Het einde van het begin. Eergisteren had de opening plaats van de spoorlijn van Tcelocng Agoeng naar Blitn"* en «loormode—rekont hot »inJ van~'t ooerabaiasch station naar de Oedjocng niet mede —is in do eerste jaren zeer waarschijnlijk het oostelijk gedeelte van het net der staatsspoorwegen gesloten. Op waardige wijze werd te Blitar die opening gevierd. Reeds den vorigen avond was ze symboliek en plechtig door een moslemschen priester ingezegend, waarbij Arabische gebeden opgezegd, wierook gesprenkeld, kopergeld en rijst gestrooid werd. Maar het eigenlijk feest begen den volgenden dag. Van Toeloeng Agoeng werd de opemngstreiu door een comité der feestdirectie afgehaald, en toen de lange rei wagons, dadelijk door een tweede bezending gevolgd, het statioa binnenreed, kondea de gasten, die zich daaruit ontwikkelen— de wagons waren eivol _ dadelijk de onderviuding opdoen, dat Blitar, het kleine, eenvoudige Blitar, zoo ver gelegen van alle hoofdplaatsen, toonen zou, wat een goede geest in de gemeente, wat onderlinge waardeering, sympathie en eendracht vermogen, ook biunen een klein bestek. Het perron was iu hare geheele lengte met belangstellenden gevuld en daar weid begonnen met de inleiding der festiviteiten. Te midden der snamgevloeide menigte rara de resident van Kedirie het woord. In eene sierlijke rede. waarin het nut der spoorwegen, vooral voor cme afdeeling als Blitar, werd ontvouwd, deed de Resident tevens uitkomen, dat den staat, die ze bouwen liet, daarvoor dank dient te worden gebracht. Den wakkeren mannen, welke die wegen met zooveel energie en voortvarendheid wisten tot stand te brengen, werd een woord van hulde niet onthouden. Den landhuurders, voor wie de verbinding van Blitar met de voornaamste plaatsen 111 den oosthoek, zooveel waard is, werd gelukgewenscht met die zegenrijke gebeurteuis, welke op dien dag zijn beslag had gekregen. Om kort te gaan, het was eene uitgo werkte toespraak, uitmuntende door taal en voordracht; die daarna in vloeiend Maleisch overgezet, en gewijzigd naar het publiek, waarvoor dat plaats had de regent met zijne hoofden en de bevolking der afdeeÜDg — blijkbaar ook bij hen een diepen indruk teweegbracht. Nadat die woordeu met de onvermijdelijke champagne waren bezegeld, werd liet stationsgebouw in oogenschouw genomen, en toen zocht ieder de gastvrije woning op, die hem zou herbergen. Hoe Blitar al zijne gasten onder dak heeft kunnen brengen, is een probleem, aan welks oplossing we ons niet zullen wagen. Als men weet, dat de koutroleur alleen Ecstieu logeergasten heeft geborgen'iu-zijn.T, betrekkelijk kleine, woning, kan hieruit wellicht een weinig worden afgeleid, hoe die gang van zaken zich heeft toegedragen. Waren bijna alle erfpachters van de omstreken met hun Europeesch personeel op de vlakte verschenen, ook van elders haddeu velen aan de uitnoodiging gevolg gegeven. Onder hen waren de residenten van Kedirie en Bezocki met hunne familiên, do inspekteur-generaal en vele hoogere en lagere ambtenaren der staatsspoorwegen en van andere diensten; en tal van particulieren, zelfs van uit Socrabaja cn S^marang. De pers was er vertegenwoordigd door den heer Daum, den hoofdredacteur van het ludisch Vaderland, en door ons. Verkwikt door een lunch en eene korte siësta, kwam weldra het uur, dat de pret begon. Deze werd reeds tegen half vier aangekondigd door het gejuich van liet volk, dat, uit duizenden keelen voortgebracht, luide over het tournooiveld klonk als eene natuurlijke