondano-Toulian, in eigendom toebehoorend stuk land, gelegen te Masarang, distrikt Tuulian, groot 500 bouws (sedert Mei 1876 verhuurd aan de firma de Bordes Co.) op zijn verzoek bij een rekest dd. 16 November 1865 door den Land-of Minahatta-raad te Menado in de eerste maanden van het jaar 1876 onder hei presidium van den toenmallgen Resident Mr. S. C. J. JP. van Muttenbroek, in den titel hem (/. Gerungan) als zoodanig aangekomen, bevestigd ot bekrachtigd is, zoo wenschte requestrant ook in zijn hierboven gend. eigendom door denzelfden Landraad te doen bevestigen; dat hij tot dat einde zich tot genoemden Landraad bij een request dd. 20 November 1878, hierbij aangeboden [vide bijlage No. 8] heeft gewend, met het beleefd verzoek, om aan zijn bovengenoemd verlangen te willen voldoen; ' dat hij echter daarop van bovengenoemden Landraad eene afwijzende beschikking heeft ontvangen, blijkens het hierbij aangeboden vonnis dd 25. November 1878 (vide bijlage No. 4); dat dat vonnis niet is regtgesproken, ingevolge art. 27 van het Reglement op de Regterlijke Organisatie enz. ff in naam en can icege den Koning ' dat de gronden, waarop de uitspraak rust, d.i. de overwegingen, die den regter zijne beslissing geleid hebben, in strijd met artikel 30 van het bovenaangehaald Reglement en artikel 188 van het Reglement op du Burgerlijke Regtsplcging enz. niet zijn aangehaald of opgegeven de wettelijke bepalingen, waarop de uitspraak gebaseerd ia; dat, mede in strijd met artikel 188 Tan bet laatste aangehaald Beglement, het vonnis niet in tegenwoordigheid van requestrant, zijnde niet opgeroepen, om ter teregtzitting te verschijnen, ten einde hem ingevolge de wet instaat te stellen, bij het niet inwilligen vanzijn verzoek, daarop appel of cassatie te teekencn, is uitgesproken; dat requestrant, bij de ontvangst van dat vonnis, hem door den Griffier bij zijne missive dd. 31 Jan. 1879 Lr. B. hierbij overgelegd gezonden, eerst met de uitspraak des Landtoads is bekend geword en, zoodat het toen voor requestrant te laat was, om daarop nog appel te teekenen; dat, bijaldien de Landraad zijne regtsgronden heeft gebaseerd op Staatsblad 1877 No. 55, zulks volgens requestrants meening foutief is, aangezien de domein-verklaring daarin niet van terugwerkende kracht wordt verleend; te meer, daar zulks ook in strijd zoude zijn met artikel 2 van de Algemeene Bepalingen van Wetgeving voor Nederh Jndiê. en dat, bij aldien de Laidraad zijnen steun heeft geronden in artikel 569 van het Burgerlijk Wetboek, zulks volgens requestrants meening wel goed kon wezen, bijaldien het te bewijzen ware, dat de Minahassa gronden vóór de domein-verklaring reeds domein waren en de Staat daarvan dus eigenaar was; een bewijs, dat nooit of nimmer te leveren is; wel het tegendeel, zooals h«t ook bewezen wordt in het door ons (hoofden van Minahassa) dezer daget: door tusschenkoinst van den Htsident van Mênado aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal gerigt adres dat requestrant voorts vermeent, dat de Landraad in deze verkeerd heeft gehandeld, wanneer hij het regl van afstand afhankelijk maakt van boren genoemde inschrijving of bevestiging, want niet de Ile. geering of de Landraad doet,dat regt geboren worden; zij'of bij bevestigt het alleen, en zeer onbillijk is het, tegen alle wet en regel in, om een formaliteit te weigeren ter bevestiging van eigendom aan hen, die wat later komen dan anderen,' aan wie rij werd toegestaan, eenig en alleen omdat sedert,' doch na den afstand, aan eenf andere beschouwing omtrent den nog overgebleven bodem kracht van wet is toegekend; Redenen waarom