Lees- en Leerboekjes voor de Lagere scholen. De heeren Kolff en Co., te Batavia hadden de beleefdheid ons ter aankondiging drie lees- en leerboekjes voor de laagste klasse der Ned. Indische scholen toe te zenden. Zij zijn van dezelfde hand en eene opklimmen, de reeks. Zulke boekjes hebben, voor hun recht van bestaan, te beantwoorden aan twee hoofdvoorwaarden: woordenkens en zinnenbouw, die begrijpelijk zijn voor „het kleine goedje", en een inhoud, die hun eenigzins boeien kan. Aan de eerste voorwaarde werd door den heer van Leeuwen, Gouv. onderwijzer te Padang (de schrijver) zeer goed voldaan. Aan de tweede, naar onze meening, minder. Een voorbeeld: Mijnheer is groot; ik hen nog llein. Mijn-heer weet veel; ik weet nog maar weinig. En zoo gaat het door, in denzelfden trant, over dit cn andere onderwerpen. We vrezen, dat de kinderen soortgelijke lectuur, maar half, of in het geheel niet, aardig zullen vinden en dan is er geen motief om ze ter hand te nemen, anders dan op hoog bevel. Nu kunnen de onderwijzers aan ieder woord wel opmerkingen en mededeelingen verbinden, wasr de jeugd schik in heeft (het geheim daarvan bezit de inspektt-ur Meyl in hooge mate), maar dan zijn het niet de boekjes, maar zij, die genoegelijk tot hen spreken en wij zouden willen, dat zulke werkjes het deden, ooi zonder den onderwijzer tijdens de les. Enkele opmerkingen. Over de lei sprekende, zegt de schrijver; Op den eenen kant zijn ruitjes; daarop teeken ik. Is dat nauwkeurig genoeg uitgedrukt? De ijzeren stoelen komen uit Holland, 't Is mogelijk, doch er komen zeker meer uit het buitenland. 't Chineesehe papier is zeer stirk. We kennen een soort, die dat alles behalve is. In de voorgalerij ontvangen papa en, mama 6ezoek. In de zijgallerij mogen wj spelen. In de aehtergallerij ivordt gegeten. Waarvoor is nu de linnengallerij? Ja, waarvoor is die? Daarop kan de jeugd zich moe peinzen, zonder er achter te kom n. Men eet er niet, men ontvangt er niet, men speelt er niet? Wat doet men er dan? Wie weet het? Slapen doet men er toch ook niet. De mama, die met haren zoon van een jaar of ges, zeven een gesprek houdt over den nachtelijken uitgang van Ketjil en het tengevolge daarvan breken van een lamp, waarvoor zij den bediende alles zal potongen, zal van dien spruit eea neuswijzen, akeligen knaap maken. Zouden er jongens zijn, die den dag voor dat zij jarig zijn, tegen den onderwijzer zeggen: Mijnheer, lelieft « ook eens eventjes morgen aan te loopen? Als zeer zijn, dan zijn ze dun gezaaid. Mijn zus, die spreekt goed Ilollaudsch. Dat die Ibehoort, meenen wij, daar niet. De moraal over de oude laloe hadden we graag gemist. Jongens (bedienden) met schoenen aan, al zijn ze feestelijk „]iitgc,doscht ziot iaën'*» weinig cn er -zijn ook niet veel, die van papa nette overhemden cadeau krijgen, al schuiven ze niet. Eene tegenstelling tnsschen zwarte en djattihouten stoelen is ons niet duidelijk. Een béo, die, als er brand in de keuken is, roept: — Sidinl Api\ is al bizonder pinter. Onbegrijpelijk wordt de waarde van een echt porceleinen theeservies genoemd. De bediende, die de eenden bras brengt, roept niet krrr! km! maar ril ri! ri! Mag een jongen, die buikpijn heeft, gerust djanir boe eten? Het derde boekje leert het, doch menig geneesaeer zal het tegendeel zeggen. De tcringin draagt wel vruchten. Men informeere maar eens bij de groene duiven. Men ziet het, van veel belang zijn zulke opmerkingen niet, en de boekjes kunnen zeer goed bruikbaar zijn, al maakt men ze. Moeten de werkjes aheeu dienen, om de jeugd mechanisch te leeren lezen, dan zijn ze het zeker, moeten ze tevens het opmerkingsvermogen verscherpen en tot ontwikkeling der kinderkopjes leiden, dan geloovan wij dat men er niet veel van e verwachten heelt, als de onderwijzer de lesjes niet duchtig lardeert. U. P. S. De boekjes z'jn uitmuntend gedrukt, goed gecorrigeerd, netjes