~ - •:•■■■; ?••■'"■•- ■■■•■■•■■■'• '. ■•••' ■' ' : ■■ : '•.-. "•. ;■■■■:■■ ' • " ■ ••-■. • - 40a—34 ■ --- 3CetvehfcüïxAvoadJuèf 4 5 en 1Q cent per rol. VAN SLOOTÉN.HAftLINCËN . " - T' • 4a^—27-''' --- Altijd hetzelfde. Aldus kon' men het in de „Tribune" lezen in een bericht omtrent Zondag te Rotterdam en Amsterdam gehouden konferenties van de distrikten Noord-Holland—Utrecht en Zuid- Holland der kommunistische partij: . .» hIV % i '' - • ;b'• . ' Ê ' - -• ■ .»'• V Op deze konferenties moest de politieke wending en vernieuwing van de leidingen, die op het Partiikongres besloten was, ■ worden doorgevoerd. 'v' '' * Zoowel in het distrikt Zuid-Holland als Noord-Holland—Utrecht werd tegen deze doorvoering een beginsel looze oppositie-gevoerd, voor wat Noord-Holland betreft, onder leiding van de vroegere opDortunistisfhe groep in de Partij- en Distriktsleiding. Deze oppositie werd een beslissende nederlaag toegebracht. De groote meerderheid van de konferenties stond achter de nienwe partijleiding en nam klare cn duidel«'ke besluiten tot doorvoering van de politiek van bet Partiikongres tot. in de onderste organisaties van de partij. Mpt groot enthousiasme namen de konferenti«s be-'»it tot ceanisf"™-» van een tweeden demonstratie-dag op 30 Maart en voor wat Amsterdam betreft, werd besloten alle krachten in te spannen tot, het welslagen van de vergadering in „HandwerVcrs Vriendenkring", op 19 Maart, om 8 uur 's avonds. De vergadering van 19 Mfart telde" bakkers, enorm moeten zijn. Neen, het lijkt ons een domme zetl --- Rijksbelasting-klerken. Aktie voor salarisverhooging. Voor de volgende motie verzoekt men ons plaatsine: De afdeeling Westelijk Noord-Brabant van den Bond van Administratief Personeel bij 's Rijksbelastingen in Nederland, in vergadering bijeen te Roosendaal op 15 Maart 1930; overwegende, dat de salarissen van het Administratieve Belastingpersoneel tot heden niet in overeenstemming zijn met de meest bescheiden verlangens; dat vooral de salarissen van de rijksklerken zonder vak-examen ver beneden normale eischen liggen; gezien de uiterst trage wijze, waarop de belangen van het Administratieve Belastingpersoneel worden behartigd; is van oordeel, dat de t»d is aangebroken voor krachtdadige aktie. --- Oproerige Krabbels. Het daghet. Éérst las ik een opgetogen stukje in „De Tijd" over de knussighsid in dsn Utrechtscncn Raadskelder. Daarin steekt de schrijver, bij wijze van tegenstelling met dezen jool, den draak met_ een „Zondagmiddag, zooals die „gevigrd" wordt in een Hol lan dsch-p u r i t p ij sc h e sta d". Asjeblieft, binnen een week na de gesloten samsnwerKing ues pontieKen Lnrisundoms in zake de Zondagsheiliging en de winkels. En ik verzeker u, dat het schrijvertje iri ~L»e Tijd" van zijn hart geen moordkuil maakt. Hij bejubelt den terugkeer van „de gezonde uitgelatenheid". Hij vindt, dat in Utrecht (besterft het niet, geliefde Broederen in den Heere!), dank zij den Raadskelder met zijn „vreugde", ~de slagader der stad warm klojpt, waarachtig warm als de vroomheid". Ontzetting en spatieering van mij. En in één adem gaat het voort: „Holland ho-'dt on een purite'n*ch g?we»t te ziin," Nou ja, zegt u, één zwaluw maakt geen ;• zomer, en één „Tijd"-mannetje. geen breukeq mrt ("olijn. Wacht even ! Hier snoep ik voor u uit een verslag in ..De Maasbode ' van een lez'ng * ;in den modernen _ katholieken letterkundige ■ Anton van Duinkerken vcor de Hoomsciie' : studenten, alweer in Utrecht: „Op politiek gebied is ieder samengaan» met dominees een katholiek e.;ü doodzonde!" Dat is niet mis, vindt u wel? „Het oude, Bourgondische rijk zal zich weldra van den druk van Homineesen' puriteinen losmaken!" O, zoo! _ En het „talrijk gehoor" begroet dit vooruit-; zicht met „stormachtig applaus". :" - Waarmede ik r>aar wil, e:*. NiH zonder vreugde, dat de katholieke rondheid ' begint te kokhalzen van de gristelijkè spichtigheid. De waarheid is toch een taaie rakker, ge- ; achte M o n seigneurNolens! --- RO—4 --- Mobilisatie-slachtoffers. Onjuist verwijt. De" voorzitter van den Bond van Mobilisatie- Invaliden schrijft ons: Blijkens het Eerste Kamer-verslag heeft do Minister van Defensie het noodig gevonden, het bestuur van den Bond van Mobilisatie V*-;' validen en van hun Nabestaanden een verwet t te maken. De Kommissie van Onderzoek in zake de wij- ; ziging der Wet van 13 Mei 1927 zou weinig wel-tS willendheid