requestrant bij dezen de vrijheid neemt, Uwen Raad eerbiedig te verzoeken : Istens om (onder retour der hierbg overgelegde stukken) naar kanleiding of op grond van artikel 31 van het Reglement op de Regterlijke Organisatie enz. het bovengend, vonnis van den Land- of Minahassaraad te Menado, in het openbaar uitgesproken ter openbare teregtzitting van dien Landraad . op Maandag, den 25 November 1878, wel te willen vernietigen; en 2dens om den Land- of te Menado wel te willen uitnoodigen op dien Baad de noodige magtiging te willen verleenen, om het in hoofde dezes genoemd, aan rcquestrant sedert 1866 in eigendom toebehoorend stuk land, gelegen in de buurt Xoöiigan, distrikt Langowan, breeder omschrepen in den meetbrief vau den Laudmeter to Menad'j dd. 19 Julij 1876, groot ongever 220*/3 bouws, in het daarvoor bestemde Register te doen inschrijven, dan wel den titel requcstrant, als zoodanig volgens de adat van het land aangekomen, te bevestigen enz: Het enz : Langoicang den 12den Marrt 1879. [w.g.] L. M. SIGAE. verstaat en tpr ekt, leesten schrijft de Nederd. taal. De Raad van Justitie tc Amhina-, Gelezen vorenstaand rekest, daartoe strekkende, dat" het den Raad van Justitie moge behagen, om naar aanleiding of op grond van artikel 31 van het Reglement op de Regterlijke organisatie enz: het vonnis van den Land- of Minahas«a-TZ&&. te Menado, in het openbaar uitgesproken ter openbare teregtzitting van dien Landraad op Maandag.den 25en November 187 S, wel te willen vernietigen, en den Laud- of Minahassaraad uit te noodigen of dien Raad de noodige magtiging te willen verluenen, om het ten rekeste bedoelde stuk land, gelegen in de buurt Nóngan, distrikt Langotcang, breeder omschreven, in den meetbrief van den Landmeter te Menado dd. 19 Juli 1876, groot ongeveer 220} bouws, in het daarvoor bestemde Register te doen inschrijven, dan wel den titel requestrant, als zoodanig volgens de adat van het land aangekomen, te bevestigen; Overwegende dat, daargelaten de kwestie, of deze Raad volgens Staatsblad 1865 no. 2 bevoegd is, om in hooger beroep kennis te nemen van beschikking, door den Land- of Afina/taisa-raad te Menado genomen in casu, zooals door requestrant zelf is erkend, de termijn van appel reed 9 verstreken is, zoodat het ten rekeste verzochte behoort geweigerd te worden. Bescbikkei.de Weigert het ten rekeste verzochte. Aldi s gewezen in Raad-kamer te Amloina van heden, Dingsdag Jen tweeëntwintigsten April 1800 negenenzeventig, bij de heeren Mr. G. S. Ham, presL dent, J. llarderaan, J. F. Benz, leden, en J. 11. van Aart, wd. lid, bijgestaan door 's Raads Griffier Mr. de Jong. Mij bekend De Raad van Justitie vd. De Griffier De President (w. g.) M. de Jong (fT.) Ham. Uitgereikt voor gros van L. 11. Sigar op heden den 3en Mei 1800 negenenzeventig door mij, Griffier bij den Raad vau Justitie tn'Amboina; ' j Xi, [w.g.] M. de Jong./ --- FEUILLETON. MEVROUW ROBERNIER. Ernest Dandet naverleld door een medenerker van het S.H.B. (Ferv olg.) V. — Zeg dat niet, antwoordde Pauline bevende; ziet gij dan niet, dat alleen de gedachte aan het leed, dat gij te gemoet gaat door uwe stijfhoofdigheid mij krankzinnig maakt ? Hoor naar mijne woorden en prent ze goed in je geheugen, waut ik zweer jo, da) ik de waarheid spreek. AndTc Curtal is de »enige man, dien gij niet trouwen kuntl Bij deze, met bevende stem gesproken, woorden viel ThérAse in zwijn. Een vreeselijk vermoeden drong in hare ziel; zij zocht het te verwijderen, maar kon het niet. Zjj beminde Pauline te veel, om aan hare deugd te twijfelen. En toch . . . Het was vreeselijk! Pauline verliefd op André 