uiting vau het genot, dat gesmaakt werd, bij het zien der volksspelen en der optochten. Bij de eersten ontbrak zelfs de westerscho mallemolen niet, de laatsten bestonden uit een soort vau carnavalsparade, waarbij allerlei scheppingsproducten vrij natuurgc trouw, al waren de vormen wat overdreven groot, waren weergegeven, afgewisseld door echte schepselen, die men niet zoo dagelijks onder de oogen krijgt, zooals daar zijn: stekelvarkens, vreemdsoortige slangen, tijgerkatten en wat dies meer zij. Toen het donker werd, was Blitar eens klaps geillumineerd door eene groote hoeveelheid lampions. Zij, die de plaats kennen en de uitgestrektheid wet3n van de aloenaloen cn den afstand van de Regentswoning naar het station, kunnsn nagaan, wat die verlichting t 9 beteekenen had, waarvan ook de stadstuin zijn deel ontving. In dien tuin had in den vooravond de muziekuitvoering plaats. Het is een fraai aangelegd parkje, nog in zijne opkomst als zijnde van jonge formatie, dit, in de onmiddellijke nabijheid van het station, een gezellig plekje belooft te worden. Do illuminatie, om daarop nog even terug te komen, voldeed uitmuntend en was in allerlei sierlijke figuren geregeld. Het front van de kaboepaten vooral maakte een schitterend effect. De ruime pendopo daarvan was ook bo vendien smaakvol met guirlandes, vlaggen en bloemen versierd, evenals het stationsgebouw, evenals de plein >n, evenals de we. gen, wairlaugs men reed; kortom gansch Blitar was getooid in oei feestdosch. In die pendopo vond i|en dien nacht de pwe tip résistnncc voo'tojp Europeanen en vooral voor de Europeesche dames: het tïu'- dansant. Indien voor deze gelegenheid dat gebouw de dubbele grootte had gehad van die zij bezit, ze ware wellicht nog met gasten t 8 vol geweest. Toch outstond te midden van het groote publiek, dat, naar het zicli in het begin liet aanzien, het doel onmogelijk zou maken, door eane groote mate van inschikkelijkheid, eene ruimte, waar de danslustige pareu, iu twee afdeeüngen, weldra in de rondte zweefdeu, op de toonen der Italiaausche muziek, die binnen, en tot afwisseling op die der hootnuiuziek, die buiten was gezeteld. Te midderuac.it werd gesoupeerd, waarvoor onz« cuisinier patissier Hoogvelt de noodige zorg had gedragen en tegen den afloop daarvan werden de aanwezigen toegesproken door den feestredenaar, den heer Abbama, lid der directie. Keurig gestyleerd, op uitstekende wijze voorgedragen, besprak de heer Abbema in eene uitvoerige rede de aanleiding tot dit samenzijn. Hoog gnf hij op van de voordeolen, die de landbouwnijverhei d in ilo afdeeling Blitar van de spoorwegen verwachten mag; op hartelijke wijze zei hij dank voor dit geschenk vau den staat; welverdiend was het woord van lof dat den ambtenaren, die dien spoorweg wrochtten, werd toegebracht. Met een douderend applaus werd de redenaar begroet, die met zooveel talent de aanwezigen gedurende'cenige oogenblikkeu wist te boeien. Daarop antwoordde de inspecteur-generaal der staatsspoorwegen. Hij wees er op, hoe belangrijk deze afdeeling geworden was door de nijverheid der Europeanen cn hoe zij hadden uitgewerkt, door hunne ijver cn volharding, dat de staat tot het leggen dezer lijn besluiten kon. Dat het wolzijn der landhuurders, waarmee deze toast besloten werd, aller instemming luide wegdroeg, zal zeker geen betoog behoeven. Nog sprak een der gasten enkele woorden. Hij stelde eene conditie iu op Blitar, de afdeeling, door de natuur in klimaat en vruchtbaarheid zoo ruimschoots gezegend, en toch een kwart eeuw geleden no,r bijna woest en ledig, en als het waro een ballingsoord voor den controleur, die er toen aan het hoofd stond. Daarna kwam de tabakscultuur en zette haar als het ware plotseling een gouden kroon op het hoofd, die eenige weinige jaren fonkelde, en haar daarna even plotseling weer ontrukt werd. Nu volgde eene periode van moedeloosheid, van misère. Maar de ijzeren wilskracht van Europeesche pioniers kwam ook dien tijd te .