van het bestuur hebben ondervonden. Naar aanleiding hiervan zien wij ons genóöd- V' zaakt ons van deze onverdiende smet te zuiveren. Dat het bestuur van den bond de belangen. ? van de mobilisatie-slachtoffers niet _ zonder/ij meer aan een niet-onpartijdige en niet voldoend deskundige kommissie ter zake meende te moeten toevertrouwen, — gezien zijn erva-' ringen — vindt niet zijn oorzaak in de onwel- ;j yvijlendheid van het bestuur, maar in de on- juiste handelingen van 's ministers ambtsvoor- ' ganger. ' Deze tóch heeft verscheidene malen getracht ' den bond in een onjuist daglicht te stellen om eigen tekortkomingen — door den bond in het i licnt gesteld —■ minder schril te doen uitkomen.*;* Toen, niettegenstaande het ontkennend be- j tcog van 's ministers ambtsvoorganger, die een ' onderzoek niet noodig achtte, de Tweede'? Kamer algemeen van oordeel was, dat een kom- 'jf missie van onderzoek behoorde te worden in-Vf gesteld om na te gaan in hoeverre de talrijke grieven en klachten der slachtoffers gerecntvaardigd waren, is de heer Lambooy onder den druk der Kamer bezweken en heeft hij een kommissie in het leven geroepen. Echter geen onpartijdige en voldoend deskundige kommis- ? sie, zooals door het Alzijdig Nationaal en den bond werd gevraagd, maar een kommis- : sie, zooals minister Lambooy blijkbaar noodig had. Een kommissie, die bij gebrek aan gege- ' vens de juiste feiten niet kende, niet kon ken- <5 nen en die den slachtoffers geen enkelen waar- 'I borg kon geven van onpartijdigheid. Gezien de eenzijdige samenstelling der kommissie heeft het bestuur zich dan ook genood- Yi zaakt gezien de kommissie te berichten, dat het geen vrijheid kon vinden een nominatieve i opgave van de leden van den bond te geven, ] die over de uitvoering van de Wet klachten ■] hadden geuit, met vermelding van de door ieder hunner naar voren gebrachte klachten. Het bestuur achtte het gevaar n.l. niet bui-Va tengesloten, dat de betrokken personen, even- j tueel door de kommissie gehoord, incapabel"*',] zouden blijken om mondeling of schriftelijk hun" ; zaak te bepleiten en dat het der tegenpartij al te gemakkelijk zou vallen om tegenovereen " dergelijk getuigenis haar dementi te plaatsen. 1 --- Politiek vooruitzicht. Kunnen wij met de duiding die de christelijkliiatorische „Nederlander" geeft omtrent de beteekenis der Haagsche rede van den Haarleraschen" bisschop, voor zoover net betreft de verhouding der socialistische en der katholieke arbeidersorganisaties, ons we! vereenigen, veel minder zeker zijn wij er van. "dat het blad ook den spijker op den kop tikt, waar het zoo stellig verzekert, dat de bisschop uitsluitend de verhouding der wederzijdsche arbeidersorganisaties en niet tevens die der politieke organisaties op het oog had. Het is. waar, dat het christelijk-historische blad zich voor deze opvatting kan beroepen op de . kommentaren' van twee katholieke hoofdorganen. : • * i' ■Wij hadden gemeend, dat de rede van mgr. Aengene'nt wellicht mede beschouwd kon worden als een voelhoorn om van de rechtsche koalitie V af te komen. „ * ~De Maasbode" legde'er hiertegenover den nadruk op,;idat de bisschop slechts „wederzijdsche waardeering" tüsschen katholieken en socialisten had gevraagd voor „eikaars m a a ts c h a p p e I ij k, werk" en dat er „geen schijn van grond bestaat" om aan de bisschoppelijke Tede een uitlegging van „praktisch-politieken aard'' te geven. Nog -sterker drukte „De Tijd" het uit. Verzekerende, dat wij ons.vergissen, als wij de rede mede als een politieken voelhoorn beschouwen, schreef het blad: .. D® •katholieke 5 pol'tiek met £of zonder iy- koalitie wordt niet Genaaid door de b;s-s<;hoonen of geestelijken, maar door de ' R.-K. Staatsnartij en onze verantwoordelijke politieke leiders Bissi*bor>o<»n en geestelijken houden zich betfriioeliikerwns on een afstand van d;e# verantwoordelijkheid volgens de voorzichtige vermaning, nqer onlangs door Z. H. den paus aan eenige missionarissen meegegeven. Wij kunnen niet zeggen, dat deze verklarin gen,' hoe stellig van vorm ook. op ons even grooten indruk hebben gemaakt als op „De Nederlander". :-~j' Om verschillende redenen. Vooreerst vergt men nu toch waarlijk wel wat al te veel van onze lichtgeloovigheid, wanneer uien de gedachte wil suggereeren. alsóf de geestelijkheid zich niet met de praktische politiek bemoeit. Het episkopaat heeft bij herhaling met sterken nadruk voorkeurj voor-de rechtsche koalitie uitgesproken. Als de baron Van Wijnbergen tijdens zijn voorzitterschap van de R.