1 . . • — Ik geloof je, antwoordde zij; ik weet thans, dat mijn leven vernield is, want de liefde, die mijn hart is binnengedrongen, zal er nooit uit verdwijnen. Pauline viel verpletterd op haar stoel neder. Thérèse weende en haar snikken schudde koortsachtig fctir geheele ligchaam. >len iliup üitn nacht niet veel in bet huis van Robernier. Het ontbijt bracht ecbter de geheele familie op het gewone uur bij elkander, maar de onrustige nacht stond op het gelaat der dames te lezen. Aan tafel berichtte üobernier, dat hij geweigerd had, deel ran het ministerie uit te maken. — Nog eene andere tijding heb ik u mede te deelen: André schrijft mij, dat hij eenige maanden op reis gaat. Hij schijnt eene zoo dringende uitnoodiging ontvangen te hebben naar Rome, dat hg heden morgen per spoor is vertrokken, zonder tijd te hebben gehad, om afscheid van ons te nemen. Théièse had den vorigen avond te veel geleden, om door dit nieuws meer te worden geschokt. Zij wierp een blik op hare zuster en, wat zij toen zag, deed haar schrikken. Pauline zag zoo bleek als een lijk; bare lippen beefden zenuwachtig. Mej. de Sé rans had niets meer te vernemen; haar vermoeden was thans zekerheid gewor» den. Dit was te veel voor hare gevoelige zenuwen en de smart, die haar trof, was sterker dan haar moed. Het arme kind voelde en sluijer over hare oogen komen haar hoofd zakte, op zijde en zij viel, van haar stoel glijdende, bezwijmd op den grond. Verschrikt snelden Robernier en zijne vrouw baar te hulp. — Drommels, riep Robernier, zij bemint Andrd en die stommerik loopt weg en gaat zes maanden op reis! Gij bedriegt u, mijn vriend, antwoordde Pauline, die door den uitroep van haar man hare koelbloedigheid herwon. André heeft met haar toestand niets te maken. Gisteren, toen z\j bij mij alleen was, is haar hctzel/Ve overkomen, Bedert den dood van popa is he arme kind erg zenuwachtig geworden. VI o»hflurt»niaaon begon Thérèse zichtbaar te vervallen. In weinige weken was zij geheel veranderd. Zij leed niet aan eene pijnlijke kwaal, maar zij verwelkte langzaam als eene bloem, wier levenskiem is aangetast. Haar gelaat werd langer, hare oogen, omgeven met blaauwe kringen, werden dieper en grooter. Haar veranderd uiterlijk wijzigde echter hare inborst niet: zij bleef het zachte, dichterlijke kind, dat zjj altijd was geweest, steeds even hartelijk voor tane zuster en haar zwager, de treurende getuigen van haar verval. Tegen het midden van den winter deelde Mev. Robernier, welke met an6st de vorderingen der kwaal zag, wier oorzaak zij zich niet wilde bekennen, hare bezorgdheid aan Roberaier mede. Zij ondervroegen Thérèae, zonder echter ecnige inlichting te verkrijgen Zij begreep hen niet; zij voelde wel eenigzins hare krachten verminderen, kon niet ontkennen, dat hare gezondheid geschokt was, maar de oorzaak van haar toestand zeide zij niet te weten. Haar leven was gelukkig en zg betreurde het, dat zij zo» veel kommer veroorzaakte aan hen, die haar lief hadden. — Hoor eens, lieve', zeide hare zuster op een avond, dat zij alleen waren, hebt gij soms een wensch, open mij dan, met vertrouwen, uw hart; wat gij ook verlangen mocht, gij zult het hebben. — Ik wil en verlang niets, antwoordde Thérèse, ik leef gelukkig io uw midden en ben tevreden met m\jn lot, Noch bij deze gelegenheid, noch later kon men e-.n duidelijker antwoord van haar verkrijgen. Zij sprak echter met opzet onwaarheid; zij wist zeer goed de oorzaak harer kwavl, maar was besloten haar geheim te houden. Zij kwijnde langzaam weg aan eene verbrijzel de hoop , aau eene miskende liefde. Thérèse leed aan een onherstelbaar