gebrocheerd en niet duur: 15, 20 en 27 cent. --- FEUILLETON. Verraden Door Zijn Duim. L »De zal u berouwen, oom!" De spreker was een I jong man — eigenlijk nog bijna een knaap, zooals men tien kon aan zijn glad, baardeloos gelaat, hoewijl hij overigens krachtig en flink ontwikkeld was. Met deze woorden, blijkbaar zonder drift gesproken, trok hij de deur achter zich dicht, keerde niet terug naar zijn lessenaar op het kantoor, maar liep nit de kamer van r zijn oom ineens de straat op, terwijl hij in het voorbijgaan zijn hoed van den standerd in de gang greep «Alweer een standje met den patroon. Let op wat ik u zeg", spak een der klerken tot zyn buurman; »met dien jongen man loopt het nooit goed af". De patroon, van wien des gesproken werd, was het ' eenige hoofd van de firma Anthony Greig en Co., in een der grootste zeehavens van W est-Engeland gevestigd. ' Bijna honderd mannen en vrouwen vonden in de fabriek werk en het handelsmerk der lirma, een schip met volle teilen, dat op al hanne verzendingen van bloem, meel i en beschuit voorkwam, was de geheele wereld door bekend. Kindertjes uit alle deelen der jweld «ogen op Greig'e papbeichuitinj dame» nit alle oorden verkrammeiden zijn biscuits met hare fijne vingers en doopten ze in haar wijn; matrozen sloegen Greig's harde scheeps.eschnit met hunne vuisten stuk, zelfs honden, paarden en koeien voorzag hij met opbijlondere wijz-j bereide koeken, die volgens de opgave niet alleen als voeding, maar ook als geneesmiddel konden dienen. De jonge Anlhony Greig was als klerk op het kantoor bij zijn oom geplaatst, om al de onderdeelen der zaak goed te leeren kennen, totdat hij bekwaam genoeg zou zijn om in de firma op te treden. De jonge man bezat echter noch het noodige geduld, noch de standvastigheid, die zijn oom in een aanstaanden compagnon wenschte. lleeds tweemaal had hij bij den ouden Greig moeten aankloppen voor het voldoen run speelschul* den en de oom was weinig geneigd om de afdwalingen van zijn neef te vergoelijken. Dezen dag had er voor de derdemaal een ernstige twist phats gehad. De jonge Gieig stak weer diep in de schulden en zag geen ander wettig middel dan opnieuw zijnen oom zjjne moeilijkheden bloot te leggen. Deze scheen echter de oprechtheid van tijn neef volstrekt niet te waardeeren; inschikkelijkheid lag niet in '• mans karakter en had tij den jongen vooraf gewaaxschouwd dat hij hem niet ten derden male zou helpen. Tevergeefs bepleitU Anthony zijn taak met de dringendste' bewoordingen; het antwoord bleaf luiden: „Ik heb je gewaarschuwd, ernstig gewaarschuwd. Ge hebt mijn goeden raid iaden wind geslagen, wel. nu, ik zal tooaen, dat ik niet een even groote dwaas ben als gijzelfl Indien gij zoo weinig eerbied toont voor mijne woorden, mij zijn ze heilig. Ik blijf bij wat ik gezegd heb. Ga nu heen." »Vertrek, zeg ik u!" herhaalde hij driftig, toen de jonkman aaizelead bleef staau, en deze woorden schreeuwde hij zoo luid, dat al de klerken hoorden, welk een «gedacht standje," zooals zij het noemden, er was tusschen den patroon en den jongen heer Anthony. Wat den ouden man aangaat, hij verhardde zija hart en trachtte zichzelven te overtuigen dat hij goed gehandeld had. De knaap zon zeker in zijn verderf loopen, wanneer hty hem op deze wijze zijn gang liet • gaan Hij was bljj dat hij hem dadelijk krachtig. aangepakt en het kwaad den kop ingedrukt had. Maar naarmate de t\jd verliep, zag hij de zaak in een geheel >andir licht. Sr was weinig zachtheid in zijne natuur, doch zijn gevoel van recht fluisterde hem toe, dat de jongen ik elk geval eerlijk cn oprecht handelde, en nog vrij wat erger misdaden had kunneu plegen. Hij wenschto dat Anthony syn gebod om te vertrekken hiet zoo streng opgenomen mocht hebben en maakte zichzelven wijs, dat hjj alleen bedoeld had, htm naar zijn lessenaar in het kantoor terug te eenden. Ondertusschen werkte