«oven en het oogenblik is niet meer ver, dat in dc'.e omstreken tweehonderd erfpachtsperceelen (1) zullen zijn uitgegeven, die in weinige jaren de geheele Gouvernement's koffiecultuur in ludie kunnen op zijde streven. Lnat ons hopen, zoo besloot spreker, dat dio schoono toekomst niet worden O verduisterd door rampen vau hooger hand. Laat ons hopen, dat vader Kloet, hij uoge van tijd tot tijd eens brommen, overigens zijn mond zal houden. Laat ons wenschen, dut de koffibladziekte, die zich nu nog slechts sporadisch vertoont, het daarbij late. Ledigen wij dit glas op Blitar 's welvaait, Blitar 's bloei! Leve Blitar! Op die blijde verwachting werd gaarne gedronken en daarna de dans met de noodige lust voortgezet. Doch weder had een intermezzo plaats. Een aardig vuurwerk werd ontstoken en lokte de gasten voor de pendoppo, waar het in al zijne schittering inden donkeren nacht volkomen slaagde. Dat dientengevolge de lianen begonnen te kraaien ter aankondiging van den morgen- O O O stond, voordat iemand dacht, dat het zoo laat kou zijn, laat zich begrijpen. En toch was eenige rust noodig, want de volgende dag nam de feestgenooten weer in beslag. Dien werd reeds ten 9 ure met een rampokpartij op groote schaal geopend. Wij voor ons hebben oen keer of drie zoo'u slachting bijgewoond, geven er niet alleen niet om, maar houden er zelfs' niet vau. Doch als zoo iets aantrekkelijkheid hebben kan, dan voorzeker hier, waar dertien tijgers, onder wie acht koningstijgers, voor het meerendeel pas gevangen, nog niet gcabimeerd door gebrek of gevangenis, worden losgelaten, om na eonc wandeling in al hunne majesteit langs de scharen van piekeniers en na wanhopige sprongen, over die barrière hoen te komen, worden opgevangen op do lansen cn zoo ter dood gebracht. Doch al had dat spel ons genoeg kunnen boeien, de pers heeft hare eischen, zooals indertijd ceno Bataviasclie collega zeide, toen hij op wilde gaan met een luchtballon, doch op aarde bleet. Het Handelsblad riep ons en toen wc langs de aloen-aloen reden, om naar 't sta. tion te gaan, verkondigde een eindelooze zegekrcet, dat reeds de derde koningstijger het eindo van zijn lijden bereikt had. Voor zoover wij op dit oogenblik weten, is ook die rampokpartij in eene zeer gea(l) Honderd eenentwintig zijn re eds afgestaan cn zestig zijn op dit oogenblik nog bij den Resideat van Kedirie in behandeliug. nimeerde stemming en zonder ongelukken afgeloopen. Gisteren middag was er weder eene réuuie iu den stadstuin en daarna een« koinedievoorstelling door dilettanten in de kaboepatèn, die daarvoor was ingericht; eene voorstelling van „zonder tamboer en trompetter", waarvan veel goeds werd voorspeld en die met eene danspartij aou worden besloten. * We konden er niet van profiteeren, maar vertrouwen, dat aller verwaehting wel zal zijn overtroffen, afgaande op de voordracht van den feestredenaar van den vorigen avond, welke ook in die opvoering, zijn wij wel ingelicht, zijn talenten zou ten beste geven. In alle