verdriet, en hoeveel moeite zij deed, zij kon het niet overwinnen. Hoe meer zij begreep, dat zij de vrouw van André niet worden kon, hoe meer haar leed vermeerderde. Zij wilde hem, niet meer zien, en toch verlangde zij naar hem en de herin.nering aan haar korten, zoeten droon hield haar geest alleen bezig. Zij zag tich nog in het atelier, drinkende uit den beker der liefde met lange teugen, zich vermcidende in de toekomst. Haar geheugen herhaalde de woorden van André, en de terugblik op deze vervlogen uren, die nimmer zouden wederkeeren, vulde hare oogen met tranen en haar hart met weemoed. Zij vergeleek haar bg het morgenrood getroffen leven met het vernietigd beeld, waarvan André, in een zijner zeldzame brieven, haar het ongeluk had medegedeeld, doch de oorzaak, uit medelijden met Pauline, aan een toeval had toegeschreven, haar belovende bg zijn terugkeer een nieuw borstbeeld te vervaardigen. Hare droefheid werd vermeerderd door het bewustzijn, dat zij haar lijden aan hare zuster te danken had. Pauline was het die haar leven vernielde. André beminde haar. Zij was daarvan overtuigd sedert hg in het atelier voor haar had geknield, en Pauline was het, die hen scheidde; Tan hare Kuiter alleen kwam het kwaad. Zij was niet boos op haar; integendeel, zij beklaagde baar nog meer dan zich zelve. Zij vond het gosd,dat zü„,iregkwynde, want zonder And ré bood het leren haar niets meer. Pauline was getuige van haar verval en zag baar doodstrijd naderen, zonder iets te kunnen doen tegen zijne wispelturige, aarzelende, maar zekere rordering. Toen begon dc boete harer schuld. Niet alleen, dat zij den man had verloren, op wien hare hoop was gevestigd; zij ondervond bovendien de wroeging, bare zuster langzaam te zien sterven door hare schuld, zonder ecnigen raad voor hare redding te weten. Zij beminde Thérèse zeer. Dit gevoel dngteekende van vroeger, en de tijd had het versterkt. Tot alles was zij bereid; alles had zij .opgeofferd, wanneer slechts eenige kans op redding voor hare zuster had bestaan. Maar wat kon zg doen? Kon zij hare zuster met André laten huwen? Een dergelijk huwelijk scheen haar afschuwelijk en was eene beleediging voor Thérèse en een bron van kwelling voor haar, En zoude An* dré, gesteld, dat zij dit huwelijk toestond, ziju hart eu naam willen schenken aan de zuster zijner vroegere maitresse? Hoe vervloekte zij thans haren noodlottigen hartstoch', die haar Je plichten eener vrouw had doen met voeten treden I Ten koste haars levens was zg thans bereid, hare dwalingen weder goed te maken en, hoewel zij nog altijd André beminde, begreep zg thans het zondige harer liefde. Maar na was het te laat. Geen uitweg bood zich meer aan, de afstand, dien zg van André wilde doen, kon het kwaad noch veranderen, noch herstellen. {Wordt --- Fransche Brieven. Pakijs, 22 Mei 1879. Zooals wij nog aan het einde van onzen brief den vorige week konden mededeelen, is de ministeriele crisis voorloopig althans bezworen en de gemaakte overeenstemming tusschen de ministers tot stand gekomen. Wij zeggen voorloopig, daar wij aan een voortdurende homogeniteit van dit kabinet niet kunnen gelooven. Vooral minister Waddington ziet zelf in, dat liberaler maatregelen genomen moeten worden en de Begering haar kracht meer links moet zoeken, waartoe niet al zijner collegas te bewegen zijn. Dat stemt ook wel niet geheel overeen met zyn eigen neiging, doch hij ziet te goed in, dat het de eenige wensch is der natie en dat Jaar de eenige kracht der Bcgering ligt, wil men niet te eeniger tijd weder in de armen der reactie vallen. Waddington zelf zou niets liever willen dan