hjj ijverig voort, en bleef nadat hij van de benrs teruggakernen was, over zijn grootboek gebogen, tot het tijd werd het kantoor te sluiten. Ik blgf hier nog een paar uur van avond, mijnheer Sinnoth, gij kunt heden gaan als gij gereed zijt. Laat Jamei wat eten voor mij halen — als naar gewoonte." Het bleek uit dit bevel, dat het geeue buitengewone zaak was voor den heer Qreig om laat op het kantoor te blijven. Hij werkte hard, zooals de meeste menichen, die fortuiu maken; en het is steeds moeilik uit te maken of lij succes hebben, omdat zij hard werken, of dat zij hard werken, omdat zij succes hebben. Dienzelfden avond kwam de jonge Anthony bleek en ontroerd de kamer binnen van sqa vriend Beerley, die in Harrington Street woonde. rik Leb een standje met den patroon gehad, Dick, Ik kan myne schulden niet betalen en lig wil mij niet helpen. Natuurlijk kan ik niet naar huis, daarom kom ik by u een nachtverblijf vragen." Den volgenden morgen om acht uur vonden de vrouwen, die het kantoor kwamen schoonmaken, den ouden Anthony Oreig voorover op zjjn geopenden lessenaar liggen — bij was dood, {Wordt ttrtolgd.) --- Aangeboden. C_7 Geackte Redacteur ? Als een staaltje, hoe in onze verlichte 19de eeuw, in onze hoogst beschaafde [?] koloniën, de regten van een eerlijk staatsburger, soms zelfs door rU hooge, ÜRsreeriner verguisd en vertreden worden, en het laisser faire stelsel nog op ilcn oogenblik oorzaak is, dat een hoog geplaatst ambtenaar, een llesident, zich straffeloos kan schuldig maken aan het misbruiken van zijn gezag, ten koste der belangen van een nijver, werkzaam particulier, zend ik u ondervolgende regelen ter inzage, met beleefd verzoek, dezen, voorzien van mijne handteekening, in uwe veel gelezen kolommen te willen opnemen. „Le vrai peut quelquefois n'ctre pas vraisemblable." Ondergeteekende, gewezen Gouv. Landmeter in der Residentie Preanger Regentschappen, bezit nog heden een brief van den Resident dier gewesten, Air. i\ Th. Pahud de Mortanges, gedagteekend 14 Mei 1878, waarin deze llojfdambtenaar hem den raad gaf, voortaan bij metingen van woeste gronden voor particulieren, steeds f 2.— (twee gulden) meetloon per Bouw te nemeu. *** Eenige maanden na ontvangst van dezen brief werd mij door den lieer W. van Loon, voor de meting der door hem aangevraagde woeste gronden, .een bod van f 1.65 per Bouw gedaan. *** Natuurlijk werd, in opvolging van 'sßesidents raadgeving, dit bod van de hand gewezen, en voor de meeting van het perceel, zooals het daar lag, twee gulden per bouw gevraagd. Den Resident werd medegedeeld, dat zijne raadgeving, ook ten opzigte van den heer van Loon, door mij opgevolgd en dienovereenkomstig »Twee gulden meetloon pe>* Bouw 'sflftongen was.' • ' Wat ter wereld was dus natuurlijker, dan dat ik verwachtte, dat de Resideit het in mij waardeeren zou, zoo ik zijnen raai ook ditmaftl had opgevolgd! Het tegendeel had echter ïlaats: Mij werd door den Resident gelast, het bod van zijn protégé van Loon aan te neuaen, dan wel de kaart te leveren tegen f 25.— daggeld. *** , , , .. Eu zulks onder bedreiging met ontslag uit mijne betrekking, zoo aan dit bevel niet voldaan werd. •% . . , ... En dat, niettegenstaande ik in het bezit was van 's Kesident eigenhandig schrijven, waarin hij mij den raad gaf voortaan steels Twee Gulden meetloon te b'ijven bedingen, niettegenstaande ik hem dien brief voorhield en voorlezing deed van zijne daarin gedane belofte, mij steeds te zullen steunen zoo ik voortaan Twee Gulden meetloon per Bouw bleef nemen; niettegenstaande St. blad 1837 No. 3 duidelijk zegt, dat de belanghebbende ter bekoming der plattegrondteekening, de kaart, in overleg moet treden met den Landmeter. Is het mogelijk, vraig ik, zich grooter willekeur — om het zachtste woord te bezigen. — in een Resident voor te stellen? En toch werd ik het slagtoffer daarvan.