opzichten zijnde feesten geslaagd; eene welverdiende voldoening voor de groote kosten, de vele moeite, de aanhoudende zorgen, welke dergelijke festiviteiten meebrengen en hier i geen enkele opmerking maakte omtrent de voorvallen van den afgelooptn nacht. Mevrouw Fhilippine kon ten laatste niet langer eene vrnng naar de oorzaak van het laat verschijnen van zijne doorluchtigheid onderdrukken, en hoorde tet hare en tot groote verwondering van het geheele aanwezige getal tafelgasten, dat de landgraaf sedert dien tijd zijne kamer niet verlaten bad. De landgravin merkte bij deze opheldering meteen, dat zij zonder tnijfel het offer van een boos opzet geworden was. en stapte snel van dit onderwerp af, om haren echtgenoot niat nttent er op te maker; en huur gehe-la streven wits er op gericht om den onbe.l ha'imde tl vinden, die zich niet ontzien had om hare hoogheid tot voorwerp van zijne ongepaste scherts te tKukea. Iu dezen tijd leefde nis kamerjonker aan 't hof de jonge vrijheer Adolph Friedrich ven Knigtf», de later door zijn boek over den omgang met irenschea r.oo beroemd geworden schrijver; hij was de lieveling van den grijzen landgraaf, die hem reeds itls student te Giittiugen in bescherming had genomen; hij bezat een onuitputtelijke humor, die echter nu en dan eenigszins grof uitviel en tot ergernis der gravin al ta dikwijls tegen haar zelve en hare hofdames gericht was, en hij veroorloofde zich, rekenende op de gunst van zijnen heer, in het gezelschap van mevrouw Fhilippine de grootste vrijheden. Hij was het dun ook' geweest, die in het nachtkleed van lijnen heer op dien avond verschenen was cn het vroolijk gezelschap even als de landgravin den grooteten schrik aangejaagd had. Slechts eene enkele hofdame, Henriette v. Ikumbuch, was hem bg zijn ttrugkeer in den eenzamen corridor oitmoet, maur deze had aan de zonderlinge gistalte Knigge turstoud 1 erkend l)e jonge darne wa« eene liefelijke Verschijning, blond en met zachte duive. oogen, moi.r had den namn, dat zij niet zeer schrander was, en zij was het in den regel die door v. Knigge tot mikpunt van zijn bijtende scherts gekozen werd, Henriette v. Baumbuch 'eed dubbel daaronder, omdat zg den knappen, geestig»n man van harte Jief had. Mußr hoe dikwijls zij ook onder heete tranen zwoer den kamerdonker, die harr zon onbeschaamd behandelde, te haten, toch was het haar tot dusverre nog niet mogelijk gjweest hem met vijandige oogen aan te zien. Dut hare neiging tot hem, die haar het meest kwelde, niet kon verborgen blijven, was aan een zoo echerpzierd hof als het Kasteler, niet ornatuurlijk en er was dan ock niemand, die geen hartelijk medelyden met het meisje had, het metst de landgravin fhilippine, Knigge alleen, de gewichtigste persoon bij deze geheele zaak, scheen daarvan niet het geringste vermoeden ts hebben; hij zag iu jonkvrouw v. Eaumbach alleen het beeld van vrouwelijke eenvoudigheid, en vergunde zich gaarne de uardigheid den spot met haar te drijven. Men zal zich gemakkelijk kunnen voorstellen, in welk eene pijnlijke verlegenheid de jonge vrijheer zich na zijn avontuur bevond, want hij had van de zwaar belcedigde jonge dame tiets anders te verwachten dan dat zij op etnanden voet hare meesteres over de verschijning van den pseudolanrigraaf zou inlichten. In zijn i.iet benij denswaarrigen toestond vertelde Knigge in het diepsts vertrouwen aan een ouden vriend, den markies de Luchet, zijn geheim en vroeg hem om raud. De verstaudige grondstelling, die do