aftreden, om plaats te maken voor Gambetta, doch hij schijnt met dezen in te zien, dat de tijd daarvoor nog niet is gekomen. Intusschen is de Begering vast besloten den terugkeer naar Parijs niet alleen te ondersteunen, maar bet voorstel als het ware over te nemen en er een kabinetkwestie van te maken, zoodat de aanneming in den Senaat zoo goed als zeker ii. Alle hoop bestaat ook, dat de verkiezing van Blanqui door de Kamer onwettig zal worden verklaard; de Union republicaine heeft reeds besloten in dien geest te stemmen, zoodat de uiterste linkerzijde alleen zal worden ondersteund door de ergste vijanden der Bepubliek, de Bonaparti»- ten en Clericalen, en dus niet de meerderheid m 1 "küfinën'TSehaleil. Onze opinie opdit'puntdeelden wij reeds vroeger mede. De Regering had baar kracht getoond, indien zij mannen j als Blanqui, Bochefort en dergelijken reeds lang geleden had geamnestiëerd, doch in de gegeven omstandigheden komt ons thans de nietigverklaring van Bianqui's verkiezing wenschelyk voor. De wet toch dient geëerbiedigd te worden en men moet niet zoeken naar sophismen of hetgeen vroeger is geschied, om tot dekking te dienen van iets, dat onwettig is. Zulk een klein gedeelte der natie, als toch één kiesdistrict vau geheel Frankrijk is, mag niet vergen, dat ten zijnen gerieve de wet worde op zijde gezet of veranderd. Het amnestiëren duurt voort. Na 5 Juni is echter de termijn verstreken, en daarna zal door dn Regering aan Blanqui, Rochefort en anderen eenvoudig gratie worden verleend. Wij blijven zulks een halfheid noemen, een teeken van vrees, een gebrek aan grootsche opvatting, doch het blijkt trouwens nog niet, dat de Franschen als natie reeds rijp zijn voor volmaakter vrijheid. In zake den Aartsbisschop van Aix heeft daarentegen de Regering met meer kracht gehandeld. De Raad van State deed uitspraak, dat 's bisschops herderlijke brief overschrijding van bevoegdheid, ja overtreding, daarstelde, en de Regering heeft zalks waardiglijk, doch duidelijk bij decrcet in het Journal officiel openbaar gemaakt en in alle kerspelen van Aix doen aanplakken Het laatste verklaarde de minister zelf in de Kamer op een interpellatie van den afgevaardigde Lockroy. De laatste wees echter nog den minister op het feit, dat de Aartsbisschop nog verder is gegaan, dezer dagen bij de inzegening eener congreganistische sehool te Chateaurenard in een daar uitgesproken rede. Zinspelend op zijn vervolging wegens ambtsmisbruik, sprak hij van de ministers als van leeuwen, die zich op de Kerk hebben geworpen, om haar te verslinden, v Reeds drie maanden," zeide bij o. a., »zijn tv ij getuigen van hun opslokkerij, maar daar zij niet alles kunnen verteren, zullen zij bersten aan een indigestie gelijk varkens, en de Kerk zal krachtiger dan ooit, haar eereplaats in Let bestuur herwinnen." In die geheele rede ziet de afgevaardigde een ophitsing tot minachting van dc Regering, tot ongehoorzaamheid aan de wetten en tot haat van den eenen burger tegen den anderen. Hij wil gaarne gelooven; dat de Regering met minachting neerziet op dergelijk geschrijf, doch de geestelijkheid gaat te ver in haar oppositie. De ultramontaansche partij heeft den oorlog verklaard aan de Republiek, en 24 en 16 Mei waren er de gevolgen van. Thans wil de geeételijkheid poseren als martelaar, en de pastoor te Aix hebben den Aartsbisschop geluk gewenscht. De Regering heeft de bevoegdheid de bezoldiging van dergelijke geestelijken in te houden. Men kan hun het gouden kruis ontnemen en, alleen het kouten kruis overhoudende, zullen zij hun oppositie wel laten varen. Men kan het wetboek van