— Ik werd door den Resident „wegens dienstweigering uit mijne betrekkiug ontslagen, van mijn middel van bestaan beroofd, mijne toekomst werd geheel vernietigd, enkel en alleen omdat ik weigerde woeste gronden le meten beneden twee gulden per bouw. * "\ Het klinkt origelöoJ»eltji~en tochv>» «eu feit: door dus 's liesidents éigen raad punctueel op te volgen en mij dienovereenkomstig te houden aan Twee Gulden per Bouw, werd ik door dienselfden raadgever, „wegens dienstweigering" uit mijne betrekking ontslagen. *** _ Ik vraag nogmaals: hoe is grooter willekeur in een Resident denkbaar ? *** En toch blijf ik, nog op den huidigen oogenblik, het slagtoffer van die willekeurl *** Waaruit die willekeur voortsproot ? Men vrage dit den heer Henny, die kort te voren als Directeur v. B. B. gehoor gevende aan mijne klagten, den Resident Pahud zijn misnoegen te kennen gaf over de gegeven autorisatie tot opmeting van particuliere gronden— perceel Fabius— aan een hiertoe onbevoegd ambtenaar, den heer Scholten, kontroleur bij de statistieke opname. »** Van deze officieele ontevredenheidsbetuiging, is mij, bij monde van den Directeur zelf, voorlezing gedaan. **• De Directeur kon weten, wat de Resident tegen mij in 't schild voerde: rancune. **• En toch zocht ik vrachteloos regt en bescherming bij dezen Hoofdambtenaar, tegen het aan mij gepleegd geweld. ♦% 2wO uulz l»»j hou Qnnff n#llOTOOi 1811 Xitt A+Ll*~AQr>§ Eveneens bij den Minister v. Koloniën: Te vergeefs, toog ik naar Holland; te vergeefs deed ik, voorzien van 's Residents schriftelijke raadgeving, drie audientiegangen naar het Ministerie; alles te vergeefs! Doch wat de kroon zette, op het „laisser faire" door deze hooge autoriteiten jegens mij aan den dag gelegd, toen ik Hare vermogende hulp afsmeekte, tot herstelling van hit mij aangdaan onregt, was het antwoord van onzen tegenwoordigen Landvoogd, op een ZEx. door mij aangeboden rekest. In dit breedvoerig verzoekschrift, waarin duidelijk aangetoond werd, hoe hoogst willekeurig de llesident Mr. F. Th. Pahud de Mortanges ten opzigte van mij handelde en zijne magt misbruikte, werd een beroep gedaan op het gevoel voor regt en billijkheid bij den Landroogd, en ZEx. nederig doch dringend verzocht, mij voor het aangedaan onregt eeniger mate te willen schadeloos stellen, door mij de gelegenheid te openen, in eene Gouv. betrekking op nieuw to kunnen werken voor mijn brood, voor mijne toekomst. *** In plaats echter van aan mijne dringende bede om hulp, om regt gehoor te geven, werd „pour dorer la pilule(?)" door djn Gouv. Generaal op mijn rekest beschikt, als volgt: Rekestrant kan niet in aanmerking komen voor de vervulling eener bezoldigd} Gouvernemenls betrekking. Gouverneur Generaal 's Jacob 1 Gelijk ik reeds vroeger bij particulier schrijven deed, om zeker te ?yn <{at* mijne klagten ter Uwer oore zouden komen, protesteer ik nugmaala tegen die woorden, mij door Uwe Excellentie naar het hoofd geslingerd, tegen dat anathema over mij uitgesproken. IK heb die „uitwerping" niet verdiend Excellentie. Ik werd het slagtoffer van willekeur in een Gouvernement's ambtenaar, en men liet mij daarvan het slagtoffer. Door willekeur van een Gouv.- ambtenaar werd ik uit mijne betrekking gestooten, door willekeur van een Gouv. ambtenaar moest ik mijne inkomsten, mijn werkloon, circa Elf Honderd Gulden 's maands, derven, door willekeur van een Gouv. ambtenaar werd mijne maatschappelijke positie en toekomst plotseling vernietigd ! Het was dus pligt, meer dan pligt van de Regeering geweest, Excellentie, toen ik bij Haar mijne regtmatige grieven inbragt, over het dan mij gepleegd geweld, mij daarvoor eenigszins schadeloos te stellen, door mij eene nieuwe betrekking te geven, waarin ik, zij het dan ook op minder lucratieve wijze, op nieuw voor mijn brood en toekomst kon werken. Als eerlijk Staatsburger toch, in het volle bezit mijner Burgerschapsregten, en