kamerheer later ook in zijn irOmgang met mensclien" aanbeval, dat men ieder niet vertrouwen moet, schijnt Ksiggo toen nog riet genoeg ter harte genomen te hebben, anders zou het niet hebben kunnen gebeuren, dat de sluwe Franschman, terwijl hij als trouwhartig vriend hem het diepste stilzwijgen aanraadde, op staanden voet audientie bij hare doorluchtigheid de landgravin vroeg en haar hrt geheim meedeelde, waarbij hij voorzichtig genoeg van mevrouw Fhilippine de belofte kreeg hem niet te verklappen, daar hij v. Knigge, die een meester op de wapens was, vreesde. Hare hoogheid was natuurlijk zeer verbitterd op den kamerjonker, ging daarop den dollen streek nog eers bedaard na en wachtte de gelegenheij af, om hem ernstig Ie striiffen. Knigce kon, toen hijlatir vernnm, dat de zaak was overgebracht, niets anders denken dan dat zijns oude vijandin nan hure hoogheid alles had verteld, en de markies do Luchet, die hem zijn tête-H tfte met de landgravin terstond mededeelde, beijverde zich om de verdenking van zijnen vriend tegenover jonkvrouw Henriette te versterken. En wel was de kamerjonker niet naïef genoeg om te witen, dat er eene menigte lieden zijn, die vreemd eigendom al* hun eigen verkoopen en in klinkend goud omzetten, maar daarbij wus liij tcc'j te eerlijk te kunen gelooven, dat er ook lieden waren die het vertrouwen van anderen evenzoo misbruiken. Genoeg, het stond bij hem vnst, dat jonkvrouw v Baumbach zijne verklikster bf liij met de zaak volledig op de hoogte was; wel wees hij bescheiden dezen dank van de hand, maar hij liet het toch in zijne woorden doorschemeren, dat hij de man was tan wien hij dezen gunstigen omkeer bij de landgravin te danken had. De eerste avonden hield Knigge zich nog beicheiden op den Achtergrond, maar toen hjj zich, weer vrij het getelsch&p begon te gevoelen, keerde zijne oude brutaliteit terug en tegelijk toonde bij zich ook bier weer de kwelgei st bij uitstek van jonkvrouw v. Baumbach. De landgravin bemerkte terstond de vernedering 6» een ironisch lachje spteldeom haar fijn besneden mond, als tij een Mik over de gioep wierp; de blikken tan hare schuchtere hofdame scheen zij echter niet te begrepen. Een paar dagen latir bleef de vorstin plot eling voor Knigge, die niet eunige kecreu van het hof,- waaronder ook de minister v. Scbliessen. in de voorkamer Stond, staan en zeide lachend: »!'i nijn bette mijnheer v. Knigge, het verheugt mij zeer, dat pij u mtt jonkvrouw v. Haumbuch zoozeer bevriend hebt, het is eene lieve dame 1" «Zeker, zeker, doorluchtigheid!" haastte kwuft zic.i te antwoorden. »lk acht freule v. Brambtch buiteenwoon hoog, vooral wegois hart oagewone getstesguvef;." • Dat hoor ik beel gaarne," antwoordde de vorsti.i met een hoofdknikje, zonder den henenden toon in y. Knigge's woorden te wijlen opmerkeu; daarmee keerde zij htm den rug tee en gitg in de kamers van den vroolijke Knigee gaf geen acht op de vreemde houding der hcoagf platste vrouw, .«aar bluf .Itijd door dezelfde in lijnen omging met jonkrr v. tkumbteb. Zoo brak de geboortedag van de landgravin ann, en gelijk het jaarlijks pleegde te geschieden, werd die ook dezen keer door een klein feest in hare salons gevierd, waaraan ook zonder uitzondering de landgra-f deel nam. Knigge greep, voordat de andere heeren naar binnen gingen, nog eerst de gelegenheid aan om md znn luim tegenover zijne vijandin luel t te geven, ilij was j vsn P'BD> kn-fr de bunden, welke de hooggedrugen lokken der Pompadour frisuur