-K. Staatspartij een beetje in den piepzak begon te zitten. óf zijn mannetjes nog die koalitie wel zouden lusten, placht hij naar het aartsbisschoppelijk paleis te stappen, om daar een briefje ten gunste van zijn politieke verlangens te halen. En dezelfde .mgr. Aengenent, dien men ons mi wil voorstellen als iemand dia zich met de praktische politiek niet bemoeit, heeft nog kort voordat hij - bisschop werd, als spreekbuis van het episkopaat op een Maastrichtsehen katholiekendag de voortzetting der koalitie aangeprezen. Trouwens heeft de Haarlemsche kerkvorst nog verleden Vrijdag in een vergadering van den Als. R.-K. Landbouw-Bedrijfsraad. een der schamele resten van het daverende katholieke Paaschmanifest van 1919, er toe aaneespoord, als wij eer» tamelijk verward krantenverslag moeen eelooven. om onder de socia'isten de aredachte der bedriifsraden te pronasreeren. Wij zien er.nu van af. dat wij die gedachte in ons Socialisatierapport en in ons rapport over Medezeggenschap veel nauwkeuriger ontwikkeld hebben dan ooit door de>katholieken is gedaan en dat bet dus noe al wonderliik liikt. wanneer hiervoor katholieke rronaganda onder, socialisten gevraagd wordt. Fvenwel zullen die bpdriifsraden zonder, wetteliiken grondslac nooit iets beteekenen en wordt hek verkrijgen van dien wettelijken grondslag sedert tien iaren door de koalitie-politiek naarstig tegengehouden. Vandaar. dat juist op dien grond uit de kringen der thans zoo sterk naar den voorcrond dvineende katholieke jongeren de rechtsche koalitie-nolitiek der R.-K. Rtaatsoart'j fel wordt bestreden. Wat dit betreft, hebben die jongeren zeker tal van katholieke arbeiders achter zich. Hpt is niet aan te nemen, dat de Haarlemsehe bisschon. die steeds» een man van sterke sociale en politieke belangstelling was, dit alles uit ziin gedachten had gezet, toen hij zijn veelbesproken rede hield. . * In deze onvatting vinden wii steun hij een katholiek hlad als de „Nieuwe Venlosehe Courant" 'Naar aanleidine van de ionjzste rede van inarr. Aen*enent over hedriifsraden. waarin for meel ook wederom de praktische politiek niet aangeroerd werd. schreef het blad: We vreezen, dat de oude koalit'e niet in staat zal z>in een vooruitstrevende sociale politiek voldoende te behartizen. Princinieel i« ze de c# voor aangewezene, maar de Unie schiint van een konservatieven geest vervuld, dat we ons beginnen af te vragen, of zij wel zoo vooruitstrevend is als onze tijd dat ei«'ht. ■ .. Zoo er andere partijen zijn. met wie de noodige sociale maatregelen wel tot stand te, brengen zijn. moeten »e.|' zoo er geen grooter goed vetloren eaat. van haar hulr» fieL'uik w' : een ïüal politiek is niet te veroordeelen. kan zelfs plicht zijn in bepaalde omstandigheden. Dat hierbij door socialisten en katholieken occasioneel samengewerkt kan worden, is niet uitgesloten. ■. De ontwikkelingsgang der socialistische gedachte wijst in d:e richting. We meenden dit ook te'lezen in de rede van Mgr. Aengenent. Het is ook een hopeloos beginnen, om bet „maatschappelijke" en het politieke terrein zoo streng te scheiden, als het christelijk historische en de beide leidende katholieke bladen dat in hun verklaring van de bisschoppelijke tede pogen te doen. Denkt men soms dat het mogelijk zou lijn een op wederzijdsche waardeering berustende verhouding van socialistische en katholieke arbeidersorganisaties te bewerkstelligen en tegelijkertijd de katholieke arbeiders njet de politieke partij, waarin men hen ingelijfd houdt, anti-socialistische reaktionnaire politiek te doen voeren ? Men zette zich die gedachte uit het hoofd.'De Haarlemsche bisschop lijkt er ons 'althans veel te verstandig voor. Meer waardeering van socialisten voor katholiek georganiseerde arbeiders is slechts mogelijk, ais deze op alle terrein konsekwente vooruitstrevendsociale politiek voeren en zich niet langer door reaktionnaire katholieke elemfenten op sociaal en politiek terrein laten ringelooren. Waarbij dan nog de volkomen juiste opmerking in het oog gehouden moet worden, die dezer dagen in een Berlijnschen brief van de ~N *Rott. Crt."- voorkwam, dat een politiek van socialistenbestrijding voor de katholieke partij met ijzeren noodwendigheid tot aansluiting bij reaktionnaire partijen leidt. ---