toegerust met de noodige factoren, om nuttig werkzaam te kunnen zijn in de Maatschappij, had ik met grond verwacht, daartoe door de Regeering ook in de gelegenheid te zullen worden gesteld. Ware ik door willekeur van een particulier in mijne belangen benadeeld geworden, zoo zou het on gerijmd zijn geweest langen van een Gouvernement, doch dildr waar een Gouvernements-ambtenaar, in de uitoefening zijner betrekking zich door willekeur en geweld aan de regten eens Staatsburgers vergrijpt; is het in iederen welgeordende Staat pligt van de Begeering, dat onregt te herstellen, en dengene die zijn gezag ten nadeele van een ander misbruikte, te straffen. Dit ia hier echter niet geschied. In plaats van aan mijne bede om hulp en ondersteuning tegenover het aan mij gepleegd geweld, gehoor te geven, liet Uwe Excellentie mij, in strijd met alle begrippen van regt en billijkheid, gedoemd tot werkeloosheid, en wees mij af, toen ik Haar, door werk, om teruggave van het mij ontnomen brood vroeg, en hiertegen blijf ik protesteeren Excellentie, in naam der gcregtigheid! •*« Wat dus te denken, geachte 1 Eedacteur, van een land, waar willekeurige handelingen van Gouv. ambtenaren, als de hier beschrevene, door het Gouvernement gedoogd worden? Wilt u daarom, trent mijne opinie weten? Zij is deze: Een land, waar de Regeering den spot drijft met Themis, waar het heilige woord „liegt,, eeu ijdele klank blijkt te zijn, waar de particulier, levende en werkende onder een gewetenloos Eesident, steeds afhankelgk blijft van diens nukken en grillen, waar aan een man van het allooi van den heer F. Th. lahud de Mortanges, vrij »spel„ vrije beschikking wordt gelaten over het lot en de toekomst van een eerzaam staatsburger, en geene rekenschap hoegenaamd verschuldigd is van zijne ongeregtigheden, een land, waar de hooge Eegeering htt lijdzaam aanziet, dat een eerlijk man door boozen toeleg van een Haxer btambteu, plotseling van zijne 'inkomsten, zijn bestaan, „beroofd" wordt, zonder zich daaraan iets te laten gelegen liggen, zülk een land voorzeker kan niet anders dan een schoonen parel opleveren aan de kroon van Holland; Holland door Hultatuli zoo kernachtig op de wereldkaart aangeduid, met de woorden: „Er ligt een roofstaat tusschea Oost friesland en de monden van de Schelde." *% J. C. Bickek. Soerabaija, 12 Maart 1882. --- Mailnieuws tot 5 Februari. (Uit vreemde Bladen). In Nederland giug in de laatste week meer dan gewoonlijk oin op politiek gebied; zooveel zelfs, dat men sprak over eene ministerieele crisis, ea wel ten gevolge van de verwerping van het Fransch-Hollaudsch traktaat. Het versl 'g toonde reeds, dat het traktaat lang niet algemeen werd goedgekeurd, maar daarvan kon geene goede conclusie worden gevormd. Vergeleken met het vorige, dat in '65 giratifieerd werd en op 8 Februari eindigde, werd onze positie tegenover Frankrijk hoe langer hoe ongunstiger. In de kamer sprak men over de vraag of men geene betere voorwaarden zou kunnen bedingen. De regeering echter verdedigde het traktaat ala het beste, dat Frankrijk zou willen toestaan en zeide, dat men de keuze had tusschen dit of in 't geheel geen. We zullen van de zaak hier verder zwijgen, aangezien Gerard Keiler daarover morgen in een hcofdartikel spreken zal. Behalve het traktaat, kwam de Surinaamsche kwestie (de Jong — van Öypestein) nog eens voor den dag, die nu eindelijk werd afgedaan. De eerste kreeg gelijk. Eene interpellatie van den heer Gleicliman bevatte de vraag, wat onze Regeering had verricht, om van de Duitsche de reden te vernemen, waarom onzo schepen van Duitschland 's kusthandel zijn uitgesloten. , Volgens art. 11 van het traktaat van Decen> cember '31 hebben wij daaarop zeker recht, hetgeen ons nu ontzegd wordt. Wel heeft onze gezant te Berlijn order, om voor onze schippers in de bres te springen, doch het bleek nog niet, hoe vaardig en flink