te zameii hield, Jos te makei, opdat het ongtbondeu haar op den rug zou Jen neerhangen, iets wat anders slechts een lachbui zou te voorschijn geroepen hebben, motr thans als eene onbeschaamdheid zou worden aangemekt. Op het oogenbl.k echter, vaarop de jonge cavalier juist zijne banden op eene verdt.cl to wyze in de nabijheid van het hcofdtooisel eer jonge dame had, trad de landgravin aan den arm van haar echtgenoc-t door do tegenovmijdigen deur in de zaal. Met een triomfeerenden blik liep de gravin op den verschiiktm Knigge toe en zeide zeer luid: »Ah! mij. bes'e baron, het verheugt mij zeer, dat gij zooveel belang stelt in mijne lieve Hcnriette; ik zal nu eens openhartig jegens u zijn en u verreden, dat jtikvrouw v. Bi.um bach n evenzeer ger.egen is als gij haar." En terwijl Knigge in zijno verwnrring en verlegenheid daar sprakeloos stond «n de eene buiging na de andere maakte, teide de landgravin: .Ik verheug mij op mijn geboortedag «nik een werk te kunnen doei , geef uwen vriend de band lieve Baumbacb, uwe ouders zijn er mede ingenomen! Mijnheer de graaf, ik htb de eer u een bruid.,", w» " fcW --- Uit de mail tot 15 Mei. Rotterdam, 15 Wei. Ia het hanMs'.ractaat met Spanje, dit thans in druk verschenen is, wordt aan de onderdanen der beide contracteerendc partijen het recht toegekend om vrijelijk hunnen godsdienst uitte oefenen conformément au* lois du pays. In art. 1 van het tractaat van 1871 (3t. 1872 no. 11S) stond, zonder beperking: ils auront le droit d'exercer librement leur religion. De Memorie veu Toelichting teekent bij art. 1 san, dat het artikel r/grootendeels orereer stemt" met art. 1 van het vorige verdrag. De afwijkingen, dio dan genoemd worden, betreffen echter alleen de belastingen; over de veranderingen ter zake der godsdienstvrijheid geen woord. Betrof het een land, wanr alle godsdiensten gelijk voor de wet waren, de bijvoeging conformément auï lois du poys behoefde geen zorg te baren; Maar Spanje 1 Hoe is het mogelijk, dat eene Nedcrlandsche Ilegeerin£ in zulk eei.fi bepaling heeft kunnen berusten. — Heden werden inde Brakke Grond te Amsterdam geveild de Koffio ondernemingen der O. I. Maatschappij van Administratie en Lijfrente in liquidatie. Eerst werd geveild tweederde Kandeel in het huurland «letas", gelegen in de residentie Soeraksrta, waarvan1 dl huur voor twintig jarun is ingegaan den lsten Januari 1880. Dit perceel werd gekocht vorr f 75,0 0. Het tweede perceel, bevattende het huurland • huur als boven, met het erfpachts-perceel «Stommie', werd voor f 48,700 opgehouden. — De heerea J. Tobias van de firma D. Tobias b Zn, effectenhandelaren te Amsterdam, en W. A. Tobias, assuradeur, lijn verdwenen, een belangrijk deficit achterlatend*. De firma D. Tobias k Zn. is daardoor in staat van faillissement verklaard; speculatiën [in Ainerik. fondsen moeten de oorzaak van den val zijn. Hij deze speculatiën iraa mede sterk geïnteresseerd de heer J. Martens, vau de firma Broms fc Co, die ook verdwenen is. Utrecht, 15 Maart. Hrden morgen arriveerde hier de oud-Gouvemeur-Generaal van Nederlandsch-Indië de heer»' Jaeob. Aan h.t station waren behalve Z. E. broeder, de commissaris des Konings in dit gewest, verscheidenene belangstellenden aanwezig, waaronder men o. a. prof. Donders en den heer \iolik, directeurgeneraal met eenige hoofdambtenaren van de Maatich. expl. van staatsspoorwegen opmerkte. De heers' Jacob werd hartelijk verwelkomd en drukte de meesten der aanwezigen minzaam de hand. ---