Strafrecht op hen toepassen en, zoo dit niet voldoende mocht zijn, de groote hervormingen tot stand brengen, als vrijheid van drukpers, vrijheid van vereeniging en vergadering, scheiding van Kerk in Staat. (Wij gelooven, dat men met die groote hervormingen meer zou tot stand brengen, dau met alle mogelijke repressive maatregelen.) De Minister van Binnen landsclie Zaken antwoordde, dat wel is waar de herderlijke brief van den Aartsbisschop en de petitiën der bisschoppen een betrcurenswaardigen geest Tan heftigheid ademden, doch de Begering meende, dat eerst een waarschuwing noodig was, alvorens tot krachtige maatregelen over te gaan, waarvoor de Regering niet K 0« terugdeinzen. bij . volharding ; der i geestelijkheid. Men had gesproken Tan toepassing^ran.art. 204:vaa het Strafwetboek [verbanning) op den Aartsbisschop van Aix, doch die straf zou te zwaar zijn voor het vergrijp. De beslissing van den Kaad van State zal Diet zoo gering geschat worden, daar da: hooge staatscollege niet verdacht kan worden van vijandelijke gezindheid tegen den Katholieken godsdienst. Wat betreft de rede, te Gbateaurenard uitgesproken, wordt door den Minister van Justitie enderzocht, of de Aartsbisschop inderdaad gesproken heeft, zooals door de dagbladen is vermeld. In dat geval zal de Aartsbisschop voor den rechter worden vervolgd volgens art. 201 van het Strafwetboek. De adressen der gceftslijkheid echter zijn verzonden aan den Minister van Justitie, want ze zijn oproerig; zij ademen ophitsing tot opstand, en de wet moet worden toegepast. De Regering; al hier vastberaden optieden; geen uittarting, maar ook geen zwakheid. De linkerzijde was over het algemeen bevredigd, daar hier de regering toonde tegen de geestelijkheid partij te trekken. Wij blijven natuurlijk bij onze meeniug, dat wat meer vrijheid voor allen beter uitwerking zou hebben, dan een kruistocht tegen de geestelijkheid, die toch eigenlijk minder iuvloed heeft, dan men wel deukt. Kon toch al de invloed der geestelijkheid beletten, dat in datzelfde arrondissement van Aix Lockroy tot afgevaardigde werd gekozen? Wat meer vrijheid voor allen en wat minder zich storen aan die ultramontaansche factie zou haar invioed een gevoeliger slag toebrengen; hun aanhang zou dan alleen van kracht blgven op dat gedeelte van het volk, dat men toch vooreerst niet zal overtuigen. Vermeldden wij een vorige week, dat ook het steeds klimmende cijfer der inbrenggelden in de spaarbanken aantoonde, hoe ïrankrijk's welvaart steeds vooruitging, een nadere beschouwing dier zaak is onze aandachtjten volle waard. Wunt al ligt de oorzaak zeker grootendeel* in de toeneming van welvaart onder het volk,die de opbrengst bunner spaarpenningen mogelijk maakt, io° mogeu wij toch niet als een voornaam factor vergeten het initiatief van een goed burger, den Heer de Ma.arce, die zijn leven wijdde aan de spaarbanken, sinds jaren het land doorreisde, overal voordrachten hield en brochures over het onderwerp b|j duizcndeu verspreidde. Hij was het voornamelijk, die met vurige overtuiging zijn landgenooten heeft opgewekt, om overal de handen aan het werk te slaan. En in 1876 voerde hij de spaarbanken in op de school. De Heer de Malarce gaat uit van het beginsel, dat de spaarbank geen kapitalen beheert, maar te alleen vormt. Zij maakt de grondstof, het kapitaal, dat, zoodra het duizend francs bedraagt, wordt uitgekeerd, om in staatsfonds of in particuliere nijverheid met meer voordeel te worden, belegd. Dit vormingsproces duurt twee en een half jaar, de gemiddelde duur van het dépot in de spaarbank. In Frankrijk zijn alle spaarbanken op zich