hij dit gedaan heeft. ' ■ w Alleen zei de Minister, dat Duitschl»nd biets minder vriendelijk was dan vroeger.'' De zaak zal dus nog wel zonder botsing los», loopen. — Minder belangrijk was de etaminatie. van da geloofsbrieven der nieuwe leden voor Middelburg •D Sneek, die zonder strubbeling afliep. Dit mag er, na de ondervinding van het tegendeel in den laatsten tijd, wel bij. Daarna ging de kamer voor eene maand uiteen. De eerate had minder gewichtige, althans minde r geruchtmakende, zaken te behandelen. Zij keek eens in de staatsbegrooting en keurde die goed. Ze redeneerde een weinig over 't gewicht van de kieshervorming en daarbij bleef het. De nieuwe strafwet wordt ingevoerd op 1 Mei'B4. Voor onze lezers is voorzeker belangrijk, dat eenige Amsterdamsche burgers besloten nebben, om op Borneo een Nederlandsche Handelmaatschappij op te richten.— Frankrijk. Le grand ministère a vécu. Ze heeft maar drie maanden bestaan, niettegenstaande al hare grootheid. Het zoolang verwachte Gambettabestuur maakte plaats voor een van vrij wat minder pretenties, maar tevens ook van vrij wat minder aanzien. Gambetta liep te hard van stal. Dadelijk Voelde ixij de kamer aan deD tand en dit veroorzaakte een beet, die hem eenigen tijd zal heugen. Zijne persoonlijkheid zelfs kon de scrutin JX*4m Handig, doch niet handig genoeg, trachtte hij op het laatste oogenblik de kwestie over te brengen het congres dat, gekozen uit senaat en kamer, de grondwet zoude herzien, doch dat was de cardo niet. Deze was wel degelijk de wijze van verkiezing en men heeft zich dan ook door dien zwenk niet laten om den tuin leiden. De Freycinet werd met de vorming van een nieuw ministerie belast en de eerste, die door hem werd aangewezen, natuurlijk voor finantien, was Leon Say. Hij zelf nam Buitenlandsche Zaken voor zijne rekening, die hij vroeger aan Gambetta overliet, en Ferry Onderwijs. De portefeuille van Marine kreeg admiraal Jauréguiberry, van Openbare Werken Varroy, van Handel Tirard; zij bleven dus waar ze vroeger waren. Vier nieuwe ministers traden op voor Binnenlandsche zaken, Justitie, Landbouw en Oorlog, met name Coblet, Humbert, Mahy, en Billot. We kennen geen der heeren en gevoelen geene ambitie, om er navraag naar te doen. Wil echter iemand in onze encyclopaedien naar hen gaan zoeken, ze staan ten dienste. Het ministerie van Schoone Kunsten werd op« geheven. Over het algemeen is men met het geheel nog al ingenomen en de Freycinet hield eene toespraak, die zeer veel bijval vond. Zij was gematigd, drong aan op rust en vrede, beloofde geleidelijke verbetering, vooral in 't rechtswezen, doch verwerpt krachtig alle herziening der kieswet in Gambetta's geest. Van dit kabinet wordt een lange levensduur vetwacht. i i i Heerschte er in de politieke wereld beweging, iu de finantieele misschien nog meer. De union générale o. a. hield op met betalen. De makelaars vooral, die niet behooren tot de Parijsche vereeniging van 60 leden, welke elkander wederkeerig steunen, hebben veel te lijden gebad. Een Engelsch blad zegt: Th» «ruis wül weigh heaviest on those independent broker» whe do not beloog to the recognised Parii Corporation of »ii- I- n(mbera. The latter are bound to aisist each other, and thongh in many casot they may hare to iell their protitable baiineli, yet, M the banki hars offered them a consideratie loan, they will be better able to tide over the tituation than their nnrecognised brethren, who hare le» pr speet of help. Bonrse speculation by private pertons, and particularly by wonen of high poiition, ha» >o increaied of late that the effect» ef the eraih are leverely feit among all claiiei of «ociety. Parijs vierde Auber's eeuwfeest door twee groote voorstellingen, waarop de voornaamste fragmenten uit zijne werken werden gegeven.— Voorts speelde men de Algiersche loterij uit met 5.000.000 loten. U. (Wordt vervolgd.) ---