zelf staaude inrichtingen, onder toezicht der Begering. Zij geven vier percent na aftre'c van i tot i percent —te Parijs alleen J percent —, voor administratiekosten. In 1675 heeft men ook de medewerking der postkantoren ingevoerd, en iedere spaarbank kan zich succursalen verschaffen in de post- en de ontvangkantoreu der directe belastingen. Doch de leemte bleef beataau, dat de spaarbanken rieL weinig moeite garen, om haar inschrijvers te vermeerderen, en buitendien het minimum der storting één fraLc bedroeg, waardoor zoo menig mindere bijdrage verloren ging. Daartoe begreep de Malarce, dat het sparen op school hem een krachtige steun kon zijn, dat hier de regendruppel» moesten worden opgevangen, om den krachtigen stroom te vormen. Hij toog aan het werk, vroeg geen hulp aan de Regerin:;. als alleen dat deze hem zou laten bestaan, om te vermijden, dat er een partij- of godsdienstzaak van zou worden (temaakt, zooals helaas! zoo dikvijls hier het geval is. En de uitkomst is, dat op 31 Deeember 1877 in CO departementen op niet minder dan 8033 scholen spar.rkassen waren ingevoerd, die ep dien datum bijna drie millioen franken bijeen hadden. Nog van meer belang iade indirecte uitkomst, want in ieder huishouden, waar de kinderen aan het sparen zijn gegaan, daar hebben ook de ouders geleerd, wat sparen is, en de begrippen van zuinigheid, die men heeft opgewekt bij het kind, zijn een grondslag, dien hij zijn geheele leven houdt. De organisatie is zeer eenvoudig. Eens in de week ontvangt de onderwijzer de spaarduiten van elk kind. Hij schrijft die op in een register, met een bladzijde voor elk kind, dat daarvan een eenvoudig copieblad krijgt. Bedraagt op het einde der maand de storting van het kind meer dan een frank, zoo wordt het aantal der vol'e franken eestort bij di spaarbank, waarvan het kind een gewoon spaarbankboekje krijgt. Dit geld kan hij natuurlijk niet loskrijgen, dan met toestemming van zijn vader. Nu de stoot eenmaal is gegeven, heeft de beweging zich overal voortgeplant en dp medewerking verworven van al de autoriteiten, die daarop invloed kunnen uitoefenen. Frankrijk is een gunstig terrein; de bevolking is zuinig van aard, en bet Spreekt van zelf, dat niet al de nieuwe inbrengers voorheen hun ge'd verteerden. Zij spaarden toch, maarzij bewaatdea zelf hun geld, waardoor het geen rente opbracht en dikwijls niet veilig was. Eenmaal in de spaarbank vervormd tot een kapitaal, is het geld in omloop en wordt nuttig. Tbans wordt van verschillende zijdeu weder werk gemaakt, om wettelijk te bepalen, dat de gehuwde vrouw het door haar zelf in de spa.irbank gebrachte geld, ook zonder toestemming van haar man, weder mag opvorderen, het geval van formeele oppositie van hem alleen uitgezonderd. In Eugeland bestaat dit recht reeds sedert langen tijd en is ook in Italië ingevoerd sedert 1875. De ondervinding leerde, dat de gevallen van beslaglegging op de spaarpenuiugen door den man slechts zeer zelden voorkwamen. De nu:itregel tegenover de vrouw is slechts billijk, want in de huisgezinnen der werklieden mag men aannemen, dat de vrouw zelf dikwijls verdiensten heeft, die baar het sparen mogelijk maken, terwijl bovendien zij degene is, die door een spaarzame bezorging van het huishouden menig sommetje kan op zijde leggen. Vooral in Frankrijk is dit het geval en de werkmansvrouw meer op sparen bedacht dan haar man; zij beheert al de inkomsten en weet het best, hoe die wiustgevend te maken. Haar dus het recht toe te kennen, om op haar eigen naam te sparen, is vooral billijk in Frankrijk, in de beste uitkomsten zulleuniet achterblijven. Guill. ---